Καλώς ήρθατε στην Παναγία Μηλεσιώτισσα που φιλοξενείται στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου στο Μήλεσι Αττικής

31/7/14

ΚΛΙΜΑΞ ΠΡΟΣ ΟΥΡΑΝΟΝ Ο ΤΑΦΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ....... 15 ΑΥΓΟΥΣΤΩ

Στην Κοίμησή σου Παναγία μας
«Κλίμαξ προς Ουρανόν ο τάφος γίνεται»
Απ' όλες τις γιορτές της Παναγίας μας, θαρρώ πως είναι μεγαλύτερη «η ένδοξος» Κοίμηση της. Όλες, βέβαια, οι γιορτές της Παναγίας είναι μεγάλες. 

 
Όμως, όλους τους αγίους μας, τους γιορτάζουμε τη μέρα, που έφυγαν από τον κόσμο τούτο. Αυτή θεωρεί η Εκκλησία μας, σαν «γενέθλιο ημέρα» τους, στην αληθινή «εν Χριστώ» ζωή. 

Η μέρα αυτή,
 για κάθε πιστό,
 δεν είναι μέρα λύπης και πένθους,
 είναι μέρα χαράς, μέρα γιορτής
. Και όλοι οι Ορθόδοξοι χριστιανοί τη γιορτάζουν.
 Γιορτάζουν όμως περισσότερο, όσοι έχουν το όνομα του αγίου που κοιμήθηκε, που πήγε, δηλαδή, κοντά στο Χριστό.
Χαρά μεγάλη στον ουρανό και στη γη.
 Γιορτάζουν οι άγγελοι ψηλά και οι άνθρωποι Χριστιανοί όλης της γης.
 Αυτή τη μεγάλη χαρά διαπιστώνει ο υμνωδός, όταν ψάλλει μαζί μας στην Κοίμηση.
 «Τη ενδόξω κοιμήσει σου ουρανοί επαγάλλονται, και αγγέλων γέγηθε τα στρατεύματα, πάσα η γη δε ευφραίνεται».
 Και σε άλλο τροπάριο συμπληρώνει: «και δια τούτο χαίρουσι μητέρες και θυγατέρες και νύμφαι Χρίστου». 
Ο θάνατος «εν Χριστώ» δεν είναι θλίψη και πόνος και λύπη και τιμωρία είναι δόξα θεϊκή, αληθινή, που στολίζει όχι μονάχα τον μεταστάντα, αλλά και όλους τους πανηγυριστές. 
«Αγάλλονται γηγενείς επί τη θεία σου δόξη κοσμούμενοι».
 Δόξα της Θεοτόκου η Κοίμηση της.
 Όλη η Εκκλησία γιορτάζει της Παναγίας την Κοίμηση.
Ο κόσμος ο απλός,
 ο λαός ο πιστός το καταλαβαίνει αυτό και το ζει.
 Κλαίει κανένας το Δεκαπενταύγουστο;
 Υπάρχει κανείς, πού πενθεί γιατί έχασε η γη και οι άνθρωποι την Παναγία αισθητά από κοντά τους;
Όλοι εκκλησιάζονται, 
όλοι πανηγυρίζουν,
 ψάλλουν χαρούμενοι,
 κοινωνούν με συναίσθηση, 
γιορτάζουν το Πάσχα του θέρους.
 Μετά την Εκκλησία τραπέζια,
 χαρές, χοροί, 
τραγούδια,
 μεγάλο πανηγύρι σε όλη την Ελλάδα, σ' όλη την Ορθοδοξία.
Γιατί όλα αυτά;
 Γιατί ο πιστός αισθάνεται, ζει μια πραγματικότητα υπερφυσική και υπέρλογη.
 Την ώρα που βλέπει ότι «η πηγή της ζωής εν μνημείω τίθεται», καταλαβαίνει βαθιά του ότι «κλίμαξ προς ουρανόν ο τάφος γίνεται» της Παναγίας.
Ο τάφος δεν κατεβάζει στα βάθη της γης, γίνεται άϋλη σκάλα και νοερή, που ανεβάζει τη Θεοτόκο, που κοιμήθηκε, ψηλά στον ουρανό, στο Θεό και τη θέωση την ανεβάζει στο μονογενή της κοντά, το Χριστό, που και σαν άνθρωπος, μετά την Ανάληψη, υπάρχει και ζει στον Ουρανό.

