Καλώς ήρθατε στην Παναγία Μηλεσιώτισσα που φιλοξενείται στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου στο Μήλεσι Αττικής

23/2/16

Ο φθόνος μετατρέπει τον άνθρωπο σε Διάβολο


Ο φθόνος μετατρέπει τον άνθρωπο σε Διάβολο. Τον μετατρέπει σε άγριο δαίμονα. Από φθόνο έγινε ο πρώτος φόνος· έτσι αγνοήθηκε η φύση, έτσι μολύνθηκε η γη. Τίποτα πιο ολέθριο δεν τρυπώνει στις ψυχές των ανθρώπων, από το πάθος του φθόνου, ο οποίος πολύ λίγο λυπεί και κάνει κακό στους άλλους, αφού το μεγαλύτερο κακό το παθαίνει πρώτα αυτός που φθονεί.
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

20/2/16

ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΑΝΟΙΞΟΝ ΜΟΙ ΠΥΛΑΣ ΖΩΟΔΟΤΑ

Η εὐλογημένη περίοδος ποὺ ἀρχίζει ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τοῦ Τελώνου καὶ Φαρισαίου καὶ φθάνει μέχρι τὸ βράδυ τοῦ Μεγάλου Σαββάτου ὀνομάζεται Τριώδιον.
Μέσα στὶς δέκα αὐτὲς ἑβδομάδες ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς προετοιμάζει ψυχικὰ μὲ τὰ ἱερὰ Ἀναγνώσματα ἀπὸ τὴν Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη,
 μὲ τὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες καὶ τοὺς ἐξαίρετους ἱεροὺς ὕμνους γιὰ ἕναν καλύτερο ἑορτασμὸ τῆς μεγάλης ἑορτῆς τοῦ Πάσχα.
Ἐκεῖνο ποὺ ἀποτελεῖ τὴν πεμπτουσία, τὸ Α καὶ τὸ Ω, τοῦ Τριωδίου εἶναι ἡ ταπείνωση καὶ ἡ μετάνοια.
 Ἐπειδὴ ἡ ἀλαζονεία καὶ ὁ φθόνος τοῦ Ἑωσφόρου παρέσυρε καὶ δηλητηρίασε μὲ τὸν ἐγωισμὸ τὸ ἀνθρώπινο γένος, δὲν μποροῦμε νὰ νιώσουμε τὴν Ἀνάσταση,
 ποὺ ἦλθε καὶ μᾶς χάρισε ὁ Θεάνθρωπος, ἂν δὲν ταπεινωθοῦμε καὶ δὲν μετανοήσουμε.
Γι’ αὐτὸ καὶ στὴν ἀρχή-ἀρχὴ τὸ Τριώδιο τονίζει μὲ τὴν Παραβολὴ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου τὸ πόσο ἀποστρέφεται τὴν ὑπερηφάνεια ὁ Θεός.
 Μιλάει ἐντυπωσιακὰ καὶ γιὰ τὸ ὅτι ὁ Κύριος εὐσπρόσδεκτα ἀκούει τὶς ταπεινὲς προσευχὲς αὐτῶν ποὺ νιώθουν τὴν ἁμαρτωλότητά τους καὶ συντρίβονται καὶ μετανοοῦν.
 Καὶ ὁ γλυκὺς καὶ κατανυκτικὸς ὕμνος «Τῆς μετανοίας ἄνοιξόν μοι πύλας, Ζωοδότα…»,
 ποὺ ψάλλεται διαρκῶς ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα τοῦ Τριωδίου,
 βοηθάει τὴν ψυχή μας νὰ κατανύσσεται καὶ νὰ ζητάει ταπεινὰ τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου.
Καὶ ἡ Παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου, ποὺ ἀκούγεται τὴν ἑπόμενη Κυριακή, πάλι γιὰ τὴ μετάνοια καὶ τὴν ταπείνωση ἐμπρὸς στὸν Πατέρα, στὸν Θεὸ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, κάνει λόγο μὲ τρόπο ἐντυπωσιακὸ καὶ συγκινητικό.
 Γιὰ τὴν ταπείνωση, τὴν ὁποία οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ὀνομάζουν «ὑψοποιόν», διότι ὑψώνει ἀπὸ τὴν πτώση τὸν ἄνθρωπο.
 Καὶ γιὰ τὴ μετάνοια, τὴν ὁποία πάλι οἱ Ἅγιοί μας ὀνομάζουν «φάρμακον», διότι θεραπεύει κάθε πληγὴ τῆς ψυχῆς μας ποὺ προκαλεῖ ἡ ἁμαρτία.
Ἡ ἑπόμενη Κυριακή, τῆς Ἀπόκρεω, μᾶς παρουσιάζει τὸ Παγκόσμιο Δικαστήριο, ὅπου θὰ δώσουμε λόγο, εἴτε τὸ θέλουμε εἴτε ὄχι, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἐνώπιον τοῦ φοβεροῦ Βήματος τοῦ Κριτοῦ.
 Τὸ περιεχόμενό της μᾶς ἀναγκάζει νὰ σκεφθοῦμε σοβαρότερα τὸ τέλος τῆς ζωῆς μας καὶ εἶναι ἕνα σωτήριο κέντημα τῆς ψυχῆς γιὰ ταπείνωση καὶ μετάνοια.
Τὸ ἴδιο καὶ ἡ Κυριακὴ τῆς Τυρινῆς, ποὺ ἀκολουθεῖ, ἡ ὁποία μᾶς θυμίζει τὴν ἔξοδο τῶν Πρωτοπλάστων ἀπὸ τὸν Παράδεισο.
 Ἡ νοσταλγία τῆς χαμένης εὐτυχίας εἶναι ἄριστο διεγερτικὸ ταπεινώσεως καὶ μετανοίας.
Ἡ Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ ἀκολουθεῖ,
 θυμίζει τὴν ἀναστήλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων· μᾶς βοηθεῖ νὰ νιώθουμε βαθύτερα τὴν ἰδιότητά μας ὡς Ὀρθοδόξων πιστῶν καὶ νὰ χαιρόμαστε γι’ αὐτὸ καὶ νὰ δοξάζουμε τὸν Θεὸ γιὰ τὸ ὅ,τι δὲν γεννηθήκαμε σὲ περιοχὲς ὅπου ἐπικρατοῦν αἱρέσεις, διότι ὅπου αἵρεση ἐκεῖ ἐγωισμὸς καὶ ἐκεῖ δύσκολη ἡ μετάνοια.
