Καλώς ήρθατε στην Παναγία Μηλεσιώτισσα που φιλοξενείται στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου στο Μήλεσι Αττικής

30/4/15

Ἡ προετοιμασία γιὰ τὴν προσευχή

Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov





Ἡ προσευχὴ ἔχει μεγάλη σημασία γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ γι’ αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ ὑπάρξει ἡ σωστὴ προετοιμασία πρὶν ἀπὸ αὐτὴν - ὅπως λέει καὶ ἡ Παλαιὰ Διαθήκη: «Προετοιμάσου πρὶν προσευχηθεῖς καὶ μὴν γίνεσαι σὰν ἕνας ποὺ πειράζει τὸν Κύριο».

«Ὅταν θὰ σταθοῦμε μπροστὰ στὸν βασιλέα καὶ Θεό μας γιὰ νὰ συζητήσουμε μαζί Του», λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, «ἂς μὴν βιαστοῦμε νὰ τὸ κάνουμε χωρὶς προετοιμασία μήπως καὶ μᾶς δεῖ ἀπὸ μακρυὰ νὰ μὴν ἔχουμε τὰ ὅπλα καὶ τὴν στολὴ ποὺ ἁρμόζουν γιὰ τὴν παρουσίαση ἐνώπιον τοῦ Βασιλέως καὶ διατάξει τοὺς ὑπηρέτες καὶ δούλους Του νὰ μᾶς δέσουν καὶ νὰ μᾶς ἐξορίσουν μακρυὰ ἀπὸ τὸ πρόσωπό Του καὶ τὶς δεήσεις μας νὰ τὶς σχίσουν καὶ νὰ τὶς πετάξουν στὸ πρόσωπό μας».

Ἡ πρώτη προετοιμασία συνίσταται στὸ νὰ ἐκδιωχθεῖ ἡ πικρία καὶ ἡ κατάκριση γιὰ τὸν πλησίον. Αὐτὴ ἡ προετοιμασία διατάσσεται ἀπὸ τὸν Κύριόν μας. «Καὶ ὅταν στήκητε προσευχόμενοι ἀφίετε εἴ τι ἔχετε κατὰ τινὸς ἵνα καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ἀφῇ ὑμῶν τὰ παραπτώματα ὑμῶν. Εἰ δε ὑμεῖς οὐκ ἀφίετε, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν».

Ἡ περαιτέρω προετοιμασία περιλαμβάνει τὴν ἐκδίωξη τῶν βιοτικῶν μεριμνῶν μὲ τὴν δύναμη τῆς πίστης στὸν Θεὸ καὶ μὲ τὴν δύναμη τῆς ὑπακοῆς καὶ τῆς παράδοσης στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἐπίσης μὲ τὴν ἀναγνώριση τῆς προσωπικῆς ἁμαρτωλότητος ποὺ ἔχει σὰν ἐπακόλουθο τὴν συντριβὴ καὶ ταπείνωση τοῦ πνεύματος. «Ἂν ἐπιθυμοῦσες θυσίες θὰ σοῦ τὶς πρόσφερα» λέει ὁ προφήτης Δαυὶδ στὸν Θεὸ ἐκ μέρους ὁποιουδήποτε ποὺ ἔπεσε καὶ παραμένει στὴν πτώση. Ὄχι μόνο μιὰ μερικὴ θυσία τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς ἀλλὰ καὶ πλήρη «...ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει».

Ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος ἐπαναλαμβάνει τὸ ἀπόφθεγμα ἑνὸς ἄλλου ἁγίου: « Ἐὰν ἕνας δὲν ἀναγνωρίζει τὸν ἑαυτό του ὡς ἁμαρτωλὸ ἡ προσευχή του δὲν εἶναι δεκτὴ στὸν Θεό».

Θὰ πρέπει νὰ στέκεται ἕνας μπροστὰ στὸν ἀόρατο Θεὸ σὰν νὰ Τὸν βλέπει καὶ μὲ τὴν πεποίθηση ὅτι τὸν βλέπει καὶ τὸν ἀκούει προσεκτικά. Θὰ πρέπει νὰ στέκεται ἕνας μπροστὰ στὸν ἀόρατο Θεό, ἀκριβῶς ὅπως ἕνας ἔνοχος ἐγκληματίας ποὺ εἶναι καταδικασμένος γιὰ ἀναρίθμητα ἐγκλήματα σὲ θάνατο στέκεται μπροστὰ σ’ ἕνα αὐστηρὸ καὶ ἀμερόληπτο δικαστή. Ἀκριβῶς! Στέκεται μπροστὰ στὸν Κυρίαρχο Δεσπότη καὶ Κριτή του, μπροστὰ στὸν Δικαστὴ στὸ βλέμμα τοῦ Ὁποίου καμμιὰ ἀνθρώπινη ψυχὴ δὲν θὰ δικαιωθεῖ• ὁ Ὁποῖος πάντα δικαιώνεται στὶς κρίσεις Του• ὁ Ὁποῖος, δὲν καταδικάζει παρὰ μόνον ὅταν μέσα στὴν ἀνέκφραστη ἀγάπη Του συγχωρεῖ κάποιου τὶς ἁμαρτίες του καὶ δὲν εἰσέρχεται εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου Του.

Νοιώθοντας τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ καὶ αἰσθανόμενος ἀπ’ αὐτὸν τὸν φόβο τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἕνας προσεύχεται θὰ δεῖ -χωρὶς νὰ βλέπει - μὲ μιὰ πνευματικὴ αἴσθηση, Αὐτὸν ποὺ εἶναι ἀόρατος, θὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ νὰ στέκεται μὲ συναίσθηση ὅτι βρίσκεται μπροστὰ στὴν φοβερὴ κρίση τοῦ Θεοῦ.

Στάσου στὴν προσευχὴ μὲ τὸ κεφάλι σκυφτὸ καὶ τὰ πόδια ἀλύγιστα καὶ ἀκίνητα• βοήθησε τὴν προσευχή σου μὲ συντριβὴ τῆς καρδίας μὲ ἀναστεναγμοὺς ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς καὶ ἄφθονα δάκρυα. Μία εὐλαβικὴ ἐξωτερικὴ στάση στὴν προσευχὴ εἶναι πολὺ βοηθητικὴ γιὰ ὅλους ποὺ παλεύουν στὴν κονίστρα τῆς προσευχῆς, ἰδίως στοὺς ἀρχαρίους στοὺς ὁποίους ἡ διάθεση τῆς ψυχῆς συμμορφώνεται σὲ μεγάλο βαθμὸ μὲ τὴ στάση τοῦ σώματος.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος παραγγέλλει εὐχαριστίες ὅταν προσευχόμαστε: «Τῇ προσευχῇ προσκαρτερεῖτε, γρηγοροῦντες ἐν αὐτῇ ἐν εὐχαριστίᾳ.» Ὁ Ἀπόστολος λέει ἀκόμη ὅτι τὴν εὐχαριστία τὴν προστάζει ὁ ἴδιος ὁ Θεός: «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε• ἐν παντὶ εὐχαριστεῖτε• τοῦτο γὰρ θέλημα Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ εἰς ὑμᾶς».

