Καλώς ήρθατε στην Παναγία Μηλεσιώτισσα που φιλοξενείται στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου στο Μήλεσι Αττικής

26/4/16

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ , ΛΟΓΙΑ ΓΕΜΑΤΑ ΑΓΑΠΗ

Πάνω ἀπὸ τὸ Σταυρὸ ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ἔκανε τὴν πιὸ μεγαλειώδη διδασκαλία. Τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ πάνω στό Σταυρὸ ἦταν λόγια γεμάτα ἀγάπη.
«Πάτερ ἄφες αὐτοῖς• οὐ γὰρ οἴδᾳσι τί ποιοῦσι»
Ὁ Χριστὸς προσεύχεται πάνω ἀπὸ τὸ Σταυρὸ Του γιά τοὺς σταυρωτὲς Του καὶ παρακαλεῖ τὸν Οὐράνιο Πατέρα Του: «Πατέρα μου, συγχώρεσέ τους, γιατὶ δέν ξέρουν τί κάνουν». Μέσα στόν ἀβάσταχτο πόνο, ποὺ Τοῦ προκαλοῦσε τὸ φρικτὸ μαρτύριο, ὁ Κύριος μας Ἰησοῦς, ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης, συγχωρεῖ τοὺς σταυρωτὲς Του, προσεύχεται γι’ αὐτοὺς καὶ τοὺς δικαιολογεῖ. Πόσο μεγάλη καὶ πλατιὰ εἶναι ἡ θεϊκὴ καρδία καὶ ἡ ἀγάπη Του! Μᾶς ἄφησε ἕνα σπουδαῖο μήνυμα: Νά συγχωροῦμε μὲ τὴν καρδία μας αὐτούς πού μᾶς ἔφταιξαν. Νά ἔχουμε κι ἐμεῖς πλατιὰ καρδιά γιά τοὺς συνανθρώπους μας.«Ἀμὴν λέγω σοί• σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔση ἐν τῷ παραδείσῳ»
Ὁ Χριστὸς μιλᾶ στό λῃστή, ποὺ βρίσκεται σταυρωμένος διπλᾶ Του: «Σὲ διαβεβαιώνω μὲ ὅλη τὴν ἀλήθεια• σοῦ λέω ὅτι σήμερα θὰ εἶσαι μαζί μου στόν παράδεισο». Γιατὶ μίλησε ἔτσι ὁ Χριστὸς σὲ ἕναν κακοῦργο; Διότι ὁ λῃστὴς εἶδε τή θεϊκὴ γαλήνῃ στή μορφή τοῦ Χριστοῦ καὶ πίστεψε ὅτι Αὐτὸς εἶναι ὁ Θεὸς καὶ Τὸν παρακάλεσε: «Κύριε, θυμήσου κι ἔμενα τὸν λῃστὴ στήν οὐράνια βασιλεία σου». Καὶ ὁ Χριστός, ποὺ κατάλαβε ὅτι ὁ λῃστὴς μετάνιωσε εἰλικρινὰ γιά τὰ λάθη του, τὸν συγχώρεσε καὶ τὸν διαβεβαίωσε ὅτι θὰ τὸν πάρει μαζὶ Του στόν Παράδεισο. Ἔτσι ὁ λῃστὴς ἔγινε ὁ πρῶτος πολίτης τοῦ Παραδείσου. Αὐτὸ φανερώνει ὅτι ὁ Χριστὸς δέχεται κοντὰ Του ὅσους τὸν πλησιάζουν μὲ εἰλικρίνεια καὶ μετανοοῦν γιά τὶς ἁμαρτίες τους.
«Γύναι, ἴδε ὁ υἱός σοῦ… ἰδοῦ ἡ μήτηρ σου»
Ὁ Χριστὸς εἶναι καρφωμένος στο Σταυρό, ματωμένος, μέσα σὲ φρικτοὺς πόνους. Κάτω ἀπὸ τὸ Σταυρὸ Του βρίσκονται γεμάτοι πόνο καὶ θλίψη ἡ Παναγία Μητέρα Του καὶ ὁ μαθητὴς Του ὁ Ἰωάννης. Ὁ Χριστὸς τοὺς βλέπει. Ξεχνὰ τὸ δικὸ Του μαρτύριο καὶ θέλει νά τοὺς παρηγορήσει, νά τοὺς προστατέψει. Καὶ λέει στή Μητέρα Του δείχνοντας τὸν Ἰωάννη: «Γυναῖκα, νά ποῖος θὰ εἶναι ὁ γιός σου ἀπὸ δῶ καὶ πέρα». Ὕστερα γυρίζει πρὸς τὸν Ἰωάννη τὸν ἀγαπημένο Του μαθητή καὶ Τοῦ λέει: «Να ἡ μητέρα σου». Μὲ τὰ λόγια Του καὶ τὸ θεϊκὸ Του παράδειγμα ὁ Χριστὸς μᾶς ἀνοίγει τὸν ὄμορφο δρόμο τῆς ἀγάπης καὶ τοῦ σεβασμοῦ πρὸς τοὺς γονεῖς καὶ τοὺς συγγενεῖς. Κι ἄκομα τὸ δρόμο τῆς αὐταπάρνησης, ποὺ σημαίνει νά ξεχνὰς τὸ δικό σου πόνο, γιά νά παρηγορεῖς τίς πονεμένες ψυχὲς τῶν ἄλλων.
«Διψῶ»