Ἡ Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ἡ πρώτη Κυριακὴ τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς.
 Ἔχει ἀρχίσει ἤδη ἀπὸ τὴν Καθαρὰ Δευτέρα ἡ νηστεία.
 Μὲ τὴ νηστεία ἡ Ἐκκλησία μᾶς βοηθάει νὰ χτυπᾶμε τὸν ἐγωισμὸ καὶ τὶς ὀρέξεις μας καὶ νὰ νηστεύουμε μαζὶ μὲ τὶς τροφὲς καὶ τὶς ἁμαρτίες.
Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὁ ὑπέρμαχος αὐτὸς τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ἔμπειρος ὁδηγὸς τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνος, τὸν ὁποῖο προβάλλει ἐνώπιόν μας ἡ Ἐκκλησία τὴν ἑπόμενη Κυριακή, ἔλεγε: «Καλὴ νηστεία» εἶναι αὐτὴ ποὺ γίνεται «πρὸς μαρασμὸν τῆς ἐπιθυμίας, πρὸς ταπείνωσιν τῆς ψυχῆς, πρὸς μίσους μεταποίησιν (γιὰ νὰ μετανοήσουμε δηλαδὴ καὶ ἀντὶ νὰ μισοῦμε στὸ ἑξῆς νὰ ἀγαπᾶμε), πρὸς θυμοῦ σβέσιν, πρὸς μνησικακίας ἀπάλειψιν…»
Καὶ στὸ μέσον τῆς περιόδου τὴν Τρίτη Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν ὑψώνεται ἑνώπιόν μας πρὸς προσκύνηση ὁ Τίμιος τοῦ Κυρίου Σταυρός, γιὰ νὰ πάρουμε χάρη καὶ ἐνίσχυση,
 ὥστε νὰ συνεχίσουμε μὲ ἀμείωτο ἐνθουσιασμὸ τὸν καλὸ ἀγώνα γιὰ τὴν πρόοδό μας στὴν ταπείνωση καὶ στὴ μετάνοια.
Τὴν Κυριακὴ ποὺ ἀκολουθεῖ (Δ ́ Νηστειῶν) ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει ἐνώπιόν μας τὸ παράδειγμα τοῦ ἁγίου Ἡγουμένου τῆς Μονῆς Σινᾶ Ἰωάννου τῆς «Κλίμακος», μεγάλου καθηγητοῦ τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ὁ ὁποῖος στὸ περίφημο βιβλίο του Κλῖμαξ, ἐπανειλημμένα τονίζει ὅτι μετάνοια καὶ ταπείνωση συμβαδίζουν
Πρὸς τὸ τέλος τοῦ Τριωδίου τὸ περίφημο ποίημα τῆς μετανοίας, ὁ Μέγας Κανὼν τοῦ ἁγίου Ἀνδρέου Κρήτης, μὲ τρόπο σοβαρὸ καὶ θρηνητικὸ μᾶς παρακινεῖ ἔντονα νὰ σπεύσουμε νὰ ὁλοκληρώσουμε τὴ μετάνοιά μας, διότι «τὸ τέλος ἐγγίζει», πλησιάζει ὁ θάνατος.
Καὶ λίγο πρὶν ἀπὸ τὸν ἐπίλογο τῆς εὐλογημένης αὐτῆς περιόδου μᾶς χαρίζεται μιὰ τόνωση ἐλπίδας γιὰ ὅλους μας.
 Ἡ ἐπιβράβευση τῆς μετανοίας. Ἡ ὕψωση σ’ ὅσους ταπεινώνονται καὶ μετανοοῦν εἰλικρινά.
 «Τῇ Κυριακῇ πέμπτῃ τῶν Νηστειῶν, διετάχθημεν μνήμην ποιεῖσθαι τῆς ὁσίας Μητρὸς ἡμῶν Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας», ἀναφέρει τὸ Συναξάριο.
 Ποιὸς δὲν ἐνισχύεται ἀπὸ τὸ παράδειγμα τῆς μετανοίας τῆς ὁσίας Μαρίας;
 Ποιὸς δὲν διώχνει κάθε σκέψη ἀπελπισίας, ἀλλὰ συνεχίζει ταπεινὰ στηριγμένος στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ τὸν καλὸ ἀγώνα τῆς ἀρετῆς;
Καὶ φθάνουμε στὴν Κυριακὴ τῶν Βαΐων.
 Ξαναζοῦμε τὴ θριαμβευτικὴ εἴσοδο τοῦ Κυρίου γιὰ τελευταία φορὰ στὰ Ἱεροσόλυμα.
 Εἰσέρχεται γιὰ νὰ δώσει τὸ τελειωτικὸ
χτύπημα στὸν ἄρχοντα τοῦ σκότους, γιὰ νὰ συντρίψει τὴ δύναμή του καὶ νὰ διαλύσει τὸ βασίλειό του στὰ σκότη τοῦ Ἅδη.
Καὶ ἀπὸ τὸ βράδυ τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων ἀρχίζουν «τὰ Πάθη τὰ σεπτά», ἡ ἁγιότερη ἑβδομάδα τοῦ λειτουργικοῦ μας χρόνου.
 Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Ἑβδομάς, κατὰ τὴν ὁποία θὰ ραγίσει ἡ καρδιά μας μὲ ὅσα θὰ δοῦμε καὶ θὰ ἀκούσουμε νὰ τελοῦνται στὶς ἐκκλησιές μας. 
Ποιὸς δὲν πονάει καὶ δὲν πικραίνεται ἀλήθεια ὅταν ἀκούει ὅτι τὸν Κύριο Τὸν πρόδωσε ἕνας μαθητής Του,
 ὅτι Τὸν ἀρνήθηκε μὲ ὅρκους καὶ ἀναθέματα ἄλλος, 
ὅτι Τὸν ἐγκατέλειψαν οἱ φίλοι Του,
 ὅτι Τὸν περιέπαιζαν,
 Τὸν μαστίγωναν καὶ Τὸν ἔφτυναν οἱ Ρωμαῖοι στρατιῶτες; 
Ποιὸς δὲν συγκινεῖται ὅταν ἀκούει τὸ «Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου…»;
Μακάρι νὰ μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεὸς νὰ τὰ ζήσουμε ὅλα αὐτὰ τὰ γεγονότα τῆς περιόδου τοῦ Τριωδίου μὲ ὅλη τους τὴ βαθύτερη σημασία.
 Καὶ νὰ εὐγνωμονοῦμε ἔμπρακτα τὸν Κύριο γιὰ ὅσα μᾶς προσέφερε.

