Καλώς ήρθατε στην Παναγία Μηλεσιώτισσα που φιλοξενείται στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου στο Μήλεσι Αττικής

29/9/15

Πώς κάποιος χάνει την πίστη του !! ( Άγιος Παΐσιος )


- Γέροντα, γιατί πολλοί άνθρωποι, ενώ πίστευαν, έχασαν την πίστη τους;
- Αν δεν προσέχει κανείς στα θέματα της πίστεως και της λατρείας, σιγά-σιγά ξεχνιέται και μπορεί νά γίνει αναίσθητος, νά φθάσει σέ σημείο νά μην πιστεύει τίποτε.
- Μερικοί, Γέροντα, λένε οτι ή πίστη τους κλο­νίζεται, όταν βλέπουν να υποφέρουν καλοί άνθρωποι.
- Ακόμη κι αν κάψει ό θεός όλους τους καλούς, δεν πρέπει νά βάλει κανείς αριστερό λογισμό, άλλα νά σκεφθεί πώς ό Θεός, ο,τι κάνει, οπό αγάπη το κάνει. Ξέρει ό Θεός πώς εργάζεται. Γιά νά επιτρέψει νά συμβεί κά­ ποιο κακό, κάτι καλύτερο θά βγεί.
- Γέροντα, σήμερα ακόμη και τά πιστά παιδιά άμφιταλαντεύονται, γιατί στά σχολεία υπάρχουν καθη­γητές πού διδάσκουν την αθεΐα.
- Γιατί νά άμφιταλαντεύωνται; Ή Άγια Αικατερίνη δεκαεννιά χρονών ήταν και διακόσιους φιλοσόφους τους άποστόμωσε μέ την κατά Θεόν γνώση και τήν σο­φία της. Ακόμη και οι Προτεστάντες τήν έχουν προ­στάτιδα τής επιστήμης.
Στα θέματα τής πίστεως και στα θέματα τής πα­τρίδος δεν χωράνε υποχωρήσεις· πρέπει να είναι κα­νείς αμετακίνητος, σταθερός.
- Γέροντα, παλιά προσευχόμουν με πίστη στον Θεό και ο,τι ζητούσα μου το έκανε. Τώρα δέν έχω αυτήν την πίστη. Που οφείλεται αυτό;
- Στην κοσμική λογική πού έχεις. Ή κοσμική λογική κλονίζει τήν πίστη. «Έάν έχητε πίστιν καί μή διακρίθήτε, πάντα όσα έάν αίτήσητε εν τη προσευχή πιστεύοντες, λήψεσθε», είπε ό Κύριος. "Ολη ή βάση εκεί είναι. Στην πνευματική ζωή κινούμαστε στο θαΰμα. "Ενα σύν δύο δέν κάνει πάντα τρία- κάνει και πέντε χιλιάδες και ένα εκατομμύριο!
Χρειάζεται καλή διάθεση και φιλότιμο.
Γιατί, αν ό άνθρωπος δέν έχει καλή διάθεση, τίποτε δέν καταλα­βαίνει. Νά, και γιά τήν Σταύρωση τοϋ Χριστού, τόσες λεπτομέρειες είχαν πει οι Προφήτες - μέχρι και τί θά κάνουν τά ιμάτια Του, τί θά κάνουν τά χρήματα της προδοσίας, ότι θά αγοράσουν μ' αυτά τόν αγρό τοϋ Κεραμέως, γιά νά θάβουν τους ξένους -, άλλα οι Εβραίοι πάλι δέν καταλάβαιναν. «Ό δέ παράνομος Ιούδας ουκ ήβουλήθη συνιέναι»...

Άγιος Παΐσιος

27/9/15

Μην επιτρέπεις να πορευθώ σε ξένους δρόμους, που οδηγούν στο σκοτάδι....


Έτσι λοιπόν, μην ανησυχείς για την ανικανότητά σου να συγκεντρωθείς, όταν στέκεσαι στην προσευχή.
Κράτησε πριν απ' όλα τη μνήμη του Θεού και την ειρήνη της καρδιάς. Το τελευταίο είναι ιδιαίτερα σημαντικό για σένα, εφόσον δεν το κατέχεις ισχυρά. Πρόσεχε, μη δαπανάς χωρίς όφελος τις λίγες σωματικές σου δυνάμεις.
Για να βρεις τον σωστό δρόμο, είναι καλύτερο απ' όλα να το ζητήσεις από τον ίδιο τον Θεό στην προσευχή:
«Κύριε, Συ ο ίδιος δίδαξε με τα πάντα. Δώσε μου τη χαρά της γνώσεως του θελήματός Σου και των οδών Σου. Δίδαξέ με να Σε αγαπώ αληθινά με όλο μου το είναι, όπως μας παρήγγειλες.
Οικοδόμησε τη ζωή μου έτσι, όπως Εσύ ο Ίδιος την συνέλαβες στην προαιώνια βουλή Σου. Ναι, ακόμη και για μένα, γιατί Εσύ κανέναν δεν ξέχασες και κανέναν δεν έπλασες για απώλεια. Εγώ με αφροσύνη εκδαπάνησα τις δυνάμεις που μου έδωσες, αλλά τώρα, στο τέλος της ζωής μου, διόρθωσέ τα όλα Εσύ ο ίδιος, και ο ίδιος δίδαξε με τα πάντα. Αλλά έτσι, ώστε πραγματικά το θέλημά Σου να πραγματοποιηθεί στη ζωή μου, είτε εγώ το καταλαβαίνω είτε δεν το καταλαβαίνω μέχρι καιρού. Μην επιτρέπεις να πορευθώ σε ξένους δρόμους, που οδηγούν στο σκοτάδι. αλλά πριν παραδοθώ στον ύπνο του θανάτου, δώσε σε μένα την ανάξια να δω το Φως Σου, ω Φως του κόσμου».
Κι έτσι, με δικά σου λόγια, να προσεύχεσαι για όλα με τον ίδιο τρόπο. Θα περάσει κάποιος χρόνος και η δύναμη των λόγων αυτών θα εισχωρήσει στο εσωτερικό της υπάρξεώς σου, και τότε θα ρεύσει αυτομάτως ζωή, όπως ακριβώς θέλει ο Κύριος. Κρίνοντας όμως εξωτερικά δεν μπορούμε να αποφασίσουμε τίποτε.
Αλήθεια, όλο το νόημα της ζωής βρίσκεται στο να ζει ο νους και η καρδιά μας με τον Θεό· να γίνει ο Θεός η ζωή μας. Αυτό και μόνο ο ίδιος ζητά. Γι' αυτό και δημιουργηθήκαμε, για να ζήσουμε τη ζωή Του, και μάλιστα σε όλη την απειρότητά της. Ο λόγος αυτός μπορεί να μας τρομάζει όταν βλέπουμε την τωρινή οικτρή κατάστασή μας, αλλά έτσι είναι, και δεν πρέπει να χάσουμε την πίστη αυτή. Ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους είναι να υποβιβάσουμε και να μειώσουμε την ιδέα του Θεού για τον άνθρωπο. Το κάθε πάθημά μας, ακόμη και το άδικο, το γνωρίζει ο Θεός. Γνωρίζει και συμπάσχει μαζί μας. Είναι απαραίτητο να δημιουργήσουμε "προσωπικές" σχέσεις μαζί Του, σχεδόν "ανθρώπινες".Ελπίζω ότι με αντιλαμβάνεσαι. Καταλαβαίνεις ότι με τον όρο αυτό εννοώ τον εσωτερικό, ενδόμυχο σύνδεσμο με τον Θεό.
Γιατί ο όλος άνθρωπος κλήθηκε για τη ζωή εν Αυτώ, δηλαδή όχι μόνο η ανώτερη ικανότητά του για θεωρία, το "πνεύμα", αλλά και τα αισθήματα, η ψυχή, ακόμη και το σώμα. Να ακόμη μία προσευχή:
«Κύριε Ιησού Χριστέ, Μονογενές Υιέ του Ανάρχου Σου Πατρός, διάνοιξε τους οφθαλμούς της εσκοτισμένης ψυχής μου, για να δω συνετά Εσένα, τον Δημιουργό και Θεό μου.
»Σε παρακαλώ: Μη με απορρίψεις από το Πρόσωπό Σου, αλλά, παραβλέποντας όλη την αθλιότητά μου, όλην την ταπεινότητά μου, φανέρωσε μου το Φως Σου, ω Φως του κόσμου, και δος μου να γνωρίσω την αγάπη Σου προς τον άνθρωπο.
»Ω, γλυκύτατε Χριστέ, που εξαπέστειλες από τον Πατέρα στους αγίους μαθητές και Αποστόλους Σου το Πνεύμα το Άγιο, αυτό, Αγαθέ, κατάπεμψε και σε μας τους αναξίους και έτσι δίδαξέ μας τη γνώση Σου και φανέρωσέ μας τις οδούς της σωτηρίας Σου.
»Λάμψε σε μένα, ο Θεός, ο Θεός μου, το Φως Σου το αληθινό, για να δω και εγώ στο Φως Σου τη Δόξα Σου ως Μονογενούς παρά Πατρός, και να μορφωθεί μέσα μου η Εικόνα Σου η ακατάληπτη, σύμφωνα με την οποία δημιούργησες κατ' αρχάς τον άνθρωπο.
»Ω, ο Θεός, ο Σωτήρας μου, το Φως του νου μου και το κραταίωμα της ψυχής μου, ας σκηνώσει σε μένα η αγαθό­τητά Σου, για να παραμένω και εγώ αδιάλειπτα σε Σένα, φέροντας παντοτινά μέσα μου το Πνεύμα Σου το Άγιο, ώστε να δώσει σε μένα να ομοιωθώ μαζί Σου, τον μόνο Κύριο μου, όπως ομοιώθηκαν μαζί Σου όλοι οι ανά τους αιώνες άγιοί Σου.
»Ναι, Κύριε Ιησού Χριστέ, κατά την αμετάθετη επαγγελία Σου, έλα μαζί με τον Πατέρα και το Πνεύμα το Άγιο και σκήνωσε μέσα μου».

Αρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ του Έσσεξ
«Γράμματα στη Ρωσία». Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ-Αγγλίας, 2009  agioritikovima.gr

25/9/15

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ: Σώθηκε παρόλο που η μάνα της επιχείρησε έκτρωση και σήμερα είναι 38χρονών! (ΒΙΝΤΕΟ)


Η Gianna Jessen αποτελεί το σύμβολο της δύναμης του Θεού κόντρα στην ανθρώπινη φρίκη των εκτρώσεων! Η εμπειρία της αποδεικνύει ότι το θέλημα του Θεού είναι ισχυρότερο  από το"δικαίωμα επιλογής" της βιολογικής της μητέρας. Η 38χρονη σήμερα κοπέλα επιβίωσε από διαδικασία έκτρωσης! 
Η μαρτυρία της είναι συγκλονιστική και μας την παρουσιάζει το ΕΚΚΛΗΣΙΑONLINE.... 
Η κοπέλα κατέθεσε πριν από λίγες μέρες  στη Δικαστική Επιτροπή της Βουλής επ 'ακροατηρίου συζήτηση, στην Ουάσιγκτον
Χάρη σε μια έρευνα του Κογκρέσου για τον οργανισμό "Planned Parenthood" (μτφρ προγραμματισμένη μητρότητα), ήρθε το φως μια απίστευτη ιστορία μιας 38χρονης σήμερα γυναίκας, επιζήσασας άμβλωσης.
Η ζωή της Jessen, αποτέλεσε και την έμπνευση για την ταινία "October baby". Στη Δικαστική Επιτροπή της Βουλής την περασμένη εβδομάδα εκμυστηρεύτηκε το πώς επέζησε 18 ώρες να καίγεται στη μήτρα της μητέρας της σε μια κλινική Οικογενειακού Προγραμματισμού στην Καλιφόρνια.
Η Jessen εξήγησε ότι η μητέρα της ήταν επτάμισι μηνών έγκυος όταν πήγε στην Planned Parenthood και εκεί την συμβούλευσαν προχωρήσει σε άμβλωση.
Η Jessen δήλωσε ότι για διάστημα 18 ωρών καιγόταν στην κοιλιά της μητέρας της όσο ο "γιατρός" επιχειρούσε αργά μια αλατούχο άμβλωση, μια διαδικασία με την οποία θα έχει σκοτώσει αμέτρητα άλλα μωρά.
Ωστόσο, ήταν το θέλημα του Θεού, το μωρό να γεννηθεί ζωντανό τις πρώτες πρωινές ώρες της 6ης Απριλίου 1977 και δύο νοσοκόμες έκαναν έκκληση για ένα ασθενοφόρο να πάρει το βρέφος που το σωματάκ ιτου ήταν γεμάτο εγκάυματα.
"Αυτή η μέθοδος των αμβλώσεων καίει το μωρό μέσα και έξω, τυφλώνει και πνίγει το παιδί, κι αυτό γεννιέται νεκρό συνήθως εντός 24 ωρών. Εγώ επέζησα. Αντί να πεθάνω, μετά από 18 ώρες που καιγόμουν στη μήτρα της μητέρας μου, εγώ παραδόθηκα στη ζωή", εξήγησε η Jessen. "


23/9/15

Ο Κρητικός παπάς που τόλμησε να λειτουργήσει στην Αγία Σοφία 466 χρόνια μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης


Τον Ιανουάριο του 1919, στην Κωνσταντινούπολη, έλαβε χώρα ένα γεγονός, το οποίο οι περισσότεροι Έλληνες αγνοούν. 466 χρόνια μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς Τούρκους, ο ναός της Αγίας Σοφίας που μέχρι τότε λειτουργούσε ως τζαμί, μετετράπη για λίγη ώρα ξανά σε ελληνικό χριστιανικό ναό και τελέστηκε Θεία Λειτουργία.
Πρωταγωνιστής αυτού του συγκλονιστικού γεγονότος της εθνικής μας ζωής, ήταν ο παπα-Λευτέρης Νουφράκης από τις Αλώνες Ρεθύμνου, ο οποίος υπηρετούσε ως στρατιωτικός ιερέας στη Β’ Ελληνική Μεραρχία, μια από τις δύο Μεραρχίες που συμμετείχαν στις αρχές του 1919 στο «συμμαχικό» εκστρατευτικό σώμα στην Ουκρανία.
Η Μεραρχία αυτή στο δρόμο προς την Ουκρανία στάθμευσε για λίγο στην Κωνσταντινούπολη, την Πόλη των ονείρων του ελληνικού λαού, η οποία βρισκόταν τότε υπό «συμμαχική επικυριαρχία», ύστερα από το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Μια ομάδα Ελλήνων αξιωματικών με επικεφαλής το γενναίο Κρητικό και μαζί του τον ταξίαρχο Φραντζή, τον ταγματάρχη Λιαρομάτη, τον λοχαγό Σταματίου και τον υπολοχαγό Νικολάου αγνάντευαν από το πλοίο την πόλη και την Αγια-Σοφιά, κρύβοντας βαθιά μέσα στην καρδιά τους το μεγάλο μυστικό τους, τη μεγάλη απόφαση που είχαν πάρει το περασμένο βράδυ, ύστερα από πρόταση και έντονη επιμονή του λιονταρόψυχου Κρητικού παπα-Λευτέρη Νουφράκη. Να βγουν δηλαδή στην πόλη και να λειτουργήσουν στην Αγια-Σοφιά.
Όλοι τους ήταν διστακτικοί, όταν άκουσαν τον παπα-Λευτέρη να τους προτείνει το μεγάλο εγχείρημα. Ήξεραν ότι τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα.
Η Αγια-Σοφιά, ήταν ακόμη τζαμί, σίγουρα κάποιοι φύλακες θα ήταν εκεί, κάποιοι άλλοι θα πήγαιναν για προσευχή, δεν ήταν δύσκολο από τη μια στιγμή στην άλλη να γεμίσει η εκκλησία. Ύστερα ήταν και οι ανώτεροί τους που δεν θα έβλεπαν με καλό μάτι αυτή την ενέργεια, η οποία σίγουρα θα προκαλούσε θύελλα αντιδράσεων από τους «συμμάχους» για την «προκλητικότητά» της. Ίσως μάλιστα να δημιουργείτο και διπλωματικό επεισόδιο που θα έφερνε σε δύσκολη θέση την ελληνική κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο. Όμως ο παπα-Λευτέρης έχει πάρει την απόφασή του, ήταν αποφασιστικός και κατηγορηματικός.
- Αν δεν έρθετε εσείς, θα πάω μοναχός μου! Μόνο ένα ψάλτη θέλω. Εσύ, Κωνσταντίνε (Λιαρομάτη), θα μου κάνεις τον ψάλτη;
- Εντάξει, παππούλη, του απάντησε ο Ταγματάρχης, που πήρε και αυτός την ίδια απόφαση, κι όλα πια είχαν μπει στο δρόμο τους.
Τελικά, μαζί τους πήγαν και οι άλλοι.
Το πλοίο που μετέφερε τη Μεραρχία είχε αγκυροβολήσει στ’ ανοιχτά, γι αυτό επιβιβάστηκαν σε μια βάρκα στην οποία κωπηλατούσε ένας Ρωμιός της Πόλης και σε λίγο αποβιβάστηκαν στην προκυμαία.
Ο Κοσμάς, ο ντόπιος βαρκάρης, έδεσε τη βάρκα και τους οδήγησε από τον συντομότερο δρόμο στην Αγια-Σοφιά. Η πόρτα ήταν ανοιχτή λες και τους περίμενε. Ο Τούρκος φύλακας κάτι πήγε να πει στη γλώσσα του, όμως τον καθήλωσε στη θέση του και τον άφησε άφωνο ένα άγριο κι αποφασιστικό βλέμμα του ταξίαρχου Φραντζή. Όλοι μπήκαν μέσα σε ευλάβεια και προχώρησαν κάνοντας το σταυρό τους. Ο παπα-Λευτέρης ψιθύρισε με μεγάλη συγκίνηση: «Εισελεύσομαι εις τον οίκον σου, προσκυνήσω προς Ναόν Αγίον σου εν φόβω.».
Προχωρεί γρήγορα, δεν χρονοτριβεί. Εντοπίζει το χώρο στον οποίο βρισκόταν το Ιερό και η Αγία Τράπεζα. Βρίσκει ένα τραπεζάκι, το τοποθετεί σ’ αυτή τη θέση, ανοίγει την τσάντα του, βγάζει όλα τα απαραίτητα για τη Θεία Λειτουργία, βάζει το πετραχήλι του και αρχίζει.
- Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.
- Αμήν, αποκρίνεται ο ταγματάρχης Λιαρομάτης και η θεία λειτουργία στην Αγια-Σοφιά έχει αρχίσει.
Οι αξιωματικοί μοιάζουν να τα ‘χουν χαμένα, όλα έγιναν τόσο ξαφνικά και φαίνονται απίστευτα.
Η Θεία Λειτουργία προχωρεί κανονικά. Η Αγια-Σοφιά ύστερα από 466 ολόκληρα χρόνια ξαναλειτουργείται! Ο παπα-Λευτέρης συνεχίζει. Όλα γίνονται ιεροπρεπώς, σύμφωνα με το τυπικό της Εκκλησίας. Ακούγονται τα «Ειρηνικά», το «Κύριε ελέησον», «ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού.», που γράφτηκε από τον ίδιο τον Ιουστινιανό με την προσταγή και την φροντίδα του οποίου χτίστηκε και η Αγια-Σοφιά. Ακολουθεί η «Μικρή Είσοδος», το «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ.», ο «Απόστολος» από τον ταξίαρχο Φραντζή και το «Ευαγγελικό Ανάγνωσμα» από τον παπα-Λευτέρη.
Χρέη νεωκόρου εκτελεί ο υπολοχαγός Νικολάου.
Στο μεταξύ η Αγια-Σοφιά αρχίζει να γεμίζει με Τούρκους. Ο παπα-Νουφράκης δεν πτοείται και συνεχίζει. Οι άλλοι κοιτάζουν σαστισμένοι πότε τον ατρόμητο παπά και πότε τους Τούρκους που μέχρι εκείνη τη στιγμή παρακολουθούν σιωπηλοί μη μπορώντας ίσως να πιστέψουν στα μάτια τους, γιατί αυτό που γινόταν εκείνη την ώρα μέσα στην Αγια-Σοφιά, ήταν πραγματικά κάτι το απίστευτο.
Μετά το «Ευαγγέλιο» ακολουθεί το «Χερουβικό» από τον ταγματάρχη Λιαρομάτη, ενώ ο παπα-Λευτέρης τοποθετεί το αντιμήνσιο πάνω στο τραπεζάκι, για να κάνει την «Προσκομιδή». Οι Τούρκοι συνεχώς πληθαίνουν. Οι ώρες είναι δύσκολες, αλλά και ανεπανάληπτες, επικές. Ο παπα-Νουφράκης συνεχίζει. Βγάζει από την τσάντα ένα μικρό «Άγιο Ποτήριο», ένα δισκάριο, ένα μαχαιράκι, ένα μικρό πρόσφορο κι ένα μικρό μπουκαλάκι με νάμα. Με ιερή συγκίνηση και κατάνυξη κάνει την προσκομιδή, ενώ ο Λιαρομάτης συνεχίζει να ψάλει το «Χερουβικό». Όταν ολοκλήρωσε την «Προσκομιδή», στρέφεται στον υπολοχαγό Νικολάου, του λέει ν’ ανάψει το κερί για να ακολουθήσει η «Μεγάλη Είσοδος». Ο νεαρός υπολοχαγός προχωρεί μπροστά με το αναμμένο κερί και ακολουθεί ο παπάς βροντοφωνάζοντας: «Πάααντων ημών μνησθείη Κύριος ο Θεός.».
Στη συνέχεια ακολουθούν οι «Αιτήσεις» και το «Πιστεύω», το οποίο είπε ο Φραντζής. Στο μεταξύ η Αγια-Σοφιά, έχει γεμίσει με Τούρκους κι ανάμεσά τους υπάρχουν και πολλοί Έλληνες της Πόλης, που βρέθηκαν εκεί αυτή την ώρα και παρακολουθούν με συγκίνηση τη λειτουργία, χωρίς να τολμούν να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματά τους «δια τον φόβον των Ιουδαίων», δηλαδή των Τούρκων.
Μόνο κάποιες στιγμές δεν μπορούν να συγκρατήσουν τα δάκρυα που τρέχουν από τα μάτια τους και για να μην προδοθούν φροντίζουν και τα σκουπίζουν πριν γίνουν «πύρινο» ποτάμι και τότε ποιός θα μπορούσε να τα συγκρατήσει.
Η Λειτουργία στο μεταξύ φτάνει στο ιερότερο σημείο της, την «Αναφορά». Ο παπα-Λευτέρης με πάλλουσα από τη συγκίνηση φωνή λέει: «Τα σα εκ των Σω, Σοι προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα».
Όλοι οι αξιωματικοί γονατίζουν και η φωνή του ταγματάρχη Λιαρομάτη ακούγεται να ψέλνει το «Σε υμνούμεν, Σε ευλογούμεν, Σοι ευχαριστούμεν Κύριε και δεόμεθά Σου ο Θεός ημών».
Σε λίγη ώρα η αναίμακτη θυσία του κυρίου μας έχει τελειώσει στην Αγια-Σοφιά, ύστερα από 466 ολόκληρα χρόνια! Ακολουθεί το «Άξιον Εστί», το «Πάτερ ημών», το «Μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε» και όλοι οι αξιωματικοί πλησιάζουν και κοινωνούν τα «Άχραντα Μυστήρια». Ο παπα-Λευτέρης λέει γρήγορα τις ευχές και ενώ ο Λιαρομάτης ψέλνει το «Ειη το όνομα Κυρίου ευλογημένον.» καταλύει το υπόλοιπον της Θείας Κοινωνίας και απευθυνόμενος στον υπολοχαγό Νικολάου του λέει: «Μάζεψέ τα γρήγορα όλα και βάλ’ τα μέσα στην τσάντα». Ύστερα κάνει την «Απόλυση».
Η Θεία Λειτουργία στην Αγια-Σοφιά, έχει ολοκληρωθεί. Ένα όνειρο δεκάδων γενεών Ελλήνων έχει γίνει πραγματικότητα. Ο παπα-Νουφράκης και οι τέσσερις αξιωματικοί είναι έτοιμοι να αποχωρήσουν και να επιστρέψουν στο πλοίο. Η Εκκλησία όμως είναι γεμάτη Τούρκους, οι οποίοι έχουν αρχίσει να γίνονται άγριοι, επιθετικοί συνειδητοποιώντας τι ακριβώς είχε συμβεί. Η ζωή τους κινδυνεύει άμεσα.
Όμως δε διστάζουν, πλησιάζει ο ένας τον άλλο, γίνονται «ένα σώμα», μια γροθιά και προχωρούν προς την έξοδο.
Οι Τούρκοι είναι έτοιμοι να τους επιτεθούν, όταν ένας Τούρκος αξιωματούχος παρουσιάζεται με την ακολουθία του και τους λέει: «Ντουρούν χέμεν..»
(Αφήστε τους να περάσουν). Το είπε με μίσος. Θα ήθελε να βάψει τα χέρια του στο αίμα τους, όμως εκείνη τη στιγμή έτσι έπρεπε να γίνει, αυτό επέβαλαν τα συμφέροντα της πατρίδας του, δεν ήταν χρήσιμο γι αυτούς να σκοτώσουν τώρα πέντε Ρωμιούς αξιωματικούς μέσα στην Αγια-Σοφιά. Δεν ξεχνά ότι στ’ ανοιχτά της Πόλης βρίσκονται δύο ετοιμοπόλεμες ελληνικές Μεραρχίες κι ακόμη ότι η Κωνσταντινούπολη βρίσκεται ουσιαστικά υπό την επικυριαρχία των νικητών του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στους οποίους βέβαια δεν συμπεριλαμβάνονται οι Τούρκοι.
Στο άκουσμα αυτών των λόγων οι Τούρκοι υποχωρούν.
Ο παπα-Νουφράκης και οι άλλοι αξιωματικοί βγαίνουν από την Αγια-Σοφιά και κατευθυνόμενοι προς την προκυμαία, όπου τους περιμένει η βάρκα. Ένας μεγαλόσωμος Τούρκος τους ακολουθεί, σηκώνει ένα ξύλο και ορμά για να χτυπήσει τον παπα-Νουφράκη. Διαισθάνεται, ξέρει ότι αυτός ο παπάς είναι ο εμπνευστής, ο δημιουργός αυτού του γεγονότος.
Ο ηρωικός παπάς σκύβει για να προφυλαχθεί, αλλά ο Τούρκος καταφέρνει και τον χτυπά στον ώμο. Λυγίζει το σώμα του από τον αβάσταχτο πόνο, όμως μαζεύει τις δυνάμεις του, ανασηκώνεται και συνεχίζει να προχωρεί. Στο μεταξύ ο ταγματάρχης Λιαρομάτης και ο λοχαγός Σταματίου αφοπλίζουν τον Τούρκο, που είναι έτοιμος για να δώσει το πιο δυνατό κι ίσως το τελειωτικό χτύπημα στον παπά.
Ήδη, πλησιάζουν στη βάρκα. Μπαίνουν όλοι μέσα.
Ο Κοσμάς μαζεύει τα σχοινιά και αρχίζει γρήγορα να κωπηλατεί. Σε λίγο βρίσκονται πάνω στο ελληνικό πολεμικό πλοίο ασφαλείς και θριαμβευτές.
Ακολούθησε διπλωματικό επεισόδιο και οι «σύμμαχοι» διαμαρτυρήθηκαν έντονα στον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος αναγκάστηκε να επιπλήξει τον παπα-Λευτέρη Νουφράκη. Όμως κρυφά επικοινώνησε μαζί του και επαίνεσε και συνεχάρη τον πατριώτη ιερέα, που «έστω και για λίγη ώρα ζωντάνεψε μέσα στην Αγια-Σοφιά τα πιο ιερά όνειρα του Έθνους μας».
Αυτό ήταν σε γενικές γραμμές το ιστορικό της Θείας Λειτουργίας που έγινε ύστερα από 446 χρόνια στην Αγια-Σοφιά από τον ηρωικό παπα-Λευτέρη Νουφράκη.Σήμερα δεν υπάρχει καμία προτομή του στο χωριό του, στην πόλη του Ρεθύμνου, στον περίβολο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης ή σε κάποια πλατεία της πρωτεύουσας της Ελλάδας. Κανένας δρόμος, έστω και ο πιο ασήμαντος, δε φέρει το όνομά του. Καμία αναφορά δε γίνεται στη ζωή και στη δράση του στα πλαίσια της τοπικής ή της εθνικής μας ιστορίας.
Τίποτε απ’ όλα δεν έχει γίνει! Όχι γι αυτόν. Αυτός το χρέος του το έκαμε χωρίς να αποβλέπει σε κανενός είδους ανταπόδοση. Αλλά για μας, για μας που έχουμε ανάγκη από τέτοια ηρωικά πρότυπα, από ισχυρά στηρίγματα, για να, μπορέσουμε να κρατήσουμε και να διασώσουμε ό,τι είναι δυνατόν από την ταυτότητά μας, από τα ιδανικά του γένους μας, από την ίδια την ψυχή μας. 