Τὸ Θεϊκὸ καὶ Τίμιο Αἷμα τοῦ Χριστοῦ ἔτρεχε πάνω στό Σταυρό. Ὁ πυρετὸς Του ἀνέβαινε. Τὰ σπλάχνα Του καίγονταν ἀπὸ τὸν ἀφόρητο πόνο. Καὶ τότε ὁ Χριστὸς πρόφερε μιά μικρή λέξῃ μὲ μεγάλο νόημα: «Διψῶ». Τότε οἱ ἄγριοι στρατιῶτες βούτηξαν ἕνα σφουγγάρι σὲ ξύδι καὶ χολὴ καὶ τὸ ἔφεραν στα χείλη Του. Ὅμως ὁ Χριστὸς δέν ἤπιε. Γιατί; Πάνω στό Σταυρὸ διψοῦσε βέβαια ἀφόρητα, ἀλλὰ συγχρόνως εἶχε καὶ μιά ἀλλιώτικη δίψα. Διψοῦσε, ὄχι τόσο γιά νερό, ὄσο γιά τή σωτηρίᾳ τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Χριστὸς διψᾷ, δηλαδὴ ἐπιθυμεῖ πολὺ ἔντονα, νά ἐπικρατήσει σὲ ὅλῃ τή γῇ καὶ σὲ καθεμιᾷ ψυχῇ ξεχωριστὰ ἡ εἰρήνη Του, ἡ ἀγάπη Του καὶ τὸ Εὐαγγγέλιό Του.
«Θεέ μου, Θεέ μου, ἱνατὶ μέ ἐγκατέλιπες;»
Ὁ Χριστὸς ἐπάνω στό Σταυρὸ σήκωσε ὅλες τίς ἁμαρτίες ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ὅλων τῶν αἰώνων γιά νά τὶς σβήσει. Καὶ ἦταν τόσες πολλὲς οἱ κακίες πού σήκωσε, ὥστε φάνηκε σὰν ὁ πιὸ ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος τοῦ κόσμου. Ἔτσι ὁ Οὐράνιος Πατέρας Του πῆρε γιά μιά στιγμή τὸ βλέμμα Του πάνω ἀπὸ τὸν Υἱὸ Του. Αὐτὴ ἡ στιγμιαία ἀποστροφὴ τοῦ Θεοῦ Πατέρα κάνει τὸν Χριστὸ νά φωνάζει γεμάτος πόνο: «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατὶ μὲ ἐγκατέλειψες;». Γιά χάρη μας ὁ Χριστὸς στερήθηκε, στήν πιὸ ὀδυνηρὴ ὥρα τῆς ἐπιγείας ζωῆς Του, ἀκόμη καὶ τὴν παρουσία τοῦ Οὐρανίου Πατέρα Του. Πόσο φοβερὸ πρᾶγμα εἶναι ἡ ἁμαρτία μας καὶ πόσο μεγάλη ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μας!
«Τετέλεσται»
«Ὅλα ἔχουν πιὰ τελειώσει». Τὸ φρικτὸ Του μαρτύριο παίρνει τέλος. Τὸ ἔργο Του πάνω στή γῆ, ποὺ ξεκίνησε ὅταν γεννήθηκε στή φάτνη τῆς Βηθλεέμ, ἔφτασε στό τέλος του. Ὅ,τι εἶχε νά διδάξει καὶ νά πεῖ στούς ἀνθρώπους, τὸ εἶπε. Εἶναι ὁ Νικητής. Θυσιάστηκε γιά τὰ πλάσματά Του. Μᾶς ἄνοιξε τὸ δρόμο τῆς εὐτυχίας καὶ τῆς χαρᾶς, τὸ δρόμο γιά τὸν Παράδεισο. Ἀπὸ δῶ καὶ μπρός, γιά ὁποῖον ἀγαπήσει καὶ ἀκολουθήσει τὸ Χριστό, ἀρχίζει μιά νέᾳ ζωή. Ἀπὸ δῶ καὶ πέρα ἀρχίζει ἡ Ἀναστάσῃ!
«Πάτερ, εἰς χεῖρας σου παρατίθεμαι τὸ πνεῦμα μου»
Ὁ τελευταῖος λόγος τοῦ Χριστοῦ, λίγο πρὶν ἐκπνεύσει πάνω στο σταυρό. Μιλᾶ στό Θεὸ Πατέρα Του:«Πατέρα μου, γεμᾶτος ἐλπίδα καὶ ἐμπιστοσύνη στά χέριά Σου παραδίδω τὴν λογικὴ καὶ ἀθάνατη ψυχή μου». Δέν ἦρθε κανένας ἄγγελος νά πάρει τὴν ψυχὴ τοῦ Χριστοῦ. Μόνος Του, μὲ τὴν ἐλεύθερη θελήσή του τὴν παραδίδει στόν Πατέρα. Ὁ Χριστὸς ἦρθε στή γῆ, ἔγινε ἄνθρωπος, ἔκανε θαύματα, κήρυξε, ὑπηρέτησε τὸ θέλημα τοῦ Οὐρανίου Πατέρα Του. Σ’ αὐτὸν λοιπὸν ἐπιστρέφει πάλι καὶ σ’ Αὐτὸν παραδίδει τὴν ψυχὴ Του. Μὲ τὰ λόγια αὐτὰ ὁ Κύριος μᾶς διδάσκει ὅτι ὅλη ἡ ζωὴ μας ἀνήκει στό Θεό. Τὸ θέλημά Του πρέπει να ἐφαρμόζουμε πάντοτε, καὶ στα δικὰ Του χέρια νά ἐμπιστευόμαστε τή ζωή μας.

