Καλώς ήρθατε στην Παναγία Μηλεσιώτισσα που φιλοξενείται στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου στο Μήλεσι Αττικής

29/7/17

ΚΑΙ ΕΦΑΓΟΝ ΠΑΝΤΕΣ ΚΑΙ ΕΧΟΡΤΑΣΘΗΣΑΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ Η’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
   (Μθ. 14, 14-22)
Στὸ  εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ὁ Κύριος,
 ὁ πλούσιος δεσπότης, ἡ πηγὴ τῆς φιλανθρωπίας,
 θαυματουργεῖ καὶ χορταίνει τροφῆς τὶς χιλιάδες τῶν ἀνθρώπων ποὺ τὸν ἀκολούθησαν 
«εἰς ἔρημον τόπον» 
γιὰ νὰ ἀκούσουν τὴ διδασκαλία του καὶ νὰ θεραπευθοῦν.
Ἀφοῦ ἀνέβλεψε εἰς τὸν οὐρανὸ ὁ Κύριος, γράφει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος, εὐλόγησε τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς ἔδωσε στοὺς μαθητές του,
 οἱ ὁποῖοι τοὺς μοίρασαν στὸ πλῆθος.
 Καὶ ὢ τοῦ παραδόξου, οἱ πέντε ἄρτοι ἐπάρκεσαν γιὰ ὅλους.
 Καὶ ἐπάρκεσαν διότι πολλαπλασιάστηκαν μὲ ἕνα ὑπὲρ φύσιν τρόπο.
 Δὲν μεσολάβησε γιὰ αὐτὸ ὁ ἱδρῶτας καὶ ὁ κόπος τοῦ γεωργοῦ,
 ἡ καλλιέργεια τοῦ χωραφιοῦ,
 ἡ καταβολὴ τοῦ σπόρου στὴ γῆ,
 ἡ βροχόπτωση,
 ὁ θερισμός, ἡ τέχνη τῆς ἀρτοποιίας.
 Ὅλα τοῦτα καταστάθηκαν περιττὰ χάρη στὸ δεσποτικὸ ἄγγιγμα τοῦ Κυρίου τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς.
Οἱ εὐλογημένοι ἄρτοι μοιράσθηκαν στὸ πλῆθος, 
«καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν».
 Ὄχι μόνο χόρτασε τὸ πλῆθος,
 ἀλλὰ ἐκ τῶν ἄρτων περίσσεψαν τόσα κλάσματα ποὺ γέμισαν δώδεκα κοφίνια.
 Τοῦτο θεωρεῖται ἀπὸ τοὺς Πατέρες ὡς μία ἰδιότυπη παιδαγωγία πρὸς τοὺς δώδεκα μαθητές,
 οἱ ὁποῖοι παρὰ τὸ ὅτι ζοῦσαν πλησίον τοῦ Κυρίου καὶ ἔβλεπαν τὶς θαυματουργίες του,
 ἡ καρδία τους, ὅπως γράφει ὁ Εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος,
 ἦταν ἀκόμα «πεπωρωμένη» καὶ δὲν μποροῦσαν νὰ ἀντιληφθοῦν βαθύτερα τὰ πράγματα.
 Ἔτσι, λοιπόν, τὰ δώδεκα κοφίνια ἦταν ἰσάριθμα τῶν Ἀποστόλων, ὥστε σὲ κάθε ἕνα τους νὰ ἀντιστοιχεῖ καὶ ἕνα ἀπὸ αὐτά.
 Ἔχοντας οἱ Ἀπόστολοι τὰ περισσεύματα καὶ χρησιμοποιῶντας τα γιὰ τροφὴ θὰ ἐμνημόνευαν τὸ θαυμαστὸ γεγονὸς καὶ θὰ ὁμολογοῦσαν τὴν ἰσχὺ τοῦ Κυρίου. 
Βέβαια τὸ θαῦμα δὲν ἀπευθυνόταν μόνο στοὺς Ἀποστόλους, ἀλλὰ σὲ ἅπαντας τοὺς πιστούς,
 ὥστε νὰ τοὺς διδάξει ποῖος μεριμνᾶ γιὰ τὰ σύμπαντα καὶ ποῖος πραγματικὰ χορηγεῖ τροφή «πάσῃ σαρκί».
