Καλώς ήρθατε στην Παναγία Μηλεσιώτισσα που φιλοξενείται στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου στο Μήλεσι Αττικής

28/8/15

Η ΑΠΟΤΟΜΗ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΤΗ ΙΩΑΝΝΗ


29 Αυγούστου- Η αποτομή της κεφαλής του Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστή Ιωάννη1
Μνημονεύει σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, την ≪αποτομή της τιμίας κεφαλής≫, τον αποκεφαλισμό του Ιωάννη του Προδρόμου από τον βασιλέα της Ιουδαίας Ηρώδη. Η Εκκλησία μας κηρύσσει αυτή τη μέρα ως μέρα νηστείας, διότι ο Ιωάννης θανατώθηκε εξαιτίας της οινοποσίας και του ακράτου ηδονισμού ενός βασιλιά σε ένα συμπόσιο, αυτό της εορτής των γενεθλίων του. Πρόκειται για τον τελευταίο προφήτη, τον προφήτη ο οποίος συνδέει την Καινή με την Παλαιά Διαθήκη, του οποίου ο σκοπός της ζωής του υπήρξε η αναγγελία της ενανθρώπισης του Υιού του Θεού. Πρόκειται για τον Ιωάννη τον βαπτιστή στον οποίο θα προσέλθει ο Κύριος να βαπτισθεί και Αυτός και να δοθεί με αυτόν τον τρόπο η ευκαιρία της επιφανείας του Τριαδικού Θεού. Ο Υιός “ταπεινών εαυτόν” βαπτίζεται, το Πνεύμα το Άγιον, ≪Ωσεί περιστερά≫, φανερώνεται σαν ένα περιστέρι και η φωνή του Θεού Πατρός ακούγεται να δηλώνει: ≪ουτός εστιν ο υιός μου ο αγαπητός≫. Αυτός είναι ο αγαπητός Μου Υιός.
Εδώ λοιπόν βλέπουμε την εξαιρετική τιμή που επιφυλάσσει ο Θεός στο “σκεύος εκλογής του”, τον τελευταίο από την πλειάδα των προφητών Του: η προαναγγελία της σωτηρίας του γένους των ανθρώπων, που έχει υποσχεθεί αιώνες πριν ο ίδιος ο Θεός στους πρωτόπλαστους. Πρόκειται για την μοναδική τιμή, σ’ αυτόν που μέσα στην ταπείνωσή του, λέγει στους ακροατές του ότι ≪ου ουκ ειμί άξιος το υπόδημα των ποδών λύσαι≫. Δηλαδή διαμαρτυρόμενος όταν τον παρομοιάζουν με τον αναμενόμενο Μεσσία λέγει ότι δεν είναι άξιος ούτε τα κορδόνια των υποδημάτων Του να λύσει. Πρόκειται γι’ αυτόν που προς στιγμήν αποτολμά ακόμη και να αρνηθεί να βαπτίσει τον Ιησού, λέγοντας ≪εγώ έχω χρείαν υπό σου βαπτισθήναι, και συ έρχη προς με;≫ Εγώ έχω ανάγκη να βαπτισθώ από εσένα και έρχεσαι Εσύ σε μένα; Αλλά η μοναδική και εξαιρετική αυτή τιμή δεν υπολείπεται της πράγματι μεγάλης αξίας του.
Ας δούμε, όμως, μερικά στιγμιότυπα από την επίγεια ζωή του Τιμίου Προδρόμου. Τα επίθετα ≪δίκαιος≫ και≪άγιος≫, δηλαδή δίκαιος και άγιος απέναντι Θεού και ανθρώπων, που σημειώνει ο ευαγγελιστής Μάρκος και τα οποία αποδίδει ως χαρακτηρισμούς του που προέρχονται από τον ίδιο τον Ηρώδη, αποδίδουν ίσως μόνο ένα μέρος της σημαντικής αυτής προσωπικότητας. Ο ευσεβής και ταπεινός, δίκαιος, άγιος και απόγονος θρησκευόμενης οικογένειας, ως τέκνο του ιερέα Ζαχαρία, που συνδέεται με συγγένεια και με την Παρθένο Μαρία, ζει απλά και φτωχικά στην έρημο (ως Ναζιραίος, ασκητής δηλαδή των χρόνων της Π.