Καλώς ήρθατε στην Παναγία Μηλεσιώτισσα που φιλοξενείται στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου στο Μήλεσι Αττικής

27/4/14

Ω ΤΗΣ ΣΥΓΚΑΤΑΒΑΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑΣ ΤΟΥ ΔΕΣΠΟΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ἐὰν ὁ Χριστὸς δὲν ἀναστήθηκε δὲν ἔχει πλέον κανένα νόημα καὶ περιεχόμενο τὸ κήρυγμά μας, ἀλλ’ ἐπίσης εἶναι ματαῖα καὶ κούφια ἀπὸ κάθε οὐσιαστικὸ περιεχόμενο καὶ ἡ πίστις σας.
 Καὶ τοῦτο διότι ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ σημαίνει τὴν ἀνάσταση τοῦ ἀνθρώπου,τὴν λύτρωσή του  ἀπὸ τὸ πτῶμα
τοῦ θανάτου, ἀπὸ τὴν δουλεία τῆς ἁμαρτίας.
 Σημαίνει τὸ πέρασμά του ἀπὸ τὸν θάνατον στὴν ζωή, στὴν ἀληθινὴ καὶ αἰώνια ζωή.

Χωρὶς τὴν ἀνάσταση ὅλο το χριστιανικὸ οἰκοδόμημα καταρρέει καὶ μεταβάλλεται σὲ μιὰ ἰδεολογία, σὲ ἕνα ἀνθρώπινο φιλοσοφικὸ κατασκεύασμα, ἀνίκανο νὰ σώσει, νὰ λυτρώσει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν θάνατον, ὁ ὁποῖος εἶναι κατὰ τὸν ἅγιο Ἰουστίνο Πόποβιτς «ἡ μόνη πικρία τῆς ζωῆς, ἡ μόνη πικρία τῆς ὑπάρξεως.
 Ἐξ αὐτοῦ προέρχεται καὶ ὅλη ἡ τραγικότητα τῆς ζωῆς».
 Ἐπειδὴ δὲ ἀκριβῶς ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ θεμελιακὸ γεγονὸς τῆς πίστεως, ἔπρεπε τὸ γεγονὸς αὐτὸ, νὰ βεβαιωθῆ ὡς ἀδιάψευστη ἱστορικὴ πραγματικότητα ἀπὸ πολλοὺς αὐτόπτες μάρτυρες.

Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε καὶ ὁ Κύριος μετὰ τὴν ἀνάστασή του ἐμφανίστηκε πολλὲς φορὲς ἐπὶ σαράντα ἥμερες, σὲ διάφορα πρόσωπα καὶ σὲ διάφορους τόπους.
 Μία ἀπὸ αὐτές, ἡ πιὸ σημαντική, ὑπῆρξε ἡ δεύτερη ἐφάνισή του στοὺς μαθητές, ὀκτὼ ἡμέρες μετὰ  τὴν πρώτη, παρόντος καi  τοῦ Θωμά.
 Εἶναι δὲ ἡ πιὸ σημαντική, διότι ἐδῶ ἔχουμε ὄχι μόνον τὴν θέα τοῦ ἀναστάντος, ἀλλὰ ἐπὶ πλέον καὶ τὴν ψηλάφιση τοῦ ἀναστημένου σώματος, ὁπότε ἡ ἀνάσταση ἐπιβεβαιώνεται καὶ διὰ τῶν ὀφθαλμῶν καὶ διὰ τῆς ἁφῆς καὶ διὰ τῆς ἀκοῆς.
 Ἐπὶ πλέον διακηρύττεται ἀπὸ τὸν μέχρι πρὸς τινὸς ἀπιστοῦντα μαθητῆ, ὅτι ὁ ἀναστάς Κύριος εἶναι ὁ πρὸ αἰώνων Θεός, ὁ σαρκωθεῖς Θεὸς Λόγος.

Ὅπως σημειώνει ὁ εὐαγγελιστής, ὅταν ὁ Θωμὰς ἐπέστρεψε στὸ ὑπερῶον καὶ τοῦ ἀνήγγειλαν γεμάτοι χαρὰ οἱ ἄλλοι μαθητές, ὅτι εἶδαν τὸν ἀναστημένο Κύριο, αὐτὸς ἐδήλωσε ἀπερίφραστα:

 «Ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων καὶ βάλω τὴν χείρα μου  εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ οὐ μὴ πιστεύσω» 
. Κοφτὴ καὶ κατηγορηματικὴ ἡ ἀπαίτηση τοῦ Θωμά, ποὺ θὰ ἱκανοποιοῦσε καὶ τὸν πιὸ ἀπαιτητικὸ καὶ ἀντικειμενικὸ ἐρευνητὴ καὶ ἀνακριτὴ τῆς ἀναστάσεως.
 Δὲν ἱκανοποιεῖται νὰ δὴ μὲτὰ μάτια τοῦ τὸν Ἐσταυρωμένο ζωντανό.
 Θέλει νὰ ἀγγίξει καὶ μὲτὰ χέρια του τὸ σῶμα τοῦ ἀναστημένου.
 Ἀκόμη περισσότερο!
 Νὰ ψηλαφήση μὲ τὰ δάκτυλά του τὶς πληγές, ποὺ προκάλεσαν τὰ καρφιὰ στὰ ἄχραντα χέρια του καὶ μὲ τὴν παλάμη του τὴν λογχευμένη του πλευρά.
 Μὲ ὅλες του τὶς αἰσθήσεις, ὅραση, ἀκοή, ἁφή, ζητεῖ νὰ λάβη πείραν τοῦ γεγονότος.
«Τὴν διὰ τῆς αἰσθήσεως τῆς παχυτάτης ἐζήτει πίστιν καὶ οὐδὲ τοῖς ὀφθαλμοῖς ἐπίστευεν.
 Οὗ γὰρ εἶπεν ἂν μὴ ἴδω, ἀλλ’ ἐὰν μὴ ψηλαφήσω…μήπως φαντασία τὸ ὀρώμενον ἤ», παρατηρεῖ ὁ ἱερὸς Χρυσὸστομος.