Πηγή: ekklisiaonline.gr

21/9/15

ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΜΑΣ ΤΟ ΤΑΜΕΙΟΝ

Τ Ουρανού μας το ταμείον δεν θα βγει ποτέ του μείον η εξόφληση δανείων?
 μια κατάθεση δακρύων
 Στην μικρή την εκκλησία η γλυκιά μας Παναγία

 προσκαλεί στον Άγιο θρόνο να γιατρέψει κάθε πονο
 Πόση ανάπαυση ψυχή μου έχεις απ την συμφορά όταν στέκεσαι εμπρός της και ζητάς παρηγοριά ? Στα Πανάγια της τα χέρια ακουμπάς κάθε κακό 
και Εκείνη μεσιτευει στον Μονογενή Υιό
 Θεία Πρόνοια σε κυκλώνει και αφήνεσαι σ Αυτή στα ψηλά να σ οδηγήσει κι η ψυχή ν αναπαυθει Μητρικό χάδι Μητέρας και απόλυτη στοργή
 επουλώνει κάθε πόνο καθε βάρος και πληγή 

 Σαν βιβλίο σε διαβάζει σ ακουμπάει Αγγελικά νοερά την ύπαρξη σου αγκαλιάζει μυστικά
 Αχ Μητέρα Παναγία της καρδιάς μας γλυκασμος
 πέρασμα απ το σκοταδι γεννησες αιώνιο Φως. .
 Παναγιά σ ευχαριστούμε
 που ποτέ δεν μας ξεχνας και μας αξιώνεις παντα τούτης Χάρης και εμας.

.. Βούλα Σταματιου Το ποίημα το εμπνεύστηκα από τον Θεόπνευστο λόγο του Πατέρα Αθανάσιου ..

19/9/15

ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΔΙ΄'ΕΥΛΟΓΟΥΣ ΑΙΤΙΑΣ ΑΠΟΛΕΙΦΘΕΝΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΗΜΩΝ

Κύριε,άκουσα τον λειτουργό Σου σήμερα να δέεται
 υπέρ των δι’ ευλόγους αιτίας απολειφθέντων αδελφών ημών.

Κι ο νους μου καρφώθηκε σ’ αυτούς.

 Θέλω να τους βρω,
 να τους ανακαλύψω κι ύστερα πύρινη δέηση να αναπέπψω γι’ αυτούς.
 Ποιοι είναι, Κύριε;
 Ποιοι είναι αυτοί που δικαιολογημένα στέκουν την ώρα της Θείας Λειτουργίας μακριά από τον Οίκο Σου;


  Είναι σίγουρα αυτοί που η ασθένεια τους κρατά μακριά από τον εκκλησιασμό. Αυτοί που η καρδιά τους λαχταρά,
 μα το σώμα αρνείται.
 Η ψυχή σκιρτά να βρεθεί κοντά Σου,
 μέσα στην ζεστή αγκάλη του Ναού Σου,
 μα η σαρξ, ασθενής, δεν συγκατανεύει.
  Είναι και οι συνοδοί τους, 

οι φύλακες άγγελοι των ασθενών που, στο Νοσοκομείο ή στο σπίτι, υπομονετικά παραστέκουν και με αγάπη διακονούν.
 Με την αγάπη τους νικούν τις ανάγκες της ανθρώπινης φύσης,
 ξεπερνούν τα ανθρώπινα μέτρα,
 αποκτούν δυνάμεις που ποτέ δεν είχαν…