Διαθήκης) κηρύττοντας τη μετάνοια στο λαό του Ισραήλ και μεταφέροντας το ελπιδοφόρο μήνυμα της έλευσης του Θεανθρώπου. Προετοιμάζει την ≪οδόν του Κυρίου≫, εξ” ου και η προσωνυμία του Πρόδρομος. Βαπτίζει στον Ιορδάνη όσους προσέρχονται σ’ αυτόν εξομολογούμενοι τις αμαρτίες τους. Διδάσκει τον λόγο και τις εντολές του Θεού τονίζοντας τη λύτρωση που θα φέρει ο αναμενόμενος Μεσσίας και καλεί όλους σε μετάνοια. Γι’ αυτό και δεν διστάζει να ελέγχει και τον Ηρώδη που συζούσε με την Ηρωδιάδα, γυναίκα του αδελφού του Φίλιππου: “ Ουκ έξεστί σοι έχειν την γυναίκα του αδελφού σου«. Εξαιτίας αυτού του ελέγχου, η Ηρωδιάδα, προσπαθούσε να βρει αφορμή να απαλλαγεί από την ελεγκτική παρουσία του Ιωάννη και τις βαριές αλλά δίκαιες κατηγορίες του. Κατόρθωσε λοιπόν να πείσει τον Ηρώδη να αποφασίσει, να τον συλλάβει και να τον κλείσει σε φυλακή, για να τον φιμώσει, για να μην ακούγεται ο ενοχλητικός έλεγχός του. Ωστόσο, και εκεί που βρισκόταν ο ασυμβίβαστος Ιωάννης δεν έπαυσε να κηρύττει τον λόγο του Θεού, να ελέγχει τον Ηρώδη και την Ηρωδιάδα, ότι ζούσαν μέσα στην αμαρτία. Παρ’ όλα αυτά ο Ηρώδης τον διατηρούσε ζωντανό στη φυλακή, γιατί φοβόταν να τον σκοτώσει. Ήταν ≪δίκαιος≫ και ≪άγιος≫. Ο λαός τον αγαπούσε. Ακολουθούσε το κήρυγμά του και σεβόταν τη διδαχή του. Πίστευε στο προφητικό του κήρυγμα για την έλευση του αναμενόμενου Σωτήρα. Γι” αυτό κι ο βασιλιάς της Ιουδαίας δεν τολμούσε να τον θανατώσει. Η Ηρωδιάδα όμως, που ζούσε στην παρανομία και την αμαρτία, δεν μπορούσε να ανεχθεί την κατάσταση αυτή, που την έκανε να νιώθει ταπεινωμένη και προσβεβλημένη, μεταξύ των καθώς πρέπει κυριών των Ιεροσολύμων, και έψαχνε να βρει κάποια ευκαιρία να τον σκοτώσει. Κι όταν ο επιπόλαια φερόμενος βασιλεύς Ηρώδης, στη γιορτή των γενεθλίων του, “γλεύκους μεμεστωμένος” υποσχέθηκε να χαρίσει οτιδήποτε, ≪έως ημίσους της βασιλείας≫ του, στην κόρη της και ανεψιά του, μετά από έναν ωραίο χορό, βρήκε την ευκαιρία να εκδικηθεί και να απαλλαγεί από την φυσική παρουσία του Ιωάννη.
Συμβούλεψε την κόρη της να ζητήσει ≪την κεφαλήν Ιωάννου του βαπτιστού≫. Κι ο Ηρώδης που με τόση ευκολία και χωρίς πολλή σκέψη έδωσε μια τόσο σοβαρή και μεγάλη υπόσχεση, δεν κατάφερε τώρα, αν και ≪περίλυπος γενόμενος≫, να αρνηθεί, βοηθώντας μ’ αυτόν τον τρόπο να πετύχει την εκδίκησή της η Ηρωδιάδα. ≪Και ήνεγκε την κεφαλήν αυτού επί πίνακι και έδωκεν αυτήν τω__ κορασίω, και το κοράσιον έδωκεν αυτήν τη μητρί αυτής≫. Σε αντίθεση προς τον δίκαιο και