11/2/16

Στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας ο Άγιος Ιωάννης ο Χοζεβίτης




Με πνευματική χαρά η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρουμανίας και ο ρουμανικός λαός, ανάμεναν την Αγιοκατάταξη του Νεοφανούς Αγίου Ιωάννου του Χοζεβίτου, από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων.
Την Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2016, θα ετελέσθει Πατριαρχική Θεία Λειτουργία στο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Χοζεβίτου.
Της Θείας Λειτουργίας προεξείρχε ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ. Θεόφιλος, συμπαραστατούμενος από πλειάδα Αρχιερέων, καθώς και από τον εκπρόσωπο του Πατριάρχη Ρουμανίας, Επίσκοπο Πραχοβέανου Τιμόθεο.
Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχικής Θείας Λειτουργίας διαβάστηκε το Συνοδικό της Κατατάξεως στο Αγιολόγιο του Νεοφανούς Αγίου Ιωάννου του Χοζεβίτου.

Η απόφαση της αγιοκατατάξεως του Αγίου Ιωάννη, ελήφθη από την Ιερά Σύνοδο του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων το φθινόπωρο του 2015.
Να αναφερθεί ότι η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου Ρουμανίας, στις 20 Ιουνίου το 1992, συμπεριέλαβε τον Άγιο Ιωάννη στον χορό των Αγίων.
Επίσης η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρουμανίας, τιμά την μνήμη του Αγίου στις 5 Αυγούστου, ημέρα της οσιακής κοιμήσεως του.

