Καλώς ήρθατε στην Παναγία Μηλεσιώτισσα που φιλοξενείται στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου στο Μήλεσι Αττικής

24/2/14

ΟΣΟΙ ΜΕ ΤΡΩΝΕ ΘΑ ΠΕΙΝΑΣΟΥΝ ΚΙ' ΑΛΛΟ

Οἱ ψυχὲς ποὺ ἀγαποῦν τὸν Θεὸ καὶ τὴν ἀλήθεια, δὲν ὑποφέρουν οὔτε τὴν παραμικρὴ ἐλάττωση τοῦ ἔρωτά τους πρὸς τὸν Κύριο. Ἀλλὰ καρφωμένες ὁλοκληρωτικὰ στὸ σταυρό Του αἰσθάνονται μέσα τους τὴν Πνευματικὴ προκοπή. Πληγωμένες λοιπὸν ἀπὸ τὸν πόθο Του, κι ἄν ἀκόμη ἀξιωθοῦν Θεία μυστήρια καὶ μετάσχουν εὐφροσύνης καὶ Χάριτος, δὲν ἔχουν πεποίθηση στὸν ἑαυτό τους, οὔτε νομίζουν ὅτι εἶναι τίποτε. Ἀλλὰ ὅσο ἀξιώνονται πνευματικὰ χαρίσματα τόσο ἐπιζητοῦν τὰ οὐράνια. Καὶ ὅσο περισσότερη προκοπὴ αἰσθάνονται, τόσο πιὸ λαίμαργες γίνονται γιὰ τὰ θεῖα. Καὶ ἐνῶ εἶναι πνευματικὰ πλούσιες, κάνουν σὰν νὰ εἶναι φτωχές. «Ὅσοι μὲ τρῶνε θὰ πεινάσουν κι’ ἄλλο, καὶ ὅσοι μὲ πίνουν θὰ διψάσουν κι’ ἄλλο», λέει ἡ Θεία Γραφή.Αὐτοῦ τοῦ εἴδους οἱ ψυχὲς ἀξιώνονται νὰ λάβουν τὴν τέλεια ἐλευθερία ἀπὸ τὰ πάθη καὶ ν’ ἀποκομίσουν τὴν ἔλλαμψη καὶ τὴν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μὲ τὴν πληρότητα τῆς Χάρης. Ὅσες ὅμως εἶναι ὀκνηρές καὶ ἀποφεύγουν τοὺς κόπους καὶ δὲν ἐπιζητοῦν τὸν ἁγιασμὸ τῆς καρδιᾶς ἀπὸ αὐτὴ ἐδῶ τὴ ζωή, ὄχι ἐν μέρει, ἀλλὰ ὁλοκληρωτικά.
Αὐτὲς ἄς μὴ ἐλπίζουν νὰ κοινωνήσουν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ ν’ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὰ πάθη τῆς κακίας• αὐτὲς κι’ ἄν ἀξιωθοῦν τὴ Θεία Χάρη, ἐπειδὴ ξεγελιοῦνται ἀπὸ τὴν κακία, ἀφήνουν κάθε πνευματικὴ φροντίδα, διότι ἀπολαμβάνουν ὀλίγη πνευματικὴ γλυκύτητα. Ἔτσι οἱ ψυχὲς αὐτὲς εἶναι εὔκολο νὰ πέσουν σὲ ἔπαρση, διότι δὲν ἀγωνίζονται νὰ φτάσουν τὴν τέλεια ἀπάθεια. Καὶ καθὼς ἀρκοῦνται στὴ λίγη αὐτὴ ἐνίσχυση τῆς Χάρης καὶ προκόβουν ὄχι στὴν ταπείνωση, ἀλλὰ στὴν ἔπαρση, ἀπογυμνώνονται κάποτε κι’ ἀπὸ τὸ χάρισμα ποὺ ἔλαβαν. Γιατὶ ἡ ψυχή, ποὺ ἀγαπάει ἀληθινὰ τὸν Θεό, κι’ ἄν ἀκόμη μυριάδες ἀρετὲς κατορθώσει, ἔχει τέτοια μετριοφροσύνη, σὰν νὰ μήν ἔχει ἀρχίσει ἀκόμη νὰ ζεῖ κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ νοιώθει ἀπληστία καὶ ἔρωτα γιὰ τὴ Θεία ἀγάπη ποὺ ἐμπνέει ὁ Δεσπότης Χριστός.
Στὰ πνευματικὰ αὐτὰ μέτρα οὔτε μονομιᾶς οὔτε εὔκολα μπορεῖ νὰ φτάσει κανείς, ἀλλὰ ἀφοῦ προηγηθοῦν πολλοὶ κόποι καὶ ἀγῶνες καὶ περάσουν χρόνια μὲ δοκιμασίες καὶ ποικίλους πειρασμούς, μέχρι τὸ τέλειο μέτρο τῆς ἀπάθειας. Ἔτσι, ἀφοῦ δοκιμασθεῖ μὲ πόνους καὶ κόπους καὶ ὑποφέρει μὲ γενναιοψυχία ὅλους τοὺς πειρασμούς ποὺ προξενεῖ ἡ κακία, ἀξιώνεται νὰ λάβει τὶς μεγάλες τιμές καὶ τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὸν Θεϊκὸ πλοῦτο. Ἔπειτα γίνεται καὶ κληρονόμος τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.