άγιο, ταπεινό αλλά ασυμβίβαστο Ιωάννη που αφιέρωσε την ζωή του προετοιμάζοντας τον λαό του Ισραήλ για την υποδοχή του Μεσσία, παρουσιάζεται ο αμαρτωλός, ο απερίσκεπτος Ηρώδης που με ευκολία και επιπολαιότητα δίνει σοβαρές υποσχέσεις. Και είναι αυτός ο ίδιος που συζεί με την εκδικητική και μαινομένη Ηρωδιάδα, όπως την παρουσιάζει ο υμνωδός, σκανδαλίζοντας τους συμπολίτες του. Και ενώ ο Θεός δια του κηρύγματος και του ελέγχου του Ιωάννη, τού δίνει την ευκαιρία να αλλάξει τρόπο ζωής, αυτός, δούλος των παθών του, κλείνει τα αυτιά του και προβαίνει στον αποκεφαλισμό του Ιωάννη για χάρη της κόρης της παράνομης γυναίκας του.
Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει όσο θα έπρεπε την σημασία της αποτομής, του μαρτυρίου δηλαδή του Τιμίου Προδρόμου. Το γεγονός της αποτομής είναι συγκλονιστικό και γι’ αυτό, παρά το ότι το γνωρίζουμε, είναι ανάγκη για ακόμα μία φορά να το μελετήσουμε. Ας εμβαθύνουμε όμως για λίγο στο καθαυτό γεγονός του σφοδρού Προδρομικού ελέγχου, σε σχέση με εμάς τους ίδιους και την εποχή μας.
Οπωσδήποτε η ενέργεια του Προδρόμου, με τα σημερινά κοσμικά δεδομένα και τη λεγόμενη ≪νεοπατερική≫σκέψη, δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί ως ακραία, ίσως γραφική, οπωσδήποτε φανατική και τελικά ως προς αποφυγήν παράδειγμα. Ας δούμε το γιατί. Το τι έκανε ο Ηρώδης στην προσωπική του ζωή, αυτό εντάσσεται, σήμερα, στα ≪απόρρητα προσωπικά δεδομένα≫ και ως εκ τούτου, όχι μόνο δεν είχε δικαίωμα ο Βαπτιστής να ελέγξει, αλλά με την πράξη του αυτή, θέτει τον εαυτόν του στην παρανομία και προσκρούει στο νόμο περί της≪ελεύθερης επιλογής της προσωπικής ζωής≫. Με τον έλεγχό του, συνεχίζει να ομιλεί η “νεοπατερική σκέψη”, ξεπέφτει από το υψηλό του έργο. Αυτός δεν είναι παρά ένας ασκητής ο οποίος αρνήθηκε τον κόσμο και ως εκ τούτου δεν του επιτρέπεται να αφήνει το χώρο άσκησής του και να κατεβαίνει στα κοσμικά και μάλιστα σ’ αυτού του είδους το επίπεδο που μπορεί να χαρακτηριστεί ως ≪κοσμικό κουτσομπολιό≫, έστω και αν φαίνεται ότι στηρίζεται στον Νόμο των Εντολών. Κάνει, κατά την ίδια σκέψη, υπέρβαση καθήκοντος, και μάλιστα με την αδιακρισία του θίγει την ≪Ιερά Σύνοδο≫ των Εβραίων της εποχής εκείνης, ή το ≪Μέγα Συνέδριον≫, αφού δεν έχει εξουσιοδοτηθεί από τους Αρχιερείς για μια τέτοια πράξη. Δηλαδή, λειτουργεί αντιδεοντολογικά, απρεπώς και αυθαίρετα.