*******************

Ο Άγιος Ιωάννης γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου το 1913 στο νομό Βοτοσανίου της Ρουμανίας, και από την ηλικία των 6 μηνών έμεινε ορφανός.
Στα 20 του χρόνια, το 1933 μπήκε ως δόκιμος στη μονή Νεάμτς όπου έμεινε τρία χρόνια.
Στις 8 Απριλίου 1936 Μεγάλη Τετάρτη, έγινε η μοναχική κούρα και από Ηλίας ονομάστηκε Ιωάννης.
Το φθινόπωρο του 1936 επισκέφτηκε τους Αγίους Τόπους και αφού προσκύνησε τον Πανάγιο Τάφο, εισήλθε στην αδελφότητα του Αγίου Σάββα όπου ασκήτεψε δέκα χρόνια και απέκτησε το χάρισμα των δακρύων και της αδιάλειπτης προσευχής.
Το 1947 με ευλογία του Πατριάρχη Ρουμανίας, χειροτονήθηκε διάκονος και Αρχιμανδρίτης στην Εκκλησία του Παναγίου, ενώ έγινε ηγούμενος της Ρουμανικής Σκήτης του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στον Ιορδάνη.
Μετά από πέντε χρόνια σκληρής άσκησης και υπακοής αναχώρησε μαζί με τον υποτακτικό του Ιωαννίκιο στο σπήλαιο της Αγίας Άννης στη Χοζέβα, κοντά στη μονή του Αγίου Γεωργίου του Χοζεβίτου.
Εκεί ασκήτεψε επτά χρόνια και παρέδωσε το πνεύμα του στο Θεό στις 5 Αυγούστου 1960.
Μετά από 20 χρόνια, ανοίγοντας τον τάφο του, βρέθηκαν άφθαρτα και ακέραια τα λείψανα του μαζί με τα ρούχα του αναδίδοντας μια εξαίσια ευωδία.
Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στη μονή του Αγίου Γεωργίου του Χοζεβίτου, στο παρεκκλήσι του Αγίου Στεφάνου όπου βρίσκονται μέχρι σήμερα.

Του Αιμίλιου Πολυγένη



10/2/16

Ιερομάρτυς Χαράλαμπος, ο υπερήλικας αγωνιστής


Ο Άγιος Χαράλαμπος ήταν ιερεύς στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας και έζησε επί αυτοκρατορίας του Σεπτιμίου Σεβήρου (193-211 μ.Χ.). Όταν το έτος 198 μ.Χ. ο Σεβήρος εξα­πέλυσε απηνή διωγμό κατά των Χριστιανών, ο έπαρχος της Μαγνησίας Λουκιανός συνέλαβε τον Άγιο και του εζήτησε να αρνηθεί την πίστη του. Όμως ο Άγιος όχι μόνο δεν το έκανε αυτό, αλλά αντίθετα ομολόγησε στον έπαρχο την προσήλωσή του στον Χριστό και εδήλωσε με παρρησία ότι σε οποιοδήποτε βασανιστήριο και να υποβληθεί δεν πρόκειται να αρνηθεί την πίστη της Εκκλησίας. Τότε η σκοτισμένη και σαρκική ψυχή του Λουκιανού επέτεινε την οργή της και διέταξε να αρχίσουν τα φρικώδη βασανιστήρια στο γέροντα ιερέα.
Πρώτα τον εγύμνωσαν και ο ίδιος ο Λουκιανός, παίρνοντας το ξίφος του προ­σπάθησε να πληγώσει το σώμα του Αγίου. Όμως αποκόπηκαν τα χέρια του και έμειναν κρεμασμένα στο σώμα του Ιερομάρτυρος και μόνο ύστερα από προσευχή του Αγίου συγκολλήθηκαν αυτά πάλι στο σώμα και ο ηγεμόνας κατέστη υγιής. Βλέποντας αυτό το θαύμα του Αγίου πολλοί από τους δήμιους επίστεψαν στον αληθινό Θεό.
Με το ζόφο στο νου και με τη θηριωδία στην καρδιά, ο έπαρχος έδωσε εντολή να διαπομπεύσουν τον Άγιο και να τον σύρουν διά μέσου της πόλεως με χαλινάρι. Τέλος, διέταξε τον αποκεφαλισμό του Αγίου, ο οποίος με το μαρτύριό του έλαβε τον αμαράντινο στέφανο της δόξας.
Τμήματα της τιμίας κάρας αυτού φυλάσσονται στην ιερά μονή Αγίου Στεφάνου Μετεώρων και στον ομώνυμο προσκυνηματικό ναό της κωμοπόλεως των Θεσπιών της Βοιωτίας.

