Καλώς ήρθατε στην Παναγία Μηλεσιώτισσα που φιλοξενείται στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου στο Μήλεσι Αττικής

28/4/18

ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΟΛΕΟΝΤΟΣ ΣΥΝΑΘΛΟΥ ΑΓ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΒΟΥΝΕΝΟΙΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΩΡΩΠΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ Αγιου Δημητριου και
Παμμεγιστων Ταξιαρχων
ΜΗΛΕΣΙ ΩΡΩΠΟΥ
Ιερα Πανηγυρις
Αγιου Παντολεοντος Συναθλου
Αγιου Νικολαου του εν Βουνενοις
Τρίτη
8
Μαΐου
7:00 μ.μ.
Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετά αρτοκλασίας και θείου
κηρύγματος
Τετάρτη
9
Μαΐου
7:00 π.μ.
Όρθρος – Αρχιερατική Θεία Λειτουργία
Ιερουργούντος του
Σαβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κηφισίας, Αμαρουσίου και
Ωρωπού κ.κ Κυρίλλου.
7:00 μ.μ.
Μεθέορτος Εσπερινός – Παράκληση στον Άγιο Παντολέοντα

Ὁ Οἶκος.
Ἄριστος καλλιμάρτυς,
Παντολέον, ἐπώφθης
συμμάρτυς Νικολάου Βουνένων,
ὁ αἰσχύνας Ἀράβων ἑσμὸν
καὶ εὐφράνας δῆμον εὐσεβῶν ἄθλοις σου·
διὸ λαμπρῶς τιμῶντές σε
βοῶμεν εὐχαρίστῳ γλώσσῃ·
Χαῖρε, ὁ σύναθλος Νικολάου·
χαῖρε, ὁ ἔνοικος Παραδείσου.
Χαῖρε, στρατιώτης Χριστοῦ εὐλαβέστατος·
χαῖρε, στεφανίτης λαμπρὸς καὶ ἀήττητος.
Χαῖρε, ὅτι κατετρόπωσας τῶν Ἀράβων τὸν ἐσμόν·
χαῖρε, ὅτι κατηγλάϊσας τῆς Λαρίσης τὸν λαόν.
Χαῖρε, ὁ ἁγιάσας τοῦ Τυρνάβου τὰ ἄλση·
χαῖρε, ὁ ὡραΐσας ἀθλοφόρων τὰ σμήνη.
Χαῖρε, ἰσχύος στῦλος ἀκλόνητος·
χαῖρε, ἀσπίδος θείας ὁ κάτοχος.
Χαῖρε, χοροῦ συμμαρτύρων σου κλέος·
χαῖρε, ἑσμοῦ τῶν Ἀράβων τὸ μένος.
Χαίροις, Μάρτυς στεῤῥόψυχε. 

Καὶ ἀναγιγνώσκεται τὸ Μηνολόγιον τῆς ἡμέρας, ἤτοι τῆς θ' Μαΐου. Εἶτα λέγομεν·
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ἁγίου, ἐνδόξου Μάρτυρος Παντολέοντος, ἐν Τυρνάβῳ ἀθλήσαντος, συνάθλου τοῦ Ἁγίου Νικολάου, τοῦ Νέου, τοῦ ἐν Βουνένοις μαρτυρικῶς τελειωθέντος.
Στίχοι.
Ὡς λέων ὥρμησας ταχύ, Παντολέον,
Νικολάου σύναθλε, ἐν Βουνένοις.
Συναξάριον.
Ὁ Ἅγιος Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Παντολέον ἦν εἷς ἐκ τῶν δώδεκα συνάθλων τοῦ Δουκὸς τῆς Λαρίσης Νικολάου, τοῦ εἶτα ἀσκήσαντος καὶ ἀθλήσαντος ἐν τοῖς Βουνένοις ἐν ἔτει 902. Ἤθλησεν ἐν Τυρνάβῳ, ἐν ᾧ κατέφυγε κατὰ προτροπὴν τοῦ ἀρχηγέτου αὐτοῦ Νικολάου, μετὰ Χριστοφόρου, Ἁρμοδίου, Ἀκινδύνου, Αἰμιλιανοῦ, Γρηγορίου, Δημητρίου, Εὐωδίου, Θεοδώρου, Ἰωάννου, Μιχαὴλ καὶ Παγκρατίου κατὰ τὴν ἐπὶ τῆς Θετταλίας ἐπιδρομὴν τῶν στυγνῶν Ἀράβων, ὡς Ἄγγελος Κυρίου αὐτοῖς προεῖπε. Τὰ ἱερὰ αὐτοῦ λείψανα μετ’ ἐκεῖνα τῶν αὐτοῦ συνάθλων μετήνεγκεν ἐκ Τυρνάβου εἰς Λάρισαν ὁ λαοφιλὴς Ἐπισκοπος τῆς πόλεως Φίλιππος.
Ἐν τοῖς ἐσχάτοις χρόνοις θαυμαστῶς εὑρέθη ἡ σορὸς τῶν χαριτοβρύτων τοῦ Ἁγίου Παντολέοντος λειψάνων ὑποκάτω τῆς Ἁγίας Τραπέζης τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος ἐν τῇ περιοικίδι τοῦ Μηλεσίου Ὠρωποῦ καὶ ἐπεβεβαιώθησαν ὑπὸ τοῦ ἰδίου τοῦ Ἁγίου ἐμφανισθέντος εἰς εὐσεβῆ γυναῖκα ὀσφρανθεῖσαν τὴν τῶν ἱερῶν λειψάνων εὐωδίαν. Νῦν θησαυρίζονται ἐν τῷ Ναῷ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου Μηλεσίου. 