14/2/14

ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ

Από τα παραδείγματα αυτά καταλαβαίνουμε, ότι το μυστικό της επιστροφής βρίσκεται σε δύο σημεία στο θαυμασμό της πίστεως και στη δική μας αύτομεμψία.
Αδελφοί μου! Ή θρησκεία του Ιησού μας έχει μεγαλείο, ή Εκκλησία είναι ύψος θαυμαστό. Μέσα σ' αυτήν ακούγεται το «Αγαπάτε αλλήλους» (Ίωάν. 13,34' 15,12), το «Έλθέτω ή βασιλεία σου» (Ματθ. 6,10), βασιλεία δικαιοσύνης, αγάπης, αδελφοσύνης, ειρήνης. Άλλα δεν ωφελεί να μείνουμε μόνο σ' αυτό το θαυμασμό. Πρέπει συγχρόνως να στρέψουμε την προσοχή και κάπου άλλου να εξετάσουμε τον εαυτό μας, να δούμε την αθλιότητα μας, ν' αναλογιστούμε σε ποια απόσταση από το μεγαλείο αυτό βρισκόμαστε εμείς, όπως έκανε ό άσωτος. Αν το κάνουμε αυτό, θα διαπιστώσουμε την τρομακτική αντίθεση. Ή διαπίστωσης αυτή θα μας βάλει σε ανησυχία και σοβαρές σκέψεις. Και έτσι μπορεί να γεννηθεί μέσα μας ή ώθηση ν' αφήσουμε τα χαμηλά, να πάρουμε ταπεινωμένοι το δρόμο της επιστροφής, και βαδίζοντας συνεχώς προς την κορυφή να βρεθούμε τέλος στην πατρική οικία και να δεχθούμε όπως ό άσωτος τον εναγκαλισμό της σωτηρίας.