(Επισκόπου Φαναρίου Αγαθαγγέλου, Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Φεβρουάριος, εκδ. Αποστ. Διακονία, σ. 108-109)

Πηγή: pemptousia.gr

9/2/16

Τις ώρες της σιωπής τελεσιουργούνται τα μεγάλα θαύματα



Μοναχού Μωυσή Αγιορείτου


Η σιωπή συντροφεύει τις μεγάλες ώρες των αγίων, τις ιερές ώρες της περισυλλογής, της αυτοσυγκέντρωσης, της αυτομεμψίας, της μελέτης, της προσευχής. Η σιωπή καλύπτει την έρευνα, την αγρυπνία, την ανακάλυψη του σοφού επιστήμονα. Η σιωπή σκεπάζει το μαρτύριο του πονεμένου, του αναγκεμένου, του δυστυχισμένου. Τις ώρες της σιωπής τελεσιουργούνται τα μεγάλα θαύματα, οι αδιαφήμιστες ηρωικές πράξεις, οι μυστικές προσωπικές επαναστάσεις, η γνωριμία με τον άγνωστο εαυτό μας. Έτσι έχουμε τη σημαντική σιωπή του αγίου, την κορυφαία σιωπή του σοφού, την υπομονετική σιωπή του ήρωα, την ακριβή σιωπή του υπομονετικού κι επίμονου, την ευαγγελική σιωπή του αυτοθυσιαζόμενου.
Κουραστήκαμε από την ακατάσχετη πολυλογία, προχειρολογία και φθηνολογία. Το κόστος τους είναι βαρύ, αλλοιώνουν την ουσία, τα πρώτα, τα σημαντικά, τα καίρια και ιερά. Έχουμε ανάγκη από την ανάπαυση στη χρυσή σιωπή, την πολύτιμη ακοή, τη βιωματικότητα των απαραίτητων λόγων. Χρειάζεται μια αντίσταση στους πρόχειρους κι εύκολους λόγους. Αξίζει να καταλαγιάσουμε, να ησυχάσουμε, να ξαποστάσουμε για ν’ ακούσουμε μέσα στην ησυχία τη χαμηλή φωνή του Θεού, την εναγώνια φωνή της συνειδήσεως μας, τη διδακτική φωνή του ιερού παρελθόντος, για να μετανοήσουμε ειλικρινά.




Πηγή: xristianos.gr

7/2/16

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ Ο ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΧΡΙΣΤΟΥ \\9 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Ὁ Ἅγιος Νικηφόρος ἔζησε στὰ χρόνια τῶν αὐτοκρατόρων Βαλεριανοῦ (253 – 259 μ.Χ.) καὶ Γαληίνου (259 – 268 μ.Χ.) 
καὶ καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια.
Δυστυχῶς, ἕνας ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιόχειας, ποὺ ὀνομαζόταν Σαπρίκιος,
 ἔθρεψε στὴν ψυχή του ἀνεξήγητο μίσος κατὰ τοῦ Ἁγίου,
 ὁ ὁποῖος ὅμως ἐνέμενε στὴν ταπεινοφροσύνη.
 Ἡ ἀποστροφὴ τοῦ ἱερέως Σαπρικίου τὸν λυποῦσε χωρὶς νὰ τὸν παροργίζει.
 Καὶ προσευχόταν μὲ ὅλη του τὴν καρδιὰ πρὸς τὸν Θεό,
 γιὰ νὰ μαλακώσει ἡ σκληρότητα τοῦ ἀδελφοῦ του.
Ὅταν τὸ ἔτος 257 μ.Χ. ξέσπασε μεγάλος διωγμὸς κατὰ τῶν Χριστιανῶν,
 συνελήφθησαν πολλοὶ μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ὁ Σαπρίκιος.
 Μόλις ὁ Ἅγιος πληροφορήθηκε τὸ γεγονός,
 ἔτρεξε κοντά του καὶ παρακάλεσε τὸν Σαπρίκιο νὰ τοῦ δώσει τὸν ἀσπασμὸ καὶ τὴν εὐλογία του.
 Ὁ Σαπρίκιος τὸν κοίταξε περιφρονητικὰ καὶ ἀρνήθηκε, λησμονώντας ὅτι ἡ πίστη χωρὶς τὴν ἀγάπη δὲν ὠφελεῖ.
 Καὶ ὅμως ὁ Ἅγιος Νικηφόρος δὲν ἀπελπίσθηκε.
 Καὶ ὅταν εἶδε τὸν Σαπρίκιο νὰ ὑποφέρει μὲ καρτερία τοὺς βασανισμούς,
 ζήτησε ἀκόμη περισσότερο τὴν συνδιαλλαγὴ μὲ αὐτόν,
 ποὺ ἔφερε στὸ σῶμά του τὰ στίγματα τοῦ Χριστοῦ.
 Τὸν πλησιάζει καὶ πάλι, ἀσπάζεται τὶς πληγές του καὶ τὸν ἱκετεύει νὰ τὸν συγχωρήσει.
 Ὁ Σαπρίκιος καὶ κατ’ αὐτὴν ἀκόμη τὴν ὥρα τοῦ μαρτυρίου ἀπέκρουε ἀπὸ τὴν καρδιά του τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ταπείνωση.
 Ἡ ἀγάπη εἶχε φονευθεῖ ἐντός του.
 Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ τὸν ἐγκατέλειψε.
 Λίγο πρὶν τὴν ὥρα τοῦ ἀποκεφαλισμοῦ δειλιάζει καὶ προχωρεῖ στὰ ἔσχατα τῆς ἀπώλειας.
 Ἀρνεῖται τὸν Χριστὸ καὶ ζητᾶ νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα.
 Ἡ ψυχὴ τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου πλημμύρισε ἀπὸ θλίψη καὶ ἀμέσως ἄρχισε νὰ παρακαλεῖ τὸν Σαπρίκιο νὰ ἀναλάβει τὴν γενναιότητά του.