Ποιὰ εἶναι ἡ σημασία τῆς εὐχαριστίας; Εἶναι ὅτι δίνει εὐχαριστίες στὸν Θεὸ γιὰ τὶς ἄπειρές Του εὐλογίες ποὺ ξεχύνονται σὲ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα καὶ στὸν καθένα. Μὲ μία τέτοια εὐχαριστία ἡ ψυχὴ γεμίζει μὲ μιὰ θαυμάσια εἰρήνη• καὶ γεμίζει μὲ εἰρήνη παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι λύπες τὴν περιζώνουν ἀπ’ ὅλες τὶς πλευρές. Μὲ τὴν εὐχαριστία ὁ ἄνθρωπος ἀποκτᾶ μία ζωντανὴ πίστη ἔτσι ὥστε νὰ ἀπορρίπτει κάθε ἀνησυχία γιὰ τὸν ἑαυτό του, καταπατᾶ τὸν φόβο τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν δαιμόνων καὶ παραδίδεται ὁλοκληρωτικὰ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Μιὰ τέτοια διάθεση τῆς ψυχῆς εἶναι μιὰ θαυμάσια προδιάθεση καὶ προετοιμασία γιὰ προσευχή. Λέγει ὁ Ἀπόστολος: «Ὡς οὖν παρελάβετε τὸν Χριστὸν Ἰησοῦν τὸν Κύριον, ἐν αὐτῷ περιπατεῖτε, ἐρριζωμένοι ἐν αὐτῷ καὶ βεβαιούμενοι ἐν τῇ πίστει καθὼς ἐδιδάχθητε, περισσεύοντες ἐν αὐτῇ ἐν εὐχαριστίᾳ» - δηλαδὴ μέσω τῆς εὐχαριστίας λαμβάνεται μία πληρότης πίστεως. «Χαίρετε ἐν Κυρίω πάντοτε• πάλιν ἐρῶ, χαίρετε... ὁ Κύριος ἐγγύς• μηδὲν μεριμνᾶτε, ἀλλ’ ἐν παντὶ τῆ προσευχῇ καὶ τῇ δεήσει μετὰ εὐχαριστίας τὰ αἰτήματα ὑμῶν γνωριζέσθω πρὸς τὸν Θεόν».


Ἡ σημασία τῆς πνευματικῆς προσπάθειας τῆς εὐχαριστίας ἐξηγεῖται μὲ ἰδιαίτερη πληρότητα ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρες Βαρσανούφιο καὶ Ἰωάννη στὸ ἔργο τους «Καθοδήγηση στὴν πνευματικὴ ζωή».


Πηγή: agiazoni.gr

28/4/15

ΕΠΙΒΕΒΑΙΟΥΤΑΙ ΤΟ ΠΑΣΧΑΛΙΝΟΝ ΘΑΥΜΑ ,,,,,,ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ,,,,,

«Χριστός Ἀνέστη!»,
 τότε ἡ χαρά τῆς ἀθανασίας σείει ὅλα τά ὄντα,
 καί αὐτά ἐν ἀγαλλιάσει ἀπαντοῦν,
 ἐπιβεβαιοῦται τό πασχαλινόν θαῦμα: «Ἀληθῶς Ἀνέστη!» 
Ναί, ἀληθῶς ἀνέστη ὁ Κύριος!
 Kαί μάρτυς τούτου εἶσαι ἐσύ,
 μάρτυς ἐγώ,
 μάρτυς κάθε Χριστιανός,
 ἀρχίζοντες ἀπό τούς ἁγίους Ἀποστόλους μέχρι καί τῆς Δευτέρας Παρουσίας. 
Διότι μόνον ἡ δύναμις τοῦ Ἀναστάντος Θεανθρώπου Χριστοῦ ἠδυνήθῃ νά δώσῃ, - καί συνεχῶς δίδει καί συνεχῶς θά δίδῃ - τήν δύναμιν εἰς κάθε Χριστιανόν - ἀπό τόν πρῶτον μέχρι τόν τελευταῖον – νά νικήσῃ πᾶν τό θνητόν καί αὐτόν τοῦτον τόν θάνατον.πᾶν τό ἁμαρτωλόν καί αὐτήν ταύτην τήν ἁμαρτίαν.πᾶν τό δαιμονικόν καί αὐτόν τοῦτον τόν διάβολον.
 Διότι μόνον μέ τήν Ἀνάστασίν Του ὁ Κύριος, κατά τόν πιό πειστικόν τρόπον,
 ἔδειξε καί ἀπέδειξεν ὅτι ἡ ζωή Του εἶναι Αἰωνία Ζωή,
 ἡ ἀλήθειά Του εἶναι Αἰωνία Ἀλήθεια, ἡ ἀγάπη Του Αἰωνία Ἀγάπη,
 ἡ ἀγαθότης Του Αἰωνία Ἀγαθότης,
 ἡ χαρά Του Αἰωνία Χαρά.
 Καί ἐπίσης ἔδειξε καί ἀπέδειξεν ὅτι ὅλα αὐτά τά δίδει Αὐτός, κατά τήν ἀπαράμιλλον φιλανθρωπίαν Του,
 εἰς κάθε Χριστιανόν εἰς ὅλας τάς ἐποχάς. 
Πρός τούτοις, δέν ὑπάρχει ἕνα γεγονός ὄχι μόνον εἰς τό Εὐαγγέλιον, ἀλλά οὔτε εἰς ὁλόκληρον τήν ἱστορίαν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, τό ὁποῖον νά εἶναι μεμαρτυρημένον κατά τρόπον τόσον δυνατόν, τόσον ἀπρόσβλητον,
 τόσον ἀναντίρρητον, ὅσον ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ.
 Ἀναμφιβόλως, ὁ Χριστιανισμός εἰς ὅλην του τήν ἱστορικήν πραγματικότητα, τήν ἱστορικήν του δύναμιν καί παντοδυναμίαν, θεμελιοῦται ἐπί τοῦ γεγονότος τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή ἐπί τῆς αἰωνίως ζώσης Ὑποστάσεως τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ.
 Καί περί τούτου μαρτυρεῖ ὅλη ἡ μακραίων καί πάντοτε θαυματουργική ἱστορία τοῦ Χριστιανισμοῦ.
 