22/4/16

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΜΑΣ

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Μπορείτε να το φαντασθήτε αυτό;
Λυπάται ο Χριστός, που δεν είμαστε ευτυχισμένοι,
που δεν πήγαμε κοντά Του να μας χαρίση την αιωνιότητα της χαράς!...
Τι να κάνουμε λοιπόν;
Τι να πούμε στον παραπονεμένο Χριστό,
για την δυστυχία μας,
την ψυχική,
την υλική και την πνευματική;
Γιατί, ας μου επιτρέψη ο πολύ αγαπημένος μου Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος να πω,
ότι ο Χριστός δεν έχει παραπονεμένο βλέμμα μόνον κατά την Δευτέρα Παρουσία,
αλλά και τώρα το έχει διαρκώς επάνω μας, και ας είναι ήρεμο και γαλήνιο στις βυζαντινές εικόνες,
που βλεπουμε στους ναούς.
Παραπονιέται και τώρα, που δεν πάμε κοντά Του,
αλλά Τον αποφεύγουμε γεμάτοι «προφάσεις εν αμαρτίαις»…
 Παραπονιέται, που δεν αξιοποιούμε την θυσία Του και δεν παίρνουμε τα Τίμια Δώρα Του,
που είναι ικανά και να μας καθαρίσουν και να μας σώσουν και να μας χαρίσουν από τώρα την μεγάλη ευτυχία της αγάπης.
Έστω και στα πρώτα βήματα,
έστω και στα πρώτα κύματα, που θα αναταράξουν την νεκρωμένη θάλασσα της καρδιάς. Ο σπόρος της αγάπης υπάρχει σε όλες τις ψυχές. Εμείς αδιαφορούμε για το βλάστημα και την ανθοφορία Του. Πρέπει, όμως, να δεχθούμε την χάρη των Τιμίων Δώρων,
το έλεος της Εκκλησίας Του «εν ελευθερία» και όχι αναγκαστικά…
Το παράπονο του Χριστού,
αυτό το συγκλονιστικό παραπονεμένο βλέμμα,
που μας αγκαλιάζει όλους,
μπορεί να μας οδηγήση από τώρα στην σωτηρία και την ανάσταση,
αν τα έχουμε διαρκώς μπροστά μας, σαν οδηγό.
Όχι για να φοβόμαστε την τιμωρία και την Κόλαση,
αλλά για να μάθουμε να αγαπούμε και ποτέ να μη χωριστούμε από την πηγή της αληθινής αγάπης, που είναι ο Χριστός.
Γιατί άλλος τρόπος πραγματικής μετανοίας δεν υπάρχει από την αγάπη του Κυρίου.
Μόνον το βλέμμα του Χριστού.
Τότε μόνον η μετάνοιά μας μπορεί να αρχίση και να ανθοφορήση και να καρπίση,
αν δούμε κατάματα το βλέμμα του Κυρίου και μόνον όταν κλάψουμε, έστω και με ένα δάκρυ, για την λύπη, που του προκαλούμε.
Τότε αρχίζουμε να μαθαίνουμε τα μυστικά της αγάπης, που αναλάμπουν μέσα στα μάτια του Θεανθρώπου…
Το παράπονο του Χριστού είναι γιατί δεν μετανοούμε,
γιατί δεν απλώνουμε τα χέρια μας να τον αγκαλιάσουμε.
Γιατί αυτό είναι η μετάνοια:
Να επικαλεσθούμε την βοήθειά του και να δηλώσουμε ταπεινά την ανημπόρια μας.
Αυτό το μικρό σημείον ζητεί,
αυτήν την πρώτη κίνηση από μας τα ελεύθερα πλάσματά Του,
για να τρέξη αστραπιαία κοντά μας και να μας αρπάξη από τον πύρινο ποταμό, που ζητά να μας καταπιή.
Ακόμα και ένα βλέμμα μας προς το πονεμένο πρόσωπο του Χριστού μπορεί να μας σώση,
αν το βλέμμα μας αυτό επικαλείται την χάρη Του με συντριβή.
Πόσοι δεν άρχισαν την επιστροφή τους στον Θεό με ένα τέτοιο βλέμμα!
Ας θυμηθούμε την περίπτωση του Αποστόλου Πέτρου με τα μεγάλα λόγια και τους μεγάλους ενθουσιασμούς.
Τον πρόδωσε το ίδιο εκείνο βράδυ, κι ας ήταν πρωτοκορυφαίος Αποστολος, λίγο μετά την προδοσία του Ιούδα, όταν Τον αρνήθηκε τρεις φορές.
Και τότε το βλέμμα του Χριστού έκανε το θαύμα του και σώθηκε ο αρνητής Πέτρος.
Ήταν η στιγμή, που αρνήθηκε ο Πέτρος για Τρίτη φορά τον Χριστόν, ενώ ήταν κοντά του, και «εφώνησεν αλέκτωρ».
Και συνεχίζει ο Ευαγγελιστής την αφήγησή του:
- «Και στραφείς ο Κύριος ενέβλεψε τω Πέτρω, και υπεμνήσθη ο Πέτρος του λόγου του Κυρίου, ως είπεν αυτώ ότι πριν αλέκτορα φωνήσαι απαρνήση με τρις· και εξελθών έξω ο Πέτρος έκλαυσε πικρώς»
Ας βγούμε κι εμείς έξω από την καθημερινή μας ματαιοφροσύνη και ας κλάψουμε πικρώς κάτω από το στοργικό βλέμμα του Χριστού.
Αυτή η προσπάθεια είναι το κορυφαίο,
το πρώτο βήμα στον δρόμο της αγάπης και της σωτηρίας.




20/4/16

ΑΝΑΒΑΙΝΟΜΕΝ ΕΙΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ


Σ’ αυτές τις τρεις λέξεις περιέχεται η ζωή του Χριστιανού. 
Άνοδος είναι η ζωή μας όπως η άνοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα.
Όπως ο Χριστός ανεβαίνει στα Ιεροσόλυμα έτσι και κάθε Χριστιανός ακολουθώντας τα ίχνη του Θεανθρώπου πρέπει να ανεβαίνει και συνεχώς μ’ αυτή τη σκέψη να ζει, ότι σκοπός του είναι η είσοδος στην άνω Ιερουσαλήμ της Χάριτος. 