Σε τούτη την ουράνια ανάβαση ο πιστός συμμετέχει. 
Ανεβαίνει και κείνος τη σκάλα την άϋλη.
 Βρίσκεται με την πίστη,
 την επιθυμία και τη θέλησή του,
 σε ανάβαση πνευματική.
 Και γίνεται τότε η δική του χαρά μεγαλύτερη.
 Σαν πνευματικός αετός κολυμπά στους αιθέρες,
 θαυμάζει τις κορφές της αρετής.
 Σε «ύψος δυσανάβατον ανθρωπίνοις λογισμοίς» απολαμβάνει «χαράν ανεκλάλητον».
 Ποιά «χαρά» ετούτης της άχαρης γης και ζωής, θα μπορούσε ποτέ να συγκριθεί με εκείνη τη χαρά την ουράνια;
Ο κόσμος γιορτάζει και σωματικά,
 κοσμικά.
 Με χαρές και χορούς και τραγούδια, φαγητά και ποτά.
 Όμως δεν είναι ποτέ δυνατόν ο άνθρωπος να γιορτάζει μονάχα σωματικά.
 Ο όλος άνθρωπος γιορτάζει. Σώμα και ψυχή, ύλη και πνεύμα, σάρκα και αθάναταη ύπαρξη.
 Με την πίστη ο Χριστιανός βλέπει το μνήμα με άλλη ματιά, βλέπει το θάνατο διαφορετικά.
 Βλέπει σαν άλλος Ιακώβ την ουράνια σκάλα,
 όχι στον ύπνο του, στο ξύπνιο του τη βλέπει τη σκάλα.
 Πατάει σταθερά στον τάφο τον ανοικτό, τον άδειο, τον ζωοποιό, αφού εκεί μέσα γεννάται η ζωή, η αληθινά μεγάλη ζωή του πνεύματος.
 Και τούτην τη σκάλα, που ενώνει τον Άδη με τον Ουρανό, πρώτος την ανέβηκε ο Χριστός, με την Ανάσταση και την Ανάληψη του. 
Την ανέβηκε μετά η Παναγία μητέρα του με την ένδοξη κοίμηση της. 
Την ανέβηκαν αργότερα όλοι οι άγιοι, οι μάρτυρες, οι ομολογητές και φίλοι του Χριστού μας.

Γιορτάζει ο μέσα μας άνθρωπος με τούτο το θέαμα της ουράνιας σκάλας.
 Θάνατος, όπως τον γεύτηκαν οι γενεές, δεν υπάρχει, μνήμα για να θυμόμαστε μονάχα τους νεκρούς ανύπαρκτο, ο τάφος με την ταφόπλακα, που σκεπάζει για πάντα την ύπαρξη, εξαφανίζεται.
 Μέσα στον τάφο μπήκε η Ζωή,
 δηλαδή ο Χριστός «η Ζωή εν τάφω».
 Έπειτα μπήκε στον τάφο η μητέρα της Ζωής - του Χριστού, Παναγία μας.
 Τον άδειασαν για πάντα τον τάφο.
 Εξαφάνισαν την έννοια θάνατος,
 τώρα μονάχα η Ζωή βασιλεύει, και η πρόσκαιρη, μα προπαντός η αιώνια.
 Είναι να μην πανηγυρίζεις με όλη σου την ύπαρξη;
Και κάτι ακόμα σημαντικό.
 Ούτε ο Χριστός μετά την Ανάληψη του εγκατέλειψε τη γη και τους ανθρώπους για πάντα «μεθ' υμών είμι πάσας τας ημέρας έως της συντέλειας, του αιώνος», 
ούτε η Παναγία βρίσκεται μόνο ψηλά και μακριά μας.
 Γιατί κι εκείνη «εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπε» είναι πάντα κοντά μας και πλάι μας και ακούει τον πόνο μας και βλέπει τον αγώνα και τις αγωνίες μας και βοηθά και πρεσβεύει για όλους μας. 
Μα ούτε και οι άγιοι μας εγκαταλείπουν.
 Βρίσκονται πάντα «μεταξύ ουρανού και γης», σαν «νέφος μαρτύρων» αληθινό. 
Ακόμα, ούτε καί μεις, όταν ο Θεός μας καλέσει κοντά του, θα αφήσομε για πάντα τη γη.
 Καί ενώ θα περιμένομε ψηλά τους ζωντανούς σωματικά αδελφούς μας,
 θα βλέπουμε,
 θα αγαπούμε,
 θα προσευχόμαστε για όλους που αγαπούμε.
Υπάρχει πιό μεγάλο,
 πιό αληθινό,
 πιό σωτήριο μήνυμα από την Κοίμηση;
 Αληθινά κάθε τάφος, που ανοίγεται στη γη, γίνεται σκάλα, που οδηγεί στον ουρανό τον κάθε πιστό Χριστιανό.,,,,, ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

18/7/14

ΚΟΙΤΑΞΕ ΑΝΘΡΩΠΕ !!!!!

Βλεπω τον λαο του Θεου..
 Τον κατανυσσομαι αυτον τον λαο.
 Τον αποθαυμαζω.
 Τον παρακαλω.
Με παραμυθει.
 Με διδασκει.
Μου μιλαει με ενα σιωπηρο ρημα,
 ολος μια φωνη,
 ολος ενα βλεμμα,
 ολος μαζι μια ελπιδα,
 μια απαντοχη,
 ενα καλεσμα,
 αγια αναμονη της Βασιλειας.
Μα ξερεις; θα μου πει...
 Κοιταξε ανθρωπε!
 Η Βασιλεια ειναι εδω!
 Μια Βασιλεια του Θεου,
 σε καθε γειτονια,
 σε καθε τοπο. Δωρεαν.