Διότι ἄν ὑπάρχῃ ἕνα γεγονός εἰς τό ὁποῖον θά ἠδύνατο νά συνοψισθοῦν ὅλα τά γεγονότα, ἀπό τήν ζωήν τοῦ Κυρίου καί τῶν Ἀποστόλων καί γενικῶς ὁλοκλήρου τοῦ Χριστιανισμοῦ, τό γεγονός τοῦτο θά ἦτο ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ.
 Ἐπίσης, ἄν ὑπάρχῃ μία ἀλήθεια εἰς τήν ὁποίαν θά ἠδύναντο νά συνοψισθοῦν ὅλαι αἱ Εὐαγγελικαί ἀλήθειαι, ἡ ἀλήθεια αὕτη θά ἦτο ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ.
 Καί ἀκόμη, ἐάν ὑπάρχῃ μία πραγματικότης εἰς τήν ὁποίαν θά ἠδύναντο νά συνοψισθοῦν ὅλαι αἱ Καινοδιαθηκικαί πραγματικότητες, ἡ πραγματικότης αὕτη θά ἦτο ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ.
 Καί τέλος, ἄν ὑπάρχῃ ἕνα Εὐαγγελικόν θαῦμα εἰς τό ὁποῖον θά ἠδύναντο νά συνοψισθοῦν ὅλα τά Καινοδιαθηκικά θαύματα, τότε τό θαῦμα τοῦτο θά ἦτο ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ. Διότι μόνον ἐν τῷ φωτί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, ἀναδεικνύεται θαυμασίως σαφές καί τό πρόσωπον τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ καί τό ἔργον Του. Μόνον ἐν τῇ Ἀναστάσει τοῦ Χριστοῦ λαμβάνουν τήν πλήρη ἐξήγησίν των ὅλα τά θαύματα τοῦ Χριστοῦ, ὅλαι αἱ ἀλήθειαί Του, ὅλα τά λόγιά Του, ὅλα τά γεγονότα τῆς Καινῆς Διαθήκης. 
Μέχρι τῆς Ἀναστάσεώς Του ὁ Κύριος ἐδίδασκε περί τῆς αἰωνίου ζωῆς, ἀλλά μετά τήν Ἀνάστασίν Του ἔδειξεν ὅτι ὁ Ἴδιος ὄντως εἶναι ἡ αἰώνιος ζωή.
 Μέχρι τῆς Ἀναστάσεώς Του ἐδίδασκε περί τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν, ἀλλά μέ τήν Ἀνάστασίν Του ἔδειξεν ὅτι ὁ Ἴδιος εἶναι πράγματι ἡ Ἀνάστασις τῶν νεκρῶν.
 Μέχρι τῆς Ἀναστάσεώς Του ἐδίδασκεν ὅτι ἡ πίστις εἰς Αὐτόν μεταφέρει ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ζωήν, ἀλλά μέ τήν Ἀνάστασίν Του ἔδειξεν ὅτι ὁ Ἴδιος ἐνίκησε τόν θάνατον καί ἐξησφάλισε τοιουτοτρόπως εἰς τούς τεθανατωμένους ἀνθρώπους τήν μετάβασιν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν Ἀνάστασιν.
 Ναί, ναί, ναί: ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός μέ τήν Ἀνάστασίν Του ἔδειξε καί ἀπέδειξεν ὅτι εἶναι ὁ μόνος ἀληθινός Θεός, ὁ μόνος ἀληθινός Θεάνθρωπος εἰς ὅλους τούς ἀνθρωπίνους κόσμους. 
Καί κάτι ἀκόμη: ἄνευ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Θεανθρώπου δέν δύναται νά ἐξηγηθῇ οὔτε ἡ ἀποστολικότης τῶν Ἀποστόλων, οὔτε τό μαρτύριον τῶν Μαρτύρων οὔτε ἡ ὁμολογία τῶν Ὁμολογητῶν οὔτε ἡ ἁγιότης τῶν Ἁγίων οὔτε ἡ ἀσκητικότης τῶν Ἀσκητῶν οὔτε ἡ θαυματουργικότης τῶν Θαυματουργῶν οὔτε ἡ πίστις τῶν πιστευόντων οὔτε ἡ ἀγάπη τῶν ἀγαπώντων οὔτε ἡ ἐλπίς τῶν ἐλπιζόντων οὔτε ἡ νηστεία τῶν νηστευόντων οὔτε ἡ προσευχή τῶν προσευχομένων οὔτε ἡ πραότης τῶν πράων οὔτε ἡ μετάνοια τῶν μετανοούντων οὔτε ἡ εὐσπλαγχνία τῶν εὐσπλάγχνων οὔτε οἱαδήποτε χριστιανική ἀρετή ἤ ἄσκησις.
 Ἐάν ὁ Κύριος δέν εἶχεν ἀναστῆ καί ὡς Ἀναστάς δέν εἶχε γεμίσει τούς μαθητάς Του μέ τήν ζωοποιόν δύναμιν καί τήν θαυματουργικήν σοφίαν, ποῖος θά ἠδύνατο αὐτούς τούς φοβισμένους καί δραπέτας νά τούς συγκεντρώσῃ καί νά τούς δώσῃ τό θάρρος καί τήν δύναμιν καί τήν σοφίαν διά νά ἠμπορέσουν τόσον ἄφοβα καί μέ τόσην δύναμιν καί σοφίαν νά κηρύττουν καί νά ὁμολογοῦν τόν Ἀναστάντα Κύριον καί νά πηγαίνουν μέ τόσην χαράν εἰς τόν θάνατον δι᾽ Αὐτόν;
 Καί ἄν ὁ Ἀναστάς Σωτήρ δέν τούς εἶχε γεμίσει μέ τήν θείαν δύναμίν Του καί σοφίαν, πῶς θά ἠμποροῦσαν νά ἀνάψουν μέσα εἰς τόν κόσμον τήν ἄσβεστον πυρκαϊάν τῆς Καινοδιαθηκικῆς πίστεως αὐτοί οἱ ἁπλοϊκοί ἀγράμματοι, ἀμαθεῖς καί πτωχοί ἄνθρωποι;
 Ἐάν ἡ Χριστιανική πίστις δέν ἦτο ἡ πίστις τοῦ Ἀναστάντος καί κατά συνέπειαν τοῦ αἰωνίως ζῶντος καί ζωοποιοῦντος Κυρίου, ποῖος θά ἠδύνατο νά ἐμπνεύσῃ τούς Μάρτυρας εἰς τόν ἆθλον τοῦ μαρτυρίου, καί τούς Ὁμολογητάς εἰς τόν ἆθλον τῆς ὁμολογίας, καί τούς Ἀσκητάς εἰς τόν ἆθλον τῆς ἀσκήσεως, καί τούς Ἀναργύρους εις τόν ἆθλον τῆς ἀναργυρίας, καί τούς Νηστευτάς εἰς τόν ἆθλον τῆς νηστείας καί ἐγκρατείας, καί ὁποιονδήποτε Χριστιανόν εἰς ὁποιονδήποτε Εὐαγγελικόν ἆθλον; 
Ὅλα αὐτά εἶναι λοιπόν ἀληθινά καί πραγματικά καί δι᾽ ἐμέ καί διά σέ καί διά κάθε ἀνθρωπίνην ὕπαρξιν.
 Διότι ὁ θαυμαστός καί γλυκύτατος Κύριος Ἰησοῦς, ὁ Ἀναστάς Θεάνθρωπος, εἶναι ἡ μόνη Ὕπαρξις ὑπό τόν οὐρανόν μέ τήν ὁποίαν δύναται ὁ ἄνθρωπος ἐδῶ εἰς τήν γῆν νά νικήσῃ καί τόν θάνατον καί τήν ἁμαρτίαν καί τόν διάβολον, καί νά καταστῇ μακάριος καί ἀθάνατος, συμμέτοχος εἰς τήν Αἰωνίαν Βασιλείαν τῆς Ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ...
 Διά τοῦτο, διά τήν ἀνθρωπίνην ὕπαρξιν ὁ Ἀναστάς Κύριος εἶναι τά πάντα ἐν πᾶσιν εἰς ὅλους τούς κόσμους:
 ὅ,τι τό Ὡραῖον,
 τό Καλόν,
 τό Ἀληθές,
 τό Προσφιλές, 
τό Χαρμόσυνον,
 τό Θεῖον, 
τό Σοφόν,
 τό Αἰώνιον.
 Αὐτός εἶναι ὅλη ἡ Ἀγάπη μας,
 ὅλη ἡ Ἀλήθειά μας ὅλη ἡ Χαρά μας,
 ὅλον τό Ἀγαθόν μας ὅλη ἡ Ζωή μας,
 ἡ Αἰωνία Ζωή εἰς ὅλας τάς θείας αἰωνιότητας καί ἀπεραντοσύνας. 
- Διά τοῦτο καί πάλιν,
 καί πολλάκις, καί ἀναρίθμητες φορές:
 Χριστός Ἀνέστη!