Ταῖς αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστέ, ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

12/4/18

ΝΥΝ ΠΑΝΤΑ ΠΕΠΛΗΡΩΤΑΙ ΦΩΤΟΣ

Ο κάθε άνθρωπος που έχει νου και γνώση, και στοιχειωδώς εξετάζει με ειλικρίνεια τον εαυτό του, μπορεί να τοποθετηθεί είτε ανάμεσα στους φίλους είτε ανάμεσα στους εχθρούς του Θεού.
 Ο προφήτης πάντως δεν αναλαμβάνει αυτό το έργο:
 να πει εσύ είσαι εχθρός εσύ φίλος.
 Ίσως σε άλλες περιπτώσεις, καταγεγραμμένες ή μη, να το είχε κάνει, εδώ πάντως, αν και είναι βέβαιο ότι θα είχε υπόψη του κάποιους ανθρώπους που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως εχθροί του Θεού δεν προβαίνει σε παρόμοιο προσδιορισμό.
 Φρονώ ότι ο 67ος Ψαλμός πρέπει να αναγνωστεί παράλληλα με το χωρίο 18:23 του προφήτη Ἰεζεκιήλ, το οποίο λέγει τα εξής:
 «μὴ θελήσει θελήσω τὸν θάνατον τοῦ ἀνόμου λέγει Κύριος ὡς τὸ ἀποστρέψει αὐτὸν ἐκ τῆς ὁδοῦ τῆς πονηρᾶς καὶ ζῆν αὐτόν».
 Σε αυτό διακρίνεται ξεκάθαρα η επιθυμία του Θεού για τη σωτηρία και όχι την απώλεια του ανόμου και του αμαρτωλού. 
 Επιθυμία του δεν είναι να τιμωρηθεί, να ασθενήσει ή να υποστεί αλλοίωση του σώματός του, αλλά να αλλάξει τον διεστραμμένο δρόμο του, να αλλάξει πορεία στη ζωή του, να στραφεί προς τη χάρη του Θεού και εν τέλει να σωθεί.
Με πολύ χαρά διαπιστώνει ο πιστός ότι, ευτυχώς για όλους μας,
 στο χώρο της Εκκλησίας δεν υπάρχει θέση για μίσος.
 Όπου η Εκκλησία γίνεται πιο αυστηρή το κάνει για παιδαγωγικούς λόγους διατηρώντας την αγάπη της και αποφεύγοντας χαρακτηρισμούς που ίσως υποκρύπτουν,
 ή θα μπορούσαν να θεωρηθούν ότι υποκρύπτουν,
 εμπάθεια και αντί να οικοδομούν γκρεμίζουν.
 Επιτρέψτε μου, λοιπόν,
 να διατηρήσω την εντύπωση ότι το «ἀναστήτω ὁ Θεός καί διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροί αὐτου» και οι υπόλοιποι θαυμάσιοι στίχοι του 67ου Ψαλμοῦ που πλαισιώνουν το τροπάριο που ξεκινά με τα λόγια «Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν» όχι μόνο δεν εκφράζουν την επιθυμία της Εκκλησίας να χαθούν οι ασεβείς,