 Ἐπιπλέον, τὸ θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν ἄρτων δὲν ἔγινε μόνο τότε,
 κατὰ πὼς περιγράφεται ἀπὸ τοὺς Εὐαγγελιστές,
 ἀλλὰ ἐπαναλαμβάνεται κάθε φορὰ ποὺ ὁ δεσπότης Χριστὸς κρίνει ὅτι ὑπάρχει ἀνάγκη.
 Ἔτσι ἀκριβῶς ἔγινε καὶ στὴν ταπεινὴ καλύβη ἑνὸς ἁγίου γέροντα,
 ὁ ὁποῖος ἔμενε μὲ τὸν ὑποτακτικό του ὄχι πολὺ μακρυὰ ἀπὸ ἕνα χωριό. 
Κάποτε, λοιπόν, ἔπεσε στὸν τόπο ἐκεῖνο πεῖνα καὶ ὁ φτωχὸς κόσμος βρέθηκε σὲ μεγάλη ἀνάγκη. Μέσα στὴν ἀπελπισία τους πήγαιναν καὶ κτυποῦσαν τὴν πόρτα τοῦ γέροντα ἀσκητῆ.
 Ὁ γέροντας ἦταν πολὺ ἐλεήμων καὶ ἔδινε μὲ τὴν καρδία του ἀπ’ ὅ,τι τύχαινε νὰ ἔχει.
 Ὁ ὑποτακτικός του, ὅμως, ποὺ ἔβλεπε τὸ ψωμί τους νὰ λιγοστεύει,
 εἶπε μία μέρα στενοχωρημένος στὸν γέροντα: 
-Ἀββᾶ, δὲν μοῦ ξεχωρίζεις τὰ ψωμιὰ ποὺ μοῦ ἀναλογοῦν,
 καὶ ἀπὸ δῶ καὶ πέρα μοίραζε ἀπὸ τὰ δικά σου ἐλεημοσύνη; 
Ἔτσι ὅπως πᾶμε, γρήγορα θὰ πεινάσουμε καὶ οἱ δύο! 
Ὁ ἀγαθὸς γέροντας ἄνευ γογγυσμοῦ χώρισε τὰ ψωμιὰ τοῦ ὑποτακτικοῦ του,
 καὶ ἐξακολούθησε νὰ δίνει ἀπὸ τὰ δικά του στοὺς φτωχούς. 
Ὁ Θεός, ὅμως, ποὺ εἶδε τὴν καλή του προαίρεση,
 τὰ εὐλόγησε, καὶ ὅσο ἐκεῖνος ἔδινε, τόσο αὐτὰ πληθύνονταν.
 Ὁ ὑποτακτικὸς στὸ μεταξὺ ἔφαγε τὰ δικά του.
 Ὅταν πιὰ δὲν τοῦ ἔμειναν παρὰ δύο μόνο ψωμιά,
 πῆγε στὸν γέροντά του καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ τρῶνε πάλι μαζί. 
 Ἐκεῖνος δέχτηκε γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ τὸ αἴτημα τοῦ ὑποτακτικοῦ του.
 Τώρα, ὅμως, εἶχαν αὐξηθεῖ καὶ οἱ ζητιάνοι, καὶ ὁ ὑποτακτικὸς ἄρχισε ξανὰ νὰ δυσανασχετεῖ, φοβούμενος ὅτι θὰ πεινάσουν καὶ αὐτοί. 
Ὅταν κάποτε κτύπησε τὴν πόρτα τους ἕνας φτωχός,
 ζητῶντας ψωμὶ γιὰ τὴν οἰκογένειά του, ὁ ὑποτακτικὸς κατσούφιασε.
-Δῶσε του ἕνα καρβέλι, πρόσταξε ὁ Γέροντας, ποὺ ἔκανε πὼς δὲν εἶδε τὸν μορφασμό του.
-Μοῦ φαίνεται γέροντα πὼς δὲν ἔχουμε πιὰ οὔτε ἐμεῖς νὰ φᾶμε, 
εἶπε φωναχτὰ ὁ ὑποτακτικός, γιὰ νὰ τὸν ἀκούσει καὶ ὁ φτωχός.
-Πήγαινε καὶ ψᾶξε καλά, πρόσταξε ὁ Γέροντας.
Σηκώθηκε ἐκεῖνος ἀπρόθυμα νὰ πάει στὸ κελάρι.
 Μὰ τρόμαξε ν’ ἀνοίξει τὴν πόρτα.
 Τὸ βρῆκε γεμάτο ὡς ἐπάνω ἀπὸ καλοψημένα φρέσκα καρβέλια! 