21/4/15

Η ΕΝ ΚΥΡΙΩ ΧΑΡΑ

Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε·
 πάλιν ἐρῶ, χαίρετε»
  Χαίρετε πάντοτε τὴ χαρὰ ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν ἕνωση καὶ κοινωνία μὲ τὸν Κύριο,
 καὶ πάλι θὰ σᾶς πῶ,
 χαίρετε.
Παράξενα ἀκούγονται τὰ λόγια τοῦ μεγάλου Ἀποστόλου καὶ μάλιστα σὲ μιὰ δύσκολη ὥρα, πόνου καὶ θλίψεως. 
Στὴ φυλακὴ καὶ νὰ μιλᾶ γιὰ χαρά;
 Λησμονεῖ ὁ θεῖος Παῦλος τὶς θλίψεις, τοὺς διω­γμούς, τὶς κακουχίες ποὺ πέρασε στὸ διάβα τῆς ζωῆς του; 
Πῶς εἶναι δυνατὸν πάντοτε νὰ χαίρεται κάποιος;
 Μπορεῖ νὰ χαίρεται, ὅταν ὁ κόσμος γύρω του τοῦ δημιουργεῖ δυσκολίες, καταστάσεις,
 πειρασμούς,
 πόνους,
 ἀδικίες ποὺ τραυματίζουν τὴν ψυχὴ καὶ γίνονται ἀφορμὴ νὰ χάνεται ἡ εἰρήνη καὶ γαλήνη της; 

Σ’ αὐτὴ τὴν κρίσιμη ἐποχὴ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ χαίρεται κανεὶς καὶ πάντοτε;
 Καταλαβαίνουμε ὅτι ὁ ἀπόστολος Παῦλος μιλᾶ γιὰ τὴ χαρὰ ὄχι ὅπως τὴν ἐννοεῖ ὁ κόσμος:
 ἕνα συναίσθημα μόνο,
 μιὰ στιγμὴ γέλιου καὶ παρόμοιων ἐκδηλώσεων ποὺ διαρκοῦν λίγο καὶ εὔκολα σβήνουν.
 Μιλᾶ γιὰ τὴν «ἐν Κυρίῳ» χαρά.
 Τὴ χαρὰ ποὺ ὁ Χριστὸς δίνει σ’ ἐκείνους ποὺ ἐπιθυμοῦν καὶ ἀγωνίζονται νὰ ἔχουν κοινωνία, σχέση οὐσιαστικὴ μαζί Του.
 Τότε οἱ πιστοὶ αἰσθάνονται χαρὰ ἐσωτερική,
 βαθιά, γέμισμα τῆς ψυχῆς γιὰ ὅσα ζοῦν καὶ γεύονται.
 Αὐτὴ ἡ ἀληθινὴ χαρὰ εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ,
 καρπὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,
 ποὺ προσφέρεται διαρκῶς σ’ ὅσους Τὸν ἀκολουθοῦν.
 Μ’ αὐτὴ μποροῦμε πάντοτε νὰ χαιρόμαστε.
 Νὰ χαιρόμαστε κοντὰ στὸ Χριστό, μαζὶ μὲ τὸν Χριστό.
«Χαίρετε» εἶναι ὁ ἀναστάσιμος χαιρετισμὸς τοῦ Κυρίου πρὸς τὶς Μυροφόρες μαθήτριες ἀλλὰ καὶ ὁ καρπὸς τῆς ἀναστάσιμης παρουσίας Του στοὺς φοβισμένους Μαθητές Του,
 οἱ ὁποῖοι «ἐχάρησαν ἰδόντες τὸν Κύριον»
Αὐτὴ τὴ χαρὰ αἰσθάνονταν οἱ Ἀπόστο­λοι,
οἱ Μάρτυρες καὶ ὅλοι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκ­κλησίας μας.