Επιτέλους, ποιος είναι αυτός ο ασκητής που ελέγχει, την ίδια στιγμή, που ολόκληρο το σώμα των υπευθύνων αρχιερέων και των “δοκούντων ότι είναι τι” προσώπων του Συνεδρίου, έστω και από ≪διάκριση≫, ανέχεται αυτήν την κατάσταση, δηλ. την παρανομία του Ηρώδη; Δημιουργεί με τον πύρινο λόγο του ≪κοινωνική αναταραχή≫, ό,τι δηλαδή χειρότερο για μια ≪ευνομούμενη πολιτεία≫ και μάλιστα για έναν τόπο που βρίσκεται κάτω από την εξουσία της κυρίαρχης Ρώμης. Είναι δυνατόν οι ειρηνικοί ≪ησυχαστές≫ και ≪ερημίτες≫ να γίνονται αιτία συγχύσεων και ταραχών, και μάλιστα να προσβάλλουν τους ταγούς της πολιτείας, αφού αυτοί έχουν ≪ταχθεί παρά Θεού≫ στο έργο τούτο; Λησμονούσε ο Ζηλωτής και Βαπτιστής του Ιορδάνου ότι ο Ηρώδης, παρά τα προσωπικά του πάθη και τις ιδιορρυθμίες, έκανε δημόσια έργα, ανέπτυσσε την ≪πολιτισμική παράδοση≫ και την ≪ιουδαϊκή κουλτούρα≫, κρατούσε τις ≪λεπτές ισορροπίες≫ με την Ρώμη αλλά και το ελληνιστικό υπόβαθρο της κατ” ανάγκην τότε πολυπολιτισμικής Ιουδαίας, και το σημαντικότερο, είχε προσφέρει πολλά χρήματα από τον δημόσιο κορβανά για το κτίριο του Ναού. Κυρίως όμως μετον έλεγχό του, διατάρασσε την ≪αγαστή συνεργασία≫ μεταξύ ≪ιουδαϊκής θρησκείας και πολιτείας≫. Αποδεικνύει τον εαυτόν του ακραίο, μονοκόμματο και αδιάκριτο, αφού με την ενέργειά του αυτή, αφήνει το έργο του βαπτίσματος και του κηρύγματος και εγκαταλείπει όλον αυτόν τον κόσμο που προσέτρεχε στην έρημο για να τονακούσει και να ωφεληθεί. Θα μπορούσαμε βέβαια να σημειώσουμε και άλλα πολλά, τα οποία βγαίνουν ως συμπεράσματα από την σύγχρονη ≪νεοθεολογική- επιστημονική≫ σκέψη.
Όμως, δόξα τω Θεώ, ο Τίμιος του Κυρίου Πρόδρομος, ο μέγιστος των Προφητών, ο Κήρυκας της Χάριτος, ο ασυμβίβαστος, ζούσε για την αγάπη και τη δόξα του Χριστού. Και υπέγραψε αυτήν την αγάπη του με την ίδια του την κεφαλή. Δεν είναι τυχαίο ότι σε όλους τους ορθοδόξους ναούς η μορφή του εικονίζεται δίπλα στο Δεσπότη Κύριο, δεξιά της Ωραίας Πύλης. Ο Πρόδρομος, ως γνήσιος Προφήτης, παραμένει ανυποχώρητος, πιστός στο παράδειγμα των Προφητών πριν απ” αυτόν (Ησαϊας, Ιερεμίας, Ηλίας, Ελισσαίος), αρνείται να καλύψει την οποιαδήποτε δειλία, με ένα διάτρητο ≪θεολογικό≫ μανδύα και με επιχειρήματα ≪νεοπατερικής εποχής≫. Αρνείται την διαστροφή της αμαρτίας που αποκτηνώνει τον άνθρωπο και συνάμα επικυρώνει την αλήθεια, του ότι οι πολιτικοί άρχοντες, πόσω δε μάλλον οι εκκλησιαστικοί, με την προσωπική τους ζωή, πρέπει να αποτελούν παράδειγμα προς μίμησιν. Το δε αίμα του, είναι η μεγαλύτερη μαρτυρία της συνέπειας στο πανάγιο και παντοκρατορικό θέλημα του Θεού. Ας πρεσβεύει ο Μάρτυρας της αληθείας και του Ευαγγελικού ήθους, ώστε να δεχθούμε την χάρη και την ευλογία, για μια συνειδητή Ορθόδοξη Χριστιανική ζωή.
“Τον εν προφήταις μείζονα γνωρισθέντα καί Αποστόλων πρόκριτον γεγονότα, ύμνοις εγκωμίων στεφανώσωμεν, τον Πρόδρομον της χάριτος, την κεφαλήν γάρ ετιμήθη, διά τον νόμον Κυρίου.