Τότε ἔτρεξε στὸν γέροντά του καὶ ἔπεσε στὰ πόδια του ζητῶντας συγχώρεση γιὰ τὴν ὀλιγοπιστία καὶ τὴ σκληροκαρδία του.
 Παιδί μου, τοῦ εἶπε ὁ ἅγιος γέροντας, ὁ Θεὸς δὲν ἐγκαταλείπει τοὺς πιστοὺς δούλους του. 
Ὅπως παλιὰ χόρτασε τοὺς πεντακισχιλίους μὲ θαυματουργὸ τρόπο,
 ἔτσι καὶ τώρα καὶ πάντα ἐνεργεῖ καὶ μᾶς προσφέρει τὸ ἀρκετό μας,
 φτάνει ἐμεῖς νὰ μένουμε κοντὰ σὲ αὐτὸν καὶ νὰ τηροῦμε τὶς ἐντολές του. 

17/7/17

ΤΙ ΑΝΑΠΑΥΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΤΕΛΙΚΑ

Όσο και ν΄ αναζητάς ανάπαυσι και παρηγοριά σ' αυτόν τον πρόσκαιρο κόσμο δεν θα την βρης. Την ειρήνη και την παρηγοριά μπορεί να τη δώση στην ψυχή μόνον ο Κύριος, με τη χάρι Του. 
Όπως ο ίδιος είπε: «Ειρήνην αφίημι υμίν, ειρήνη την εμήν δίδωμι υμίν· ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν» (Ιω. 14. 27). Σκέψου, πού και σε ποιά γήινη απόλαυσι θα βρης την ειρήνη και την ανάπαυσι;
 Πού θα βρης την εσωτερική γαλήνη και τη μόνιμη χαρά;
 Μήπως στη δόξα; 
Αλλά σήμερα είσαι τιμημένος και αύριο ατιμασμένος.
 «Πάσα δόξα ανθρώπου ως άνθος χόρτου· εξηράνθη ο χόρτος, και το άνθος εξέπεσε»
 (Ησ. 40. 6-7). Αλλά μήπως στον πλούτο;
 Όχι μόνο ειρήνη και ανάπαυσι δεν σου χαρίζει, αλλ' αντίθετα πολλή μέριμνα και ανησυχία και ανασφάλεια, μέρα και νύχτα.
 Οι άνθρωποι σε φθονούν και σε αντιπαθούν, κι εσύ πάλι δεν είσαι ποτέ ικανοποιημένος με όσα έχεις. Θέλεις ν' αποκτάς όλο και περισσότερα, ξεχνώντας πως τίποτε απ' τον πλούτο σου δεν θα σου μείνη. 
Λέει ο πλούσιος: «”Εύρον ανάπαυσιν και νυν φάγομαι εκ των αγαθών μου”, και ουκ οίδε τίς καιρός παρελεύσεται και καταλείψει αυτά ετέροις και αποθανείται» 
 «Καθώς εξήλθεν από γαστρός μητρός αυτού γυμνός, επιστρέψει του πορευθήναι ως ήκει, και ουδέν ου λήψεται εν μόχθω αυτού, ίνα πορευθή εν χειρί αυτού… ώσπερ γαρ παρεγένετο, ούτω και απελεύσεται, και τις η περισσεία αυτού, ή μοχθεί εις άνεμον;» 
Μην ξεχνάς ακόμη πως ο πλούτος γίνεται αφορμή για πολλές αμαρτίες και θανάσιμες πτώσεις, όπως διαπιστώνει και ο απόστολος:
 «Οι βουλόμενοι πλουτείν εμπίπτουσιν εις πειρασμόν και παγίδα και επιθυμίας πολλάς ανοήτους και βλαβεράς, αίτινες βυθίζουσι τους ανθρώπους εις όλεθρον και απώλειαν» (Α” Τιμ. 6. 9). 
Γι' αυτό τον λόγο και ο Κύριος αναφώνησε κάποτε με πόνο: «Πώς δυσκόλως οι τα χρήματα έχοντες εις την βασιλείαν του Θεού εισελεύσονται!… Ευκοπώτερόν εστι κάμηλον δια τρυμαλιάς ραφίδος εισελθείν ή πλούσιον εις την βασιλείαν του Θεού εισελθείν!»