 Ἡ παράκληση τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου χαρακτηρίσθηκε ἀπὸ τὸν εἰδωλολάτρη ἔπαρχο ὡς ὁμολογία Χριστοῦ.
Ἔτσι διέταξε νὰ ἀποκόψουν τὴν τίμια κεφαλὴ τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου,
 ὁ ὁποῖος μετέβη στὰ οὐράνια σκηνώματα,
 συγκοινωνὸς καὶ κληρονόμος τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

ΑΓΙΟΥ ΠΑΡΘΕΝΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΛΑΜΨΑΚΟΥ

Ἀφῆκε τὸν χοῦν Παρθένιος Λαμψάκῳ,
Λαμπτῆρα πυρσεύοντα φῶς αὐτοῦ μέγα.
Παρθένιος κατέδαρθε, λαχὼν μακρὸν ἑβδόμῃ ὕπνον.

Ο όσιος Παρθένιος καταγόταν από κάποια κωμόπολη της Βιθυνίας και έζησε κατά τους χρόνους του Μ. Κωνσταντίνου (324 - 337 μ.Χ.).
 Ήταν υιός του διακόνου της Εκκλησίας της Μελιτοπόλεως Χριστοφόρου, από τον οποίο εδιδάχθηκε την ορθόδοξη πίστη.

Ο Άγιος από την παιδική του ηλικία προέκοπτε στην αρετή και την ευσέβεια.
 Ο τρόπος με τον οποίο ο Κύριος αλίευσε τους αποστόλους, που ήσαν ψαράδες, τον έκανε να αγαπήσει την αλιεία.
 Κα όταν έριχνε τα δίχτυα του στην Απολλωνιάδα λίμνη και τα ανέσυρε γεμάτα ψάρια,
 αισθανόταν ότι εργαζόταν σε ένα από τα πλοιάρια του Αποστόλου Πέτρου ή του Ιωάννου.

Τα χρήματα που εισέπραττε από την πώληση των ψαριών δεν τα κρατούσε για τον εαυτό του αλλά τα εμοίραζε στους πτωχούς από αγάπη προς αυτούς.
 Γι αυτό κι όταν τον ευχαριστούσαν έλεγε:
 « Διατί με ευχαριστείτε;
 Δεν έχω καμία τέτοια αξίωση.
 Μήπως είμαστε ξένοι;
Εμείς είμαστε αδελφοί. 
Τι δε απλούστερο και φυσικότερο από το να βοηθά αδελφός τους αδελφούς;»

Για την ενάρετη αυτού παρουσία ο Επίσκοπος Μελιτοπόλεως Φίλιππος (ή Φιλητός) τον εχειροτόνησε πρεσβύτερο.
 Αργότερα ο Επίσκοπος Κυζίκου Αχίλλιος (ή Ασχόλιος) τον εχειροτόνησε Επίσκοπο Λαμψάκου.

Η αρετή και η ευσέβεια που έκρυβε στην ψυχή του ήταν τόσο μεγάλη,
 ώστε ο Θεός τον προίκισε με το χάρισμα της θαυματουργίας, 
για να μπορέσει να εκδιώκει τους δαίμονες από τους ανθρώπους και να θεραπεύει κάθε είδους ασθένεια.
 Γι αυτό προσφεύγουν σε αυτόν ιδιαίτερα οι πάσχοντες από την επάρατη νόσο του καρκίνου.
 Ο Άγιος ήταν ο πράος,
 ο υπομονετικός, ο φιλόξενος,
 ο μακρόθυμος, ο άγγελος της ομόνοιας, ο ενθαρρύνων τους μετανοούντες,
 ο πρόθυμος για το ποίμνιό του.
 Ο Όσιος Παρθένιος εκοιμήθηκε εν ειρήνη.

Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Tῷ μύρῳ τοῦ Πνεύματος, ποιμὴν Λαμψάκου ὀφθείς, τὴν θείαν ἐνέργειαν παρὰ Θεοῦ δαψιλῶς θαυμάτων ἐπλούτησας, δαίμονας ἀπελαύνειν, ἀσθενοῦντας ἰᾶσθαι, νόσους ἀποδιώκειν καὶ πληρῶν τὰς αἰτήσεις, Παρθένιε ἱεράρχα, τῶν προσιόντων σοι.

5/2/16

Αν πραγματικά πιστεύεις, όλα διορθώνονται!