 αλλά αντιθέτως διακηρύττουν την πίστη της στην Ανάσταση και την καταλυτικά ευεργετική παρουσία του γεγονότος αυτού στον κόσμο μας. 
Για το λόγο αυτό οι στίχοι αυτοί αρμόζουν τέλεια με το «νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός» του αναστάσιμου κανόνα που συνεπαρμένοι από τη λαμπροφόρο Ανάσταση ψάλλουμε κατά τη διάρκεια του πασχάλιου όρθρου.
Ψαλμός ΞΖ' / 67 Εἰς τὸ τέλος· ᾠδῆς ψαλμὸς τῷ Δαυΐδ.
2 ΑΝΑΣΤΗΤΩ ὁ Θεός, καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ, καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν.
 3 ὡς ἐκλείπει καπνός, ἐκλιπέτωσαν· ὡς τήκεται κηρὸς ἀπὸ προσώπου πυρός, οὕτως ἀπολοῦνται οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ.
 4 καὶ οἱ δίκαιοι εὐφρανθήτωσαν, ἀγαλλιάσθωσαν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, τερφθήτωσαν ἐν εὐφροσύνῃ. 5 ᾄσατε τῷ Θεῷ, ψάλατε τῷ ὀνόματι αὐτοῦ· ὁδοποιήσατε τῷ ἐπιβεβηκότι ἐπὶ δυσμῶν, Κύριος ὄνομα αὐτῷ, καὶ ἀγαλλιᾶσθε ἐνώπιον αὐτοῦ.
 6 ταραχθήσονται ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ, τοῦ πατρὸς τῶν ὀρφανῶν καὶ κριτοῦ τῶν χηρῶν· ὁ Θεὸς ἐν τόπῳ ἁγίῳ αὐτοῦ.
 7 ὁ Θεὸς κατοικίζει μονοτρόπους ἐν οἴκῳ ἐξάγων πεπεδημένους ἐν ἀνδρείᾳ, ὁμοίως τοὺς παραπικραίνοντας, τοὺς κατοικοῦντας ἐν τάφοις.
 8 ὁ Θεός, ἐν τῷ ἐκπορεύεσθαί σε ἐνώπιον τοῦ λαοῦ σου, ἐν τῷ διαβαίνειν σε ἐν τῇ ἐρήμῳ. (διάψαλμα).
 9 γῆ ἐσείσθη, καὶ γὰρ οἱ οὐρανοὶ ἔσταξαν ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ τοῦ Σινᾶ, ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ ᾿Ισραήλ. 
10 βροχὴν ἑκούσιον ἀφοριεῖς, ὁ Θεός, τῇ κληρονομίᾳ σου, καὶ ἠσθένησε, σὺ δὲ κατηρτίσω αὐτήν.
 11 τὰ ζῷά σου κατοικοῦσιν ἐν αὐτῇ· ἡτοίμασας ἐν τῇ χρηστότητί σου τῷ πτωχῷ, ὁ Θεός.
 12 Κύριος δώσει ρῆμα τοῖς εὐαγγελιζομένοις δυνάμει πολλῇ, 
13ὁ βασιλεὺς τῶν δυνάμεων τοῦ ἀγαπητοῦ, τῇ ὡραιότητι τοῦ οἴκου διελέσθαι σκῦλα.
 14 ἐὰν κοιμηθῆτε ἀνὰ μέσον τῶν κλήρων, πτέρυγες περιστερᾶς περιηργυρωμέναι, καὶ τὰ μετάφρενα αὐτῆς ἐν χλωρότητι χρυσίου.
 15 ἐν τῷ διαστέλλειν τὸν ἐπουράνιον βασιλεῖς ἐπ᾿ αὐτῆς, χιονωθήσονται ἐν Σελμών.
 16 ὄρος τοῦ Θεοῦ, ὄρος πῖον, ὄρος τετυρωμένον, ὄρος πῖον.
