Καλώς ήρθατε στην Παναγία Μηλεσιώτισσα που φιλοξενείται στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου στο Μήλεσι Αττικής

26/9/14

Η ΥΠΑΚΟΗ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ

Επανάγαγε εις το βάθος και χαλάσατε τα δίκτυα υμών εις άγραν». Ο Πέτρος κάνει υπακοή: «Επί τω ρήματί σου χαλάσω το δίκτυον». Η υπακοή αυτή φανερώνει ταπείνωση, και μάλιστα βαθειά. Σε βάθος έριξε τα δίκτυα του ο Πέτρος. Μα περισσότερο βάθος είχε η πίστη του στο Χριστό.  Θέλεις να μετρήσεις την πίστη σου; Το ακριβέστερο μέτρο της πίστεως είναι η υπακοή στο θέλημα, στις εντολές του Θεού.  Γιατί η υπακοή του Πέτρου φανερώνει ταπείνωση και έχει μεγάλη αξία;
Φανταστείτε ένα τεχνίτη, ειδικό και έμπειρο, να κάνει υπακοή σε κάποιον, που δεν έχει καμιά σχέση με το αντικείμενο της εργασίας του. Ποιος ειδικός κάνει υπακοή σε έναν άσχετο, όταν μάλιστα του υπαγορεύει πράγματα αντίθετα με την τεχνική της εργασίας του; Κανείς. Και όμως ο Πέτρος, ο έμπειρος ψαράς, κάνει υπακοή στον Ιησού, που του λέει να ρίξει τα δίχτυα του κατά το φως της ημέρας. Άλλος στην θέση του Πέτρου θα αντιδρούσε: «Και ποιος είσαι εσύ, που θα με διατάξεις τι θα κάνω; Αφού δεν είχαμε αλιεία όλη την νύχτα,  που είναι ο κατάλληλος καιρός για ψάρεμα, θα έχουμε αλιεία και ψάρια την ημέρα, με το φως του ήλιου; Και αφού επιμένεις, εμπρός έλα εσύ να ρίξεις τα δίχτυα». Τίποτα από όλα αυτά δεν είπε, ούτε σκέφτηκε ο Πέτρος. Πειθάρχησε αμέσως. Η λογική του υποτάχτηκε στο Λόγω. Γιατί;  Διότι ο Πέτρος κατάλαβε, ότι ο Ιησούς δεν είναι ένας απλός άνθρωπος.  Αν δεν είναι ο έμπειρος ψαράς της Γαλιλαίας, είναι  ο Άπειρος. Άπειρος όχι με την έννοια ότι δεν έχει πείρα, αλλά διότι δεν έχει πέρας. Ο Πέτρος, που μόλις υποψία είχε, ότι ο Άγνωστος που τον διατάζει, είναι κάτι παρά πάνω από άνθρωπος, υπακούει αμέσως σε κάτι που ξεπερνά τη λογική της τέχνης του. Και εμείς, που γνωρίζουμε, που έχουμε βεβαιότητα ότι ο Άγνωστος επισκέπτης της Γαλιλαίας είναι ο παντοδύναμος Θεός, σαρκωμένος, δεν υπακούμε ούτε σε λογικά πράγματα, που παραγγέλλει ο Θεάνθρωπος Ιησούς.
Να γιατί έχει μεγάλη αξία η υπακοή του Πέτρου. Ο Πέτρος είχε αγρυπνήσει και είχε κοπιάσει  ολόκληρη νύχτα. Όταν  όμως τον διέταξε ο Ιησούς Χριστός, ήταν βέβαιος, ότι οι δυνάμεις του θα ανανεωθούν και θα μπορούσε να συνεχίσει το έργο, ένα έργο χωρίς αποτέλεσμα χωρίς τον Ιησού, ένα έργο με ελπιδοφόρο αποτέλεσμα αφού δίπλα  βρισκόταν ο Χριστός.
Οι διάκονοι του Ευαγγελίου οφείλουν να επιμένουν στο έργο τους, και όταν ακόμη δεν βλέπουν κανένα καρπό του έργου τους. Αρκεί να ακολουθούν τις οδηγίες, που λαμβάνουν από το λόγω του Κυρίου.  Στο τέλος το έργο της πνευματικής αλιείας θα στεφθεί από επιτυχία και θα έχει και εμφανείς καρπούς, αρκεί να γίνεται με ταπείνωση και ως έργο υπακοής στο Χριστό. Και για άλλο λόγω έχει αξία η υπακοή του Πέτρου. Το ίδιο είναι να επαναλάβεις μία πράξη, που είχε σπουδαία απόδοση, και το ίδιο να επαναλάβεις  μια ανενέργητη πράξη; Ο Ιησούς Χριστός είπε στο Πέτρο να ξαναρίξει τα δίχτυα. Του λέει να επαναλάβει κάτι, που είχε κάνει πολλές φορές χωρίς αποτέλεσμα. Ελπίδα θαύματος χωρίς προηγούμενο. Εμείς σήμερα έχουμε το προγούμενο για κάθε τι, που ο Θεός παραγγέλλει. Και σε μας λέει ο Χριστός, πάλη και πάλη, «έτι και έτι». Ξανακάνε την πράξη, ξανά αγωνίσου. Αλλά για κάθε πράξη μας σήμερα είναι επανάληψη θαύματος, δεν είναι πρωτόγνωρο θαύμα. Ο Θεός, που μας χάρισε το προηγούμενο θαύμα, θα μας δώσει και το σημερινό. Ο Θεός, που μας φρόντισε χθες, θα μας φροντίσει και σήμερα. Τα θαύματα του παρελθόντος αποτελούν την εγγύηση για τα θαύματα του μέλλοντος. Ο Πέτρος θα έκανε κάτι, που για πρώτη φορά θα το έβλεπε. Εμείς καλούμαστε να κάνουμε κάτι, που χιλιάδες φορές έχει συντελεστή ως θαύμα του Θεού. ας αναφέρουμε συγκεκριμένη εντολή του Θεού, την εντολή της τεκνογονίας. Κάνε και άλλο παιδί. Το 98% των σημερινών γονέων,  και των θεωρουμένων χριστιανών, αντιδρούν στο βασικό αυτό νόμο, που δεν είναι καν αρετή, αλλά αποτελεί κατά φύση κατάσταση. Γιατί αντιδρούν; Διότι πάνω από τον Θεό θέτουν το εγώ τους.  Να γιατί έχει μεγάλη αξία η υπακοή του Πέτρου, διότι πάνω από τη δική του γνώμη έθεσε την εντολή του Χριστού. Αμήν.