  Τί θα προτιμήσης, λοιπόν; 
Τον πρόσκαιρο πλούτο ή τη βασιλεία του Θεού;
 Αλλά μήπως θα βρης γαλήνη και ανάπαυσι στη σαρκική ηδονή; 
Ούτε εκεί υπάρχει. Η σαρκική αμαρτία – το ξέρεις καλά, αν τη δοκίμασες – συνοδεύεται από εσωτερική πικρία, ψυχικό βάρος, συνειδησιακό έλεγχο.
 Και όταν η ψυχή πωρωθή, τότε επέρχεται η τελεία εγκατάλειψις από τον Θεό και η τελεία υποδούλωσις στη φιληδονία.
 Κανένα άλλο πάθος δεν υποδουλώνει τον άνθρωπο τόσο σκληρά και αναπόδραστα όσο αυτό. 
Κι αφού τον υποδουλώση, γεννά μέσα του άπειρα άλλα κακά: τη σκληροκαρδία, την αναισθησία, την αποχαύνωσι, τη βλασφημία, την οργή, τέλος δε και την τελεία απιστία.
 Ο λόγος του Θεού δεν συγκινεί τις καρδιές των φιληδόνων,
 Γιατί τ' αγκάθια του πάθους πνίγουν κάθε καλό σπόρο που πέφτει μέσα τους: «…το δε εις τας ακάνθας πεσόν, ούτοί εισιν οι ακούσαντες και υπό… ηδονών του βίου πορευόμενοι συμπνίγονται και ου τελεσφορούσι» (Λουκ. 8. 14), εξηγεί ο Κύριος στην παραβολή του σπορέως. 
Λοιπόν; 
Αν στη δόξα δεν υπάρχη ανάπαυσις· αν στον πλούτο δεν υπάρχη ανάπαυσις· αν στην ηδονή δεν υπάρχη ανάπαυσις· τότε πού θ' αναπαυθούμε; 
 Ας ακούσουμε τον ψαλμωδό: «Εν εικόνι διαπορεύεται πας άνθρωπος, πλην μάτην ταράσσεται… Και νυν τις η υπομονή μου; Ουχί ο Κύριος;» (Ψαλμ. 38. 7-8).
 Η ελπίδα σου, η προσδοκία σου, η χαρά σου, η ανάπαυσίς σου η παντοτινή είναι ο Κύριος. Ο ελεήμων και οικτίρμων και μακρόθυμος, ο πανάγαθος και φιλάνθρωπος, ο Θεός της ειρήνης, ο Θεός πάσης παρακλήσεως, ο Νυμφίος της ψυχής σου, που της κράζει με πόθο: «Ιδού ει καλή, η πλησίον μου, ιδού ει καλή… ελεύση και διελεύση από αρχής πίστεως…»
Κράτησε, αδελφέ μου, μέσα στην καρδιά σου και τα λόγια του Κυρίου προς την πολυμέριμνη Μάρθα: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά· ενός δέ εστι χρεία· Μαρία δε την αγαθή μερίδα εξελέξατο, ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ' αυτής» (Λουκ. 10. 41-42). 
Άφησε κι εσύ τις βιοτικές μέριμνες. Κάθησε ταπεινά «παρά τους πόδας του Ιησού» και ανάπαυσε την ψυχή σου με τη θαλπωρή της θείας παρουσίας Του. Σου φτάνει αυτό. Υπάρχει μεγαλύτερος πλούτος; Υπάρχει μεγαλύτερη δόξα; Υπάρχει και μεγαλύτερη ηδονή;

8/7/17

Πραγματικά δεν έχουν τέλος οι προλήψεις

«Εγώ είμαι πολύ θρήσκος άνθρωπος. Να φανταστείτε ότι ποτέ δεν αρχίζω κάποια εργασία ημέρα Τρίτη». Η άγνοια και η σύγχυση είναι προφανής.
Προσπαθήσαμε να μαζέψουμε υλικό για διάφορες δεισιδαιμονίες και προλήψεις που ταλαιπωρούν τον άνθρωπο, αλλά διαπιστώσαμε ότι είναι τόσες πολλές που είναι αδύνατον να αναφερθούν όλες εδώ.
Οι κάθε είδους προλήψεις και δεισιδαιμονίες, τα όποια είδωλα, είναι εντελώς ασυμβίβαστα και αντίθετα με την χριστιανική πίστη και συνάμα προσβάλουν την ελευθερία του ανθρώπου. Η βαθύτερη αιτία των προλήψεων είναι η έλλειψη πίστης και εμπιστοσύνης στον αληθινό Θεό.
