Καλώς ήρθατε στην Παναγία Μηλεσιώτισσα που φιλοξενείται στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου στο Μήλεσι Αττικής

31/12/13

ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Τήν 1η Ἰανουαρίου ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τήν μνήμη ἑνός ἐκ τῶν μεγαλυτέρων Πατέρων καί Διδασκάλων της, τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Ἀρχιεπισκόπου Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας, ὁ ὁποῖος διεκρίθη:
·     ς ἀσκητής,
·     ὡς ἄριστος θεολόγος,
·     ὡς ἐλεήμων καί φιλάνθρωπος,
·     ὡς μύστης τοῦ Δεσπότου καί φαεινός φωστήρ τῆς Ἐκκλησίας,
·     ὡς Ἱεράρχης μέ παρρησία καί θυσιαστική διάθεση γιά τήν προάσπιση τῶν θείων ἀληθειῶν,
·     ὡς πολυγραφότατος Ἐκκλησιαστικός Πατήρ καί Διδάσκαλος.
Ὅλοι γνωρίζομε ἐπίσης ὅτι συνέταξε τήν Θεία Λειτουργία, ἡ ὁποία ἐπιτελεῖται κατά τήν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς του, τίς πέντε πρῶτες Κυριακές τῆς Μεγ. Τεσσαρακοστῆς, τίς παραμονές τῶν μεγάλων Δεσποτικῶν Ἑορτῶν Χριστουγέννων καί Θεοφανείων, ὡς καί κατά τήν Μεγ. Πέμπτη καί τό Μέγα Σάββατο.
Αὐτόν τόν ἅγιο καί μεγάλο Πατέρα τιμᾶμε τήν 1η Ἰανουαρίου ἑκάστου ἔτους, μέ ὕμνους καί ὠδές πνευματικές, καί αὐτόν παρακαλοῦμε νά μεσιτεύῃ πρός Κύριον ὑπέρ τῆς σωτηρίας μας. Αὐτόν προβάλλομε ὡς πρότυπο ἀρετῆς καί ζωῆς πνευματικῆς, τόσον στά παιδιά μας, ὅσον καί στούς μεγαλυτέρους.
Ὁμως δυστυχῶς, ὑπάρχει καί ὁ ἐμπορικός «ἅη-βασίλης», ὁ ὁποῖος ἐπινοήθηκε καί κατασκευάσθηκε ἀπό τήν Δύση, προκειμένου νά ἐπιτυγχάνεται ἐμπορικό κέρδος μέσω τῆς διαφημίσεως καί τῆς προβολῆς του. Ἔτσι οἱ περισσότεροι, μικροί καί μεγάλοι, αὐτές τίς ἡμέρες γνωρίζουν ἕναν «Ἅγιο Βασίλη», πού οὐδεμίαν σχέση ἔχει μέ τόν Οἰκουμενικό Πατέρα καί Διδάσκαλο τῆς Ἐκκλησίας ὁ ὁποῖος ἔζησε μόνο 49 ἔτη ἐπί τῆς γῆς, καί ὅμως ἄφησε τεράστιο πνευματικό καί κοινωνικό ἔργο, ὥστε ἡ Ἱστορία, ἡ ὁποία οὐδέποτε χαρίζεται καί σπάνια συγκαταβαίνει, ὡς ἔχει εὐστόχως εἰπωθῇ, νά ὑποκλιθῇ ἐνώπιόν του καί νά τοῦ χαρίσῃ τόν τίτλο τοῦ «Μεγάλου».
Αὐτός ὁ Μέγας ἀνήρ, ὁ κολοσσός τῆς σοφίας καί τῆς γνώσεως, ὁ Ἱεράρχης ὁ ὁποῖος ἕνωσε δύο κόσμους, τόν Χριστιανικό καί τόν Ἑλληνικό, φέρει ὡς δῶρο σέ μᾶς τήν ἀγάπη του, καί κηρύττει τήν ἀλήθεια περί τοῦ ἑνός καί μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἐνηθρώπησε γιά νά θεώσῃ τόν ἄνθρωπο.
Αὐτός ὁ Ἱεράρχης, ὁ ὁποῖος ἀπεκλήθη ἀπό τόν ἱερό ὑμνογράφο «θεία καί ἱερά τῆς Ἐκκλησίας μέλισσα», μᾶς ἐμπνέει, εἰδικά σήμερα, σέ μιά ἐποχή δύσκολη, σέ ἔργα φιλανθρωπίας καί φιλοθεΐας, προκειμένου νά βιώσωμε τό μεγαλεῖο τῆς ἑνότητος καί τῆς κοινωνίας προσώπων ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν.