Kαποιοι περνανε βιαστικοι εξω απο την Βασιλεια,
 δεν την βλεπουν δεν την ακουν,
 την παραθεωρουν,
 εφοσον ομοιωθη με εναν μικρο κοκκο σιναπεως η Βασιλεια, την βλεπουν,
 την σηκωνουν μονο οι ταπεινοι,
 οι ασημαντοι κατα κοσμον.
Λουσμενος ολοτελα,
 μεσα απο τις μικρες κορες του φωτος, τις ηλιαχτιδες, προβαλλει,
 αυτος ο λαος,
 ευσεβης και αμαρτωλος,
 ιερος και αθλιος,
 αγιος και αλητης,
αλλα εμμενων εν τω Χριστω,
 εμμενων εν τω Κυριω,
 ενηλικιωνεται μερα με την ημερα κατα Θεον,
 ερχομενος απο χρονια που δεν μπορεις να τα μετρησεις,
 με την ιστορια και την λογικη αυτου του κοσμου,
 χαμενος μεσα στην αχλυ του θυμιαματος,
 κατανενυγμενος απο το μυσταγωγικο Χερουβικο,
 ευλογουμενος απο τον γεροντα Ιερεα,
 περικλειστος στον Ναο του Κυριου του,
 περιβλεπτος απο τους διακονητες των θειων μυστηριων,
 απροσμετρητων Αγγελων,
 που τους αναγνωριζουν χαμογελωντας μοναχα τα παιδικα ματια των ενσαρκων αδελφων τους.
Βλεπω ετουτο τον λαο.
 Προσπαθω να τον αναμετρησω, να τον αφουγκραστω. Εικονα ζωντανη, παλλομενη, παιρνει ανασες και μιλα, προσκυνα και σταυροκοπαει το στηθος της.
Εξω ο κοσμος κοιμαται,
 αδιαφορει, πεθαινει, παει και παει, γυριζει και χανεται.
Και εδω, τι συμβαινει στ'αληθεια εδω περα; Το ζεις, αλλα δεν το εννοεις.
Τι θελει ο λαος ετουτος εδω; Τι γυρευει καθε Κυριακη; Πανω κατω, ειναι οι ιδιοι. Οι λιγοι, οι ελαχιστοι.
Σταυρωμενοι; Σταυρωτες; Αυτοι ξερουν, αυτοι μετανοουν, αυτοι αγωνιζονται. Για τον θυσιαζομενο αμνο, καθε ψυχη εχει αξια. Καθε ψυχη, ολος ο κοσμος.
Γριες, γεροι, μανες, παιδια, ανδρες, εφηβοι, μωρα, αρρωστοι, υγιεις, αλλοι ξεκινουν, αλλοι τελειωνουν, αλλοι πιστευουν, αλλοι προσπαθουν, καποιοι ζουν, πολλοι αναζητουν, προσευχη και απορια, εκσταση και αδιαφορια, ολα χωρουν, ολα συμβαινουν, αδυναμιες, δυναμεις, υπομονες, αδημονιες, ευχη, κομποσχοινια, μα και γκρινια και καπου κουτσομπολιο, ομως τα παντα εδω ειναι ανθρωπινα, αληθινα.
Ετσι μας προσελαβε ο Θεος, ετσι μας ανασηκωσε, ετσι μας ανεχεται. Μακροθυμει. Αναμενει. Αγαπα.
Ολα τα βλεπω, ολα τα αποδεχομαι. Ποιος θα κρινει, και ποιος θα επιβραβευσει; Και εμενα ποιος;
Αυτος ο Αμνος, αυτος που κειτεται εσφαγμενος, γιαυτον τον λαο, για ολους εμας, αυτην την στιγμη μεσα στο Ποτηριο της Ζωης, σιωπα και θυσιαζεται, σιωπα και δεν μας κρινει.
Εχει αλλη λογικη, εχει αλλη αγαπη, εχει αλλη ζωη. Μας ζωοποιει, μας δινει ξανα και ξανα, εβδομηντα φορες το επτα, την ευκαιρια να ζησουμε αληθινα.
Το χερουβικο συνεχιζεται, ετοιμαζεται η μεγαλη Εισοδος, ο Χριστος ερχεται παλι, νυν και αει να σταυρωθει, να θυσιαστει να παρει την αμαρτια του κοσμου, την αστοχια, την ασπλαγχνια να την κανει ζωη, περισσον ζωης.
Και καθενας που μπορει και θελει, απο τουτη την συναξη εδω, θα παρει τον Χριστο, και θα πορευθει. Θα πορευθει τον δικο του Γολγοθα, την δικη του αδικια, την πικρα, την μοναξια, την πτωχεια, τον θανατο.
Ολοι στα δικα τους, στην ζωη, στον πονο, στα αδιεξοδα ισως, ανθρωπινως, μα ολοι παλι εδω στην Βασιλεια.
Καθε ψυχη, καθε ταλαιπωρη υπαρξη, εμπρος στα ματια μου, μεταμορφωνεται. Δοξαζεται, αγιαζεται, χαριτωνεται.