Κι εδώ συμβαίνει το παράδοξο: Ο άνθρωπος την πίστη στον Θεό την θεωρεί «οπισθοδρόμηση» Την εμπιστοσύνη στην πάνσοφη πρόνοια Του την περιφρονεί. Και από την άλλη υποδουλώνεται σε πράγματα άλογα και γελοία, σε πέταλα και κρεμμύδια, σε κατακάθια του καφέ και σε τραπουλόχαρτα!!!
Είναι ποτέ δυνατόν, τα κατακάθια του καφέ στο φλιτζάνι να απεικονίσουν το μέλλον;
Είναι ποτέ δυνατόν, οι κινήσεις των άστρων να προσδιορίζουν την ζωή μας;
Είναι ποτέ δυνατόν, η ημέρα γεννήσεως κάθε ανθρώπου να τον κατατάσσει σε ζώδιο-αστερισμό, και να ισχύουν για εκατομμύρια ανθρώπους του ίδιου ζωδίου οι ίδιες οδηγίες που δίνουν οι «ειδικοί αστρολόγοι» στα ωροσκόπια;
Είναι ποτέ δυνατόν, κάθε τραπουλόχαρτο να παίρνει αυθαίρετα νόημα και να ορίζει την ζωή μας;
Με ποιά λογική ο αριθμός 13 ή η μέρα Τρίτη, φέρνει κακό;
Με ποια λογική το πέταλο φέρνει γούρι; Και που την βρήκε το πέταλο την ιδιότητα να απομακρύνει τα κακά; Τα χαϊμαλιά, οι χάντρες, τα μάτια έχουν μεγαλύτερη δύναμη από τον Σταυρό;
Είναι δυνατόν για κάθε κακό ή αναποδιά που μας συμβαίνει να φταίνε πάντα κάποιοι άλλοι; Δεν πήγε καλά ο αρραβώνας; Του έκαναν μάγια. Δεν πήγαν καλά οι δουλειές; Τον γλωσσόφαγαν. Έχει πονοκέφαλο; Τον μάτιασαν. Αλλά ας πούμε ότι πράγματι έχουμε απανωτές αναποδιές, που θα τρέξουμε;… στις «ξεματιάστρες»; ή στον Ιερέα και στα μυστήρια της Εκκλησίας μας;
Μεγάλη πλάνη είναι επίσης τα όνειρα. Η εκκλησία μας συμβουλεύει να απορρίπτουμε εντελώς τα όνειρα. Η πίστη στα όνειρα όχι μόνο δεν ωφελεί καθόλου αλλά κρύβει τεράστιους πνευματικούς κινδύνους.
Και όμως όχι μόνο πολλοί επιρρεπείς στις προλήψεις ανατρέχουν σε ονειροκρίτες, αλλά πολλοί είναι αυτοί που επιδιώκουν να ονειρευτούν(!!) πχ ποιόν θα παντρευτούν βάζοντας κάτω από το μαξιλάρι τους κουφέτα από γάμο ή ένα κομμάτι φανουρόπιτα…
Η ποικιλία όμως των προλήψεων είναι ανεξάντλητη.
Με ποια λογική δυο αδέρφια δεν μπορούν να παντρευτούν μέσα στον ίδιο χρόνο; Ή αδέρφια γεννημένα κατά τον ίδιο μήνα άλλου έτους, δεν «κάνει» να παρευρεθεί ο ένας στον γάμο του άλλου;
Με ποια λογική δεν «κάνει» να παντρευτούμε μήνα Μάιο ή σε δίσεκτο έτος;
Με ποια λογική αυτοί που θα παραλάβουν τον κουμπάρο πρέπει να γυρίσουν από άλλο δρόμο για να μην «χαλάσει» ο γάμος;
Με ποια λογική δεν κάνει το νιόπαντρο ζευγάρι να φυτέψει δέντρα κατά τον πρώτο χρόνο του γάμου τους;
Γιατί η νύφη δεν πρέπει να σκουπίσει το σπίτι της την πρώτη εβδομάδα μετά τον γάμο της.
Γιατί λέμε ότι «χαλάει» το προξενιό αν μπούμε από μια είσοδο και βγούμε από μια άλλη;
Αλλά και για την τεκνογονία πόσες προλήψεις υπάρχουν…πχ Αν ακούσει η μητέρα να λαλεί κουκουβάγια θα γεννήσει κορίτσι, αν ακούσει μπούφο, θα γεννήσει αγόρι. Την όγδοη ημέρα αντί να έρθει ο Ιερέας και να δίνεται το όνομα του παιδιού, πολλές μητέρες φτιάχνουν γλυκά για να γλυκάνουν τις «μοίρες», να’ χει το παιδί καλή μοίρα.