6/2/14

ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

Ο Θεός γνωρίζει την ανθρώπινη φύση μας, γνωρίζει ότι το να πέσουμε είναι ανθρώπινο.
Το να μείνουμε όμως πεσμένοι αυτό είναι το παράδοξο.
Αν πέσω στον δρόμο θα προσπαθήσω να σηκωθώ και αν δεν μπορώ θα έρθουν άλλοι να με βοηθήσουν.
Πάντως δεν θα μείνω πεσμένος στον δρόμο.
Όμως στην ηθική πτώση, πέφτουμε και δεν θέλουμε να σηκωθούμε.
Στο Πιστεύω λέμε. «Ομολογώ έν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών».
Επειδή δεν μπορούμε να ξαναβαπτιστούμε υπάρχει το δεύτερο βάπτισμα, που είναι η εξομολόγηση και η μετάνοια.
Η εξομολόγηση δεν γίνεται μπροστά στο εικόνισμα, παρά μόνο στον ιερέα. Το μυστήριο της εξομολογήσεως το δημιούργησε ο Κύριος μετά την Ανάστασή Του και μάλιστα υπάρχει κάτι το χαρακτηριστικό που δεν υπάρχει σε άλλα......μυστήρια, για να δείξει την σπουδαιότητα της εξομολογήσεως. (Ιωάν. Κ΄ 21-23) «είπεν ούν αυτοίς ο Ιησούς πάλιν, ειρήνη υμίν, καθώς απέσταλκέ με ο πατήρ, καγώ πέμπω υμάς, και τούτο ειπόν ενεφύσησεν και λέγει αυτοίς, λάβετε Πνεύμα Άγιον».Την ημέρα της Πεντηκοστής επληρώθησαν, εβαπτίσθησαν στο Άγιον Πνεύμα. Η μεγάλη πνοή που ακούστηκε, επλήρωσε όλον τον οίκο που έγινε μία κολυμπήθρα και εβαπτίσθησαν «εν Πνεύματι Αγίω και πυρί». Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος είχε πει . «Εγώ σας βαπτίζω εν ύδατι, ο ερχόμενος όμως πίσω από εμένα θα σας βαπτίση εν Πνεύματι Αγίω και πυρί».Είπεν ο Κύριος: «ά τίνων αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς, άν τίνων κρατήτε, κεκράτηνται». Αυτήν την εξουσία την έδωσε στους αποστόλους και δι’ αυτών στους ιερείς μέχρι σήμερα.Η Εκκλησία μας έχει την διαδοχή και δεν σταματά πουθενά. Μόνο στους αποστόλους έδωσε αυτήν την εξουσία, την οποία ενήργησε πρώτος ο Ιησούς Χριστός. Όταν κατέβασαν μπροστά του, χαλώντας την στέγη στον παραλυτικό (Ματθ. Θ΄ 2-7) «και ειδών ο Ιησούς την πίστιν αυτών είπε τω παραλυτικώ, θάρσει, τέκνον» (πάντα μας δίνει θάρρος και κουράγιο) «αφέωνταί τοι αί αμαρτίαι σου». Ο παραλυτικός εξακολουθούσε όμως να μένει στο κρεβάτι του. Μερικοί από τους γραμματείς είπαν μέσα τους. Ποιος είναι αυτός που αφαιρεί αμαρτίες; Αυτό το κάνει μόνο ο Θεός.Η άφεση των αμαρτιών γίνεται στον αόρατο πνευματικό κόσμο, δεν υπάρχει κανένα ορατό σημείο. Ο Χριστός κατάλαβε τι εσκέπτοντο και λέει:- Για να δείτε ότι έχω εξουσία να συγχωρώ τις αμαρτίες, τότε λέει στον παραλυτικό «εγερθείς άρόν σου την κλίνην και ύπαγε εις τον οίκον σου και εγερθείς απήλθεν εις τον οίκον αυτού».