 Ἀκόμη καὶ μέσα στὰ σκληρότερα μαρτύρια ἔνιωθαν ­ἄρρητη χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση.
 Χαρὰ μέσα στὰ δεσμωτήρια,
 χαρὰ ἀπὸ τὶς μαστιγώσεις, ἀπὸ τοὺς διωγμούς, 
ἀπ’ τὶς κακολογίες, 
χαρὰ ἀπὸ τὶς θλίψεις καὶ πρόγευση τῆς αἰώνιας χαρᾶς, τῆς πραγματικῆς καὶ ἀπερίγραπτης χαρᾶς ποὺ ἑτοιμάζει γιὰ τοὺς δικούς Του ὁ Κύριος,
 ὁ αἴτιος καὶ χορη­γὸς τῆς χαρᾶς.
«Ἐκεῖνος ποὺ εἶναι ἑνωμένος μὲ τὸν Θεό, πάντοτε χαίρει»,
 θὰ μᾶς πεῖ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος.
 «Εἴτε στενοχωρεῖται, εἴτε πάσχει ὁτιδήποτε, πάντοτε χαίρει.
 Ἄκουσε τὸν Λουκᾶ ποὺ λέγει γιὰ τοὺς Ἀποστόλους πὼς ἔφυγαν ἀπὸ τὸ συνέδριο μὲ χαρά, γιατὶ ἀξιώθηκαν νὰ μαστιγωθοῦν χάριν τοῦ ὀνόματος Αὐτοῦ 
. Ἂν οἱ μαστιγώσεις καὶ τὰ δεσμά,
 τὰ ὁποῖα θεωροῦμε ὅτι προκαλοῦν τὴν πιὸ μεγάλη λύπη,
 προξενοῦν χαρά, ποιὸ ἀπὸ τὰ ἄλλα θὰ μπορέσει νὰ μᾶς προκαλέσει λύπη;»
Ὅταν ἡ καρδιὰ προσβλέπει πρὸς τὸν Κύριο καὶ Τὸν ἀναγνωρίζει Σωτήρα της καὶ ἀγωνίζεται νὰ ζεῖ σύμφωνα μὲ τὸ πανάγιο θέλημά Του, 
μόνο τότε μπορεῖ νὰ γεύεται ὄχι σταγόνες χαρᾶς,
 ἀλλὰ τὸ πλήρωμα τῆς χαρᾶς.
Πραγματικά, 
 μπορεῖ νὰ μετρηθεῖ ἡ χα­ρὰ τοῦ πιστοῦ ποὺ ζεῖ διαρκῶς κάτω ἀ­­­πὸ τὸ ἄγρυπνο μάτι τοῦ Θεοῦ,
 στὸν Ὁ­­­­ποῖο προσεύχεται καὶ μὲ ἐμπιστοσύνη Τοῦ ἀναθέτει τὰ θέματα, 
τὰ προβλήματα –
 οἰκονομικά,
 ἐπαγγελματικά,
 οἰκογενειακά – ποὺ ἀντιμετωπίζει;
 Τοῦ πιστοῦ ποὺ μὲ ταπείνωση ἐξομολογεῖται τὶς ἁμαρτίες του καὶ καθαρίζει τὸ ἐσωτερικό του καὶ κοινωνεῖ τῶν ἀχράντων μυστηρίων τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Κυρίου;
 Μπορεῖ νὰ ὑπολογίσει κάποιος τὴ χαρὰ ποὺ δημιουργεῖ στὴν ψυχὴ ἡ ἤρεμη καὶ γαλήνια συνείδηση;
«Ἡ ἐν Κυρίῳ χαρὰ εἶναι καθῆκον μεγάλης σημασίας ἐν τῇ χριστιανικῇ ζωῇ»,
 «καὶ διὰ τοῦτο οἱ Χριστιανοὶ ἔχουν ἀνάγ­κην πάλιν καὶ πάλιν νὰ ὑπενθυμίζεται εἰς αὐτοὺς τοῦτο. Ἐὰν δὲ εὐσεβεῖς καὶ ἀφωσιωμένοι μαθηταὶ τοῦ Κυρίου δὲν δοκιμάζουν συνεχῆ καὶ ἀδιάπτωτον χαράν,
 τὸ σφάλμα εἶναι ἰδικόν των»
Εἴμαστε λοιπὸν χαρούμενοι; ­
Ἔχουμε διαρκὴ χαρὰ μέσα μας;

 Μήπως ἀφήνουμε τὰ καθημερινὰ προβλήματα, τὶς δυσκολίες, ποὺ δὲν σταματοῦν ποτέ, νὰ ἀφαιροῦν τὴ χαρά μας;
 Μὲ θλίψη διαπιστώνουμε κάποιες φορὲς ὅτι λείπει αὐτὴ ἡ χαρὰ τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὴ ζωή μας καὶ ὁ ἀγώνας μας γίνεται ἀνόρεκτα, κουρασμένα, τυπικά, καὶ αὐτὴ ἡ ἴδια μας ἡ ζωὴ μᾶς φαίνεται βαρετὴ καὶ ἀνούσια.
 Ὁ Κύριός μας μᾶς ὑποσχέθηκε πὼς τὴ χαρὰ ποὺ θὰ μᾶς δώσει «οὐδεὶς αἴρει ἀφ’ ἡμῶν» 
 Καν­εὶς δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς τὴν κλέψει.
 Τὴ χάνουμε ἐμεῖς οἱ ἴ­­διοι, ὅταν ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ τὴν πηγὴ τῆς χαρᾶς μὲ τὴν ἁμαρτία.
Ἂς ζητήσουμε ἀπὸ Ἐκεῖνον,
 ὁ Ὁποῖος ἦταν τοῦ Παύλου ἡ χαρά,
 νὰ γεμίσει καὶ τὴ δική μας ζωὴ μὲ τὴν ἴδια εὐ­τυχία,
 καὶ νὰ λαμπρύνει τὰ ­πρόσωπά μας μὲ τὴ δική Του ἀληθινὴ χαρά.ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ

15/4/15

ΑΝΕΣΤΗ ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΝΕΚΡΟΣ ΟΥΔΕΙΣ ΕΠΙ ΜΝΗΜΑΤΟΣ

Μηδείς φοβείσθω θάνατον ηλευθέρωσε γάρ ημάς ο του Σωτήρος θάνατος. 
Έσβεσεν αυτόν υπ΄αυτού κατεχόμενος…
Ανέστη Χριστός και ζωή πολιτεύεται
 Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς επί μνήματος>>.

Έγινε ο Αρχηγός της ζωής μας και Σωτήρας μας ,
 πρωτότοκος εκ των νεκρών,
 και έτσι άνοιξε την οδό της Αναστάσεως για κάθε άνθρωπο.
 Σκιρτώντες από χαρά,
 υμνούμε και δοξάζουμε τον αίτιο της γιορτής μας,
 τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, 
τον υπέρ ημών των αχαρίστων και αγνωμόνων δούλων Του,
 σαρκωθέντα και παθόντα και ταφέντα και αναστάντα εκ νεκρών.
 Στεγνώνει ο δι΄ ημάς αποθανών και αυτεξουσίως εγερθείς τους οφθαλμούς μας από του χωρισμού και του θανάτου τα δάκρυα,
 παύει τους θρήνους μας,
 γεμίζει με αγαλλίαση την ύπαρξή μας .