 Είναι κοπιώδης και μαρτυρική η άνοδος αυτή, όπως ακριβώς ήταν τότε του Χριστού.
  Έχει απαραίτητη υποχρέωση την άρση του προσωπικού Σταυρού χωρίς τον οποίο δεν μπορεί να εισέλθει ο άνθρωπος την πύλη της ουρανίου Βασιλείας.
 Στην αντίληψη του κόσμου ανεβαίνει όποιος εξουσιάζει,
 όποιος κατακτά,
 όποιος κερδίσει, 
όποιος πλουτίζει,
 όποιος κυβερνά.
  Στην αντίληψη του Θεού ανεβαίνει όποιος διακονεί,
 όποιος διαμοιράζει, όποιος χάνει, όποιος ελεεί, όποιος υπηρετεί.
 Η πνευματική άνοδος στα μάτια του κόσμου φαίνεται αδυναμία.
  Μέσα όμως στη σωματική αδυναμία κρύβεται η δύναμη του Θεού.
  “Η γάρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται” διεμήνυσε ο Θεός στον Απόστολο Παύλο.
Τα άνω ζητείτε
Συνεχώς η Εκκλησία μας προτρέπει στην ουρανοδρόμο πορεία. 
 “Τα άνω ζητείτε ου ο Χριστός εστιν εν δεξιά του Θεού καθήμενος, τα άνω φρονείτε μη τα επί της γης”.  
Αν θέλουμε όμως να ανεβαίνουμε συνεχώς πρέπει να επιδιώκουμε την καθημερινή μας ταπείνωση.  Εκείνος είπε, ότι “ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται”.
  Να γίνουμε υπηρέτες και διάκονοι των συνανθρώπων μας, κυρίως δε των κατωτέρων μας.
  Στην θεία άνοδο προπορεύεται ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός.
  Ας ακολουθήσουμε τα ίχνη του. “Συμπορευθώμεν αυτώ και συσταυρωθώμεν και νεκρωθώμεν δι’ αυτόν ταις του βίου ηδοναίς ίνα και συζήσωμεν αυτώ”.
  Όποιοι ακολουθήσουν το Χριστό στη ζωή τους έχουν βέβαια την υπόσχεσή του: “και συνανυψώ υμάς εις την άνω Ιερουσαλήμ εν τη Βασιλεία των ουρανών”.

Αγαπητοί μου αδελφοί,
 σκοπός της ζωής μας είναι η κατάκτηση της Βασιλείας του Θεού.
 Ο πόθος μας τότε θα γίνει πραγματικότητα, αν ακολουθήσουμε πιστά την πορεία του Χριστού.
 Είναι ανηφορική και γεμάτη θλίψεις “η οδός” του Κυρίου, οδηγεί όμως στην Ανάσταση.  Θεμελιώδεις γραμμές αυτής της ουρανοδρόμου πορείας είναι η θυσία και η ταπείνωση.
  Θέλουμε να γίνουμε μεγάλοι και πρώτοι;
  Ας γίνουμε πρώτα μικροί και τελευταίοι.Αμήν  Κύριε καί Θεέ  μου