Με τα ποδια στην γη, με το σωμα στα βασανα, με το νου στην καθημερινη στεναχωρια του βιου, με την ψυχη στον ουρανο, με το πνευμα στα αθανατα, με την ελπιδα, και τον εκκλησιασμο στον Παραδεισο, που δεν ειναι αλλος απο την αιωνια κοινωνια και θεωρια του Παντεποπτου Χριστου.
"...πάσαν τὴν βιωτικὴν ἀποθώμεθα μέριμναν, ὠς τὸν βασιλέα τῶν ὃλων ὑποδεξόμενοι, ταῖς ἀγγελικαῖς ἀοράτως δορυφορούμενον τάξεσιν. Ἀλληλούϊα..."
Περνα σεμνα, απεριττα, αθορυβα μπροστα μας ο Χριστος. Τοσο απλα, τοσο Βασιλικα. Τοσο οικεια, τοσο Θεϊκα.
Eδω ο νους σαλευει απο την θεση του.
Ποιος ανθρωπο-κατασκευασμενος ειδωλο-θεος, ποια νοηση, ποια φαντασια, ποια επινοημενη θρησκεια του κοσμου ετουτου, ποια ταχα υψηλη φιλοσοφια, ποιος δηθεν κοινωνικος οραματισμος και συστημα, ποιο μεγαλεπηβολο φλυαρο ρητορικο σχημα, μπορεσε ποτε να συλλαβει, να αρθρωσει να ομολογησει, εναν τοσο ταπεινο, Θεο, τοσο ανθρωποποιημενο, σεσαρκωμενο, φιλο, αδελφο, οικειο, τα παντα τοις πασι, για ολους, μια αιωνια θυσια για μας, για την αναξια μας υπαρξη, την απανθρωπια μας, την αστοχια μας, την κακοτητα και την φθηνεια μας, την ακατανοησια μας, την ρηχοτητα μας, και την συγχυση μας;
Κανεις. Εκτος απο τον λαο που ειναι εδω τωρα. Καθε Κυριακη. Ξανα και ξανα εδω.

Και προχωρα η λειτουργια, το εργο του λαου, προχωρανε τα αγια τοις αγιοις, εις Αγιος, εις Κυριος, Ιησους Χριστος!
Και ερχεται η Απολυση..
Και περνα καθε ψυχουλα, να παρει το αντιδωρο, που λεει η ευσεβης παραδοση μας, οτι ειναι το σωμα της Παναγιας, το ευλογημενο και αγιασμενο υπολοιπο του Αρτου, που απεμεινε απο την θυσια του Αμνου, ειναι το παναγιο σωμα που Τον φιλοξενησε, τον εφερε στον κοσμο ασπορως, τον ετεκε με αρρητο τροπο, να λειτουργησει, να θεραπευσει, να διδαξει, να σωσει τον κοσμο.
Αδειαζει ο Ναος, μοσχοβολα, λαμπει, ξελειτουργουνται οι Ιερεις, καθενας παει στον τοπο του. Πορευεται.
Αυτος ο λαος, πορευεται. Πορευεται ως ο Ισραηλ, μεσα στην ερημο, στα παθη, στα βραχια, στην δυσκολια.
Ομως, μεσα στην πορεια του, μεσα στην αδεια χουφτα του, μετα την προσληψη του αντιδωρου, κρατα κατι αγιο, κατι μοναδικο, σφιχτα και κανεις δεν μπορει να του το αφαιρεσει.
Κρατα και παιρνει μαζι του, ενα μικρο Χερουβικο, μια ανακρουση ουρανιας μελωδιας, μια αγγελομουση ηχω, που τον συντροφευει, τον κρατα ορθιο, ζωντανο να εχει κατι, να προσμενει, κατι να τον περιμενει, κατι να τον παραμυθει, μια μυστικη αναμονη της ερχομενης, της παρουσης, της επικειμενης Βασιλειας των Ουρανων.
Αυτος ο λαος, εχει ζησει, κι αν δεν εχει ζησει, τουτο το πρωϊνο, τουτη την Κυριακη, με βροχη, με ηλιο και ζεστη, με πολεμο, και ειρηνη, με ιστορια, και καθημερινοτητα, με ησυχια και διωγμους, εχει ζησει και εχει δει..
Σε καθε ανασα, σε καθε απογνωση, θα τον συντροφευει μεσα στην σιωπη του θανατου, μεσα στην ενοχη σιωπη των δολοπλοκιων, του κοσμοκρατορα πονηρου και των δουλων του, ενα μικρο αγγελικο ακουσμα σε ηχο πρωτο, ενα λειτουργικο Χερουβικο.
Ως τον Βασιλεα των Ολων, υποδεξομενοι..
Ερχου Κυριε. Ηρθες, ερχεσαι, θα ερθεις. Ο λαος Σου, σε ποθει και σε περιμενει.
Εργα των χειρων Σου, ειμεθα, μην ημας, παρακαλουμε, και δεομεθα, παριδεις.
Αυτος ο λαος, ψαλλοντας το Χερουβικο, μεσα στην λειτουργια του, μεσα στην λειτουργια της ζωης, και του θανατου του, Σε περιμενει, εχει μονο Εσενα να περιμενει, τιποτα αλλο δεν τον κρατα εδω, παρα να περιμενει Εσενα και την καθε Κυριακη Σου, μεχρι την Μια και ατελειωτη Κυριακη Ημερα Σου.
Ειμαι και εγω λαος..
Σαν γυριζω το κλειδι στην πορτα, σαν να αθετω ηδη θελοντας και μη το "πάσαν τὴν βιωτικὴν ἀποθώμεθα μέριμναν", επανερχομαι στα καθήμας, και αναλογιζομαι..
Ειμαι και'γω λαος, ειστε και εσεις λαος, που τυχον διαβαζετε τουτο το φλυαρο χαζοπονημα, και οτι και εαν ειμαστε, οτι και εαν μας κατατρωει, οτι και εαν μας αλλοιωνει και μας απομακρυνει, ας εχουμε κατα νου, ας εχουμε ακουσμα μας, το Χερουβικο..
Και ας κοιταμε καπου καπου, εχουμε σε καποια τσεπη πεταμενο, μετα απο καθε Κυριακη, ξεχασμενο εκεινο τον κοκκο της σιναπεως, που απο εμας περιμενει να τραφει και να βλαστησει, να μας δωσει ζωη περα απο την αθλια ζωη μας.
Ειναι η Βασιλεια του Χριστου, και ειναι το Χερουβικο της προανακρουσμα, που μας κρατα ορθιους, κοντρα σε ολους και σε ολα, κοντρα στον ιδιο μας τον εαυτο, παντα ορθιο, παντα αγωνιζομενο, και παντα ευλογημενο, αυτον τον λαο, τον λαο του Θεου του Ζωντος, που ειτε προφασει, ειτε εν αληθεια, Χριστον καταγγελει, στον κοσμο και στην οικουμενη.
Τον λαο των χερουβικων υμνων, και των δοξαστικων, με το αντιδωρο στο χερι, και την ελπιδα και την προσευχη στο αλλο.
Ακουγεται ισα ισα, χαμηλα και ανεπαισθητα, ουρανια και μυστικα:

"..ταῖς ἀγγελικαῖς ἀοράτως δορυφορούμενον τάξεσιν."
Αλληλουϊα.

Απο την μια η ανθρωπινη, μικροτητα και αδυναμια, απο την αλλη η ακρα θεϊκη συγκαταβαση και η αλληλοπεριχωρηση, συναμα με την παντοδυναμια και το ακαταληπτο του Τριαδικου Θεου.

16/7/14

Μακαριστός Γέρ. Παΐσιος Αγιορείτης: Η αχαριστία είναι μεγάλη αμαρτία την οποία ήλεγξε ο Χριστός

ο Γέρων Παϊσιος με το μακαριστό  Ιατρό Νικ. Λιλιόπουλο

Όταν βλέπετε έναν άνθρωπο να έχει μεγάλο άγχος, στενοχώρια και λύπη, ενώ τίποτε δεν του λείπει, να ξέρετε ότι του λείπει ο Θεός.

Όποιος τα έχει όλα, και υλικά αγαθά και υγεία, και, αντί να ευγνωμονεί τον Θεό, έχει παράλογες απαιτήσεις και γκρινιάζει, είναι για την κόλαση με τα παπούτσια. Ο άνθρωπος όταν έχει ευγνωμοσύνη, με όλα είναι ευχαριστημένος. Σκέφτεται τί του δίνει ο Θεός και χαίρεται τα πάντα. Όταν όμως είναι αχάριστος, με τίποτε δεν είναι ευχαριστημένος. γκρινιάζει και βασανίζεται με όλα….
Θέλω να πω ότι, αν δεν αναγνωρίζουμε τις ευλογίες που μας δίνει ο Θεός και γκρινιάζουμε, έρχονται οι δοκιμασίες και μαζευόμαστε κουβάρι. Όχι, αλήθεια σας λέω, όποιος έχει αυτό το τυπικό, την συνήθεια να γκρινιάζει, να ξέρει ότι θα του έρθει σκαμπιλάκι από τον Θεό, για να ξοφλήσει τουλάχιστον λίγο σ΄ αυτήν την ζωή.

Και αν δεν του έρθει σκαμπιλάκι, αυτό θα είναι χειρότερο, γιατί τότε θα τα πληρώσει όλα μια και καλή στην άλλη ζωή.

- Δηλαδή Γέροντα, η γκρίνια μπορεί να είναι συνήθεια;

- Γίνεται συνήθεια, γιατί η γκρίνια φέρνει γκρίνια και η κακομοιριά φέρνει κακομοιριά. Όποιος σπέρνει κακομοιριά, θερίζει κακομοιριά και αποθηκεύει άγχος. Ενώ, όποιος σπέρνει δοξολογία, δέχεται την Θεϊκή χαρά και την αιώνια ευλογία. Ο γκρινιάρης, όσες ευλογίες κι να του δώσει ο Θεός, δεν τις αναγνωρίζει. Γι΄ αυτό απομακρύνεται η Χάρις του Θεού και τον πλησιάζει ο πειρασμός. τον κυνηγάει συνέχεια ο πειρασμός και του φέρνει αναποδιές, ενώ τον ευγνώμονα τον κυνηγάει ο Θεός με τις ευλογίες Του.

Η αχαριστία είναι μεγάλη αμαρτία την οποία ήλεγξε ο Χριστός : «Ουχί οι δέκα εκκαθαρίσθησαν ; οι δε εννέα πού ;» (Λουκάς 17,17), είπε στον λεπρό που επέστρεψε να τον ευχαριστήσει. Ο Χριστός ζήτησε την ευγνωμοσύνη από τους δέκα λεπρούς όχι για τον εαυτό Του αλλά για τους ίδιους, γιατί η ευγνωμοσύνη τους ίδιους θα ωφελούσε.

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ, Ε΄ ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ, εκδ. ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ», ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2006, σ. 141 κ.ε.-

πηγή: ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟ ΒΗΜΑ

9/7/14

Αν θες να γλιτώσεις, φύγε... αν θέλεις να αγιάσεις, μείνε!