Πριν από μερικές δεκαετίες ο μετέπειτα διάσημος γαλλορουμάνος θεατρικός συγγραφέας Ευγένιος Ιονέσκο επισκέφθηκε για πρώτη φορά το Άγιον Όρος. Εκεί συνέβη το εξής περιστατικό, όπως ο ίδιος το διηγήθηκε σε συνέντευξή του στο περιοδικό Paris match πριν από αρκετά χρόνια:
«Είχα γεννηθεί σε ορθόδοξη οικογένεια και ζούσα στο Παρίσι. Είκοσι πέντε χρονών, γνήσιος νέος της κοσμικής εποχής του τότε Παρισιού. Μου ήρθε η ιδέα να επισκεφθώ το Άγιον Όρος λόγω της θέσης που είχε -και έχει βέβαια- ως τόπος ασκήσεως στην ορθόδοξη Εκκλησία. Και εκεί, μου ήρθε ακόμη μία σκέψη στο μυαλό: να εξομολογηθώ. Επήγα λοιπόν και βρήκα ένα ιερομόναχο -πνευματικό. Τί του είπα; Τα συνηθισμένα αμαρτήματα ενός κοσμικού νέου πού ζει χωρίς γνώση Θεού. Ο Ιερομόναχος, αφού με άκουσε, μου είπε:
- Στον Χριστό πιστεύεις παιδί μου;
- Ναι, ναι, λέει ο Ίονέσκο. Πιστεύω πάτερ. Άλλωστε είμαι βαπτισμένος χριστιανός ορθόδοξος.
- Βρε παιδάκι μου, του λέει εκείνος ο διακριτικός πνευματικός, πιστεύεις, το αποδέχεσαι πλήρως, ότι ο Χριστός είναι ο Θεός και δημιουργός του κόσμου και δικός μας;
Τα έχασα, λέει ο συγγραφέας. Γιατί πρώτη φορά με έβαζε ένας άνθρωπος μπροστά σ’ αυτό το ερώτημα, στο οποίο έπρεπε να απαντήσω με ειλικρίνεια και να πάρω θέση. Όχι απλώς αν πιστεύω ότι κάποιος έφτιαξε τον κόσμο. Αλλά ότι αυτός ο Θεός, ο δημιουργός του κόσμου, έχει να κάνει με μένα. Και εγώ έχω προσωπική σχέση μαζί του! Του απάντησα:
- Πιστεύω πάτερ, αλλά βοηθήστε με να το καταλάβω καλά αυτό το γεγονός,
- Αν πραγματικά πιστεύεις, τότε όλα διορθώνονται».
Το περιστατικό αυτό υπήρξε η αιτία της μεταστροφής του Ιονέσκο, ο οποίος μέχρι τα βαθειά του γεράματα, όντας διάσημος και περιβόητος, έζησε ως ευλαβής και βαθειά πιστός ορθόδοξος χριστιανός.
Τα λόγια του αγιορείτη γέροντα «αν πραγματικά πιστεύεις, τότε όλα διορθώνονται» σημαίνουν ότι: η πίστη στο Χριστό δεν είναι μια αφηρημένη θεωρία ούτε «λόγια του αέρα».
- Πίστη στο Χριστό σημαίνει απόλυτη εμπιστοσύνη και υπακοή σε ένα συγκεκριμένο Πρόσωπο, που είναι ο Δημιουργός και ο Σωτήρας μου!
- Άρα πίστη στο Χριστό δεν είναι μόνο λόγια αλλά κυρίως είναι έργα συνειδητής μετανοίας και συνεχούς επιστροφής στο θέλημα του Χριστού και στην αγκαλιά του Χριστού, που είναι η Εκκλησία Του.
Αρχιμ. Νίκων Κουτσίδης, «Μαρτυρίες φωτός»
Ι.Μ.Προφήτου Ηλιού-Πρέβεζα


Πηγή: askitikon.eu



1/2/16

Ἡ Ὑπαπαντὴ - Περιγραφή τῆς εἰκόνας


Παλαιὸς Μητροπολιτικὸς Ναὸς Ἁγίου Μηνᾶ. Ἡ Ὑπαπαντὴ (Ἐργο Γεωργίου Καστροφυλάκου 1746)