14/4/16

ΑΝ ΔΕΝ ΣΥΝΧΩΡΗΣΕΤΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΑΣ

«Καὶ ἅφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν» Ἐπειδὴ προηγουμένως μᾶς ἀνέφερε ὁ Κύριος, στὴν Κυριακὴ Προσευχή, γιὰ τὸν ἅγιο Ἄρτο τῆς Θείας Κοινωνίας καὶ μᾶς συνέστησε νὰ μὴν τολμᾶ κάποιος νὰ Τὸν μεταλαμβάνει χωρὶς τὴν ἀπαραίτητη προετοιμασία, γι’ αὐτὸ τώρα μᾶς λέει ὅτι ἡ προετοιμασία αὐτὴ ἔγκειται, στὸ νὰ ζητήσουμε συγχώρηση ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς μας καὶ τότε νὰ προσερχόμαστε στὰ θεῖα Μυστήρια, ὅπως ἀναφέρεται σὲ ἄλλο σημεῖο τῆς Ἁγίας Γραφῆς: «Ἄν, ἄνθρωπε, προσφέρεις τὸ δῶρο σου στὸ θυσιαστήριο καὶ ἐκεῖ θυμηθεῖς ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἔχει κάποιο παράπονο ἀπέναντί σου, ἄφησε ἐκεῖ τὸ δῶρο σου, μπροστὰ στὸ θυσιαστήριο, καὶ πήγαινε πρῶτα νὰ συμφιλιωθεῖς μὲ τὸν ἀδελφό σου καὶ τότε νὰ ἐπανέλθεις νὰ προσφέρεις τὸ δῶρο σου». Ἐκτὸς ἀπ’ αὐτά, καὶ τρία ἄλλα θέματα πραγματεύεται ὁ Κύριός μας μὲ τὰ λόγια αὐτὰ τῆς προσευχῆς: Πρῶτον, παρακινεῖ τοὺς ἐνάρετους νὰ ταπεινοφρονοῦν, καθὼς ἀναφέρει καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο: «Ἔτσι καὶ σεῖς, ὅταν ἐκτελεῖτε ὅλες τὶς ἐντολές, νὰ λέτε ὅτι εἴμαστε δοῦλοι τιποτένιοι, γιατί ὅ,τι ὀφείλαμε νὰ πράξουμε, τὸ πράξαμε». Δεύτερον, συμβουλεύει ὅσους ἁμαρτάνουν, μετὰ τὸ Βάπτισμα, νὰ μὴν πέφτουν σὲ ἀπόγνωση. Καὶ τρίτον, φανερώνει μὲ τὰ λόγια αὐτὰ ὅτι ὁ Κύριος θέλει καὶ ἀγαπᾶ νὰ ἔχουμε σπλάγχνα οἰκτιρμῶν ὁ ἕνας πρὸς τὸν ἄλλο, ἐπειδὴ τίποτε ἄλλο δὲν ἐξομοιώνει τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Θεό, ὅσο ἡ εὐσπλαχνία. Γι’ αὐτό, ὅπως θέλουμε νὰ φέρεται ὁ Θεὸς σέ μᾶς, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο νὰ φερόμαστε καὶ ἐμεῖς στοὺς ἀδελφούς μας. Καὶ ἂς μὴ λέει κάποιος ὅτι ὁ δείνα μὲ πίκρανε πολὺ μὲ τὰ σφάλματά του καὶ δὲν μπορῶ νὰ τὸν συγχωρήσω. Διότι, ἂν στοχαστοῦμε πόσο πικραίνουμε ἐμεῖς μὲ τὰ σφάλματά μας κάθε μέρα, κάθε ὥρα καὶ κάθε στιγμὴ τὸν Θεό, καὶ Ἐκεῖνος μᾶς τὰ συγχωρεῖ, τότε θὰ συγχωρήσουμε κι ἐμεῖς τοὺς ἀδελφούς μας Καὶ ἂν σκεφθεῖ κανεὶς ὅτι εἶναι τόσο πολλὰ καὶ ἀσυγκρίτως μεγαλύτερα τὰ δικά μας σφάλματα ἀπὸ τῶν ἀδελφῶν μας, ὥστε καὶ ὁ Ἴδιος ὁ Θεός, ποὺ εἶναι ἡ αὐτοδικαιοσύνη, τὰ παρομοίασε συγκρίνοντας τὰ μὲ μύρια τάλαντα, ἐνῶ τῶν ἀδελφῶν μας τὰ παρομοίασε μὲ ἑκατὸ δηνάρια, θὰ διαπιστώσει ὅτι πραγματικὰ εἶναι ἐλάχιστα τὰ ἁμαρτήματα τῶν ἀδελφῶν μπροστὰ στὰ δικά μας. Γι’ αὐτὸ λοιπόν, ἂν ἐμεῖς συγχωροῦμε στοὺς ἀδελφούς μας τὰ λίγα καὶ μικρὰ ποὺ μᾶς ἔφταιξαν, ὄχι μόνο μὲ τὰ χείλη, καθὼς συνηθίζουν πολλοί, ἀλλὰ μὲ ὅλη μας τὴν καρδιά, θὰ μᾶς συγχωρήσει καὶ μᾶς ὁ Θεὸς τὰ μεγάλα καὶ ἀναρίθμητα πταίσματα, γιὰ τὰ ὁποῖα εἴμαστε ὑπεύθυνοι. Ἂν τυχὸν δέ, καὶ δὲν συγχωροῦμε τὰ σφάλματα τῶν ἀδελφῶν μας, τίποτε δὲν ὠφελούμαστε καὶ ἀπὸ τὶς ἄλλες ἀρετές, τὶς ὁποῖες νομίζουμε ὅτι ἔχουμε. Καὶ τί λέω ὅτι δὲν ὠφελούμαστε ἀπὸ τὶς ἀρετές; Οὔτε οἱ ἁμαρτίες μας δὲν μποροῦν νὰ συγχωρεθοῦν, καθὼς ὁ Κύριος ἀποφάσισε, λέγοντας: «Ἂν δὲν συγχωρήσετε στοὺς συνανθρώπους σας τὰ σφάλματά τους, οὔτε ὁ Πατέρας σας ὁ Οὐράνιος θὰ συγχωρήσει τὰ δικά σας