22/8/15

ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΜΗΛΕΣΙΩΤΙΣΣΑΣ ΣΤΟ ΜΑΚΡΙΝΟ ΛΟΝΔΙΝΟ

Με μεγάλο σεβασμό και δέος, θα ήθελα να αναφέρω τη μεσιτεία της Παναγίας Μηλεσιώτισσας, προς δόξα Θεού και προς τιμήν Της Υπεραγίας μας Θεοτόκου.
Με τον σύζυγό μου προσπαθούσαμε αρκετό καιρό να κάνουμε παιδάκι. Παρόλες τις προσπάθειές μας, δεν κατάφερνα να μείνω έγκυος και αυτό ήταν κάτι που με απασχολούσε και το συζητούσα συνέχεια με τον Πνευματικό μας. Σε κάποια επίσκεψή μας στο πνευματικό μας λοιπόν, έτυχε να έχει μόλις επιστρέψει ο Πάτερ με την ενορία του από πνευματική εκδρομή στο Μήλεσι, και είχε μαζί του, ως ευλογία, εικόνες αλλά και πολύτιμο Μύρο από την Παναγία Μηλεσιώτισσα. Αφότου του εκμυστηρεύτηκα για ακόμη μία φορά το πρόβλημα μου, και αφότου τελείωσε το μυστήριο της εξομολογήσεως, ο Πάτερ πριν φύγουμε με τον σύζυγό μου, μας δίνει ως ευλογία μία από τις εικόνες με τον Μύρο, με τα εξής λόγια: "Αυτό είναι Μύρο από την Παναγία Μηλεσιώτισσα η οποία έχει χαρίσει έως τώρα πάρα πολλά παιδάκια, και μάλιστα στην εκδρομή μας βαπτίστηκε και ένα από αυτά! Σας εύχομαι το επόμενο παιδάκι που θα χαρίσει η Παναγία να είναι το δικό σας!"
Και πράγματι, τον επόμενο μήνα έμεινα έγκυος!
Δε μπορώ παρά να συγκινούμαι και να δοξάζω τον Θεό και την Υπεραγία Θεοτόκο για αυτήν την ευλογία, και τώρα έχουμε στην αγκαλιά μας το εφτά μηνών αγοράκι μας!
Θα ήθελα να πω σε όλα τα ζευγάρια που έχουν αντίστοιχο πρόβλημα, ότι είναι πολύ σημαντική η πνευματική αντιμετώπισή του, με εξομολόγηση και συχνή Θεία Κοινωνία, γιατί είμαι σίγουρη ότι πάνω από όλα η χάρη Της Παναγίας μας, αλλά και σε συνδυασμό με την ευλογία του Πνευματικού μας Πατέρα, είχαν σαν αποτέλεσμα να κρατάμε το μωράκι μας στην αγκαλιά μας.
Κλείνω λοιπόν με μία ευχή: Εύχομαι το επόμενο παιδάκι που θα χαρίσει η Παναγία μας Μηλεσιώτισσα να είναι το δικό σας!
 
Στέλλα, Λονδίνο, 12/8/2015

13/8/15

ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ


Σήμερα γιορτάζεις και μαζί με σένα γιορτάζουμε όλοι μας,
 κανείς δεν μένει έξω.
Τι περίεργο όμως;
Γιορτάζουμε το θάνατό σου, 

γιορτάζουμε τη φυγή σου απ' αυτή τη ζωή.
 Ανέβηκες πιο ψηλά,
 πήγες στους ουρανούς  πλάτυνε η ματιά σου και από εκεί μας  βλέπεις όλους
Βλέπεις τους καλούς, 
τους κακούς,
 τους πονεμένους,
 τους κατατρεγμένους ..
.μας βλέπεις όλους.
 Μας νοιάζεσαι!
 Το νοιώθουμε...το καταλαβαίνουμε... κάποιες φορές περισσότερο,
 άλλωστε εσύ μας δίνεις αυτή τη γνώση.
 Παναγιά μου στη χαρά μου,
 Παναγιά μου και στη λύπη μου, 
Παναγιά μου στον πόνο μου, 
Παναγιά μου στο δρόμο μου, 
Παναγιά μου, Παναγιά μου... παντού!

Δεν ξέρω για το Παναγιά, ξέρω όμως για το... μου!
Αυτό το "μου" είναι...το δικό μου, τους καθενός μας...όλων μας. 
Αυτό το "μου" δεν μας το παίρνει κανείς είναι δικό μας,
 εσύ μας το έδωσες Παναγιά μου.
Πόσα ξωκλήσια σε τιμούν,
 πόσες εκκλησιές σε δοξάζουν,
 πόσες ψυχές σε ανυμνούν!
Πες μου αν είδες άλλη φορά τόση αγάπη,
τέτοια ΑΓΑΠΗ,
 το καταλαβαίνεις όπως κι΄εμείς το καταλαβαίνουμε  και η αγάπη μας είναι μοναδική.
Μοναδικά σ΄αγάπησαν οι άγιοι Παναγιά μου,
 μοναδικά ψάλουν οι ψάλτες μας τους ύμνους τους γραμμένους απ' αγάπη για σένα, μοναδικά σε επικαλείται κάθε ανθρώπινη ψυχή γιατί είσαι η μοναδική μας Μάννα.