 Δηλαδὴ ὁ Θωμὰς ζητοῦσε τὴν πίστη ἐκείνη, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν αἴσθηση τῆς ἁφῆς, καὶ δὲν ἐπίστευε μόνο σ’ ὅσα τὸν πληροφοροῦσαν οἱ ὀφθαλμοί του. 
Διότι δὲν εἶπεν ἐὰν δὲν δῶ, ἀλλὰ ἐὰν δὲν ψηλαφήσω, μήπως εἶναι φαντασία τὸ ὀρώμενον.
Καὶ ὁ Κύριος, ποὺ ἀπὸ ἄπειρη ἀγάπη γιὰ τὸ πλάσμα τοῦ ὑπέμεινε τὴν ἐσχάτη ταπείνωση τοῦ σταυρικοῦ θανάτου, συγκαταβαίνει στὴν ἀπαίτηση τοῦ μαθητοῦ του. 
Ὑποχωρεῖ καὶ καταδέχεται νὰ ψηλαφηθῆ, γιὰ νὰ προσθέση ἔτσι μία ἀκόμη ἰσχυρὴ ἀπόδειξη τῆς ἀναστάσεώς του.
«Οἶμαι δέ…οἰκονομικώτατα σφόδρα τὴν τοῦ μαθητοῦ γεγονέναι πρὸς καιρὸν ὀλιγοπιστίαν, ἴνα διὰ τῆς αὐτοῦ πληροφορίας καὶ ἠμεῖς οἱ μετ’ αὐτὸν ἀνενδοιάστως πιστεύομεν, ὅτι τὴν σάρκα τὴν ἐπὶ τοῦ ξύλου κρεμαμένην καὶ παθοῦσαν τὸν θάνατον ἐζωοποίησεν ὁ Πατὴρ δὶ’ Υἱοῦ», παρατηρεῖ ὁ ἅγιος Κύριλλος.
 Δηλαδὴ ἡ πρόσκαιρη ἀπιστία τοῦ μαθητοῦ ὑπῆρξε θεία οἰκονομία, ἔτσι ὥστε ἡ ἰδικὴ τοῦ μαρτυρία καὶ βεβαίωσις νὰ γίνη καὶ σὲ μᾶς τοὺς μεταγενεστέρους ἀφορμὴ ἀνεπιφύλακτης πίστεως, ὅτι δηλαδὴ τὸ σῶμα ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖο ἐκρεμάσθηκε πάνω στὸ ξύλο τοῦ σταυροῦ καὶ ὑπέστη τὸν θάνατον, ἐζωοποίησε ὁ Πατέρας διὰ τοῦ Υἱοῦ.
 Μετὰ ἀπὸ ὀκτὼ ἡμέρας λοιπὸν ἐμφανίζεται καὶ πάλι στοὺς μαθητὲς παρόντος καὶ τοῦ Θωμά.
 Πρὸς αὐτὸν ἰδιαιτέρως τώρα ἀπευθύνεται ὁ Κύριος καὶ τὸν προσκαλεῖ νὰ τὸν ψηλαφήσει, ὅπως τὸ ἐζήτησε:
 «Φέρε τὸν δὰκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χείρας μου καὶ φέρε τὴν χείρα σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευρά μου καὶ μὴ γίνου ἄπιστος ἀλλὰ πιστὸς» 
. Σὰν νὰ τοῦ ἔλεγε: Θωμὰ ὅσα ἐδήλωσες πρὶν ἀπὸ ὀκτὼ ἡμέρες τὰ ἄκουσα ὡς Θεός, διότι ἤμουν ἀοράτως παρών.
 Ἰδοὺ λοιπὸν βρίσκομαι ἐνώπιόν σου, μὴ διστάσης νὰ μὲ ψηλαφήσης.
 Ὅπως σημειώνει σύγχρονος ἑρμηνευτής, ἐκεῖνο τὸ «φέρε καὶ ἴδε» καὶ ἐκεῖνο τὸ «φέρε καὶ βάλε» τοῦ Ἰησοῦ ἠχεῖ μέσα μας μυσταγωγικὰ σὰν ἕνα ἄλλο «λάβετε φάγετε», «πίετε ἐξαὐτοῦ πάντες».
 Ὁ Ἰησοῦς προσφέρει τὸν ἑαυτό του σὲ μιὰ κοινωνία τοῦ πάθους καὶ τῆς ἀναστάσεώς του. Ἀγγίζοντας ὁ μαθητὴς μὲ τὸ δάκτυλό του τὶς πληγὲς τοῦ Χριστοῦ, πιάνει τὸν θάνατό του καὶ ἀκουμπώντας τὸ χέρι στὶς οὐλές του, κρατᾶ τὴν ἀνάστασή του.
Ὁ Θωμὰς μένει κατάπληκτος, συγκλονισμένος μὲ ὅσα βλέπει καὶ ἀκούει.
 Ἐπὶ ὀκτὼ ἡμέρες πάλευε μὲ τοὺς λογισμοὺς τῆς ἀπιστίας.
 Τὰ κύματα τῆς λύπης καὶ τῆς ἀπελπισίας χτυποῦσαν ἐπικίνδυνα το σκάφος τῆς ψυχῆς του καὶ ἀπειλοῦσαν νὰ τὸ καταποντίσουν στὴν ἀπώλεια.
 Καὶ νὰ τώρα ξαφνικὰ καὶ ἀπροσδόκητα βλέπει μπροστὰ του ὁλοζώντανο τὸν Κύριο. Τὸν βλέπει νὰ εἰσέρχεται κεκλεισμένων τῶν θυρῶν. Τὸ ἕνα θαῦμα διαδέχεται τὸ ἄλλο.
 Σὲ ποιὰ ἄραγε κατάσταση δόξης βρίσκεται τὸ ἀναστημένο ἐκεῖνο σῶμα, ἀφοῦ μπορεῖ νὰ εἰσέρχεται κεκλεισμένων τῶν θυρῶν; 
Τὸν ἀκούει νὰ τὸν προσκαλεῖ, γιὰ νὰ τὸν ψηλαφίση.
 Ἄρα ἐγνώριζε τὶς ἀντιρρήσεις του.
Πλησιάζει ὁ Θωμάς, ἁπλώνειτὸ χέρι του, μὲ τὰ δάχτυλά του ψηλαφᾶ τὶς πληγές, μὲ τὴν παλάμη τὴν πλευρά του. 
Ὄντως αὐτὸς εἶναι ὁ διδάσκαλός του. Τὸ σῶμα του, ἀληθινὸ ἀνθρώπινο σῶμα μὲ σάρκα καὶ ὀστᾶ.
Εἶναι αὐτὸ τὸ σῶμα, ποὺ μέχρι πρὶν ἀπὸ λίγο εἶχε καρφωθῆ πάνω στὸ σταυρὸ καὶ ὄχι κάποιο ἄλλο.
 Καὶ ἰδοὺ οἱ πληγές του, ποὺ ἀποδεικνύουν τὸν θάνατόν του.