1/9/14

ΜΕΡΑ ΧΑΡΑΣ , ΛΑΤΡΕΙΑΣ , ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΜΑΣ

Από μικρό παιδί πηγαίνω κάθε Κυριακή στην Εκκλησία.
 Θυμάμαι τη μητέρα μου απ' την προηγούμενη μέρα να ετοιμάζει με ευλάβεια το πρόσφορο και να το πηγαίνει στον Εσπερινό.
 Φυλάγω στη σκέψη μου με γλυκειά νοσταλγία τα βραδυνά του Σαββάτου,
 τότε που μαζευόμασταν γύρω απ' τη μητέρα η οποία μας διάβαζε τον Απόστολο και το Ευαγγέλιο της Κυριακής.
 Ζητούσαμε συγχώρεση ο ένας απ'τον άλλο και προετοιμαζόμασταν να προσέλθουμε στο αγιο Ποτήριο.
 Το χτύπημα της καμπάνας μας έβρισκε στο Ναό.
 Φεύγαμε απ' τη Θεία Λειτουργία κρατώντας στην καρδιά μας δώρο ανεκτίμητο τη θεϊκή ειρήνη. Εκείνη την ημέρα δεν κάναμε καμιά δουλειά.
 Ξεχωριστή ετούτη η μέρα.
 Μέρα χαράς, λατρείας στο Δημιουργό.
 Αναστάσιμη μέρα της κάθε εβδομάδας μου ...".
Η ημέρα της Κυριακής ποτέ δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο για μένα.
 Μια συνηθισμένη μέρα ..
. Το μόνο που την έκανε να ξεχωρίζει ήταν ότι είχα περισσότερο χρόνο.
Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί κάποιοι άνθρωποι γιορτάζουν αυτή την ημέρα.
 Γιατί λαχταρούν τον ερχομό της.
 Γιατί απ' το πρωί χτυπάνε οι καμπάνες.
 Κανένας δεν μπόρεσε να γεμίσει το ανεξήγητο κενό μου εκείνη την ημέρα.
 Κανένας, εκτός απ' το Χριστό.
 Εκείνον που ήρθε και στη δική μου την καρδιά
 Που έκανε τις καμπάνες να προσκαλούν και μένα στη θεία γιορτή. Κυριακή ημέρα.
 Ημέρα Ανάστασης. Ημέρα Κυρίου. Γιορτάζει η Εκκλησία αυτή την ημέρα.
 Γέφυρα το ’γιο Δισκοπότηρο που ενώνει γη και Ουρανό. ’για συνάντηση και είναι όλοι παρόντες. Μερικές φορές σκέφτομαι πόσες Κυριακές έχω χάσει στη ζωή μου ...
Κύριε αξίωσέ με αυτή την μέρα πάντα να έρχομαι με λαχτάρα κοντά Σου ...".
Κυριακή! Ημέρα του Κυρίου! Ημέρα Ανάστασης του Χριστού αλλά και της δικής μου Ανάστασης!
Αλήθεια, τι είναι για μας η ημέρα της Κυριακής;
Είναι ημέρα αγιασμού ή μήπως ημέρα ξεκούρασης,
 ανάπαυσης,
 ευκαιρία για εξορμήσεις,
 ημέρα εργασίας;
Ο άνθρωπος έχει ανάγκη απ' την ανάπαυση του σώματος,
 αλλά προπάντων απ' την ανάπαυση και την ενίσχυση της ψυχής.
Η Κυριακή δεν είναι ημέρα δική μας αλλά του Θεού ημέρα.
Η Κυριακή δεν είναι για τις δουλειές, είναι για την Εκκλησία.
Η Κυριακή είναι για μας τους Χριστιανούς η ημέρα του Θεού,
 η αγία,
 η πιο ένδοξη εορτή.
Λοιπόν τέτοια μέρα και να μην την τιμούμε;
Να μην την αγιάζουμε;
 Μα τότε τι Χριστιανοί είμαστε;
 Ολόκληρη η εβδομάδα πέρασε μέσα στον αγώνα,
 μέσα στις χίλιες δυο φροντίδες για τις ανάγκες της καθημερινής ζωής.
Αλλά αύριο είναι Κυριακή. Οι καμπάνες μας προσκαλούν.
Το μήνυμα τους είναι και μοναδικό.
"'Ανθρωπε μου σήκωσε τα μάτια πάνω απ' τη γη.
 Πατρίδα σου ο Ουρανός".
Αύριο είναι η μέρα αφιερωμένη στον Κύριο και στην ψυχή μας.
 Ο Κύριός μας περιμένει στην εκκλησία.
Πώς θα του αρνηθούμε τέτοια πρόσκληση;