σφάλματα». Καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο γιὰ ἐκεῖνον ποὺ δὲν συγχώρησε τὸν ἀδελφό του, λέει: «Δοῦλε κακέ, ἐγώ σοῦ χάρισα ὅλο τὸ χρέος πού μοῦ χρώσταγες, ἐπειδή μοῦ τὸ ζήτησες. Δὲν ἔπρεπε καὶ σὺ νὰ εἶσαι σπλαχνικὸς στὸν συνάδελφό σου καὶ νὰ κάνεις αὐτὸ πού ἔκανα ἐγὼ σὲ σένα; Καὶ θύμωσε, λέει, ὁ Κύριος καὶ τὸν παρέδωσε στοὺς βασανιστές, γιὰ νὰ τὸν βασανίσουν, μέχρις ὅτου ξεπληρώσει ὅλο τὸ χρέος. Ἔτσι, λέει, θὰ κάνει καὶ ὁ Πατέρας μου ὁ ἐπουράνιος σὲ σᾶς, ἂν δὲν συγχωρήσετε ἀπὸ τὴν καρδιὰ σας τὰ σφάλματα τοῦ ἀδελφοῦ σας». Πολλοὶ λένε ὅτι μὲ τὴ Θεία Κοινωνία συγχωροῦνται τὰ ἁμαρτήματα. Ἄλλοι πάλι λένε τὸ ἀντίθετο. Ὅτι δὲν συγχωροῦνται, ἀλλὰ μόνο ἂν τὰ ἐξομολογηθεῖ κανεὶς στὸν ἱερέα. Ὅμως ἐμεῖς σᾶς λέμε ὅτι καὶ ἡ προετοιμασία μὲ τὴν ἐξομολόγηση εἶναι ἀναγκαία γιὰ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν καὶ ἡ Θεία Κοινωνία, ἐπειδὴ οὔτε στὸ ἕνα μποροῦμε νὰ ἀποδώσουμε τὸ πᾶν οὔτε στὸ ἄλλο. Ἀλλά, ὅπως ἕνα φόρεμα βρώμικο τὸ πλένουμε καὶ χρειάζεται καὶ ἡ θερμότητα τοῦ ἥλιου γιὰ νὰ τὸ στεγνώσει ἀπὸ τὴ νοτίδα καὶ τὴν ὑγρασία -διότι θὰ σαπίσει ἂν θὰ μείνει ὑγρὸ καὶ δὲν θὰ μπορέσει ἄνθρωπος νὰ τὸ φορέσει- τὸ ἴδιο καὶ ἐδῶ. Καὶ ὅπως μία πληγή, ἀφοῦ τὴν καθαρίσει κάποιος ἀπὸ τὰ σκουλίκια καὶ ἀφαιρέσει τὰ κομμάτια ποὺ ἔχουν σαπίσει, δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἀφήσει χωρὶς ἀλοιφή, ἔτσι καὶ ἡ ἁμαρτία, ἀφοῦ πλυθεῖ καὶ καθαριστεῖ μὲ τὴν ἐξομολόγηση καὶ ἀφαιρεθοῦν τὰ σαπισμένα ὑπολείμματά της, εἶναι ἀναγκαία καὶ ἡ Θεία Μετάληψη, γιὰ νὰ τὴν ξηράνει τελείως τὴν πληγὴ καὶ νὰ τὴν γιατρέψει σὰν ἕνα εἶδος ἀλοιφῆς. Διότι, διαφορετικά, «πάλι ἔρχεται ὁ ἄνθρωπος στὴν πρώτη κατάσταση καὶ γίνονται τὰ ἔσχατα χειρότερα ἀπὸ τὰ πρῶτα», λέει ὁ Κύριος. Γι’ αὐτὸ εἶναι ἀνάγκη νὰ καθαρίζουμε προηγουμένως τὸν ἑαυτό μας ἀπὸ κάθε μολυσμὸ μὲ τὴν ἐξομολόγηση. Καὶ μάλιστα νὰ τὸν καθαρίζουμε ἀπὸ τὴ μνησικακία καὶ τότε νὰ πλησιάζουμε τὰ Θεῖα Μυστήρια. Γιατί πρέπει νὰ ξέρουμε ὅτι, ὅπως ἡ ἀγάπη εἶναι πλήρωμα καὶ τελείωση ὅλου του νόμου, ἔτσι καὶ ἡ μνησικακία καὶ τὸ μίσος εἶναι ἀναίρεση καὶ ἀθέτηση ὅλου του νόμου καὶ κάθε ἀρετῆς. Ὁ Παροιμιαστής, θέλοντας νὰ μᾶς παραστήσει ὅλη τὴν κακία τῶν μνησίκακων, λέει: «Οἱ μνησίκακοι τρέχουν ὁλοταχῶς πρὸς τὸ θάνατο». Καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο: «Ὅποιος μνησικακεῖ, εἶναι παράνομος». Αὐτὴ τὴν πικρὴ ζύμη τῆς μνησικακίας εἶχε μέσα του ὁ δύστυχος Ἰούδας καὶ γι’ αὐτό, μόλις πῆρε τὸν ἄρτο στὰ χέρια του, μπῆκε μέσα του ὁ Σατανᾶς. Ἂς φοβηθοῦμε, ἀδελφοί, τὴν καταδίκη καὶ τὴν κόλαση τῆς μνησικακίας καὶ ἂς συγχωροῦμε τοὺς ἀδελφούς μας σὲ ὅ,τι κι ἂν μᾶς ἔφταιξαν. Καὶ νὰ τὸ κάνουμε αὐτό, ὄχι μόνο ὅταν θέλουμε νὰ κοινωνήσουμε, ἀλλὰ πάντοτε, καθὼς μᾶς προστάζει ὁ Ἀπόστολος, λέγοντας: «Ὁ ἥλιος ὅταν βασιλεύει, ἂς μὴ σᾶς βρίσκει μὲ ὀργὴ καὶ μίσος κατὰ τοῦ ἀδελφοῦ σας». Καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο: «Μὴ δίνετε τόπο στὸν διάβολο». Μὴν ἀφήνετε δηλαδὴ νὰ παίρνει χῶρο μέσα σας ὁ διάβολος, γιὰ νὰ μπορεῖτε νὰ λέτε μὲ παρρησία στὸν Θεὸ καὶ τὸ ὑπόλοιπό τῆς Κυριακῆς προσευχῆς.