Ὁ ἁγιογράφος τῆς εἰκόνας τῆς Ὑπαπαντῆς τοποθετεῖ τή σκηνή στό ναό, μπροστά στό Ἅγιο Βῆμα χριστιανικῆς ἐκκλησίας. Διακρίνονται τό βημόθυρο, ἡ Ἁγία Τράπεζα, τό θολωτό κιβώριο, ποῦ τό στηρίζουν τέσσερις κολόνες. Ὅπως παρατηρήθηκε, «οἱ κολόνες φαίνονται ἐπάνω ἀπό τούς φωτοστεφάνους μέ τρόπον ὥστε νά ἐπισημαίνονται οἱ μορφές καί σύγχρονα νά συνεχίζονται οἱ ὄρθιες τάσεις στή σύνθεση». Ἡ Θεοτόκος «λυγερόσωμος ὡς νεαρά κυπάρισσος» ἁπλώνει τά χέρια της γιά νά παραλάβει τό Βρέφος ἀπό τό Συμεών. Ἐκεῖνος μέ τά δύο του χέρια σκεπασμένα κρατεῖ τό Βρέφος ποῦ μέ ἁπλωμένο τό δεξί του χέρι καί κοιτάζοντας τήν Παναγία λαχταράει νά πέσει στήν ἀγκαλιά της. Ἡ σεβάσμια καί ἅγια μορφή τοῦ Συμεών ἐντυπωσιάζει. «Ἡ κεφαλή του εἶναι μακρόμαλλη καί ἀναμαλλιασμένη, μέ τούς πλοκάμους συνεστραμμένους ὡς ὀφίδια, τό γένειόν του ἀναταραγμένον, τό πρόσωπόν του σεβάσμιον κατά πολλά καί πατριαρχικόν, οἱ πόδες του λυγισμένοι, πατοῦν ἐπάνω εἰς τό ὑποπόδιον κλονιζόμενοι. Τά ὄμματα του εἶναι ὡσάν δακρυσμένα, καί φαίνεται ὡς νά λέγη' «Νῦν ἀπολύεις τόν δοῦλόν σου, Δέσποτα» (Φ. Κόντογλου).

Ἀξίζει νά παρατηρηθεῖ πώς ἐνῶ ἡ εἰκόνα παρουσιάζει τή σκηνή σαράντα μέρες μετά τή Γέννηση τοῦ Ἰησοῦ, τό νήπιο δέν παρουσιάζεται σπαργανωμένο. Ἔχει φωτοστέφανο, κρατάει στό χέρι εἰλητό, ἔχει βασιλική καί θεϊκή ἐμφάνιση. Αὐτό δέ γίνεται χωρίς λόγο. Τό Παιδί εἶναι ὁ Ἐμμανουήλ, «μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός», ὁ Θεάνθρωπος. Εἶναι «ὁ ἄναρχος Λόγος τοῦ Πατρός, ἀρχήν λαβών χρονικήν, μή ἐκστάς τῆς αὐτοῦ Θεότητος», «ὁ ὀχούμενος ἐν ἅρμασι Χερουβίμ καί ὑμνούμενος ἐν ᾄσμασι Σεραφίμ», ὅπως λένε τά τροπάρια τοῦ ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς.


Πίσω ἀπό τή Θεοτόκο στέκει ἡ προφῆτις Ἄννα. Ἡ στάση της προδίδει τό προφητικό της χάρισμα. Τό ἕνα της χέρι εἶναι ὑψωμένο σέ σχῆμα ὁμιλίας καί τό ἄλλο, τό ἀριστερό, κρατάει ἀνοιχτό εἰλητάριο πού γράφει σέ μικρά μαῦρα κεφαλαῖα' «Τοῦτο τό Βρέφος οὐρανόν καί γῆν ἐστερέωσεν». Τό κεφάλι της μέ μελετημένη κλίση εἶναι γυρισμένο πρός τόν Ἰωσήφ «πού ἔρχεται πίσω της, σάν ν’ ἀπευθύνει σ’ αὐτόν τόν προφητικό λόγο, ἐνῶ κοιτάζει τό θεατή».

Ὑπαπαντὴ (1700-1750), Ἁγιογράφος Ἰωάννης
Στήν ἄκρη ἀριστερά ὁ Ἰωσήφ προχωρεῖ κρατώντας πάνω στήν πτυχή τοῦ ἐνδύματός του (σ’ ἄλλες εἰκόνες μέσα σέ κλουβί) τά δύο τρυγόνια ἤ τά δύο περιστεράκια. Τά πουλιά αὐτά, ὅπως λέει τό παρακάτω ἀπόσπασμα ἀπό ὕμνο τοῦ ἑσπερινοῦ της ἑορτῆς, συμβόλιζαν τούς ἀπό τούς Ἰουδαίους καί ἐθνικούς χριστιανούς, καθώς καί τίς δύο διαθῆκες, τήν Παλαιά καί τήν Καινή, τῶν ὁποίων ἀρχηγός εἶναι ὁ Χριστός. «Ὁ τοῖς Χερουβίμ ἐποχούμενος καί ὑμνούμενος ὑπό τῶν Σεραφίμ, σήμερον τῷ θείῳ ἱερῷ κατά νόμον προσφερόμενος, πρεσβυτικαῖς ἐνθρονίζεται ἀγκάλαις' καί ὑπό Ἰωσήφ εἰσδέχεται δῶρα θεοπρεπῶς, ὡς ζεῦγος τρυγόνων τήν ἀμίαντον Ἐκκλησίαν καί τῶν ἐθνῶν τόν νεόλεκτον (= νεοσύλεκτο) λαόν' περιστερῶν δέ δύο νεοσσούς, ὡς ἀρχηγός Παλαιᾶς τέ καί Καινῆς...» (Δοξαστικό στιχηρῶν). Παρόμοια λένε καί οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας γιά τό συμβολισμό τῶν πουλιῶν αὐτῶν.


Πηγή: agiazoni.gr