Αὐτός ὁ Ἱεράρχης, ὁ ὁποῖος ἔκανε πράξη στήν ζωή του τά λόγια τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «τίς ἀσθενεῖ καί οὐκ ἀσθενῶ; τίς σκανδαλίζεται καί οὐκ ἐγώ πυροῦμαι;» (Β’ Κορ. ια’, 29), εὐαγγελίζεται στόν κόσμο τό μήνυμα τῆς ἀλληλεγγύης, τῆς ἀλληλοπεριχωρήσεως καρδιῶν, τῆς θυσίας, ὥστε μέσα ἀπό τήν δική μας πτωχεία, τό δικό μας ὑστέρημα, νά ζήσουν καί οἱ ἄλλοι, οἱ ἐλάχιστοι ἀδελφοί μας, στά πρόσωπα τῶν ὁποίων διακονεῖται ὁ ἴδιος ὁ Θεός.
Αὐτός ὁ Ἱεράρχης μᾶς διδάσκει, μέ τήν ἰσάγγελο βιοτή καί πολιτεία του, ὅτι «πλησίον μας» εἶναι ὁ κάθε ἄνθρωπος, ἀδιακρίτως φυλῆς, γλώσσης, κοινωνικῆς τάξεως, μορφώσεως, θρησκεύματος, κλπ. Ἡ ἀγάπη ὅρια δέν ἔχει. Στήν «Βασιλειάδα» του εὕρισκαν ἀναψυχή, ἀγάπη, φροντίδα, περίθαλψη ψυχική καί σωματική, ὄχι μόνο οἱ Χριστιανοί, ἀλλά καί οἱ εἰδωλολάτρες.
Σέ χρόνια δύσκολα, πού οἱ λεπροί ἐγκατελείποντο ἐκτός τῶν τειχῶν τῆς πόλεως, ἵνα μή «μιανθῶσιν» οἱ ἄλλοι, σέ τέτοια χρόνια ἀπανθρωπίας, ὁ Μέγας Πατήρ καί Ἱεροφάντης, μαζί μέ τό ἐπιτελεῖο τῶν ἐθελοντῶν τῆς ἀγάπης, ἤ τί λέγω, τῆς θυσίας, ἐξήρχετο γιά νά περισυλλέξῃ τούς «ἀποβλήτους» τῆς «κοινωνίας», χωρίς νά ὑπολογίζῃ κόπους, μόχθους, ἀλλά καί τήν ἴδια τήν ζωή του, τόσον αὐτός, ὅσον καί οἱ συνεργάτες του. Ἐφήρμοσε τήν διακονία τῆς ἀνιδιοτελοῦς προσφορᾶς καί τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης.
Αὐτός ὁ Ἱεράρχης, φῶς καί ἀλάτι τοῦ κόσμου, μέ τά ὁλοφώτεινα μάτια του καί τήν γαλήνια μορφή του, περνάει μπροστά ἀπό τούς νέους μας, πού παραπαίουν τῇδε κακεῖσε πρός ἀναζήτηση νοήματος ζωῆς, καί τούς καλεῖ νά μοιάσουν τῆς μέλισσας, ἡ ὁποία παίρνει ἀπό τό ἄνθος ὅ,τι χρειάζεται προκειμένου νά δώσῃ τό μέλι, ἐνῷ ὅ,τι τῆς εἶναι ἄχρηστο, τό έγκαταλείπει καί φεύγει. Ἐνθυμεῖσθε πιστεύω τήν πραγματεία τοῦ Ἁγίου, «Πρός τούς Νέους, ὅπως ἄν ἐξ Ἑλληνικῶν ὠφελοῖντο λόγων» (βλ. κεφ. 4).
Μέ σύγχρονο τρόπο θά μποροῦσε κάποιος νά πῇ σήμερα στά παιδιά, βάζοντας στό στόμα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου τά ἑξῆς λόγια: «Παιδιά μου, νά μετέχετε στό τραπέζι τῆς ζωῆς, ἀλλ’ ὄχι στό ξέφρενο συμπόσιο...!».
·             Ὁ ἄλλος, ὁ ἐμπορικός ὅπως τόν ὀνομάσαμε, «ἅη-βασίλης», οὐδεμίαν ἔχει σχέση μέ ὅλα τά παραπάνω, καί ὡς ἐκ τούτου μέ τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας.
Εἶναι ὁ τροφαντός ἐπισκέπτης, ὁ ὁποῖος ἔρχεται ἀπό μακρυνά καί ξωτικά μέρη καί τό μόνο πού φέρνει εἶναι γλυκίσματα καί κοσμικά δῶρα, διακέδαση καί πρόσκαιρη χαρά. Μέσα ἀπό αὐτόν τόν μῦθο, δυστυχῶς, προσπαθοῦμε νά νοηματοδοτήσωμε τήν ζωή τῶν παιδιῶν μας καί νά τούς δώσωμε «χαρά». Αὐτός ὁ παχουλός καί καλοφαγάς ἐπισκέπτης δέν ἔχει καμμία σχέση μέ τήν Ὀθόδοξη Παράδοση, ἀλλά οὔτε καί μέ τήν Ἑλληνική πραγματικότητα. Εἶναι ξένος μέ τά δικά μας ἤθη, ξένος μέ τήν ψυχοσύνθεσή μας, μέ τό παρελθόν μας, μέ τήν πνευματικότητά μας.