Δευτέρα, Ιουλ 07 2014

Το 1933 ο περίφημος γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης σε ηλικία 21 ετών πήρε την μεγάλη απόφαση της ζωής του να εγκαταλείψει τον κόσμο και να γίνει μοναχός στο άγιο Όρος.
Έχοντας σαν οδηγό του την ανεπιφύλακτη πίστη και εμπιστοσύνη του στο Θεό έφτασε σε μια από τις πιο απομακρυσμένες και απαράκλητες περιοχές του Άθωνα, τα Καυσοκαλύβια. Εκεί η πρόνοια του Θεού τον οδήγησε στο ασκητικό Ησυχαστήριο του Οσίου Εφραίμ του Σύρου. Εκεί ζούσανε τρεις γέροντες, πολύ αυστηροί και τραχείς, κατά γενική ομολογία.
Έζησε κοντά τους με πολύ υπακοή, ταπείνωση και... υπομονή. Και τονίζουμε την υπομονή διότι οι γέροντες του (τους οποίους όλους γηροκόμησε και φρόντισε μέχρι την τελευταία τους πνοή), ήταν πάρα πολύ αυστηροί μαζί του. Του συμπεριφέρονταν απάνθρωπα. Το όνομά του δεν το άκουσε ποτέ να το λένε, παρά τον αποκαλούσαν πάντα με τα χειρότερα λόγια και πολλές φορές έφταναν και να τον χτυπούν.
Μια μέρα σαν άνθρωπος λύγισε και αγανακτισμένος πήρε την απόφαση να φύγει. Διστάζοντας όμως να εμπιστευτεί τον λογισμό του, σκέφτηκε να πάει πρώτα να τον εξομολογηθεί σε έναν πνευματικό στην Ιερά Μονή της Σιμωνόπετρας.
Με ειλικρίνεια εξέθεσε στον πνευματικό του όλη την αλήθεια και περιέγραψε τα γεγονότα. Αφού λοιπόν εξέθεσε όλα του δεινά που υφίστατο κοντά σε αυτούς τους ανθρώπους στο τέλος είπε: "Πάτερ δώσ' μου ευλογία να φύγω να γλιτώσω...". Ο διακριτικός πνευματικός αφού σκέφτηκε για λίγο του απάντησε: "Πάτερ Εφραίμ, αν θες να γλιτώσεις, φύγε, αν θέλεις να αγιάσεις μείνε... σκέψου και αποφάσισε". Ο Γέροντας Εφραίμ σκέφτηκε... και έμεινε....
Πέρασαν έτσι 45 ολόκληρα χρόνια. Ο τελευταίος από τους γέροντές του ο π. Νικηφόρος, ήταν ο χειρότερος απ' όλους... Μάλιστα τα τελευταία χρόνια αρρώστησε και έγινε ακόμα πιο δύστροπος και επιθετικός. Ο π. Εφραίμ, πιστός στην απόφασή του -γιατί αυτή είναι η λεβεντιά στη ζωή, να έχεις το θάρρος να την αντιμετωπίζεις και να σηκώνεις τον Σταυρό που σου οικονόμησε για τη σωτηρία σου η πρόνοια του Θεού- υπέμενε τα πάντα σαν νέος Ιώβ.

Το 1973 όταν κατάκοιτος πια ο γέροντας Νικηφόρος ψυχορραγούσε, ο π. Εφραίμ νύχτα και ημέρα καθόταν στο προσκέφαλό του και τον υπηρετούσε, ενώ συνέχισε να δέχεται "βροχή" τις ύβρεις και τις ταπεινώσεις.
Λίγο πριν το τέλος ο π.Νικηφόρος του είπε: "Σήκωσέ με. Σκύψε να σου πω..." Ο π.Εφραίμ πέρασε το χέρι του πίσω από την πλάτη του κατάκοιτου γέροντά του και έσκυψε το κεφάλι. Ξαφνικά το πρόσωπο του π. Νικηφόρου αλλοιώθηκε, έχασε την τραχύτητά του και πήρε την πιο ιλαρή έκφραση που μπορούσε να έχει ανθρώπινο πρόσωπο. Με όση δύναμη μπορούσε να επιστρατεύσει ο γέροντας άρπαξε το χέρι του π. Εφραίμ και του είπε: "Παιδί μου, εσύ δεν είσαι άνθρωπος, είσαι άγγελος... ευλόγησον..." του φίλησε το χέρι και ξεψύχησε στην αγκαλιά του...
Ανάμνηση του π. Διονυσίου Ανθόπουλου,
από διήγηση του γέροντος Αθανασίου Σιμωνοπετρίτου,
στην αδελφότητα της Ιεράς Μονής Παναγίας Δοβρά.

Δέσποινα Σεμερτζίδου
πηγή: http://ow.ly/yXpgJ

8/7/14

ΜΕ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΠΟΥ ΚΡΙΝΕΤΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ , ΜΕ ΑΥΤΟ ΘΑ ΚΡΙΘΕΙΤΕ ?????