Το αόρατο και το ορατό σημείο. ‘Εκανε το ορατό για ν΄ αποδείξει το αόρατο. Ότι πράγματι είχε την δύναμη και την εξουσία να συγχωρεί αμαρτίες.Του είπε επίσης να σηκώσει και το κρεβάτι του, για να δείξει ότι η θεραπεία είναι πλήρης και τέλεια. Ενώ πριν δεν μπορούσε να κινηθεί καν τώρα είναι τόσο γερός που μπορεί να σηκώσει και το κρεβάτι του. Η συγχώρηση των αμαρτιών είναι τέλεια και να μην επανερχόμαστε στα ίδια. Ο παραλυτικός που σηκώθηκε είναι μία ωραία συμβολική εικόνα. Και εμείς καμιά φορά στο να επιτελέσουμε έργα αγαθά είμαστε παράλυτοι, δεν κουνάμε ούτε το μικρό μας δαχτυλάκι, δεν σηκώνουμε τα πόδια μας να επισκεφτούμε κάποιον που έχει ανάγκη.Όταν όμως αναγεννηθούμε, όταν μας συγχωρεθούνε οι αμαρτίες μας, τότε γινόμαστε τελείως υγιείς. Ανοίγουμε τα χέρια και αγκαλιάζουμε τον πονεμένο και δίνουμε σ’ αυτόν που έχει ανάγκη.Τα πόδια μας είναι στέρεα και πηγαίνουμε να επισκεφθούμε τον άρρωστο και τον φυλακισμένο.Παραστεκόμαστε όποιον έχει ανάγκη, όχι μόνο υλική, αυτό είναι εύκολο.Υπάρχουν και άλλες ανάγκες ηθικές, που χρειάζεται να δώσεις τον εαυτό σου, τις δυνάμεις σου, την ψυχή σου.Να πονέσεις με τον δικό του πόνο για να μπορέσεις να τον καταλάβεις. Μόνο έτσι μπορείς να τον βοηθήσεις. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο όταν είσαι τελείως υγιής.Ο Κύριος έχει επίσης την δύναμη να κρατά τις αμαρτίες. Να μένουν ασυγχώρητες.Οι Φαρισαίοι έκαναν διάφορες ερωτήσεις στον εκ γενετής τυφλό, για να διαστρεβλώσουν την αλήθεια, όπως συνήθως έκαναν.Ο πρώην τυφλός τους είπε. – Εγώ ένα ξέρω, ότι ήμουν τυφλός και τώρα βλέπω Τότε αυτοί άρχισαν να τον βρίζουν. (Ιωάν. Θ΄ 39) «Και είπεν ο Ιησούς, εις κρίμα εγώ ήλθον εις τον κόσμον τούτον» (για να γίνει διαχωρισμός μεταξύ των ανθρώπων, να ξεχωριστούν οι καλοπροαίρετοι από τους διεστραμμένους) «ίνα οι μη βλέποντες βλέπωσι και οι βλέποντες τυφλοί γένωνται».Του είπαν οι Φαρισαίοι. – Μήπως νομίζεις ότι εμείς δεν βλέπουμε; (στιχ. 41) «είπεν αυτοίς ο Ιησούς, εί τυφλοί ήτε, ούκ αν είχετε αμαρτίαν , νυν δε λέγετε ότι βλέπομεν, ή ούν αμαρτία υμών μένει». Αν δεν είχατε γνώση της Γραφής, δέν θα είχατε αμαρτία. Τώρα που λέτε ότι βλέπετε η αμαρτία σας μένει διότι είναι θεληματική και συνεχιζόμενη. Αυτήν την αμαρτία δεν συγχωρεί ο Θεός, όχι αυτήν που γίνεται από άγνοια ή από αμέλεια και σπεύδουμε να την βγάλουμε από πάνω μας.
Όταν πέσουμε στον βούρκο της αμαρτίας αμέσως ξέρουμε τι θα κάνουμε. Θα πάμε να πλυθούμε και να καθαριστούμε με την μετάνοια και την εξομολόγηση.