Είσαι η Μάννα του παιδιού,
 μα και του μεγάλου η Μάννα,
 του νέου η παρηγοριά,
 το στήριγμα του γέρου.
 Μάννα, μάννα, μάννα όπως και να το πεις, 
όπως και να το γράψεις σ' εσένα καταλήγουν όλα.
Χρόνια σου πολλά, Παναγιά μου.

9/8/15

ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΚΑΙ ΕΚΓΟΜΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΜΗΛΕΣΙ ΩΡΩΠΟΥ

Ο επιτάφιος της Παναγιάς
Εντυπωσιακές ιερές πομπές με αναμμένα κεριά,
άνθη που μοσχοβολούν,
θυμιάματα και τον επιτάφιο της Παναγίας χαρακτηρίζουν τα έθιμα του ελληνικού Δεκαπενταύγουστου.
Το έθιμο του επιταφίου της Θεοτόκου φαίνεται να προέρχεται από τα Ιεροσόλυμα,
από τον ιερό τόπο της χριστιανικής θρησκείας.
Καθώς οι ιερές παραδόσεις ήθελαν την Παναγία να έχει ζήσει στην περιοχή της Γεσθημανής,
οι πιστοί τιμούσαν με ξεχωριστό τρόπο τη μετάστασή της βλέποντας σε αυτήν τη συνάντηση της μάνας με το γιο.
Τον Επιτάφιο τον ήξεραν ήδη από την τελετουργία των Παθών και της Μεγάλης Παρασκευής.
Ήξεραν και τα εγκώμια.
Δεν ήταν δύσκολο, λοιπόν, να μεταφέρουν στοιχεία από τον λατρευτικό κύκλο του Πάσχα στα εκκλησιαστικά έθιμα του Δεκαπενταύγουστου.
Βέβαια ο επιτάφιος της Παναγίας δεν δημιουργεί το ίδιο πένθιμο και φορτισμένο σκηνικό με αυτό του επιταφίου της Μεγάλης Παρασκευής.
Το λατρευτικό περιβάλλον δεν χαρακτηρίζεται από το θρήνο και τη θλίψη. Δεν πεθαίνει ο νέος σε ηλικία Θεάνθρωπος αλλά η μητέρα του που, σύμφωνα με τις πεποιθήσεις του λαού μας, έχει ζήσει αρκετά και έχει γνωρίσει χαρές και λύπες όπως όλοι οι άνθρωποι.
Σύμφωνα με τα συναξάρια, η Παναγία βιώνει έναν ήρεμο και αναμενόμενο θάνατο,
ένα θάνατο που ουσιαστικά αποτελεί μετάσταση προς τη ζωή.


ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 14 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2015 ΣΤΗΣ 7 μ.μ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΜΗΛΕΣΙ
ΟΠΟΥ ΦΙΛΑΣΣΕΤΑΙ Η ΙΕΡΑ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ ΤΗΣ ΜΗΛΕΣΙΩΤΙΣΣΑΣ
ΘΑ ΨΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΑ ΕΓΚΟΜΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ
ΣΤΟΝ ΣΤΟΛΙΣΜΕΝΟ ΕΠΙΤΑΦΙΟ
ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ Η ΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥ ΚΟΥΒΟΥΚΛΙΟΥ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ

3/8/15

Η ΥΨΗΛΟΤΕΡΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ

Η Παναγία,
 η ανάδειξη του κάλλους της ανθρώπινης φύσης,
 η ελπίδα των αιωνίων αγαθών,
 το αγλαόκαρπον δένδρο,
 από το οποίο τρέφονται πιστοί,
το ευσκιόφυλλον ξύλον,
 κάτω από το οποίο σκέπονται πολλοί.
 Η υψηλοτέρα των ουρανών και της γης το θεμέλιον.
Μέσα από τα τραγικά αδιέξοδα και τους εκρηκτικούς εφιάλτες του θανάτου που καθημερινά μας ζώνουν από παντού,
 το πρόσωπο της Παναγίας ξεπροβάλλει σαν μια όαση.
 Σε μια άλλη διάσταση. 
Εκεί όπου καταξιώνεται η ζωή και καταργείται ο θάνατος.
 Εκεί όπου το λογικό προσλαμβάνεται από το υπέρλογο και υπερβαίνεται το παράλογο…
Μέσα από το Πάσχα του Καλοκαιριού,
 όπως συνηθίζουμε να το ονομάζουμε,
 αναδύεται ένας αλλιώτικος ορίζοντας.
 Πολύ πιο αυθεντικός,
 πολύ πιο αληθινός.
 Το μεγαλείο και η λάμψη του ρίχνουν άπλετο φως στα σκοτάδια της καθημερινότητάς μας. Παραπέμπει στην ασφαλή σκέπη και προστασία μιας μεγάλης μάνας,
 με ορθάνοικτες τις αγκάλες.
 Να ανοίγουν χώρο για όλους.
 Μακριά από αποκλεισμούς,
 διακρίσεις και προκαταλήψεις.
 Να ρυμουλκούν σε μια άφθαστη αρχοντιά.
 Στα ανοίγματα των πιο συναρπαστικών αναβάσεων...
Η Κοίμηση της Θεοτόκου, 
κατά έναν παράδοξο τρόπο,
 δεν παραπέμπει στον θάνατο, αλλά στη ζωή.
 Στην κατ’ εξοχήν ζωή,
 με όλη την αυθεντικότητά της.
 Το νήμα της εορτής, 
που τόσο όμορφα ξετυλίγει η εκκλησιαστική εμπειρία, 
μας σπρώχνει να ατενίσουμε το πρόσωπο της μεγάλης μάνας του κόσμου.
 Εκείνο που ευλαβούμαστε σε κάθε στιγμή της ζωής.
 Σε ώρες δύσκολες και σε καιρούς χαλεπούς όπως οι σημερινοί που οι λογής κρίσεις έχουν συνθλίψει και καταρρακώσει το ανθρώπινο πρόσωπο.
Επικαλούμαστε τη βοήθειά της. 
Τη νιώθουμε σαν μητέρα μας.
 Όλοι σχεδόν έχουν κάτι να πουν για την αγάπη,
 τη συμπαράσταση και τη στοργή της.
 Σε στιγμές που αντίδοτο στον πόνο ξεπροβάλλει μόνο το βάλσαμο της παρηγοριάς και της ελπίδας. Η επίκληση «βοήθα Παναγία μου» ρυμουλκείται μέσα από τα βάθη της καρδιάς και αναδεικνύεται σε άγκυρα ελπίδας και παρηγοριάς.
 Αυτή η εμπειρία, που διαπερνά ευαίσθητες χορδές κάθε ψυχής,
 δείχνει πόσο στερεωμένη μέσα μας είναι η αγάπη για τη Θεοτόκο,
 την Παναγία μας.
 Είναι σύμφυτη με την ύπαρξή μας.
Τιμούμε το πρόσωπο της Παναγίας.
 Σ’ αυτό αποκαλύπτεται η πραγματική έννοια της ομορφιάς και της ωραιότητας.
 Αναδύεται ένα ανεπανάληπτο μεγαλείο ζωής.
«Αγνή Παρθένε Δέσποινα».
 Επικαλούμαστε σε κάθε ώρα και στιγμή τη χάρη της.
 Η αγνότητα δεν είναι έννοια επιφανειακή.
 Δεν κινείται σε συχνότητες μιας φθηνής ρηχότητας και ηθικολογικής εκκένωσης.
 Είναι πρώτα απ’ όλα η καθαρότητα της καρδιάς.
Η δυνατότητα για καθαρή θέαση των πραγμάτων και του κόσμου.
 Να μπορεί να βλέπει κάποιος τον κάθε άνθρωπο ως πρόσωπο.
 Όχι ως μέσο ικανοποίησης και αντικείμενο εκμετάλλευσης.
 Αγνότητα, βγαλμένη μέσα από το πρόσωπο της Παναγίας,
 σημαίνει την καθαρή ματιά από μια καθαρή καρδιά.  
Η μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως, το Πάσχα του Καλοκαιριού, 
με όλο τον χαρμόσυνο και εορταστικό της χαρακτήρα, υψώνεται σαν μια πρόκληση για να απαγκιστρωθούμε από όλα τα γρανάζια που μας προκαλούν πλήξη και ανία και να ψηλαφήσουμε τροχιές αναζήτησης του αυθεντικού προσώπου.
 Εκείνου που αποκαλύπτεται αληθινά στο μεγαλείο της Παναγίας. αμήν