 Κι εμείς οι γηγενείς το όνομά Του ονομάζουμε στο όνομα Του βαπτιζόμαστε,
 στο όνομά Του κηρύσσουμε μετάνοια, 
γιατί με το Σταυρό Του χαρίστηκαν οι οφειλές μας κι από τον τάφο Του επήγασε συγγνώμη,
 στο όνομά Του νικούμε τον υπονομευτή της σωτηρίας και της χαράς μας διάβολο και υπερβαίνουμε τις δυσχέρειες και τα ανιαρά του βίου μας .
Ποθούμε διαρκώς να ζούμε μαζί Του και για χάρη Του.
 Γι΄ αυτό, προκειμένου να επιτύχουμε το εφετό, ας αγωνιζόμαστε καθημερινά να αφήνουμε τον παλαιό μας άνθρωπο με τις πράξεις και τις επιθυμίες του και να γινόμαστε καινούργιοι.
Ας σταυρώνουμε το θέλημά μας για να ακολουθούμε το δικό Του.
Ας υποδεχόμαστε αξίως και με πλήρη επίγνωση της αναξιότητός μας το τίμιο Σώμα και το ζωοποιό Αίμα Του,
 μετέχοντας στο συμπόσιο της πίστεως ,
 στην τράπεζα της Θείας Ευχαριστίας και στον πλούτο της χρηστότητας και δωρεάς Του.

Έτσι η χαρά μας θα είναι μόνιμη και διαρκής και αστράπτουσα.
Θα ζούμε Πάσχα κάθε μέρα.
Δε θα φοβόμαστε το θάνατο.
Θα αγαπούμε τους πάντες και τα πάντα.
Θα πανηγυρίζουμε συνεχώς και θα λέμε όχι μόνο για σαράντα ημέρες ,
 αλλά κάθε ημέρα,
 σαν τον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ, το: Χριστός Ανέστη, Χαρά μου!

12/4/15

Το Πάσχα του 1982 στην φυλακή Αϊούντ



Να σας πω τώρα το περιστατικό μου από το Πάσχα. Ετοιμαζόμουν για την εορτή. Καθάριζα την ψυχή μου όσο μπορούσα, ήμουν κουφός σε προσβολές, αναίσθητος σε χτυπήματα, τεθωρακισμένος κατά πείνας, ζεσταμένος από μια εσωτερική προσευχή. Την νύχτα που ήξερα ότι είναι η νύχτα του Πάσχα, στις 12, άκουσα ότι χτυπούσαν οι καμπάνες από την πόλη. Η βοή τους διαπερνούσε πολύ πνευματικά. Δηλαδή δεν ήταν μια βοή όπως θα ήσουν δίπλα τους, αλλά διαπερνούσε τους τοίχους. Ήταν ως ένα μήνυμα που ο εξωτερικός κόσμος το έστελνε, εκείνος ο κόσμος που εόρταζε την Ανάσταση του Κυρίου.

Και έψαλα «Χριστός ανέστη!». Στην αρχή στο νου μου, μετά αισθάνθηκα την ανάγκη να ψάλω τον ύμνο όχι δυνατά, αλλά ώστε να τον ακούσω ο ίδιος. Ήταν μια απόλυτη σιωπή και όλες οι κινήσεις από τα κελλιά ακούγονταν έξω στο διάδρομο και, βεβαίως, ο δεσμοφύλακας με άκουσε να ψέλνω. Ήρθε σ’ εμένα και με προσέβαλλε. Και αποφάσισα να σταματήσω για να μην θολώσω εκείνη την αγία νύχτα της Αναστάσεως.

Το επόμενο πρωί ο δεσμοφύλακας άλλαξε στις 7. Έπρεπε να σταθούμε με το πρόσωπο στον τοίχο. Εκείνος έμπαινε μέσα στο κελλί και κοίταζε να δει αν όλα είναι εν τάξη. Και μας επέτρεπαν να στραφούμε με το πρόσωπο προς την πόρτα μόνο όταν τον ακούγαμε  να την κλειδώνει.

Εκείνο το πρωί του Πάσχα, όμως, δεν στράφηκα, δεν στάθηκα με το πρόσωπο στον τοίχο. Ήταν ένας δεσμοφύλακας… Αν εσείς μπορείτε να φανταστείτε έναν όμορφο διάβολο, αυτός ο άνθρωπος ήταν αληθώς ένας όμορφος διάβολος. Φυσικά, ήταν ένας νέος από το χωριό, ένα αδύνατο αγόρι, ψηλό, με γαλάζια μάτια, εντελώς αγγελικά, με ένα πολύ όμορφο πρόσωπο, ντυμένο πάντοτε κομψά, με κοστούμι. Οι άλλοι έρχονταν πιο βρόμικοι .  Αυτός ήταν πάντοτε πολύ καθαρός, πολύ κομψός. Αλλά είχε μια ανεξήγητη θηριωδία. Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πώς κάποιος με μια τόσο αγγελική ωραιότητα μπορεί να είναι τόσο σκληρόκαρδος. Αν αυτός ο άνθρωπος δεν χτυπούσε πέντε-έξι κρατουμένους καθημερινώς, πιθανώς δεν είχε την άνεσή του…

Και εκείνο το πρωί, όταν άνοιξε την πόρτα, εγώ είχα προσευχηθεί όλη τη νύχτα στον Θεό. Ίσως είχα πει εκατό, χιλιάδες φορές «Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, καί τοίς εν τοίς μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος». Χιλιάδες φορές, ίσως, για να εισέλθει βαθιά στο νου και στην καρδιά μου η αλήθεια της Αναστάσεως. Στάθηκα με το πρόσωπο προς την πόρτα όταν μπήκε μέσα και του είπα: «Χριστός ανέστη!». Ο δεσμοφύλακας με κοίταξε, έστρεψε το κέφαλι και κοίταξε εκείνους που ήταν πίσω του. Στράφηκε πάλι προς εμένα και είπε: «Αληθώς ανέστη!».

Ήταν για μένα σαν ένα χτύπημα στην κορυφή της κεφαλής. Και κατάλαβα τότε ότι όχι αυτός μου είπε «Αληθώς ανέστη!», αλλά ο άγγελος του Κυρίου. Εκείνος ο άγγελος, ο οποίος, στεκόμενος στον τάφο, είπε στις μυροφόρες: «Τι ζητείτε τον Ζώντα μετά των νεκρών; Ουκ έστιν ώδε, αλλ΄ηγέρθη. Ίδε ο τόπος όπου έθηκαν Αυτόν». Με το στόμα του, ο άγγελος με διαβεβαίωσε για την Ανάσταση, διότι είχα ανάγκη από αυτή την διαβεβαίωση – και διότι ο Κύριος θέλησε να με διαβεβαιώσει για την αλήθεια της Αναστάσεως με το στόμα του εχθρού μου. Το κελλί μου γέμισε από Φως. Και η χαρά μου ήταν τόσο μεγάλη, ώστε τις πέντε – έξι ώρες μέχρι το μεσημέρι τις πέρασα μέσα σε Φως και πνευματική χαρά.