3/2/14

ΚΥΡΙΕ ΣΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΜΗΝ ΜΕ ΑΦΗΝΕΙΣ

Ιησού μου, Ιησού μου δώσε να σε γνωρίσω, να σε αγαπήσω, με την καρδιά μου όμως! …
Η ζωή κοντά στο Χριστό είναι ωραία. Πότε θα το νοιώσω βαθειά;
Κύριέ μου, σήμερα ήθελα να Σου πω πως θέλω να ανήκω σε Σένα. Σου το ΄πα κι άλλες φορές. Το ξέχασα όμως αρκετές φορές από τότε. Σήμερα με βοηθας
 να Σου το ξαναζητήσω. Σ΄ ευχαριστώ και Σε παρακαλώ, αυτό το δώρο χάρισέ το στο παιδί Σου. Βοήθησέ με, μέχρι το βράδυ αυτό να σκέπτομαι. Κύριε, Σύ ξέρεις τις πληγές μου. Ξέρεις όμως και την προσπάθειά μου. Το όνομά Σου στα χείλη μου το έχω συχνά. Και η επίκληση αυτή κάνει θαύματα. Γλυκύτατε Ιησού, βοήθησέ με να Σου κουβεντιάζω πιο συχνά. Όταν μου έρχεται το κύμα του κακού τότε να Σου κουβεντιάζω πιο πολύ για να περνά η μπόρα. Κι αν τα κύματα με βρέξουν, και με βρέχουν συχνά, Σύ μην αφήσεις τη βάρκα μου να τσακιστεί.
Σοί μόνω αμαρτάνω καί Σοί μόνω προσπίπτω.
Ιησού μου, σε ικετεύω: έλα και κάνε ένα περίπατο μέσα στην ταραγμένη θάλσσα της καρδιάς μου.
Πές και πάλι ένα “πεφίμωσο”. Αμήν.Κύριε, εν θλίψει εμνήσθημέν Σου…
Η βροχή γονιμοποιεί τα σπέρματα των καρπών στη γη και το δάκρυ τα σπέρματα των αρετών σην ψυχή.
Κύριε, δός μου το χάρισμα των δακρύων, γιατί Σύ μόνος ξέρεις πόση λάσπη κρύβω μέσα μου. Ναί, ακούω τη φωνή Σου να λέει: “Λούσου στα δάκρυά σου για να καθαρισθείς”.
Κύριε, πάρε την ελευθερία μου και οδήγησέ την όπου θέλεις.
Πάρε την μνήμη μου και σβήσε και χάραξε ό,τι θέλεις.
Πάρε τη βούλησή μου και εκπαίδευσέ την στις άγιες εντολές Σου.
Πάρε το πνεύμα και χαρίτωσέ το με το λόγο Σου.
Μίλησε Σύ, Κύριε, στη ζωή μου, την αδύνατη, την αμαρτωλή! …
Δείξον μοι, Κύριε.
Η καρδιά μου σφίγγεται τόσο δυνατά.
Τα μάτια μου γίνονται τόσο θαμπά.
Ο αναστεναγμός μου πιο βαθύς.
Κύριε, στις δύσκολες αυτές στιγμές μη μ΄ αφήνεις. Παρουσιάσου.
Μίλησέ μου μυστικά, όπως Σύ γνωρίζεις.
Σε θέλω, Ιησού μου, πολύ κοντά μου.
Κύριε, πρόφθασε Σύ τα σφάλματά μου…
Το έλεος Σου ας με καταδιώξει.
Ιησού! λένε τα χείλη -μου- και τα μάτια γεμίζουν δάκρυα, η καρδιά ηδύνεται, η ψυχή κατανύσσεται.
Μόνο το όνομα Ι η σ ο ύ ς απόψε μου γλύκανε την βραδιά. Τα χείλη χόρτασαν που τo είπαν τόσες φορές. Τα αυτιά ξεκουράστηκαν. Το πνεύμα ηυφράνθη που Τον σκέφτηκε. Τα μάτια έλαμψαν μέσα από τα υγρά που έρρευσαν τόσο αβίαστα. Ιησού, Ιησού, Ιησού… Το γλυκύτατον τέκνον του ουρανίου Πατρός. Ιησού, Ιησού, Ιησού. Η γλυκυτάτη μου προστασία. Ιησού, Ιησού, Ιησού… Με το όνομά Σου ας σταματήσουν τα χείλη μου να μιλούν, τα αυτιά μου να ακούνε, ο νους μου να σκέπτεται, τα μάτια μου να βλέπουν. Αμήν.