 Ὢ τῆς συγκαταβάσεως καὶ τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Δεσπότου!

Καταδέχεται νὰ ψηλαφηθῆ καὶ νὰ ἐρευνηθῆ, γιὰ νὰ στηρίξη στὴν πίστη τὸν κλονισμένο μαθητή, ἀλλὰ παράλληλα νὰ βεβαιώσει τὴν ἀνάστασή του, κατὰ τρόπον ἀδιαμφισβήτητον καὶ ἀναντίρρητον, σὲ ὅλες τὶς γενεὲς τῶν ἀνθρώπων ἀνὰ τοὺς αἰώνας.
 Ὡραιότατα διατυπώνει τὴν ἀλήθεια αὐτὴ ἕνα τροπάριο τοῦ Κανόνος τῆς ζ΄ ὠδῆς τῆς Κυριακῆς του Θωμά: 

«Οὐ μάτην διστάσας ὁ Θωμὰς τὴ ἐγέρσει σου οὐ κατέθετο, ἀλλ’ ἀναμφίλεκτον ἔσπευδεν ἀποδεῖξαι ταύτην Χριστὲ τοῖς πάσιν ἔθνεσιν. Ὅθεν δι’ ἀπιστίας πιστωσάμενος πάντας, ἐδίδαξε  λέγειν. Σὺ εἰ Κύριος…».

 Δηλαδὴ ἡ ἀπιστία τοῦ Θωμὰ δὲν ἔγινε ματαίως καὶ χωρὶς λόγο, χωρὶς νὰ προκύψη ὠφέλεια πνευματική.
 Διότι μὲ τὴν ἀπιστία του ἔσπευδε, νὰ ἀποδείξη τὴν ἀνάσταση ἀναντίρρητη καὶ βεβαία σ’ ὅλους τούς λαούς.
Ἔτσι μᾶς ἐδίδαξε νὰ ὁμολογοῦμε καὶ ἐμεῖς, ὅπως καὶ αὐτός, ὅτι ὁ ἀναστᾶς εἶναι ὁ Κύριος καὶ Θεός μας.
 Μετὰ ἀπὸ τὴν συγκλονιστικὴ αὐτὴ ἐμπειρία, θριαμβευτικὴ ἐπακολουθεῖ ἡ ὁμολογία τοῦ Θωμά: 
«Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου».
 Ὁμολογία ὄχι μόνον τῆς ἀναστάσεως ἀλλὰ καὶ τῆς Θεότητος τοῦ ἀναστάντος.
 Δηλαδὴ ἐσύ, ποὺ νίκησες τὸν θάνατο δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ εἶσαι ὁ πλάστης καὶ δημιουργός μου, διότι ἡ ἀνάσταση, ἡ νίκη τοῦ θανάτου, δὲν εἶναι ἔργο ἀνθρωπίνης, ἀλλὰ θείας δυνάμεως.
Ὁ λόγος τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν Θωμά, ἀγαπητὲ φίλε, «καὶ μὴ γίνου ἄπιστος ἀλλὰ πιστὸς» δείχνει, ὅτι ὑπῆρχε ἐνδεχόμενο ὁ Θωμὰς καὶ μετὰ τὴν ψηλάφιση τοῦ ἀναστημένου σώματος, νὰ μὴν θελήση, νὰ πιστεύση καὶ νὰ παραμείνη ἀμετανόητος στὴν ἀπιστία.
 Ἀπὸ ἕνα τέτοιο ὅμως ἐνδεχόμενο κινδυνεύομε ὅλοι μας.
 Διότι ἡ ἀνάσταση ὑπάρχει καὶ λάμπει ἡλίου φαεινότερον σ’ ὅλη τὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος καὶ σ’ ὅλους τους αἰῶνες. Οἱ ἀποδείξεις πολλές, πειστικὲς καὶ ἀτράνταχτες, ἀποκλείουν καὶ τὸ παραμικρὸ ἐνδεχόμενο ἀμφιβολίας.
Ὅσοι ἑξακολουθοῦν νὰ ἀπιστοῦν δὲν ἔχουν ἐπιχειρήματα καὶ χάνονται στὸ σκοτάδι τῆς ἀπιστίας καὶ ἐν τέλει στὴν ἀπώλεια.
 Ἡ αἰτία τῆς ἀπιστίας βρίσκεται μέσα τους. 
Στὸ ὅτι δηλαδὴ κατὰ βάθος ἀγαποῦν τὴν ἁμαρτία καὶ τὴν ἀσωτεία καὶ δὲν θέλουν νὰ ἀλλάξουν ζωή. 
 «Αὕτη ἐστὶν ἡ κρίσις» λέγει ὁ εὐαγγελιστής, 
«ὅτι τὸ φῶς ἐλήλυθεν εἰς τὸν κόσμον καὶ ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος, ἢ τὸ φῶς.
  Ἣν γὰρ πονηρὰ αὐτῶν τὰ ἔργα
 ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