7/4/16

ΟΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΕΣ ΤΗΣ ΤΕΣΣΑΡΟΚΑΣΤΗΣ


Οι Παρασκευές της Σαρακοστής όπως και να το κάνεις είναι οι πιο χαρούμενες μέρες .

Στη μέση του ναού η εικόνα της Παναγιάς με τα κεριά της και τις κεντημένες ποδιές. Και το ᾽χαμε τυπικό κάθε φορά να βγάζουμε κι άλλη Παναγιά στο προσκυνητάρι να ακούσει τους Χαιρετισμούς.
Τη μια το "'Αξιον εστί" και μετά την Γλυκοφιλούσα και την Παναγία του Πάθους, εκείνη την εβδομάδα της Σταυροπροσκύνησης. Τούτες οι μικρές αλλαγές ομόρφαιναν τη ζωή.
Το Πάσχα ήταν τότε νωρίς και η Σαρακοστή έπεφτε μεσ᾽ το χειμώνα. Κρύο πολύ. Είχαμε στη λιτή ξυλόσομπα και ο εκκλησιαστικός ο π. Νήφωνας έβαζε κούτσουρα μεγάλα. Ατμόσφαιρα Παπαδιαμαντική. Τώρα τα αναπολώ με γλυκασμό και νοσταλγία.
Τέλειωσε ο κανόνας και ο δεξιός ψάλτης πήρε να λέει αργά το τη Υπερμάχω. Και ο παπάς αργά βγήκε από την ωραία πύλη με το βιβλίο του και το θυματό να διαβάσει τους Χαιρετισμούς. Θύμιασε με σέβας έκανε τις μετάνοιες και πήρε τη θέση του μπροστά στο προσκυνητάρι.
Ησυχία ...
Ξεκινάει ο εφημέριος τους Χαιρετισμούς... και μέσα στη σιγαλιά της ακολουθίας μια φωνή μιας μικροκαμωμένης γιαγιάς ακουγόταν στο βάθος να επαναλαμβάνει τα ίδια λόγια!!! Οι πιο θερμοί πήραν νωρίς φωτιά. Σσσσσ
Η φωνή όμως δεν σταματούσε. Σα να το βαζε πείσμα μάλιστα να ξεπεράσει τον παπά σε δύναμη. Ακόμα και οι πιο μακρόθυμοι έφτασαν να δυσφορήσουν .
- Μα ποιος μιλά φώναξε κάποιος. Ο μόνος που δεν μίλησε ήτανε ο παπάς.
Τελειώσανε οι χαιρετισμοί, ξανά τη Υπερμάχω και μετά το Άσπιλε. Άμα απόλυσε ο παπάς και βγαίναμε από το Καθολικό πήρα παράμερα τη γιαγιά που μας τάραξε με τη φωνή της να τη "συνετίσω".
- Κυρία ξέρετε... τα λόγια του παπά τα διαβάζει μοναχά εκείνος. Πως να σας το πω... Είναι τα δικά του. 'Εχει άλλους ψαλμούς που τους λέμε όλοι μαζί. Μα η γιαγιά έμοιαζε να μην το καταλαβαίνει και μου είπε... την ευχή σας.- Λέω, για αυτό που έγινε σήμερα. Δεν πρέπει να δημιουργούμε αταξία στην εκκλησία.

Μια νεαρή γυναίκα που τη συνόδευε τη γιαγιά, κάτι της φώναξε δυνατά στο αυτί και το μυστήριο της καλής γιαγιάς λύθηκε. Η γιαγιά κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι της και έδειξε λυπημένη...
- Συμπάθαμε αδελφέ μου λέει, μα δεν ακούω καθόλου!!! Τους λέω τους Χαιρετισμούς και ᾽γω αφού δεν μπορώ να τους ακούσω από τον παππούλη. Συμπάθαμε αν σε πίκρανα...
Έμεινα να την κυττώ όμοια μορφή βγαλμένη από συναξάρι.
- Να τους λες γιαγιά, και λέγε και για μένα ένα "Κύριε ελέησον" εμένα που δεν τους ξέρω ούτε από μέσα

4/4/16

ΛΑΜΠΕΙ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΣ

Ἄς προσκυνήσουμε τὸ ὑποπόδιο τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ μὲ ὅλη τὴν ψυχὴ μας. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἁπαλὸς ζυγὸς τοῦ Χριστοῦ, νά ἀκολουθήσουμε τὸν δρόμο τοῦ μαρτυρίου καὶ τῶν διωγμῶν ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ ἐκεῖ ὅπου αἰώνια λάμπει ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ μας.

«Δεῦτε πρὸς μὲ πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, καγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς. Ἄρατε τὸν ζυγόν Μου ἐφ' ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ' Ἑμοῦ, ὅτι πρᾶός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν. Ὁ γὰρ ζυγός μου χρηστὸς καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν» Μεγάλη εἶναι ἡ ἀγκαλιὰ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τόσο μεγάλη πού δέν μποροῦμε νά φανταστοῦμε. Ὁ Κύριος ἔχει στήν ἀγκαλιὰ Του ὅλους ὅσους ὑποφέρουν στή ζωὴ τους ἀπό τίς θλίψεις καί τίς στενοχώριες. Τὶ βάθος ἔχει ἡ καρδία Του καὶ πόσο δυνατὴ εἶναι ἡ ἀγάπη Του, ἀφοῦ μπορεῖ ὅλους αὐτούς πού κοπιάζουν καὶ εἶναι φορτωμένοι νά τοὺς ἀναπαύσει, νά τοὺς παρηγορήσει καὶ νά τοὺς δώσει δύναμη νά ὑπομένουν τίς θλίψεις καὶ νά μὴν ἀπελπίζονται ὅταν ἀδικοῦνται στή ζωὴ τους!...

Εἶναι ὅμως παράξενος ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ἐπιχειρεῖ νά τὸ κάνει! Μᾶς προτείνει νά ἀφήσουμε τὸν ἀνυπόφορο γιά πολλοὺς ζυγὸ τῆς ζωῆς καὶ νά σηκώσουμε ἐπάνω μας ἕναν ἄλλο ζυγό: ἄγνωστο στόν κόσμο, ἁπαλό, ἀγαθὸ καὶ ἐλαφρό, δικὸ Του ζυγό. Ὅταν λέμε ζυγό, ἐννοοῦμε καταστάσῃ στήν ὁποίᾳ βρίσκεται ἕνας δοῦλος. Τὴν καταστάσῃ βέβαια αὐτή δέν τὴν θεωροῦμε καθόλου εὐχάριστη. Τὸν δικὸ Του ὅμως ζυγὸ ὁ Κύριος τὸν ὀνομάζει ἁπαλὸ καὶ ἐλαφρό.