Σε οποιαδήποτε ηλικία και αν είσαι, κατέβασε πιο κάτω την ιδέα που έχεις για τον εαυτό σου και εκμηδένισε την καύχησή σου.
 Το ο,τιδήποτε καλό και ωφέλιμο και σπουδαίο πράττεις, να το αποδίδεις στον Θεό, και ποτέ στον εαυτό σου.
 Να μην λες ποτέ "κοίτα τι τρομερό επίτευγμα έκανα", όσο τεράστιο και μνημειώδες μπορεί να είναι εκείνο που έχεις καταφέρει, διότι Εκείνος σου Έδωσε την Χάρη, την Δύναμη, την Έμπνευση, την Δημιουργικότητα, την απαραίτητη σωματική και πνευματική υγεία για να το πράξεις.
 Χωρίς τα Χαρίσματα Εκείνου,
 δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα.

Και όσες ικανότητες κι αν έχεις, και χαρίσματα πολλά -
 κι ασφαλώς θα έχεις -
 δούλεψέ τα ταπεινά. Αύξησέ τα.
 Πολλαπλασίασέ τα, όχι για να υπερηφανεύεσαι και για να τα διατυμπανίζεις, αλλά για να είσαι ευάρεστος στον Θεό
 (Δοξάζοντάς Τον ταυτόχρονα)
 και χρήσιμος κι ωφέλιμος στους ανθρώπους γύρω σου,
στην οικογένειά σου,
 στην εργασία σου,
 στο φιλικό σου περιβάλλον.

Και φυσικά, ποτέ μην κρίνεις κανέναν!
 "Μην κατακρίνετε για να μην κατακριθείτε"
  και "με το μέτρο που κρίνετε τους άλλους, με αυτό και θα κριθείτε",
  μας Δίδαξε ο Κύριος.

Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, μας Διδάσκουν πως μόνο ο Κύριος Έχει την Εξουσία να Κρίνει τον κόσμο, και επομένως πως όποιος από τους ανθρώπους κρίνει τον συνάνθρωπό του, τοποθετεί τον εαυτό του ως Κριτή
 "αντί του Χριστού" (στην Θέση δηλαδή του Χριστού), γίνεται δηλαδή αντίχριστος!

"Πρέπει να είμαστε αυστηροί με τον εαυτό μας και επιεικείς με τους άλλους",
 μας Διδάσκουν με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος οι Άγιοι ανά τους αιώνες.
 Αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να συγχωρούμε τους άλλους, όπως επίσης και να παραβλέπουμε τα ελαττώματά τους, όχι όμως και τα ελαττώματα τα δικά μας.
 Από την άλλη όμως, αυτό δεν σημαίνει πως θα πρέπει να κάνουμε παρέα με ανθρώπους που έχουν κακή διαγωγή, που χλευάζουν τον Χριστό, τους ενάρετους ανθρώπους και τα καλά έργα.
 Τέτοια άτομα δεν έχουν καμία θέση στο στενό μας περιβάλλον. "Βγάλτε τον κακό (αυτόν δηλαδή που έχει κακή διαγωγή) από ανάμεσά σας"
  μας Διδάσκει ο Απόστολος Παύλος στην Καινή Διαθήκη.
 Τους ανθρώπους αυτούς όμως, δεν τους κατακρίνουμε, δεν τους συγκρίνουμε με εμάς για να τους υποτιμήσουμε, αλλά ούτε και τους μισούμε.
 "Πάντοτε μισούμε την αμαρτία, και ποτέ τον αμαρτωλό"
 μας Διδάσκουν οι Άγιοι. Ο Θεός δεν Θέλει να μισούμε κανέναν άνθρωπο και για κανένα λόγο.
 Αντιθέτως,
προσευχόμαστε στον Κύριο για να τους Φωτίσει να μετανοήσουν και να Εξομολογηθούν, όσο ζούνε ακόμα στη ζωή αυτή.
 Διότι στην άλλη ζωή, δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για Εξομολόγηση (όπως μας Διδάσκει ο Κύριος με σαφήνεια στην Αγία Γραφή), παρά μόνο η Κρίση.

Τέλος, να δούμε και κάτι ακόμα σχετικό με το πόσο επικίνδυνες μπορούν να αποδειχθούν για όλους μας οι συγκρίσεις.
 Ας επιχειρήσουμε να φανταστούμε, σε ποιο κατάντημα θα φτάσει η κοινωνία μας, αν οι νέοι συγκρίνουν σήμερα τον εαυτό τους με τα αντικοινωνικά άτομα (π.χ. με τους αναρχικούς, τους διαρρήκτες, τους χούλιγκανς, τους καταστροφείς της ξένης περιουσίας, κ.α.), και μείνουν ευχαριστημένοι γιατί δεν είναι τέτοιοι, αδιαφορώντας ταυτόχρονα για το εάν λερώνουν την ψυχή τους με χίλια δυο άλλα σοβαρότατα αμαρτήματα!
Σε όσους συμβαίνει κάτι τέτοιο, η ταπείνωση, όπως επίσης και ένα πλήθος άλλων αρετών, έχουν εκλείψει από την ζωή τους.

Πρέπει επίσης να γνωρίζουμε, πως όταν κάνουμε κάτι καλό και το διαφημίζουμε, χάνουμε κάθε ίχνος ταπείνωσης, και επιπλέον δεν έχουμε καμία ανταμοιβή από τον Θεό, όπως ο Ίδιος μας Διαβεβαίωσε, Συμβουλεύοντάς μας παράλληλα:
"Να μην γνωρίζει το αριστερό σου χέρι, τι ποιεί το δεξί σου"!
Δεν Ευαρεστείται ο Θεός, όταν δημοσιοποιούμε τα καλά μας έργα.