23/4/14

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Πάσχα ιερόν ημίν σήμερον αναδέδεικται,
Πάσχα καινόν, άγιον, Πάσχα μυστικόν"
Πλημμυρισμένοι με το πανευφρόσυνο φως της Αναστάσεως, το οποίο ανέτειλε από τον κενό και όλβιο τάφο του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, βιώνουμε και πάλι μέσα στο λειτουργικό χρόνο της εκκλησίας μας το θαύμα της Αναστάσεως ως γεγονός μιας νέας μεταγγίσεως της αναστημένης θεανθρωπίνου ζωής στη δική μας φθαρτή ψυχή.
 Η βεβαιότητα της υπερβάσεως του θανάτου και της ανυψώσεως της χοϊκής σαρκός μας στη χώρα της αφθαρσίας μας γεμίζει χαρά και διοχετεύει στις καρδιές μας την άκτιστη χάρη του αναστάντος Χριστού, η οποία κατά τρόπο μεταφορικό εκφράζεται στη λαμπρή φωτοχυσία των ναών μας και στις αναμμένες πασχαλιάτικες λαμπάδες, τα αντίτυπα του "μεγάλου φωτός", που κρατούν οι πιστοί.
 "Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια".
"Η χαρά της Αναστάσεως δεν είναι μια συναισθηματική ευφροσύνη, αλλά πληρότητα αγαλλιάσεων από την εμπειρία της νίκης.
Το "Αγιον Πάσχα" είναι η διάβαση του ανθρώπου από τη χώρα της δουλείας των εθνών στη χώρα της ελευθερίας των τέκνων του θεού.
 Είναι η μετάδοση της νέας εν Χριστώ ζωής, η προσφορά ενός νέου τρόπου υπάρξεως.
Ο Χριστός με την ανάστασή Του μας ενσωμάτωσε στην αιώνιο ζωή του Θεού.
 Δικαίως λοιπόν η ιερή υμνολογία μας επιστρατεύει τους πιο ωραίους χαρακτηρισμούς για να περιγράψει το υπέρκαλλο μεγαλείο της ημέρας.
 Αυτή η εορτή πασών των εορτών υπερεόρτιος, αυτή η εορτή του παντός κόσμου εγκαίνιον και σωτήριο" αναφωνεί ο άγιος Επιφάνιος Κύπρου.
"Το βαθύτερο νόημα του Πάσχα φανερώνεται στη ζωή της εκκλησίας.
 Η ανάσταση του Κυρίου ως θαύμα επαναλαμβανόμενο στις καρδιές των πιστών είναι η ανακαινιστική και ζωοποιός δύναμη της εκκλησίας, το πάντοτε νέο μήνυμα του Ευαγγελίου, ο συνεχής ύμνος της θείας λατρείας, το "ηγέρθη ο Κύριος όντως".
 Εντούτοις δεν είναι σπάνιο να υποδουλώνονται οι άνθρωποι και να συμπνίγονται μέσα στη φθαρτότητα της καθημερινότητας.
 Από τη ζωή όμως της νεκρώσεως, ως την απόγνωση και τη θλίψη, μόνο ο Αναστάς Κύριος μπορεί να μας λυτρώσει.
 Εκείνος μπορεί να ανακαινίσει το κατακερματισμένο πρόσωπό μας και να δώσει στα μάτια μας την έκφραση της απλότητας, στα χείλη μας να χαμογελούν ειλικρινά, στο μέτωπό μας να καθρεπτίζει την καθαρότητα της καρδιάς μας, γενικά να μας χαρίζει τη φυσιολογική λειτουργία της υπάρξεώς μας.
Η ανάσταση του Χριστού σημαίνει πάντοτε μια δημιουργική και ανακαινιστική ενέργεια του Θεού εντός της κοινωνίας, η οποία με επιταχυνόμενους ρυθμούς αποδυναμώνεται ηθικά και καθημερινά καθίσταται όλο και πιο πτωχή σε αξίες και ιδανικά.
 Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι η ανάσταση είναι έγερση του πεσόντος, είναι ζωοποίηση του νεκρού, είναι ανακαίνιση του παλαιού.
 Ο Χριστός δεν αποβάλλει τον κόσμο, όσο κι αν έχει διαστρεβλωθεί.
 Τον προσλαμβάνει, τον συμφιλιώνει με τον Θεό και τον ανακαινίζει.
 Η σήψη της κοινωνίας αφαιρείται με την ανάσταση.
 Ο παραλογισμός στις ανθρώπινες σχέσεις λογικεύεται με την ανάσταση.
 Το ψύχος της κακίας διαλύεται με το φως της αναστάσεως.
 Η ανάσταση είναι δύναμη και νίκη.ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ

20/4/14

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ,,,,,,,ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ

Σήμερον πάσα κτίσις άγάλλεται και χαίρει, ότι Χριστός άνέστη και 'Άδης έσκυλεύθη»! Σήμερα άνθρωποι και άγγελοι, ζώντες και κεκοιμημένοι, τό σύμπαν  ολόκληρο, «ούρανός τε και γή και τά καταχθόνια», τά πάντα γιορτάζουν και πανηγυρίζουν τήν Ανάσταση τοΰ Χριστού! Τό αναφέρει και τό σημερινό απο­στολικό ανάγνωσμα: Ό Κύριος «παρέστησεν έαυτόν ζώντα μετά τό παθείν αύτόν», δηλαδή μετά τό Πάθος και τόν θάνατο Του παρουσιά­στηκε στούς μαθητές Του ζωντανός, άναστημένος!
Θαύμα πρωτοφανές και νίκη συγκλονιστική! Διότι μέ τήν Άνάστασή Του ό Κύριος 'Ιησούς νίκησε τόν θάνατο και συνέτριψε τόν διάβολο. Πρόκειται γιά τή μεγαλύτερη νίκη πού συνέβη στήν ιστορία τοΰ κόσμου και ή όποία έγγυάται γιά κάθε πιστό χριστιανό τήν άρχή μιας άλλης βιοτής (ζωής) μέ αιώνια προοπτική: «Θανάτου έορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου τήν καθαίρεσιν, άλλης βιοτής τής αιωνίου άπαρχήν».
Γι΄ αύτό και ή 'Εκκλησία μας άπό σήμερα και γιά σαράντα ημέρες έορτάζει μέ λαμπρότη­τα τήν Ανάσταση τοΰ Κυρίου και μάς καλεί νά ψάλλουμε μέ όλη μας τή δύναμη και νά δια­λαλούμε παντού τό «Χριστός άνέστη»! Και ή αντίστοιχη άπάντηση άς άκούγεται μέ άκλόνητη πίστη και άπόλυτη βεβαιότητα: «Αληθώς άνέστη ό Κύριος»! Αύτός θά είναι πλέον ό καθημερινός χαιρετισμός μας γιά όλη αύτή τήν αναστάσιμη περίοδο. Αύτό εΐναι τό πιό έλπιδοφόρο μήνυμα γιά τόν σύγχρο­νο ταλαιπωρημένο κόσμο πού άναζητά στήριγμα κι ελπίδα, άλλά και γιά τόν κάθε άνθρωπο. Διότι κάθε άνθρωπος ιγαπά τή ζωή και θέλει νά ζήσει!

Τό συγκλονιστικό γεγονός τής Αναστά­σεως τού Σωτήρος Χριστού άποτελεΐ βα­σικό θεμέλιο τής πίστεως τών χριστιανών, άλλά και πέτρα σκανδάλου γιά τούς ά­πιστους. Είναι τό κρίσιμο σημείο όπου σκοντάφτει ή άνθρώπινη λογική. Άραγε άναστήθηκε ό Χριστός στ' άλήθεια; Πώς είμαστε βέβαιοι γι' αύτό;... Στις Πράξεις τών Αποστόλων, πού άρχίζουν νά άναγινώσκονται άπό τήν ήμέρα τού Πάσχα, διαβάζουμε ότι ό άναστάς Κύριος βεβαί­ωνε τούς μαθητές Του γιά τήν Άνάστασή Του μέ πολλές αποδείξεις: «έν πολ­λοίς τεκμηρίοις, δι' ήμερών τεσσαράκοντα όπτανόμενος αύτοίς». 'Επί σαράντα ημέ­ρες έμφανιζόταν στούς Αποστόλους κατά διαστήματα, τούς μιλούσε, έτρωγε μαζί τους, συζητούσαν και τούς αποκάλυπτε τά μυστήρια τής Βασιλείας τού Θεού.
"Ολα αύτά δέν μπορεί νά είναι ψέμα και άπάτη, διότι συνέβησαν όχι μόνο ένώπιον τών Αποστόλων άλλά και ένώπιον πολλών άλλων μαρτύρων σέ διαφορετικό χρόνο και τόπο. Άλλά και οί ϊδιοι οί Από­στολοι δέν ήταν εύκολόπιστοι και άφελείς. Είναι χαρακτηριστικό ότι δέν πίστεψαν άμέσως τις Μυροφόρες γυναίκες, όταν έκείνες τούς άνήγγειλαν την είδηση γιά τήν Ανάσταση, άλλά έτρεξαν οί ίδιοι νά διαπι­στώσουν τήν άλήθεια. Και ό Θωμάς, όπως είναι γνωστό, ήθελε νά δεί τόν Χριστό και νά Τόν ψηλαφήσει γιά νά πιστέψει ότι πραγματικά άναστήθηκε. Όλα αύτά φανε­ρώνουν ότι οί μαθητές δέν δέχθηκαν άβασάνιστα τήν Ανάσταση τού Χριστού, άλ­λά βεβαιώθηκαν άπό τις έπανειλημμένες έμφανίσεις τού Άναστάντος γιά τήν άλή­θεια τού πράγματος. Άλλωστε και μόνο τό γεγονός ότι οί άγιοι Απόστολοι άφιέρωσαν τή ζωή τους ολόκληρη γιά νά έξαγγέλλουν «τό φαιδρόν τής Αναστάσεως κήρυγμα» χωρίς νά ύπολογίζουν κόπους, περιφρο­νήσεις, έξευτελισμούς, μαρτύρια και θάνα­το, άποδεικνύει τήν άλήθεια τής Αναστά­σεως.
Αύτή τήν άλήθεια τής Αναστάσεως τού Κυρίου καλούμαστε κι έμείς οί πιστοί χρι­στιανοί νά διακηρύττουμε, σύμφωνα μέ τόν λόγο τού άναστάντος Κυρίου πού μάς μεταφέρει τό σημερινό άποστολικό άνάγνωσμα. Απευθύνεται ό Κύριος στούς Μαθητές Του και τούς προαναγγέλλει ότι θά λάβουν δύναμη και ένίσχυση άπό τό Άγιο Πνεύμα. Και έπιλέγει: «Έσεσθέ μοι μάρτυρες έν τε Ιερουσαλήμ και έν πάση τή Ιουδαία και Σαμαρεία και έως έσχάτου τής γης». Εσείς θά γίνετε μάρτυρες τής ζωής μου και τής διδασκαλίας μου και στήν Ιε­ρουσαλήμ και σ' όλη τήν Ιουδαία και στή Σαμάρεια και μέχρι τό τελευταίο και πιό άπομακρυσμένο σημείο τής γης.
Μάρτυρες τής Αναστάσεως άναδείχθηκαν οί άγιοι Απόστολοι, οί Μάρτυρες, οί Όμολογητές, οί θεοφόροι Πατέρες και Οι­κουμενικοί Διδάσκαλοι, οί όσιοι Ασκητές και όλοι γενικά όσοι φανέρωσαν στή ζωή τους «έργω και λόγω» τή δύναμη τής Ανα­στάσεως. Μάρτυρας τής Αναστάσεως άποδεικνύεται και κάθε πιστός χριστιανός πού άντιστέκεται στή φθορά τής άμαρτίας και ζει άπαλλαγμένος άπό τά πάθη, αύτός πού ύπομένει τόν πόνο και τις δοκιμασίες, αύτός πού δέν φοβάται τόν θάνα­το, άλλά τόν άντικρίζει ώς πέρασμα στήν αιώνια ζωή. Αύτή τή μαρτυρία άς δίνου­με κι έμείς μέ τή ζωή μας, ώστε νά άντηχεί και στό περιβάλλον μας τό πιό συγκλονι­στικό μήνυμα έλπίδας: «Χριστός άνέστη! - Αληθώς άνέστη!»