 17 ἱνατί ὑπολαμβάνετε, ὄρη τετυρωμένα, τὸ ὄρος, ὃ εὐδόκησεν ὁ Θεὸς κατοικεῖν ἐν αὐτῷ; καὶ γὰρ ὁ Κύριος κατασκηνώσει εἰς τέλος. 
18 τὸ ἅρμα τοῦ Θεοῦ μυριοπλάσιον, χιλιάδες εὐθηνούντων· Κύριος ἐν αὐτοῖς ἐν Σινᾷ ἦν, ἐν τῷ ἁγίῳ. 19 ἀνέβης εἰς ὕψος, ᾐχμαλώτευσας αἰχμαλωσίαν, ἔλαβες δόματα ἐν ἀνθρώποις, καὶ γὰρ ἀπειθοῦντας τοῦ κατασκηνῶσαι.
 20 Κύριος ὁ Θεὸς εὐλογητός, εὐλογητὸς Κύριος ἡμέραν καθ᾿ ἡμέραν· κατευοδώσαι ἡμῖν ὁ Θεὸς τῶν σωτηρίων ἡμῶν. (διάψαλμα). 
21 ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ Θεὸς τοῦ σῴζειν, καὶ τοῦ Κυρίου Κυρίου αἱ διέξοδοι τοῦ θανάτου.
 22 πλὴν ὁ Θεὸς συνθλάσει κεφαλὰς ἐχθρῶν αὐτοῦ, κορυφὴν τριχὸς διαπορευομένων ἐν πλημμελείαις αὐτῶν.
 23 εἶπε Κύριος· ἐκ Βασὰν ἐπιστρέψω, ἐπιστρέψω ἐν βυθοῖς θαλάσσης.
 24 ὅπως ἂν βαφῇ ὁ πούς σου ἐν αἵματι, ἡ γλῶσσα τῶν κυνῶν σου ἐξ ἐχθρῶν παρ᾿ αὐτοῦ.
 25 ἐθεωρήθησαν αἱ πορεῖαί σου, ὁ Θεός, αἱ πορεῖαι τοῦ Θεοῦ μου τοῦ βασιλέως τοῦ ἐν τῷ ἁγίῳ.
 26 προέφθασαν ἄρχοντες ἐχόμενοι ψαλλόντων ἐν μέσῳ νεανίδων τυμπανιστριῶν.
 27 ἐν ἐκκλησίαις εὐλογεῖτε τὸν Θεόν, Κύριον ἐκ πηγῶν ᾿Ισραήλ.
 28 ἐκεῖ Βενιαμὶν νεώτερος ἐν ἐκστάσει, ἄρχοντες ᾿Ιούδα ἡγεμόνες αὐτῶν, ἄρχοντες Ζαβουλών, ἄρχοντες Νεφθαλείμ. 
29ἔντειλαι, ὁ Θεός, τῇ δυνάμει σου, δυνάμωσον, ὁ Θεός, τοῦτο, ὃ κατειργάσω ἐν ἡμῖν.
 30 ἀπὸ τοῦ ναοῦ σου ἐπὶ ῾Ιερουσαλὴμ σοὶ οἴσουσι βασιλεῖς δῶρα.
 31 ἐπιτίμησον τοῖς θηρίοις τοῦ καλάμου· ἡ συναγωγὴ τῶν ταύρων ἐν ταῖς δαμάλεσι τῶν λαῶν τοῦ ἐγκλεισθῆναι τοὺς δεδοκιμασμένους τῷ ἀργυρίῳ· διασκόρπισον ἔθνη τὰ τοὺς πολέμους θέλοντα.
 32 ἥξουσι πρέσβεις ἐξ Αἰγύπτου, Αἰθιοπία προφθάσει χεῖρα αὐτῆς τῷ Θεῷ.
 33 αἱ βασιλεῖαι τῆς γῆς, ᾄσατε τῷ Θεῷ, ψάλατε τῷ Κυρίῳ. (διάψαλμα).
 34 ψάλατε τῷ Θεῷ τῷ ἐπιβεβηκότι ἐπὶ τὸν οὐρανὸν τοῦ οὐρανοῦ κατὰ ἀνατολάς· ἰδοὺ δώσει τῇ φωνῇ αὐτοῦ φωνὴν δυνάμεως.
 35 δότε δόξαν τῷ Θεῷ· ἐπὶ τὸν ᾿Ισραὴλ ἡ μεγαλοπρέπεια αὐτοῦ, καὶ ἡ δύναμις αὐτοῦ ἐν ταῖς νεφέλαις.
 36 θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ· ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ, αὐτὸς δώσει δύναμιν καὶ κραταίωσιν τῷ λαῷ αὐτοῦ. εὐλογητὸς ὁ Θεός.