Όσοι θέλουμε να γίνουμε μέτοχοι της ταπείνωσης,
 πρέπει επίσης να παραδεχόμαστε ταπεινά τα σφάλματά μας.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, για να φτάσουν στα Ουράνια Επίπεδα που έφτασαν, είχαν ως Βάση τους Πνευματική την Θεάρεστη και Μνημειώδη Παραδοχή "εγώ είμαι ο χειρότερος αμαρτωλός όλων των ανθρώπων"!
 Αυτός ακριβώς είναι και ο ορισμός της ανόθευτης ταπείνωσης.
 Αν τον πιστέψεις,
 ό,τι και να πει εις βάρος σου ο άλλος, δεν εξεγείρεσαι, δεν θυμώνεις, και δεν φιλονικείς ποτέ μαζί του.
 Διότι πολύ απλά, σου είπε αυτό που πιστεύεις. 
Οι Άγιοι έλεγαν πως "όποιος βάλει τον εαυτό του κάτω από όλους τους ανθρώπους, δεν κινδυνεύει να πέσει στην υπερηφάνεια.
 Από πού άλλωστε να πέσει, αφού είναι πιο κάτω από όλους;".
Και όπως χαρακτηριστικά μας Διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, ο άνθρωπος που έχει ταπείνωση μισεί ευθέως κάθε ανθρώπινη δόξα και κάθε έπαινο που μπορεί να του αποδώσουν οι άλλοι, ενώ από την άλλη υποδέχεται τις ατιμώσεις με ανοικτά τα χέρια και τις εναγκαλίζεται ως φάρμακο καθαρτικό των αμαρτιών του.
 Ταυτόχρονα, συνεχίζει ο Άγιος Ιωάννης, εξορίζει το θυμό και την οργή του, ενώ κάθε μέρα που περνά νιώθει πως αυξάνεται το βάρος των αμαρτιών του, εξαιτίας των κρυφών και ασυναίσθητων αμαρτιών και αμελειών του.

Η ταπείνωση, τέλος, προϋποθέτει τον σεβασμό μας απέναντι στο Πρόσωπο του Θεού, αλλά και απέναντι στο πρόσωπο του εκάστοτε συνανθρώπου μας. Με ταπείνωση πρέπει να προσευχόμαστε καθημερινά στον Θεό, ζητώντας πρωτίστως την συγχώρηση των αμαρτημάτων μας. Με ταπείνωση πρέπει να συζητάμε καθημερινά με τους συνανθρώπους μας, χωρίς υπερηφάνεια και εγωισμό και φυσικά, χωρίς καμία διάθεση φιλονικίας, δείχνοντάς τους την κατανόηση αλλά και την προσοχή που προσδοκούν από εμάς.

Στους ταπεινούς Δίνει πλούσια πάντα την Χάρη Του ο Θεός, τους Υψώνει και τους Τιμά. "Όποιος θέλει να είναι ο ανώτερος ανάμεσά σας, ας είναι ο υπηρέτης όλων", Είπε ο Κύριος στους μαθητές Του.

Συμπερασματικά, εκείνος που έχει την ταπείνωση, είναι αυτός που δεν θα υπερηφανευτεί για τίποτα, που δεν θα δημοσιοποιήσει τα καλά του έργα, αυτός που δεν θα κατακρίνει και δεν θα χλευάσει τους συνανθρώπους του, που δεν θα συγκρίνει τον εαυτό του με ανθρώπους, που ίσως να υστερούν απέναντί του σε κάποιο σημείο, αυτός που θα αποδώσει στον Θεό το ο,τιδήποτε καλό κι αν καταφέρει να κάνει, αυτός που όχι μόνο δεν γογγύζει εναντίον του Θεού για ο,τιδήποτε κακό και αν του συμβεί, αλλά ταπεινώνει τον εαυτό του μπροστά Του,
 αυτός που σέβεται τον Θεό και τον συνάνθρωπό του,
 αυτός που δεν έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του,
δεν θυμώνει,
 δεν εξοργίζεται,
 δεν κάνει τίποτα από διάθεση φιλονικίας ή κενοδοξίας,
 αλλά αντιθέτως θεωρεί τον άλλον ανώτερό του,
 αυτός που μισεί κάθε ανθρώπινη δόξα και έπαινο,
 ενώ ταυτόχρονα υποδέχεται τις ταπεινώσεις ως φάρμακο καθαρτικό των αμαρτιών του,
 αυτός που ελέγχει καθημερινά τον εαυτό του σύμφωνα με τον Άγιο Νόμο του Θεού,
και αναλογίζεται τι δεν κάνει σωστά και τι πρέπει να διορθώσει, αυτός που παραδέχεται ταπεινά τα λάθη του,
 και κάθε μέρα που περνάει, αισθάνεται περισσότερο αμαρτωλός.

Εύχομαι όλοι οι άνθρωποι κάποια στιγμή,
 να καταφέρουμε να αποκτήσουμε με την Βοήθεια του Θεού,
 την τεράστια αυτή Αρετή και να την εντάξουμε στην καθημερινότητά μας,
 με σκοπό το κοινό καλό όλων των ανθρώπων, και με κατάληξη την Σωτηρία των ψυχών αυτών.Αμην