9/4/14

ΩΣΑΝΝΑ , ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ Ο ΕΡΧΟΜΕΝΟΣ ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΚΥΡΙΟΥ !!!!!!!!

Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου».

Η Κυριακή των Βαΐων αποτελεί τη γέφυρα που περνά τον κάθε πιστό από την Αγία Τεσσαρακοστή στην εβδομάδα των Αγίων Παθών.

Ο Κύριος εισήλθε στην Ιερουσαλήμ ταπεινά αλλά και συγχρόνως θριαμβευτικά.
Ταπεινά, διότι «ο έχων θρόνον ουρανόν και υποπόδιον την γην. επί πώλου αλόγου εμετρίασε σήμερον» και ο τοις Χερουβείμ εποχούμενος και υμνούμενος υπό των Σεραφείμ, επέβη επί πώλου όνου».
 Αλλά και θριαμβευτικά, διότι το πλήθος του λαού τον προϋπάντησε ως βασιλέα.
Την αληθινή νίκη και δύναμη μόνο η ταπείνωση την χαρίζει όπως ο ίδιος ο Κύριος μας διαβεβαιώνει. Είναι το μέσον από το οποίο διεξήχθησαν όλα τα έργα της πνευματικής μας αναγεννήσεως.
Η νηστεία άρχισε με την ταπείνωση του Τελώνου και έκλεισε με την ταπείνωση του Κυρίου, ο οποίος μας άφησε αυτή την αρετή ως οδό για τη Ζωή και την Ανάσταση.
Και εμείς ο Νέος Ισραήλ, περιμένουμε να προϋπαντήσουμε τον Κύριο, ο οποίος έρχεται πράος και ταπεινός να εισέλθει στην Ιερουσαλήμ των ψυχών μας.
 Περιμένουμε να προϋπαντήσουμε τον νικητή του θανάτου και του Άδου, γιατί δι' Αυτού και εμείς γινόμαστε νικητές της αμαρτίας.
Οι τρεις πρώτες ημέρες (Μ. Δευτέρα, Μ. Τρίτη, Μ. Τετάρτη), μας προετοιμάζουν για τα Άγια Πάθη και η τάξις των Ακολουθιών είναι ίδια. Η Θεία Λειτουργία των Προηγηασμένων Δώρων, οι καθιερωμένες μετάνοιες, η προσευχή του Αγίου Εφραίμ κλπ.
Τα ευαγγελικά αναγνώσματα του όρθρου αυτών των ημερών κάνουν αναφορές στις τελευταίες διδασκαλίες του Κυρίου, έχοντας ως κεντρικό σημείο την αγωνία της προσμονής της Δευτέρας Παρουσίας. Έτσι τα Άγια Πάθη προμηνύουν συγχρόνως την υπόσχεση για την Ανάσταση και τη Μέλλουσα Κρίση.
Με τις ακολουθείες αυτών των ημερών, η Εκκλησία παρακινεί τον κάθε ένα από εμάς σ' αυτή την εγρήγορση της αναμονής του ερχομού του Νυμφίου Χριστού.
 «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός». Και πάλι «Τον νυμφώνα σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον και ένδυμα ουκ έχω, ίνα εισέλθω εν αυτώ. Λάμπρυνόν μου την στολη της ψυχής, φωτοδότα και σώσον με».


Η Βασιλεία ανοίχθηκε, ο νυμφών του Σωτήρος είναι έτοιμος και μπορεί να έρθει σε οποιαδήποτε στιγμή, ακόμη και τα μεσάνυκτα. Και εμείς οφείλουμε να είμαστε έτοιμοι με ένδυμα γάμου που θα κοσμείται από τις αρετές και να αγρυπνούμε, όχι μόνο με μια άσκηση εγρηγόρσεως και προσευχής, αλλά και με μια πασχαλινή και εσχατολογική στάση.
Η πτώχεια, η αγάπη και η ταπείνωση του Θεού είναι τα στολίδια τα οποία μας ανοίγουν διάπλατα την θύρα του ευτρεπισμένου νυμφώνος Χριστού.
 Σ' αυτή την προετοιμασία και αναμονή πρέπει να επιμείνουμε λίγο περισσότερο.
Ας προσερχόμαστε στους Ιερούς Ναούς καθ' όλη την εβδομάδα των Αγίων Παθών ως ευλαβείς προσκυνητές του Βασιλέως Χριστού, κατά την οποία θα ζήσουμε τα συνταρακτικότερα γεγονότα του κόσμου.
Ο ίδιος ο Θεός ταπεινώνεται ως άνθρωπος, υπομένει ύβρις και χλευασμούς, κακοποιείται και σταυρώνεται για χάρη ολόκληρης της ανθρωπότητος.
 Ο άνθρωπος αρνήθηκε τον Παράδεισο με την παρακοή των πρωτοπλάστων.
 Τώρα ο Παράδεισος που είναι ο ίδιος ο Χριστός έρχεται στον άνθρωπο.
Ας Τον ακολουθήσουμε με ειλικρίνεια,
Με  ταπείνωση,Με  μετάνοια και συντριβή, ώστε συγκινημένοι να συμπαρασταθούμε στο μαρτύριό Του, να γονατίσουμε μαζί Του στη Γεσθημανή,
Να Τον συνοδεύσουμε ανερχόμενο προς τον Γολγοθά,
 Να Τον αντικρύσουμε υψωμένο στο Σταυρό και να Τον υμνήσουμε ως Βασιλέα θριαμβευτή
 Ως Αναστάντα και νικητή του θανάτου και του Άδου.ΑΜΗΝ