5/4/18

ΟΥΤΕ ΤΟ ΘΕΟ ΔΕΝ ΦΟΒΑΣΑΙ ΕΣΥ ΄΄;;;;;

Μεγάλη Πέμπτη

Το άρθρο αναφέρεται στη σταύρωση του Χριστού μαζί με τους δύο ληστές.
 Ο ένας από τους δύο ενώ ήταν στο Σταυρό,
 κορόιδευε και χλεύαζε τον Χριστό, ενώ ο άλλος του ζήτησε να τον συγχωρέσει και να τον πάρει μαζί του στον Παράδεισο.
Σήμερα μάς άνοιξε τον παράδεισο που ήταν κλεισμένος πάνω από πέντε χιλιάδες χρόνια.
 Γιατί την ημέρα αυτή και την ώρα άνοιξε ο Θεός τις πύλες του στο ληστή και πραγματοποίησε έτσι δύο κατορθώματα, πρώτον, ότι άνοιξε τον παράδεισο και δεύτερον, το ότι έβαλε μέσα το ληστή. Σήμερα μάς ξανάδωσε την παλαιά μας πατρίδα, 
σήμερα μάς ξανάφερε στην πόλη των προγόνων μας και προσέφερε κατοικία σ' ολόκληρο το ανθρώπινο γένος.
 Γιατί είπε ο Κύριος (στο ληστή): 
«Σήμερα θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο».
 Τι λες; Σταυρώθηκες και καρφώθηκες και υπόσχεσαι παράδεισο;
 Ναι, λέει, για να γνωρίσεις καλά τη δύναμη που έχω ακόμη και πάνω στο σταυρό.
 Επειδή λοιπόν είναι λυπηρό το γεγονός που έγινε και για να μη στρέψεις την προσοχή σου στη σταύρωση, 
αλλά να γνωρίσεις τη δύναμη του Εσταυρωμένου, 
 γι' αυτό κάνει πάνω στο σταυρό το θαύμα αυτό, γεγονός που δείχνει ολοφάνερα τη δύναμή Του. Γιατί μπόρεσε να μεταστρέψει την πονηρή διάθεση του ληστή όχι την ώρα που ανέστησε κάποιον νεκρό,
 ούτε όταν πρόσταζε τη θάλασσα και τους ανέμους, ούτε όταν εξεδίωκε τους δαίμονες,
 αλλά με την σταύρωση και την προσήλωσή Του στο σταυρό,
 με τις βρισιές και τους εμπτυσμούς και τους χλευασμούς και τις κακολογίες, για να δεις και από τις δυο πλευρές τη δύναμή Του.

 Γιατί και ολόκληρη τη δημιουργία συγκλόνισε (κατά την ώρα της σταύρωσής Του) και ράγισε τις πέτρες, 
και την ψυχή του ληστή που ήταν σκληρότερη από την πέτρα συγκίνησε και της έδωσε αμοιβή γι' αυτό, γιατί είπε:
 «Σήμερα θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο».[...]
Θα ρωτούσε όμως κανείς,
 τι το σπουδαίο έκανε ο ληστής για να κερδίσει μετά τη σταύρωση τον παράδεισο; 
Θέλεις να σου πω με συντομία την ανδρεία πράξη του; 
Όταν ο Πέτρος αρνήθηκε, αν και δεν σταυρώθηκε, τον Κύριο,
 ο ληστής που βρισκόταν πάνω στο σταυρό,
 πίστεψε σ' Εκείνον.
 Και το αναφέρω αυτό όχι για να κατηγορήσω τον Πέτρο, προς Θεού, αλλά για να καταδείξω τη γενναιοψυχία του ληστή.