Π. Γεώργιος Calciu, «Η οδύνη ως ευλογία»

(Κείμενα μεταφρασμένα για πρώτη φορά στα ελληνικά από την Iερά Μονή Διακονέστι-Ρουμανία)

Πηγή: pemptousia.gr


ΟΡΘΡΙΣΩΜΕΝ ΟΡΘΟΥ ΒΑΘΕΟΣ

Καθαρθῶμεν τάς αἰσθήσεις καί ὀψόμεθα,
 τῷ ἀπροσίτῳ φωτί τῆς ἀναστάσεως,
 Χριστόν ἐξαστράπτοντα,
 καί, χαίρετε,
φάσκοντα,
 τρανῶς ἀκουσόμεθα,
ἐπινίκιον ᾄδοντες»
. Ὁμοίως καί ὁ εἱρμός τῆς πέμπτης ᾠδῆς λέγει:
 «Ὀρθρίσωμεν ὄρθρου βαθέος,
 καί ἀντί μύρου τόν ὕμνον προσοίσωμεν τῷ Δεσπότῃ,
 καί Χριστόν ὀψόμεθα,
 δικαιοσύνης ἥλιον,
 πᾶσι ζωῆς ἀνατέλλοντα.»
Προϋπόθεσις διά τήν ἐνόρασιν τοῦ ἐν δόξῃ ἀναστάντος Κυρίου εἶναι ἡ κάθαρσις τῶν αἰσθήσεων.
 Ὁ πρύτανις τῶν θεολόγων Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός διδάσκει,
 ὅτι «Πέντε αἰσθήσεις ἔχει ἡ ψυχή καί πέντε τό σῶμα.
 Οἱ ψυχικές αἰσθήσεις εἶναι νοῦς,
 διάνοια,
 γνώμη, 
φαντασία καί αἴσθησις· 
οἱ σοφοί τίς ὀνομάζουν καί δυνάμεις. 
Οἱ σωματικές αἰσθήσεις εἶναι αὐτές:
 ὅρασις, ὄσφρησις, ἀκοή, γεῦσις καί ἁφή»
 Ἄνευ τῆς καθάρσεως τούτων ἡ πρόσβασις τοῦ ἀνθρώπου εἰς τόν μυστηριακόν χῶρον τῆς πίστεως εἶναι ἀδύνατος.
 Ἡ ψυχή συμπνιγομένη ὑπό τῶν ἀκαθάρτων ἀναθυμιάσεων τῆς ἁμαρτίας ἀδυνατεῖ νά λάβῃ αἴσθησιν τῆς μυστικῆς ἡδύτητος τῆς θείας χάριτος.
 Πρέπει ὁπωσδήποτε νά καθαρθῇ ὁ ἄνθρωπος,
 νά ἀποβάλῃ τό αἶσχος τῆς ἁμαρτίας,
 νά ἀπαλλαγῇ τῆς σωματικῆς του ἀκαθαρσίας καί πνευματικῆς ρυπώσεώς του.
 Ἀφοῦ καθαρθῇ τότε ἀκολουθεῖ ἡ ἔλλαμψις καί ὁ φωτισμός, ἡ ἐνόρασις τοῦ ἀναστάντος Κυρίου.
 Μόνον ἐφ᾿ ὅσον ὁ ἄνθρωπος καθαρισθῇ κατά τίς αἰσθήσεις ψυχῆς καί σώματος θά ἀπολαύσῃ καί θά γευθῇ τούς θείους γλυκασμούς. Αὐτούς τούς ὁποίους ἐγεύθη ὁ Πέτρος διά μίαν στιγμήν καί περιφρόνησε πᾶσαν ἄλλην ἡδύτητα τοῦ κόσμου ἐξομολογούμενος εἰς τόν Χριστόν 
«Κύριε καλόν ἐστιν ἡμᾶς ᾧδε εἶναι»


. Ἐάν εἴμεθα ἀκάθαρτοι κατά τίς αἰσθήσεις δέν θά ἀξιωθοῦμε οὔτε τόν Χριστόν νά ἰδοῦμε,
 οὔτε τήν φωνήν Του νά ἀκούσωμεν· 
ἐπειδή κατά τόν Σολομῶντα,
 «εἰς κακότεχνον ψυχήν οὐκ εἰσελεύσεται σοφία,
 οὐδέ κατοικήσει ἐν σώματι κατάχρεῳ ἁμαρτίας»
Ἕνεκεν τούτου καί ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ θεολόγος μᾶς προτρέπει: «Ὑψώσου μέ τήν διαγωγήν· ἀπόκτησε τό καθαρόν μέ τήν κάθαρσίν σου»
Οἱ θεῖοι καί ἱεροί Μαθητές μᾶς βεβαιώνουν
 ὅτι ὁ Κύριος ἐμφανίστηκε ζῶν μετά τήν ἀνάστασίν Του. 
Τόν εἶδαν,
 Τόν ἄκουσαν,
 Τόν ἐψηλάφησαν,
 ἔφαγον μαζί Του,
 ἔπιον,
 συνεβάδισαν μετ᾿ Αὐτοῦ.
 Ἔκτοτε ἐμφανίζεται καί καθορᾶται μυστικῶς καί νοερῶς ἀπό ὅσους ἔχουν ψυχικήν καί σωματικήν καθαρότητα.
 Περί αὐτοῦ δέν πρέπει νά ἀμφιβάλλωμεν.
 Μᾶς βεβαιώνουν οἱ θεασάμενοι τόν ἀνάσταντα Κύριον.
 Μακαρία τῷ ὄντι ἡ μυστική τῆς θείας ἀναστάσεως ἐνόρασις. Μακαρία ἡ ψυχή ἡ ὁποία ἀκούει μέ τά σωματικά καί τά πνευματικά ὦτα τό θριαμβικόν μήνυμα:
 «Ἀνέστη ὁ Κύριος καί ὤφθη» καί ἀπαστράπτει τό θεοποιοῦν φῶς τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου.
 Ἐκτός τοῦ μακαρίου τούτου φωτός δέν ὑπάρχει ζωή,
 ἀλλ᾿ ἐπικρατεῖ ἡ παγερότης τοῦ θανάτου,
 τό ψεῦδος τῆς ἀνυπαρξίας,
 ἡ μελάνωσις τῆς φθορᾶς,
 ἡ ἀπουσία τῆς χαρᾶς καί θείας εὐφροσύνης.ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