  Είναι κι οι άλλοι,
 που εργάζονται σε βάρδιες,
 σε υπηρεσίες,
 σε εργοστάσια, 
στα νοσοκομεία,
οι αστυνομικοί,
 οι στρατιωτικοί… άνθρωποι που διακονούν την κοινωνία από θέσεις που δεν επιτρέπουν γιορτές και σχολές.
 Επαγρυπνούν για την δική μας υγεία,
 για την δική μας ασφάλεια,
 για την εθνική μας ακεραιότητα…


Κύριε, μνήσθητι των δι’ ευλόγους αιτίας απολειφθέντων…
  Στείλε σε όλους τη θεία Χάρη Σου, για να γίνει…
Στους πρώτους βάλσαμο και γιατρειά…
Στους δεύτερους υπομονή και κουράγιο…
Και στους τελευταίους δύναμη,

 αντοχή, 
θάρρος, 
φρόνηση,
 προστασία και σκέπη…

15/9/15

Ο ΤΙΜΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ

 
     Ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἀπέθανε ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ.
 Ὁ σταυρὸς ὑπῆρξε τὸ μέσο, μὲ τὸ ὁποῖο ἐπέτυχε τὴν λύτρωσή μας.
 Μαζὶ μὲ τοὺς ὅρους «πάθος», «αἷμα», «θάνατος», ὁ ὅρος «σταυρὸς» ἔχει γίνει μία ἀπὸ τὶς λέξεις κλειδιά, ποὺ συνοψίζουν ὅλο τὸ ἔργο τῆς σωτηρίας μας.
 Ὁ σταυρὸς δὲν εἶναι πιὰ αἰσχύνη, ἀλλὰ τίτλος τιμῆς πρῶτα γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ ἔπειτα γιὰ τοὺς Χριστιανούς.
.  
            Ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης τονίζει ἰδιαιτέρως ὅτι ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι πιὰ μόνο πάθημα, θλίψη, ταπείνωση.
 Εἶναι δόξα, θρίαμβος, νίκη τοῦ Θεοῦ κατὰ τῶν ἐχθρῶν του.
 Γιὰ νὰ περιγράψει τὴ σταύρωση τοῦ Κυρίου, ὁ Ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς χρησιμοποιεῖ τὴν λέξη «ὕψωση».
 Ἡ σταύρωση εἶναι γι’ αὐτὸν ἡ στιγμή, ποὺ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπους «ὑψοῦται»  ἡ στιγμὴ ποὺ ὁ Κύριος ἀποδεικνύεται ὁ νέος «χαλκοῦς ὄφις», τὸ μέσον, ποὺ ἐπινόησε ἡ θεία ἀγάπη,
 γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ κόσμος καὶ νὰ ζήσει
  Ή στιγμή, ποὺ ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου «κρίνεται» καὶ «ἐκβάλλεται ἔξω»         
     Στὴν διήγηση τοῦ πάθους  ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης παρουσιάζει τὸν Κύριο Ἰησοῦ νὰ συμπεριφέρεται μὲ δύναμη καὶ μεγαλοπρέπεια.
 Ἡ πορεία πρὸς τὸν σταυρὸ εἶναι περισσότερο βασιλικὸς θρίαμβος παρὰ πορεία μελλοθανάτου.
Ἐπὶ τοῦ σταυροῦ ὁ Ἰησοῦς παραμένει ὁ Κύριος.
 Ἐκεῖ θεμελιώνει τὴν Ἐκκλησία.
 Ἀπὸ τὴ νυγεῖσα πλευρά Του ἐξέρχεται τὸ αἷμα τῆς Εὐχαριστίας καὶ τὸ ὕδωρ τοῦ Βαπτίσματος  μὲ τὰ ὁποῖα θὰ ζεῖ καὶ θὰ αὐξάνει ἡ Ἐκκλησία, ὅπως τονίζουν οἱ Πατέρες.
 Ὅλοι εἰς τὸ ἑξῆς θὰ πρέπει νὰ ἀτενίζουν «ὃν ἐξεκέντησαν»  διότι ἡ πίστη στὸν ἐσταυρωμένο Ἰησοῦ θὰ εἶναι ἡ μόνη δύναμη ἡ ἱκανὴ νὰ νικᾶ τὸν κόσμο  
    Ἀλλὰ ὁ σταυρὸς εἶναι τίτλος τιμῆς καὶ γιὰ τὸν Χριστιανό.
 Ἡ καθημερινὴ ζωὴ του εἶναι μία διαρκὴς «σταύρωση τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου», ἕνας διαρκὴς ἀγώνας γιὰ νὰ καταλυθεῖ ἡ δουλεία τῆς ἁμαρτίας καὶ νὰ κατακτηθεῖ ἐκείνη ἡ ἐλευθερία, ποὺ θὰ ἐπιτρέπει στὸν Χριστιανὸ νὰ ζεῖ ὅσο τὸ δυνατὸν στενότερα μὲ τὸν Χριστὸ
             Ὁ Χριστιανὸς δὲν καλεῖται ἁπλῶς νὰ «σταυρωθεῖ», νὰ σηκώσει τὸν ἀτομικὸ «σταυρό» του, νὰ πεθάνει δηλαδὴ ὡς πρὸς τὸν κόσμο καὶ τὴν ἁμαρτία, νὰ θυσιάσει τοὺς φυσικοὺς δεσμούς του καὶ νὰ εἶναι ἕτοιμος νὰ προσφέρει καὶ αὐτὴ τὴν ζωή του
 Καλεῖται προπάντων νὰ ἀκολουθήσει τὸν Κύριό του, νὰ συμμεριστεῖ τὸ πάθος του, νὰ συναποθάνει μαζί του.
 Διότι μόνο ἐὰν συσταυρωθεῖ καὶ συνταφεῖ μὲ τὸν Χριστό, ἐὰν γίνει «σύμφυτος» (ἕνα φυτὸ) μὲ τὸν ἐσταυρωμένο Ἰησοῦ, θὰ κατορθώσει νὰ νεκρώσει πραγματικὰ τὸν «παλαιὸ ἄνθρωπο», νὰ συζήσει μὲ τὸν Χριστό, νὰ γίνει κλῆμα τῆς Ἀμπέλου, ποὺ εἶναι ὁ Κύριος
            Αὐτὴ ἡ συμμετοχὴ στὴ χαρὰ καὶ τὴ δόξα τοῦ Σωτῆρος, ἀρχίζει μὲ τὴ συμμετοχὴ στὰ παθήματά του  «Καθὸ κοινωνεῖτε τοῖς τοῦ Χριστοῦ παθήμασι, χαίρετε, ἵνα καὶ ἐν τῇ ἀποκαλύψει τῆς δόξης αὐτοῦ χαρῆτε ἀγαλλιώμενοι».
 Ὁ κάθε πιστὸς γνωρίζει ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι κοινωνὸς τῆς «παρακλήσεως» τοῦ Χριστοῦ, ἂν δὲν γίνεται καὶ κοινωνὸς τῶν «παθημάτων» Του.
 Τὶς ὅποιες δυσκολίες τὶς θεωρεῖ φυσικές, κανονικές, σχεδὸν ἀπαραίτητες, γιὰ νὰ εἰσέλθει στὸ πάθος τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ζήσει κάπως τὴν ἀγωνία τῆς Γεθσημανῆ καὶ τὸ μαρτύριο τοῦ Σταυροῦ.
 Τὸ λάθος πολλῶν, ὅταν ἀντιμετωπίζουν θλίψεις καὶ δοκιμασίες, τὴν ἀποτυχία ἢ τὴν ματαίωση στόχων καὶ ἐπιδιώξεων, τὴν ἀπώλεια θέσεων, τότε τὰ βάζουν μὲ τὴ χριστιανικὴ ζωή, ἴσως καὶ μὲ τὸν Θεό.
 Λησμονοῦν ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ «φανερωθῆ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι ἡμῶν, ἐὰν δὲν περιφέρωμεν πάντοτε τὴν νέκρωσιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματί μας»
 Ὁ Χριστιανὸς ἔχει συνειδητοποιήσει ὅτι ἡ χριστιανικὴ ζωὴ εἶναι ζωὴ δυνάμεως ἐν ἀδυναμίᾳ, χαρᾶς στὶς θλίψεις, μεγαλείου στὶς ταπεινώσεις.
.        
          Ὁ σταυρός, λοιπόν, τοῦ Χριστιανοῦ εἶναι κάτι πολὺ οὐσιαστικότερο ἀπὸ μιὰ ἐξωτερικὴ μίμηση.
 Εἶναι πραγματικὴ συμμετοχὴ στὸν σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, ἡ ἐλπίδα καὶ τὸ στήριγμά μας.