 Ο μαθητής κάμφθηκε στην απειλή μιας υπηρέτριας,
 ενώ ο ληστής αν και έβλεπε το πλήθος που φώναζε και μαινόταν και έβριζε και περιγελούσε, δεν έδωσε σημασία σ' αυτά, 
ούτε επηρεάσθηκε από τη φαινομενική αδυναμία του Εσταυρωμένου,
 αλλά αφού τα παρέβλεψε όλα αυτά, με τα μάτια της πίστεως υπερπήδησε τα ασήμαντα εμπόδια, πίστεψε στον Κύριο των ουρανών, τον παρακάλεσε θερμά και με συντριβή του είπε:
 «Θυμήσου με, Κύριε, όταν έλθεις στη βασιλεία σου».
Ας μην περιφρονήσουμε επιπόλαια τον ληστή και ας μη ντραπούμε να θεωρήσουμε δάσκαλό μας αυτόν που δεν δίστασε ο Κύριος μας να βάλει πρώτον στον παράδεισο.
 Ας μη ντραπούμε να θεωρήσουμε δάσκαλό μας τον άνθρωπο που αξιώθηκε πρώτος απ' όλους τους ανθρώπους να εισέλθει στη Βασιλεία των ουρανών,
 αλλά ας εξετάσουμε με προσοχή το καθετί για να δούμε τη δύναμη του σταυρού.
 Δεν είπε στον ληστή, όπως στον Πέτρο,
 «Ακολούθησέ με και θα σε κάνω αλιέα ανθρώπων», ούτε όπως στους δώδεκα μαθητές, 
«θα καθίσετε σε δώδεκα θρόνους για να κρίνετε τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ».
 Και μάλιστα δεν του είπε ούτε μία λέξη.
 Ούτε επέδειξε σ' αυτόν (το ληστή) ο Χριστός τη δύναμή του με κάποιο θαύμα,
 ούτε και ο ίδιος ο ληστής είδε κάποιον νεκρό να ανασταίνεται,
 ούτε δαίμονες να κατατροπώνονται,
 ούτε την τρικυμισμένη θάλασσα να υπακούει.
 Τίποτε δεν του είπε ο Χριστός για τη Βασιλεία των ουρανών ή για την κόλαση,
 αλλά παρόλα αυτά ο ληστής ομολόγησε μπροστά σ' όλους την πίστη του σ' Εκείνον και μάλιστα τη στιγμή που ο άλλος ληστής Τον χλεύαζε.
 Επειδή υπήρχε και άλλος ληστής σταυρωμένος μαζί μ' εκείνον για να επαληθευτεί η προφητεία που έλεγε:
 «συγκατελέγη μεταξύ των κακούργων». 

Γιατί οι Ιουδαίοι ήθελαν να εξαφανίσουν τη δόξα Του και προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να Τον προσβάλλουν μ' αυτά που έκαναν,
 μα η αλήθεια έλαμπε απ' όλες τις πλευρές και πλήθαινε μ' αυτές τις αντιδράσεις τους.
Τον χλεύαζε λοιπόν ο άλλος ληστής.
 Είδες, ληστής ο ένας, ληστής και ο άλλος. 
Και οι δυο στο σταυρό, και οι δύο ένοχοι ληστείας και άλλων κακών πράξεων. 
Αλλά δεν είχαν και οι δύο το ίδιο τέλος.
 Ο ένας κληρονόμησε τη Βασιλεία των ουρανών και ο άλλος πήγε στην κόλαση.
 Έτσι έγινε και χθες, μαθητές οι άλλοι, οι έντεκα, μαθητής και ο Ιούδας,
 όμως, ενώ εκείνοι ρωτούσαν το Χριστό: 
«Πού θέλεις να σου ετοιμάσουμε να φας το Πάσχα;»,
 ο Ιούδας ετοιμαζόταν να Τον προδώσει κι έλεγε:
 «Τι θέλετε να μου δώσετε για να σάς Τον παραδώσω;».
 Και εκείνοι, οι έντεκα μαθητές, ετοιμάζονταν για να περιποιηθούν το Διδάσκαλο και να πάρουν μέρος στη θεία Μυσταγωγία, ενώ ο Ιούδας έτρεχε για να Τον προδώσει.
 Έτσι και εδώ, ληστής ο ένας, ληστής και ο άλλος, όμως ο ένας Τον χλευάζει και ο άλλος Τον προσκυνεί, 
ο ένας Τον βλησφημεί και ο άλλος Τον ευφημεί και κλείνει το στόμα του βλάσφημου λέγοντάς του: «Ούτε τον Θεό δεν φοβάσαι εσύ; 
 Γιατί εμείς απολαμβάνουμε άξια εκείνων που κάναμε».
Είδες πόσο είναι το θάρρος του ληστή; 
Είδες θάρρος μολονότι βρίσκεται πάνω στο σταυρό;
 Είδες πίστη σε στιγμή τιμωρίας και ευλάβεια σε στιγμή βασάνων; 
Ποιος λοιπόν δε θα ένιωθε κατάπληξη για το ότι ήταν κύριος του εαυτού του και είχε τα λογικά του, αν και ήταν τρυπημένος με καρφιά;
 Και όχι μόνον ήτα κύριος του εαυτού του,
 αλλά αδιαφορούσε για τα δικά του βάσανα και φρόντιζε για τα βάσανα των άλλων και γινόταν στο σταυρό δάσκαλος και επιτιμούσε τον άλλο ληστή λέγοντάς του:
 «Ούτε το Θεό δεν φοβάσαι εσύ;»