7/4/15

ΤΟ ΤΡΟΠΑΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ

      ΤΟ ΤΡΟΠΑΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ                                                                                                   Η Κασσιανή είναι γνωστή από τους Βυζαντινούς χρονογράφους.
 Συγκεκριμένα είναι η ιστορία κατά την οποία το 830 μ. Χ. η μητριά του Θεόφιλου, Ευφροσύνη, θέλοντας να βρει άξια σύζυγο στο θετό γιο της διοργάνωσε ένα είδος καλλιστείων,
 στέλνοντας εντολή σε όλα τα θέματα, τις διοικητικές περιφέρειες της αυτοκρατορίας, να συγκεντρωθούν οι ωραιότερες κοπέλες και να παρουσιαστούν στο παλάτι.
Ανάμεσα στις δώδεκα κόρες που ορίστηκαν ως υποψήφιες και που κατάγονταν από τις ευγενέστερες οικογένειες, ξεχώρισαν δύο:
 η Κασσία, κόρη εξαίσιας ομορφιάς, η οποία καταγόταν από οικογένεια ευπατριδών και η αρχόντισσα επίσης Θεοδώρα.
 Όταν συγκεντρώθηκαν στην επίσημη αίθουσα,
η Ευφροσύνη έδωσε στο Θεόφιλο ένα χρυσό μήλο να το προσφέρει στην κόρη που θα τον συγκινούσε περισσότερο.
 Εκείνος στράφηκε προς την Κασσία, εντυπωσιασμένος από την ομορφιά της για να της προσφέρει το μήλο.
 Ιδιόρρυθμος καθώς ήταν της απηύθυνε μια απροσδόκητη και κακόβουλη παρατήρηση:
"Εκ γυναικός ερρύη τα φαύλα" (Από τη γυναίκα ήρθαν στον κόσμο τα κακά-εννοώντας, βέβαια, την Εύα)
.Η Κασσιανή δείχνοντας υπόδειγμα συμπεριφοράς Χριστιανής παρθένου, κοκκίνισε, όπως λένε οι ιστορικοί, αλλά ούτε τα έχασε, ούτε υπολόγισε ότι θα έχανε το θρόνο, ούτε δέχθηκε να προδώσει την αλήθεια και το φύλο της.
 Και έδωσε μια απάντηση, καμπάνα θεολογίας, που έτρεψε σε φυγή την κακόδοξη ψυχή του Θεόφιλου:
 "Αλλά και δια γυναικός πηγάζει τα κρείττω"(Αλλά και από την γυναίκα πηγάζουν τα καλύτερα-αναφερόμενη, φυσικά, στην Παναγία), του είπε κάνοντας με τις επτά αυτές λέξεις περίληψη ολόκληρης της χριστιανικής θεολογίας.
 Ο Θεόφιλος νιώθοντας την αξία και την ευστροφία της και πειραγμένος από την απάντηση αυτή, της γύρισε την πλάτη, όπως γύρισε την πλάτη και στην Παναγία, στη γυναίκα "εξ ής πηγάζει τα κρείττω",
 αρνούμενος την εικόνα και Αυτής και του Υιού Της και έδωσε το χρυσό μήλο της εκλογής στη σιωπηλή Θεοδώρα.
Η Κασσιανή, πέφτοντας θύμα της ευφυίας και της ελευθεροστομίας της, είχε χάσει οριστικά το θρόνο.
 Στη συνέχεια η Κασσιανή έγινε μοναχή,
 όχι από ερωτική απογοήτευση προς τον ουσιαστικά άγνωστό της Θεόφιλο, αλλά από έρωτα θείο. Έδωσε την περιουσία της για να κτισθεί η περίφημη τότε μονή ΄΄Εικασίας της μοναχής΄΄
. Κλείσθηκε μέσα σ΄ αυτήν και έζησε τη μακάρια ζωή της εν Χριστώ ησυχίας, όταν η ευσεβής επίσης και ορθόδοξη Θεοδώρα, που τελικά εξέλεξε ο Θεόφιλος για σύζυγο, ζούσε μέσα στις αγωνίες και τις συνωμοσίες του παλατιού αγωνιζόμενη να κρατήσει τα παιδιά της στην Ορθοδοξία, καλώντας τα κάθε τόσο να προσκυνήσουν ΄΄τα νινία΄΄, το μικρό δίπτυχο εικόνισμα του Χριστού και της Θεοτόκου που είχε κρυμμένο, επειδή φοβόταν τη μήνη του φοβερού συζύγου της, που ήταν εικονομάχος.
Στο Μοναστήρι η Κασσιανή έγραψε πολλά ποιήματα με τα οποία τραγούδησε την ευδαιμονία του μοναχικού βίου και δίδαξε βαθύτατη θεολογία.
 Επίσης έγραψε και άλλα συγγράμματα και συλλογές, προ πάντων όμως πάρα πολλά τροπάρια, ιδιόμελα, εκκλησιαστικούς ύμνους κ.λ.π. μεταξύ των οποίων και το γνωστό
΄΄Τροπάριο της Κασσιανής΄΄,
 το οποίο είναι ένα ολοκληρωμένο σε σύλληψη ποίημα,
 γεμάτο Χριστιανικό μεγαλείο,
 αγάπη και γνώση θεολογική και ψάλλεται το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης στους Ιερούς Ναούς συγκεντρώνοντας πλήθη πιστών για να το ακούσουν.
 Η Κασσιανή κατέχει στην ιστορία των Βυζαντινών γραμμάτων ξεχωριστή θέση ως αξιόλογη ποιήτρια με πολλά κοσμικά ποιήματα και άλλα συγγράμματα,
 αλλά και πολλά εκκλησιαστικά ποιήματα,
 ύμνους,
 τροπάρια,
 ιδιόμελα κ.λ.π.
Σπουδαίο υμνογραφικό έργο είναι το πρώτο δοξαστικό του εσπερινού των Χριστουγέννων "Αυγούστου μοναρχήσαντος επί της γης..".
 Με την εκκλησιαστική ποίησή της μας μεταφέρει σε ένα εντελώς διαφορετικό κλίμα.
 Δεν γράφει για τον εαυτό της,
 για τον κόσμο,
 για τους ανθρώπους,
 αλλά θέτει την πλούσια ποίησή της στην υπηρεσία της Εκκλησίας και την κάνει φωνή θρησκευτικού ενθουσιασμού,
 μετάνοιας,
 προσευχής και δοξολογίας.