Και πολλοί τέλος αντί να εφοδιάζουν τα παιδιά τους με το πανίσχυρο όπλο του σταυρού , τα εμπιστεύονται στις πράσινες, μπλε και κόκκινες χάντρες και στα ειδωλολατρικά φυλακτά.
Η παρουσία ενός κληρικού ειδικά το πρωί είναι για αρκετούς κακός οιωνός!
Πολλοί είναι αυτοί που απαγορεύουν στον ιερέα να επισκεφτεί έναν ασθενή στο σπίτι ή στο νοσοκομείο λόγω της πρόληψης που επικρατεί ότι η παρουσία του κληρικού θα προκαλέσει τον θάνατο του! Αυτά όμως αποτελούν πλάνη και ασέβεια του ανθρώπου προς τον Θεό και τον λειτουργό του…
Δεν είναι επίσης λίγες οι φορές που οι χριστιανοί ζητούν παράλογα πράγματα από τους ιερείς πχ την ζώνη, την άγια ζέση, το άγιο μύρο και πολλά άλλα. Το χειρότερο είναι ότι ζητούν όλα αυτά γιατί έτσι τους συμβούλεψε κάποιος μάγος…
Και έπεται συνέχεια…το αλάτι μην χυθεί κάτω, ούτε καφές ή λάδι…το κρασί δεν πειράζει, προς Θεού μην σπάσει καθρέπτης και αν υπάρχει τζάκι και τρίζουν τα ξύλα…αλλοίμονο! Βουίζει το δεξί αυτί; είναι για καλό, αν βουίζει το αριστερό είναι για κακό…τρεμοπαίζει το μάτι; φαγωμάρα στην μύτη ή στο χέρι; Ο λόξυγκας;… Μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε την μαύρη γάτα…
Πραγματικά δεν έχουν τέλος οι προλήψεις… Οι περισσότερες ίσως προλήψεις συνδέονται με το τέλος της επίγειας ζωής του ανθρώπου. Ο άνθρωπος κάποια μέρα, είτε σε βαθύ γήρας είτε σε νεότερη ηλικία θα έλθει αντιμέτωπος «με την φοβεράν ώραν του θανάτου». 
Κανείς όμως δεν γνωρίζει ποια θα είναι αυτή η ώρα, παρά μόνον ο Θεός, ο Κύριος της ζωής και του θανάτου. Το μόνο που μας προτρέπει είναι να είμαστε άγρυπνοι και έτοιμοι: «Γρηγορείτε!». Την φιλάνθρωπη αυτή προτροπή οι άνθρωποι λησμονούν ή αγνοούν και προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από μύριες προλήψεις. π.χ. Ο ασθενής ξεψύχησε.
Σε πολλά χωριά τρέχουν να χύσουν όλα τα νερά από δοχεία και άλλα σκεύη γιατί το νερό αυτό θεωρείται πεθαμένο. Μόλις βγαίνει ο νεκρός από την πόρτα σπάνε ένα πιάτο, ένα σκεύος για να μείνει εκεί το κακό…Άλλοι πάλι τοποθετούν στον τάφο διάφορα τρόφιμα για να φάει ο νεκρός. Πολλοί είναι αυτοί που γυρίζουν από άλλο δρόμο για να μην δευτερώσει το κακό. Άλλοι πάλι δεν τρώνε κρέας για σαράντα μέρες…
Το χειρότερο όμως από όλα είναι ότι οι πενθούντες δεν εκκλησιάζονται γιατί απαγορεύεται! Έτσι υπάρχουν άνθρωποι που για χρόνια ολόκληρα δεν εκκλησιάζονται δεν συμμετέχουν στα μυστήρια και αποκόπτονται από την εκκλησία. Στερούν τον εαυτό τους από την παρηγοριά και την ελπίδα που δίνει η εκκλησία, απομονώνονται, φθείρουν την υγεία τους και παραδίδονται σε σκέψεις απελπισίας. Ζουν όπως οι άθεοι «οι μη έχοντες ελπίδα» και η ζωή τους μεταβάλλεται σε τραγωδία…
Ο λόγος του Αποστόλου Ευαγγελιστού Ιωάννου είναι και σήμερα εξαιρετικά επίκαιρος: «Τεκνία, φυλάξατε εαυτούς από των ειδώλων» (Α’ Ιωάν. 5, 21).