Πῶς νά τὸ καταλάβουμε; Γιατὶ εἶναι ἁπαλὸς καὶ ἐλαφρὸς ὁ ζυγὸς τοῦ Χριστοῦ; Μήπως ἐπειδὴ ζυγὸ ὀνομάζει τὸν θεῖο νόμο τῆς ἀγάπης Του τὸν ὁποῖο δίνει στόν κόσμο, στόν κόσμο ὁ ὁποῖος σχεδὸν καθόλου δέν σκέφτεται τὴν ἀγάπη; Ἢ ἐπειδὴ ὁ δικὸς Του λόγος τῆς ἀγάπης ἄνοιξε γιά τὴν ἀνθρωπότητα, ποῦ ζοῦσε χωρὶς ἀγάπη, ἕναν καινούριο κόσμο, ἕναν κόσμο στόν ὁποῖο λάμπει τὸ θεῖο φῶς τῆς ἀγάπης, ποῦ διαλύει τὸ ὁποιοδήποτε σκοτάδι; Δέν εἶναι μεγάλη χαρὰ νά βγοῦμε ἀπὸ τὸ σκοτάδι στό φῶς; Δέν θὰ σκιρτήσει ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου ὅταν θὰ βγεῖ ἀπὸ τὸ σκοτάδι καὶ θὰ καταλάβει ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος τὸν κρατᾶ στήν ἀγκαλιὰ Του;Ἀλλά τί ἐπιτελοῦς σημαίνει ζυγὸς τοῦ Χριστοῦ; Σημαίνει νά ζοῦμε σύμφωνα μὲ τίς ἐντολὲς Του. Νά εἴμαστε ταπεινοὶ καὶ πρᾶοι, νά διψᾶμε καὶ νά πεινᾶμε τὴν ὑψίστη ἀλήθεια. Νά εἴμαστε ἐλεήμονες καὶ καθαροί τῇ καρδίᾳ. Νά μᾶς κακολογοῦν καὶ νά μᾶς διῴκουν γιά τὴν πίστη στόν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ καὶ γιά τὴν ἀγάπη Του. Ναί, αὐτὸ καὶ μόνο αὐτὸ σημαίνει ὁ ἁπαλὸς ζυγὸς τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ ἐλαφρὸ φορτίο Του. Τή δύναμη γιά νά τὰ σηκώσουμε μᾶς τή δίνει ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ὑψώνεται πάνω ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ τὸν φωτίζει, ὁ Σταυρὸς πάνω στόν ὁποῖο ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὑπέφερε τὰ πάθη καὶ ἔδωσε τὴν ζωὴ Του γιά νά ζεῖ ὁ ἄνθρωπος.

Ἂς προσκυνήσουμε τὸ ὑποπόδιο τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ μὲ ὅλη τὴν ψυχὴ μας. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἁπαλὸς ζυγὸς τοῦ Χριστοῦ, νά ἀκολουθήσουμε τὸν δρόμο τοῦ μαρτυρίου καὶ τῶν διωγμῶν ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ ἐκεῖ ὅπου αἰώνια λάμπει ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ μας. Ἂς ἀκολουθήσουμε τὸν Σωτήρα μας καὶ ἂς θυμόμαστε πάντοτε ὅτι Αὐτός πού εἶναι ἀληθινὸς Θεὸς λέει γιά τὸν ἑαυτὸ Του ὅτι εἶναι πρᾶος καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ. Νά εἴμαστε καὶ ἐμεῖς πρᾶοι καὶ ταπεινοὶ γιά νά τὸν ἀκολουθήσουμε στόν δρόμο πρὸς τὴν Βασιλεία τῆς αἰωνίας Δικαιοσύνης καὶ τοῦ ἀνεσπέρου Φωτός. Ἀμήν.

3/4/16

ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΜΗΛΕΣΙΩΤΙΣΣΑΣ

ΑΓΡΙΝΙΟ 3-4-2016 , ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ Ονομάζομαι Μαρία Τσιντζελη απο το Αγρινιο , Μαθητρια Δημοτικου Σχολειου.
Πριν δύο Χρόνια και συγκεκρειμενα στις 9-2-2014 με εκδρομικο πουλμαν και με 60
περιπου προσκινητας επισκευτικαμε μαζι με αλλα προσκυνιματα που καναμε και τον ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΤΟ ΜΗΛΕΣΙ ΩΡΩΠΟΥ και προσκυνησαμε την θαυματουργη εικονα της Παναγιας της ΜΗΛΕΣΙΩΤΙΣΣΑΣ που αναβλυζη αγιο Μυρο
Ο Εφημεριος του Ι.Ν. Με σταυροσε με το αγιο ΜΥΡΟ Της ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΤΙΜΙΟ ΣΤΑΥΡΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΙΜΙΟ ΞΥΛΟ
Εγω επασχα απο Ζαχαροδιαβιτη και Χοληστερινη , νοσηλευτικα και στο Νοσοκομειο μετα την προσκυνιση στην Παναγια μας ,μετα απο τοτε και υστερα εγινα καλα και δεν μου Ξαναεμφανιστικαν αυτες η αρωστιες ,,,,
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και δοξαζω την Παναγια μας για το μεγαλο Θαυμα της
Σημερα παλι με το ιδιο Πουλμαν ξανα, επισκεφτομαστε τους Ιδιους χωρους των Προσκυνηματων στο Μηλεσι
Και παλι Ευχαριστω την ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ την ΜΗΛΕΣΙΩΤΙΣΣΑ
ΜΕ ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΗΣ ΠΑΓΑΓΙΑΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΜΟΥ
ΜΑΡΙΑ ΤΣΙΝΤΖΕΛΗ