3/4/14

ΧΑΙΡΕ ΑΜΨΥΧΕ ΤΡΑΠΕΖΑ, ΑΡΤΟΝ ΖΩΗΣ ΧΩΡΗΣΑΣΑ

Ὅλα ὅμως τὰ ξεπερνάει ἀφάνταστα σὲ ἀξία καὶ σημασία τὸ μοναδικὸ «μύρον τὸ πολύτιμον», ἡ Παναγία, ποὺ εἶναι ταυτόχρονα καὶ «σκεῦος, μύρον τὸ ἀκένωτον ἒπ” αὐτὸ κενωθὲν εἰσδεξάμενον». Πῶς νὰ μὴν ἀποπνέει γι” αὐτὸ εὐωδία ὑπερκόσμια, θεϊκὴ διὰ μέσου τῶν αἰώνων μέχρι σήμερα καὶ στοὺς αἰῶνες;
Ἔφτασες κιόλας στὸ μέσο τοῦ Ναοῦ, ψυχή μου. Ἀπέναντί σου εἶναι ἡ ὡραία Πύλη. Δὲν περνάει κανένας ἀπ” αὐτήν. Μόνον ὁ ἱερεύς. Καὶ αὐτὸς μονάχα ὅταν λειτουργεῖ. Εἶναι ἡ πύλη, ἀπὸ τὴν ὁποία μοναχὰ ὁ Χριστὸς περνάει, γιατὶ «εἰς τόπον Χριστοῦ» τελετουργεῖ ὁ ἱερεύς. Εἶναι γι” αὐτὸ ἡ ὡραία Πύλη «πύλη ἀδιόδευτος». Καὶ εἶναι τόσο ὡραῖος καὶ τόσο βαθὺς ὁ συμβολισμὸς της! Προφητικὲς οἱ ῥίζες της. «Καὶ ἐπέστρεψέ με, λέει ὁ προφήτης Ἰεζεκιήλ, καὶ ἐπέστρεψέ με κατὰ τὴν ὁδὸν τῆς πύλης τῶν Ἁγίων τῆς ἐξωτέρας, καὶ τῆς βλεπούσης κατὰ ἀνατολάς, καὶ αὕτη ἦν κεκλεισμένη. Καὶ εἶπε Κύριος πρός με· ἡ πύλη αὕτη κεκλεισμένη ἔσται˙ οὐκ ἀνοιχθήσεται˙ καὶ οὐδεὶς οὐ μὴ διέλθῃ δι” αὐτῆς, ὅτι Κύριος ὁ θεὸς Ἰσραὴλ εἰσελεύσεται δι” αὐτῆς καὶ ἔσται κεκλεισμένη…. Κατὰ τὴν ὁδὸν τῆς πύλης εἰσελεύσεται καὶ κατὰ τὴν ὁδὸν αὐτοῦ ἐξελεύσεται. Καὶ εἰσήγαγέ με κατὰ τὴν ὁδὸν τῆς πύλης τῶν Ἁγίων… καὶ ἰδοὺ πλήρης δόξης ὁ οἶκος Κυρίου»
. Μὰ καὶ ἡ πύλη αὐτὴ καταντάει σύμβολο, γιατὶ συμβολίζει τὴν ἀληθινὴ πύλη, «τὴν μόνην πύλην, ἥν ὁ Λόγος διώδευσε σαφῶς», ἀλλὰ ἀδιοδεύτως!
- Εἶναι ἀνοιχτὴ ἡ Ὡραία Πύλη. Καὶ βλέπεις διὰ μέσου της μὲ σεβασμὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα, ὅπου τελεῖται ἡ φρικτὴ Ἀναίμακτος Λατρεία, τὸ Μυστήριο τῶν Μυστηρίων, ἡ θεία Εὐχαριστία. Ἀποτελεῖ τὸ κέντρο ὄχι μόνο τῆς θείας Λατρείας μας, ἀλλὰ καὶ τῆς ἴδιας τῆς Ἐκκλησίας. Ἂν αὐτὴ λείψει, γκρεμίζεται ὅλη ἡ Ἐκκλησία. Ἡ Ἐκκλησία στέκει ἢ πέφτει μαζὶ μὲ τὸ ἱερότατο αὐτὸ Μυστήριο, γιατὶ δὲν εἶναι ἄλλος παρὰ ὁ Χριστός ποὺ ὑπάρχει σ” αὐτὸ καὶ ἐνεργεῖ σ” αὐτὸ καὶ διὰ μέσου του. Καὶ ὅπου Χριστός, ἐκεῖ καὶ Ἐκκλησία. Καὶ ὅμως πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα βλέπεις —δὲν βλέπεις; Ἐκείνη, ψυχή μου, ποὺ εἶναι καὶ τὴν προσφωνεῖς- «χαῖρε, ἔμψυχε τράπεζα, Ἄρτον Ζωῆς χωρήσασα», ἐσὺ Παναγία, ποὺ χώρησες καὶ βάσταξες μέσα σου καὶ ἐπάνω σου τὸ Χριστό!
- Καὶ ἡ καρδιὰ τῆς Ἁγίας Τραπέζης ποία νὰ εἶναι; Μὰ τὸ βλέπεις, ψυχή μου. Εἶναι τὸ θεῖο καὶ ἱερότατο Εὐαγγέλιο. Σ” αὐτὸ εἶναι κατατεθειμένος ὁ λόγος τοῦ Λόγου, σαρκωμένος γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ σὲ σύμβολα γραφῆς καὶ λαλιᾶς. Εἶναι ὁ «σαρκωμένος» λόγος στὴ γλῶσσα τῶν ἀνθρώπων γιὰ νὰ μποροῦν νὰ τὸν δεχτοῦν καὶ νὰ τὸν κατανοήσουν στὸ βαθμό ποὺ μποροῦν˙ γιὰ νὰ μποροῦν νὰ νιώθουν τὸ κατὰ δύναμη καὶ μὲ τὴ χάρη πάντα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος «τὸ μυστήριον τὸ χρόνοις αἰωνίοις σεσιγημένον, φανερωθὲν δὲ νῦν» .