10/9/15

ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΓΑΠΗ

1). Όταν εκδικείσαι εξισώνεσαι μέ τόν εχθρό σου, όταν συγχωρείς μοιάζεις μέ τόν Θεό.
2). Δέν μετρώ πόσες φορές πρέπει νά συγχωρώ τόν αδελφό μου. Θά τόν συγχωρήσω μιά γιά πάντα.
3). Η συγχώρηση είναι τό άρωμα τής βιολέτας πάνω στό πόδι πού τήν συνθλίβει.
4). Όταν λείπει από τήν ψυχή τό πνεύμα τής συγχωρητικότητος, ή προσευχή χάνει τό νόημά της.
5). Όποιος δέν συγχωρεί τούς άλλους, σπάζει τήν γέφυρα από τήν οποία πρέπει νά περάσει ό ίδιος.
6). Συγχώρα τούς άλλους συχνά, τόν εαυτό σου ποτέ.
7). Όταν συγχωρούμε τούς άλλους, ανοίγουμε τόν δρόμο νά μάς συγχωρήσει.
8). Κάθε άνθρωπος πρέπει νά έχει ένα νεκροταφείο.Εκεί μέσα θά θάβει τά σφάλματα καί τίς αδυναμίες τών άλλων.
9). Όταν συγχωρείς δέν αλλάζεις τό παρελθόν, αλλά σίγουρα αλλάζεις τό μέλλον.
10). Η ικανοποίηση πού προέρχεται από τήν εκδίκηση, δέν διαρκεί παρά μιά στιγμή, ενώ ή ικανοποίηση πού προέρχεται από τήν συγνώμη είναι αιώνια.
11). Νά συγχωρείς καί νά ξεχνάς. Όταν θάβεις ένα ψόφιο σκυλί, δέν είναι ανάγκη νά αφήσεις τήν ουρά του έξω από τό χώμα.
12). Εάν ό αναμάρτητος Χριστός συγχωρούσε τούς άλλους, πώς μπορώ εγώ ό αμαρτωλός νά μήν κάνω τό ίδιο;
13). Συγχωρώ σημαίνει ΑΓΑΠΩ !!!!
ΠΗΓΉ: ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ

9/9/15

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΘΕΟΠΑΤΟΡΕΣ ΙΩΑΚΕΙΜ ΚΑΙ ΑΝΝΑ

Η Αγία Άννα είναι η μητέρα της Υπεραγίας Θεοτόκου.
 Κατάγεται από γένος επίσημο από ιερατική γενιά.
 Είναι κόρη του ιερέα Ματθάν και της γυναίκας του Μαρίας.
 Η ενάρετη Άννα παντρεύτηκε στην Γαλιλαία τον Θεοσεβή Ιωακείμ.
 Δεν είχε παιδιά και ήταν ήδη προχωρημένης ηλικίας. 
Οι Άγιοι Ιωακείμ και Άννα κοσμούνται από αρετές.
 Είναι γεμάτοι από καλοσύνη, πραότητα και υπομονή.
 Ζουν με ευλάβεια και φόβο Θεού.
 Τηρούν τον νόμο. 
Έχουν ταπείνωση, σωφροσύνη, αγιότητα ζωής.
 Πιστεύουν στο Θεό με θέρμη και προσεύχονται.
 Προσεύχονται ολόψυχα.
 Και γι’ αυτό αξιώνονται να γίνουν Πρόγονοι του Βασιλέως των βασιλευόντων Χριστού, του Δημιουργού του ουρανού και της γης.
Η ατεκνία της Αγίας Άννας
Στη ζωή της Άγιας Άννας υπήρχε και ένα μελαγχολικό σύννεφο.
Υπήρχε μια πίκρα διότι έμεινε στείρα.
 Ο Θεός, είχε δώσει στην ενάρετη ζωή της, για δοκιμασία,
 την στέρηση της μητρότητας.
 Μοιράζει ο Θεός τα χαρίσματά Του.
 Και στον καθένα μαζί με τα προσόντα,
 που τον προικίζει του δίνει και κάποιο μειονέκτημα για να τον συγκρατεί. 
Έτσι λοιπόν και η ενάρετη Άννα έχει έντονη τη θλίψι της, γιατί δεν μπορεί να αποκτήσει ένα παιδί.
Τον καιρό εκείνο η ατεκνία είχε φοβερές κοινωνικές συνέπειες.
 Ο άτεκνος εθεωρείτο περιφρονημένος και ντροπιασμένος από τον Θεό και τους ανθρώπους.
 Κανένας δεν έτρωγε ψωμί μ’ αυτόν που δεν είχε παιδί.
 Όταν πήγαινε στην Εκκλησία καθόταν τελευταίος.
Και αν έδινε λειτουργία, συνηθιζόταν να την δίνει τελευταίος στον Ιερέα.
Η προσευχή της Άννας
Ζητάει, να επιβλέψει ο Θεός στην ταπείνωση της και να της δώσει παιδί.
 Ένα παιδί ζητάει από το Θεό.
 ένα παιδί θειο δώρο, που θα τους απάλλασσε από την ντροπή της ατεκνίας.
 Και αυτό δεν το θέλει δικό της. Υπόσχεται και λέγει:
-«Θά τό ἀφιερώσω Κύριε σέ Σένα».
Ας δούμε όμως με τί λόγια προσεύχεται, πως απευθύνει η Αγία Άννα την παράκληση της στο Θεό:
-«Κύριε Παντοκράτορα, καί Μεγαλοδύναμε, πού μόνο μέ τό λόγο ἔκανες τόν οὐρανό καί τή γῆ καί ὅσα φαίνονται καί εἶναι γύρω μας, πού λύτρωσες, τούς πατέρες μας ἀπό τά χέρια τοῦ Φαραώ, πού μέ τό πρόσταγμά Σου σχίσθηκε ἡ θάλασσα καί πέσανε μέσα οἱ Αἰγύπτιοι.
 Ἐσύ Θεέ, πού τούς ἔτρεφες σαράντα χρόνια στήν ἔρημο.
 Ἐσύ, πού εὐλόγησες τή Σάρρα, τή γυναίκα τοῦ Ἀβραάμ καί γέννησε τόν Ἰσαάκ στά γεράματά της.
 Ἐσύ πού χαρίτωσες ἐκείνη τήν Ἄννα τήν ὁμοία μου καί γέννησε τό Σαμουήλ τόν προφήτη.
 Ἐσύ δῶσε καί σέ μένα τήν ταπεινή Σου δούλη παιδί,
 καί μή μέ ἀφήσης νά εἶμαι ντροπιασμένη καί ταπεινωμένη ἀπό ὅλο μου τό γένος.
 Κύριε, ὁ Θεός μου, τάχα καί σάν ἕνα ἀπό τά θηρία δέν εἶμαι καί ἐγώ;
 Διατί μέ ὠργίστηκες τόσο καί εἶμαι στείρα; 
Ἐσύ, πού εὐλόγησες τά ποιήματά σου καί εἶπες:
 Αὐξάνεσθε καί πληθύνεσθε, δῶσε καί σέ μένα σπέρμα καί καρπό κοιλίας,
 καί ἄν γεννήσω εἴτε ἀρσενικό εἴτε θηλυκό,
 νά Σού τό χαρίσω μέ ὅλη μου τή χαρά καί νά τό φέρω στό Ναό Σου νά τό ἀφιερώσω».
 Ο Άγιος Ιωακείμ, έκλεγε και αυτός και παρακαλούσε το Θεό, όπως και η γυναίκα του.
Ο Θεός απαντάει στις προσευχές του Ιωακείμ και της Άννας
Ο Θεός που αγαπάει το πλάσμα Του, είδε τα δάκρυα και τους αναστεναγμούς τους, απάντησε στις θερμές προσευχές τους. Και πως έγινε τούτο; Έστειλε τον Αρχάγγελο Γαβριήλ στον Ιωακείμ που ήταν στο βουνό και του λέγει:
«Χαῖρε Ἰωακείμ, καί εὐφραίνου, ἐγώ εἶμαι Ἀρχάγγελος Κυρίου καί ἦλθα νά σού πῶ, ὅτι πρόκειται νά γεννήσεις μία θυγατέρα,
 πού θά γεννήσει ἀπό τήν παρθενία τῆς τόν Βασιλιά τοῦ κόσμου καί Θεό.
 Ἄφησε λοιπόν τήν πολλή σου λύπη καί πικρία τῆς ψυχῆς σου καί πήγαινε στό σπίτι σου χαρούμενος.
 Φτάνουν οἱ τόσο πολλοί κόποι καί ἀναστεναγμοί.
 Ἄκουσε ὁ Θεός τή δέησή σου.
 Μόνο πήγαινε, πιστεύοντας στούς λόγους μου καί δόξαζε τό Θεό.»
Αυτά είπε ο Αρχάγγελος στον Ιωακείμ και έφυγε αμέσως και πήγε στην Άννα και της είπε τα εξής:
-«Ἄννα, Ἄννα, ἐπήκουσε Κύριος της δεήσεώς σου καί συλλήψει καί γεννήσεις,
 καί λαληθήσεται τό σπέρμα σου ἐν ὅλη τή οἰκουμένη».
 Καί εἶπεν Ἄννα, «ζῆ Κύριος ὁ Θεός μου, ἐάν γεννήσω εἴτε ἄρρεν, εἴτε θῆλυ, προσάξω αὐτό δῶρον Κυρίω τῷ Θεῶ μου καί ἔσται λειτουργῶν αὐτῶ πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὐτοῦ».
 Ο Ιωακείμ σαν άκουσε τα λόγια και τα μηνύματα του αρχαγγέλου Γαβριήλ, πήγε χαρούμενος ατό σπίτι του.
 Εκεί βρήκε τη γυναίκα του την Άννα που ήταν και αυτή χαρούμενη από τα λόγια του Αρχαγγέλου.
 Εκείνη λοιπόν τη νύχτα, συνέλαβε η άγια Άννα τη Δέσποινα Θεοτόκο από τη σπορά του Ιωακείμ, 
γιατί μόνο ο Χριστός ασπόρως εκυήθη,
 γεννήθηκε χωρίς σπορά ανδρός.
 Επηκολούθησαν ευτυχείς ημέρες απερίγραπτης χαράς για τους ευσεβείς Ιωακείμ και Άννα.
 Και τότε συνεχίσθηκαν οι προσευχές ευχαριστίας με δάκρυα χαράς και ευγνωμοσύνης στο Θεό.
 Ποιος αλήθεια μπορεί να περιγράψει τη ευτυχία τους εκείνη,
 που επακολούθησε;
Έπειτα όταν πέρασε ο προβλεπόμενος χρόνος η χαρά τους έγινε πιο χειροπιαστή.
 Η ευσεβής Άννα γέννησε μετά από 9 μήνες ένα χαριτωμένο κοριτσάκι
Το όνομα του παιδιού και η σημασία του
Στις οχτώ μέρες, ήταν συνήθεια στους Εβραίους, οι γονείς του παιδιού να καλούν τους ιερείς, να τους φιλεύουν και να βάζουν το όνομα του παιδιού.
 Σύμφωνα με τη συνήθεια αυτή,
 ο Άγιος Ιωακείμ και η Αγία Άννα καλέσανε τους ιερείς,
 τους φιλέψανε για να βάλουν το όνομα τής θυγατέρας τους.
Την ονομάσανε Μαριάμ.
Το όνομα Μαριάμ σημαίνει Βασίλισσα
Σημαίνει επίσης, δώρο, ελπίδα, κυρία, Ωραία
Ήταν η πιο άγια γυναίκα,
 Άφθαρτη και Αμόλυντη και γι’ αυτό λέγεται Παναγία.
 Αναλυτικά όμως, σύμφωνα με μίαν άλλη ερμηνεία κάθε γράμμα του ονόματος της αντιστοιχεί στις λέξεις:
Μόνη Αύτη Ρύσεται Ιού Άπαντας Μισοκάλου Δηλαδή: 
Μόνη αυτή θα γλυτώσει τους ανθρώπους από το φαρμάκι του Διαβόλου. Δηλαδή την αμαρτία.
Το τάμα της Αγίας Άννας
Επί τρία ολόκληρα χρόνια χαρήκανε οι ευλαβείς γονείς την μικρή χαριτωμένη κόρη τους, έχοντάς την ανάμεσα τους και υμνολογώντας ευχαριστίες στο Θεό.
Μόλις περάσανε τα τρία χρόνια, θυμήθηκαν οι γονείς της αυτό που τάξανε στο Θεό.
 Να χαρίσουν δηλαδή τη θυγατέρα τους στην Εκκλησία.
 Αληθινά, ήταν πολύ μεγάλη η πίστη της Άννας, για να χωριστεί από τη θυγατέρα της, που ήταν μόλις τριών χρόνων.
 Για να χωριστεί από κείνη, που ζήτησε με πολλά δάκρυα και πολλές προσευχές από το Θεό.
 Προτίμησε όμως η Αγία Άννα να τηρήσει την υπόσχεση της στο Θεό και να δώσει αυτό που έταξε, από τη διαδοχή του γένους της.
Μόνο να γίνει αυτό που έταξα στο Θεό και ας μείνω χωρίς κληρονόμο, και ας μείνουν τα υπάρχοντα μου σε χέρια άλλων, είπε.
Μαζέψανε λοιπόν οι Άγιοι Ιωακείμ και Άννα τις παρθένους της γειτονίας,
 για να πάνε με λαμπάδες την χαριτωμένη κόρη τους στο Ναό.
 Τον καιρό εκείνο, ήταν αρχιερέας ο Ζαχαρίας, ο Προφήτης και πατέρας του Προδρόμου. Αυτός μόλις είδε την Παναγία, τη γνώρισε αμέσως.
 Στάθηκε και της είπε πολλά εγκώμια.
 Μετά γύρισε και στους γονείς της και τους είπε:
-«Εὐλογημένο καί χαριτωμένο ἀντρόγυνο, χαίρεσθε καί ἀγαλλιάσθε, γιατί ἀξιωθήκατε νά γίνετε γονεῖς τέτοιας θυγατέρας.
 Ἐσεῖς ξεπεράσατε τούς προπάτορές μας καί τούς πατέρες μας.
 Ἐσεῖς γεννήσατε τή Βασίλισσα τοῦ κόσμου.
 Ἐσεῖς θά δοξασθῆτε ἀπό τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους».
Τότε η Αγία Άννα είπε στον Αρχιερέα:
-«Πάρε Ἀρχιερέα, τή θυγατέρα μου.
 Μᾶλλον τή θυγατέρα τοῦ Θεοῦ.
 Δέξου τήν καθαρή καί ἀμόλυντη καί ὑψηλότερη τῶν οὐρανῶν.
 Βάλτην μέσα στό Ναό γιατί ἐκεῖ της ἀξίζει νά κατοικῆ.
 Ἁγία εἶναι, σέ καθαρό τόπο τοποθέτησε τήν στά χέρια τοῦ Θεοῦ παράδωσε τήν σέ τόπο ἅγιο βάλτην ν’ ἁγιάση.
 Πάρε, Ζαχαρία, τήν κόρη μου, καί ἀφιέρωσε τήν στό Ναό, γιατί ἔτσι τήν τάξαμε».
Η κοίμηση της Άγιας Άννης
Η Αγία Άννα αφού γέννησε την Θεοτόκο Μαρία, την απογαλάκτισε και την αφιέρωσε στο Ναό σαν καθαρό και άμωμο δώρο. Πέρασε τη ζωή της με νηστείες, προσευχές και ελεημοσύνες προς τους φτωχούς. Τέλος παρέδωσε την Αγία της ψυχή στα χέρια του Κυρίου ειρηνικά.
Η παράδοση, αναφέρει ότι η Θεοπρομήτωρ Άννα, όταν κοιμήθηκε εν Κυρίω, ήταν 69 χρόνων και ο Ιωακείμ 80 χρόνων. Ποιος από τους δύο, πέθανε πρώτος δεν αναφέρεται. Αναφέρεται μόνο ότι, όταν η Θεοτόκος ήταν έντεκα χρόνων έμεινε ορφανή και από τους δύο γονείς της.
Η μνήμη της Αγίας Άννης εορτάζεται την 9ην Σεπτεμβρίου, εορτή των δικαίων Θεοπατόρων. Την κοίμησή της η Εκκλησία μας γιορτάζει την 25ην Ιουλίου με ιδιαίτερη ακολουθία. Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός ίδρυσε Ναό προς τιμήν τής Άγιας Άννης το 550 στη Κωνσταντινούπολη.
Ἀπολυτίκιον τῶν Ἁγίων Ἰωακείμ καί Ἄννης
Ἦχος πλ. α΄. Τόν συνάναρχον Λόγον.
Ἡ δυάς ἡ ἅγια καί θεοτίμητος, Ἰωακείμ καί ἡ Ἄννα ὡς τοῦ Θεοῦ ἀγχιστεῖς, ἀνυμνείσθωσαν φαιδρῶς, ἀσμάτων κάλλεσιν οὗτοι γάρ ἔτεκον ἠμίν, τήν τεκοῦσαν ὑπέρ νοῦν, τόν ἄσαρκον βροτωθέντα, εἰς σωτηρίαν τοῦ κόσμου, μεθ’ ἤς πρεσβεύουσι σωθῆναι ἠμᾶς.