Θὰ τὸ πίστευες ὅμως, ψυχή μου, πὼς καὶ αὐτὸ τὸ ἱερότατο Εὐαγγέλιο, τὸ Βιβλίο τῶν βιβλίων, εἰκόνα εἶναι; Πραγματικὰ εἰκονίζει τὴν «Χριστοῦ Βίβλον τὴν ἔμψυχον, ἐσφραγισμένην τῷ Πνεύματι τὸν Τόμον, ἐν ᾧ δακτύλῳ ἐγγέγραπται πατρὸς ὁ Λόγος», τὴν Παναγία. Καὶ ποιὸς εἶναι ὁ «δάκτυλος» τοῦ θεοῦ; ῥωτᾶς. Μοῦ, τὸ λέει τὸ ἴδιο τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο. Πρόσεξε μόνο λίγο καὶ θὰ τὸ καταλάβεις. «Εἰ δὲ δακτύλῳ θεοῦ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια, ἄρα ἔφθασεν ἐφ” ὑμᾶς ἡ βασιλεῖα τοῦ θεοῦ» καὶ «εἰ δὲ ἐγὼ Πνεύματι θεοῦ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια, ἄρα ἔφθασεν ἒφ” ὑμᾶς ἡ βασιλεῖα τοῦ Θεοῦ»
Πρῶτα λοιπὸν «ἐγράφη» ὁ Λόγος στὴν «ἔμψυχον Βίβλον», τὴν Παναγία, καὶ ἔπειτα ἦταν δυνατὸν νὰ γραφτεῖ τὸ Ἅγιο Εὐαγγέλιο ὡς βιβλίο. Καὶ «γράφτηκε» καὶ «σφραγίστηκε» «Πνεῦμα Ἅγιο». Δὲν τὸ εἶπε ὁ ἄγγελος; «Πνεῦμα Ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπὶ σὲ , Πάναγνε Κόρη, καὶ Δύναμις Ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι…» . Ναί, σ” αὐτὴν τὴ ζωντανὴ Βίβλο «δακτύλῳ ἐγγέγραπται Πατρὸς ὁ Λόγος».
Τὸ ἔνιωσες, ψυχή μου, τώρα πὼς ἡ Παναγία μας εἶναι
- Ὁ Ναὸς ὁ ἔμψυχος τῆς θεότητος;
- ἡ θεία εἴσοδος τῆς σωτηρίας;
- ἡ πύλη ἡ ἀδιόδευτος, ποὺ μόνος διώδευσεν ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, ὁ Χριστός;
- ἡ ἔμψυχος Τράπεζα, ποὺ βαστάζει ἐπάνω της τὸν Ἄρτον τῆς Ζωῆς
- ὁ πολιτιμότατος Τόμος, στὸν ὁποῖο μὲ τὸν θεῖον Δάκτυλόν Του, τὸ Πανάγιον Πνεῦμα, ὁ θεὸς καὶ Πατὴρ «ἔγραψε» ἀνεξίτηλα τὸν Λόγον Του;
Καὶ καταλαβαίνεις τώρα, ψυχή μου, πιὸ καλὰ ἀπὸ ἄλλοτε, γιατὶ ἡ Παναγία Μητέρα μας περιέχει μέσα της τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ ἔχει τόσο μεγάλη θέση, τὴ μοναδικὴ, μέσα στὶς καρδιὲς τῶν πιστῶν τοῦ ἀγαπημένου Υἱοῦ της, τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος μας Χριστοῦ;
Νὰ γιατὶ πρέπει νὰ ἀκούσεις, ψυχή μου, κι ἐσὺ τὸ μυστικὸ κάλεσμα, τὸ ὁποῖο σοῦ ἀπευθύνεται, γιὰ νὰ ἀκολουθήσεις τὴν Παναγία Μητέρα καὶ νὰ μεταμορφωθεῖς κι ἐσὺ μὲ τὴ χάρη τοῦ Κυρίου σ” αὐτό ποὺ πρώτη Ἐκείνη ὑπερθαυμαστὰ ἔγινε, στὰ δικὰ σου πάντα μέτρα. Γιατὶ ἐσὺ βέβαια ποτέ σου δὲν θὰ μπορέσεις νὰ τὴ φτάσεις. Αὐτὴ εἶναι ἀνέφικτη. Εἶναι ἡ «μόνη ἄμωμος καὶ καλή». Εἶναι αὐτή, στὴν ὁποία δὲ βρῆκε ψεγάδι κανένα ὁ μόνος ἀκήρατος Κύριος. Εἶναι αὐτή, ποὺ μόνον αὐτῆς τὴ μοναδικὴ ὀμορφιὰ ὕμνησε τὸ Πνεῦμα. Εἶναι αὐτή ποὺ «ἐπεθύμησεν ὁ Βασιλεὺς τοῦ κάλλους» της , γιατὶ πραγματικὰ ξεπερνάει καὶ αὐτῶν τῶν ὑπερκαλῶν ἀγγέλων τὴν καλλονή. Ὅμως ὁπωσδήποτε πρέπει νὰ τῆς μοιάζεις κι ἐσύ, ψυχή μου, ὅσο μεγάλη κι ἂν εἶναι ἐκείνη καὶ ὅσο μικρὴ καὶ ἀσήμαντη κι ἂν εἶσαι ἐσύ. Πρέπει μὲ τὸν τρόπο σου νὰ τῆς μοιάσεις καὶ νὰ τῆς μοιάζεις ὅλο καὶ περισσότερο, μέρα τὴ μέρα, χρόνο τὸ χρόνο, ἂν θέλεις.ΑΜΗΝ