1/9/15

ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ

Καλή Εκκλησιαστική Χρονιά!

Ὁ τῶν αἰώνων Ποιητὴς καὶ Δεσπότης, Θεὲ τῶν ὅλων Ὑπερούσιε ὄντως, την ενιαύσιον ευλόγησον περίοδον, σώζων τω ελέει σου τω απείρω, Οικτίρμον, πάντας τους λατρεύοντας σοι τω μόνω Δεσπότη, και εκβοώντας φόβω Λυτρωτά· εὔφορον πάσι τό ἔτος χορήγησον.

Τι είναι η αρχή της Ινδίκτου; Γιατί "ξεκινάει" το εκκλη- σιαστικό έτος την 1η Σεπτεμβρίου;

Ο Σ. Ευστρατιάδης στο Αγιολόγιο του, γράφει τα έξης: Ινδικτιώνα: "Λέξις λατινική (indictio) ορισμόν σημαίνουσα καθ' όν κατά δεκαπενταετή περίοδον επληρώνοντο εις τους αυτοκράτορας των Ρωμαίων οι φόροι. Κατά την εκκλησιαστικήν παράδοσιν, την αρχήν της ινδικτιώνος εισήγαγεν ο Αύγουστος Καίσαρ (1 - 14), ότε διέταξε την γενικήν των κατοίκων του Ρωμαϊκού κράτους απογραφήν και την είσπραξιν των φόρων, κατά την πρώτην του Σεπτεμβρίου μηνός. 



Από του Μεγάλου Κωνσταντίνου (313) εγένετο επισήμως χρήσις της Ινδικτιώνος ως χρονολογίας, έκτοτε δε ή εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως μέχρι του νυν εορτάζει την α' Σεπτεμβρίου ως αρχήν του εκκλησιαστικού έτους. "Ίνδικτον ημίν ευλόγει νέου χρόνου, ώ και παλαιέ και δι' ανθρώπους νέε".

Η Ινδικτιώνα είναι ένας γενικότερος τρόπος μέτρησης του χρόνου ανά 15ετίες με αφετηρία τη γέννηση του Χριστού ή για την ακρίβεια από το 3 π.Χ.

Η 1η Σεπτεμβρίου, η αρχή του εκκλησιαστικού έτους, αποτελεί την αρχή της Ινδίκτου. Τότε τελείται η ακολουθία της Ινδίκτου σε συνδυασμό με τη θεία λειτουργία για την ευλογία του εκκλησιαστικού έτους.

Αρχικά υπήρχε η Αυτοκρατορική Ίνδικτος ή Καισαρική Ινδικτιώνα που μάλλον εισήχθη από τον Μέγα Κωνσταντίνο. Εκαλείτο επιπλέον Κωνσταντινική ή της Κωνσταντινουπόλεως ή Ελληνική. Παράλληλα υπήρχε και η Παπική Ινδικτιώνα.

Η 1η Σεπτεμβρίου καθορίστηκε ως αρχή της εκκλησιαστικής χρονιάς ως εξής:


Στην περιοχή της Ανατολής τα περισσότερα ημερολόγια είχαν ως πρωτοχρονιά την 24η Σεπτεμβρίου, ημέρα της φθινοπωρινής ισημερίας. Επειδή όμως η 23η ήταν η γενέθλια ημέρα του αυτοκράτορα της Ρώμης Οκταβιανού, η πρωτοχρονιά μετατέθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου, η οποία και καθορίστηκε ως αρχή της Ινδίκτου, δηλαδή της περιόδου του ρωμαϊκού διατάγματος για τον φόρο που ίσχυε για 15 έτη.

Έτσι Ίνδικτος κατάντησε να σημαίνει αργότερα το έτος και αρχή της Ινδίκτου την Πρωτοχρονιά. Αυτή την Πρωτοχρονιά βρήκε η Εκκλησία και της έδωσε χριστιανικό περιεχόμενο, αφού τοποθέτησε σ' αυτήν την εορτή της συλλήψεως του Προδρόμου, που αποτελεί και το πρώτο γεγονός της Ευαγγελικής Ιστορίας.

Αργότερα, το 462 μ. Χ., για πρακτικούς λόγους και για να συμπίπτει η πρώτη του έτους με την πρώτη του μηνός, η εκκλησιαστική πρωτοχρονιά μετατέθηκε την 1η Σεπτεμβρίου. Διευκρινίζεται ότι η πρωτοχρονιά της 1ης Ιανουαρίου έχει Ρωμαϊκή προέλευση και ήρθε στην Ορθόδοξη Ανατολή κατά τα νεότερα χρόνια.

Η εκκλησιαστική ακολουθία για το νέο έτος τελείται την 1η Σεπτεμβρίου, μια ακολουθία απαράμιλλου κάλλους ως προς το υμνογραφικό υλικό.


Σημειωτέον ότι πριν από λίγα χρόνια η Εκκλησία μας όρισε την 1η Σεπτεμβρίου ως ημέρα αφιερωμένη στο φυσικό περιβάλλον.
Ἀπολυτίκιον - Ἦχος β'
Ὁ πάσης δημιουργὸς τῆς κτίσεως, ὁ καιροὺς καὶ χρόνους ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ θέμενος, εὐλόγησον τὸν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητός σου Κύριε, φυλάττων ἐν εἰρήνῃ τοὺς Βασιλεῖς καὶ τὴν πόλιν σου, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, καὶ σῶσον ἡμᾶς.

Ἀπόδοση νοήματος
Παντοκράτορ Κύριε, δημιουργὲ τῆς κτίσεως ὅλης. Σύ, εἰς τὴν ἰδικήν σου ἐξουσίαν κρατεῖς τοὺς καιροὺς καὶ τοὺς χρόνους. Ἑπομένως καὶ τὸν νέον χρόνον ποὺ μᾶς χαρίζει ἡ ἀγαθότης Σου. Σὺ κυβερνᾷς τὸν κόσμον ὅλον καὶ χορηγεῖς καὶ εὐκράτους καιροὺς καὶ βροχὰς καταλλήλους καὶ ἀνέμους δροσεροὺς καὶ τὸν ἥλιον τῆς ἡμέρας πρὸς ὑγείαν καὶ ζωήν, πρὸς καρποφορίαν τῆς γῆς. Δι᾿ αὐτὸ σὲ παρακαλοῦμεν ἰδιαιτέρως σήμερα ποὺ ἀρχίζει τὸ νέον ἔτος. Εὐλόγησε, Κύριε, ὅλον τὸν κύκλον τοῦ ἔτους τούτου. Ἡ χρηστότης σου μᾶς τὸ χαρίζει καὶ τοῦτο τὸ ἔτος. Ἡ ἀγαθότης Σου ἂς μᾶς τὸ εὐλογήσει, ὥστε νὰ εἶναι εἰρηνικόν, σωτήριον, χαρούμενον τὸ ἔτος. Ἰδιαιτέρως σὲ παρακαλοῦμεν, ὅπως κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο φυλάττῃς ἐν εἰρήνῃ - ἔξω ἀπὸ πολέμους καὶ μάχας - τοὺς ἄρχοντές μας καὶ τὴν πόλιν μας. Μὲ τὰς πρεσβείας τῆς Ἁγίας Θεοτόκου χάρισέ μας τὰς δωρεάς σου ταύτας καὶ σῶσε ἡμᾶς.