Αὐτόν ἐν πολλοῖς περιμένουν οἱ ἄνθρωποι, καί κυρίως τά παιδάκια, σήμερα. Γι’ αὐτόν ξενυχτοῦν. Γι’ αὐτόν γλεντᾶνε καί ἑορτάζουν. Γι’ αὐτό τόν λόγο καί εἶναι λίγοι οἱ ἐκκλησιαζόμενοι τήν ἡμέρα τῆς Ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Βασιλείου, ἡ ὁποία συμπίπτει μέ τήν εἴσοδό μας στό νέο ἔτος κατά τό κοσμικό ἡμερολόγιο. (Ὑπενθυμίζομε ὅτι ἡ ἀρχή τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, ἡ «ἀρχή τῆς Ἰνδίκτου» ὅπως τήν ὀνομάζομε, ἑορτάζεται τήν 1η Σεπτεμβρίου).
Πόσο ὡραῖο θά ἦτο νά μιλούσαμε στά παιδιά μας γιά τόν μεγάλο Ἅγιο τῆς Ἐκκλησίας! Ἀντί γιά τίς κάρτες καί τήν ὅποια διαφήμιση ἑνός ψεύτικου εἰδώλου, νά τούς παρουσιάζαμε τήν Εἰκόνα τοῦ τρισμεγίστου Φωστῆρος τῆς Οἰκουμένης! Νά ἐξηγούσαμε γιατί εἰκονίζεται ἔτσι ὁ Μέγας Βασίλειος. Τί ἔκανε στήν ζωή του ἀπό τότε πού γεννήθηκε, μέχρι πού ἔφυγε γιά τόν Οὐρανό. Πῶς ἄκουε τά ὅσα τοῦ ἔλεγε ἡ ἁγία μητέρα του Ἐμμέλεια, ἡ ἁγία γιαγιά του Μακρίνα, καί ἡ ἁγία ἀδελφή του Μακρίνα. Πῶς ρουφοῦσε στήν κυριολεξία τήν γνώση, μελετῶντας ἐκτός ἀπό τήν κοσμική σοφία καί τήν θεία θεωρία. Πῶς ὅταν ἔφυγε ἀπό τήν πατρίδα του καί βρέθηκε στήν κοσμοπολίτικη τότε Ἀθήνα γιά νά φοιτήσῃ στίς περίφημες σχολές της, διατηρήθηκε ἁγνός, πιστός στόν ἀληθινό Θεό, παρ’ ὅτι συνανεστρέφετο καί μέ εἰδωλολάτρες. Πῶς μέσα ἀπό τίς συνομιλίες του μέ τούς «συμφοιτητές του» ποικίλων ἐνδιαφερόντων, ὅπως ἦταν ὁ Ἰουλιανός, ὁ ἀποκληθείς Παραβάτης, ὑπεστήριζε τήν ἀλήθεια μέ παρρησία καί σοφία. Πῶς αὐτός ὁ μέγας φιλάνθρωπος διεχειρίζετο τά ὅποια ἐλάχιστα ὑλικά ἀγαθά εἶχε στήν διάθεσή του γιά τήν χαρά καί τήν σωτηρία τῶν συνανθρώπων του.
Πόσα ἄλλα, ἀλήθεια, θά μπορούσαμε νά ποῦμε στά παιδιά μας γιά τόν ἀληθινό Ἅγιο Βασίλειο, ὁ ὁποῖος ἀγωνίστηκε γιά τήν καταξίωση τοῦ ὅλου ἀνθρώπου ὡς ψυχοσωματικῆς ὀντότητος!
Δέν θά μποροῦσε, ἆρα γε, τά ὅποια δῶρα στά παιδιά μας, νά μᾶς τά ἔχῃ δώσει γιά νά τά προσφέρωμε ὁ πραγματικός Ἅγιος Βασίλειος καί ὅχι ὁ ψεύτικος; Δέν θά ἦτο ὡραῖο νά γνωρίσουν τά παιδιά μας τήν θαυμασία καί γλυκυτάτη μορφή τοῦ λαμπροῦ Ποιμένος τῆς Καισαρείας, πού γαληνεύει τίς ψυχές καί νοηματοδοτεῖ τήν πορεία μας;
Δύσκολο, θά μου πῆτε! Τό γνωρίζω καί ἐγώ. Δυστυχῶς σέ αὐτό τό σημεῖο ἔχομε φτάσει...Ὅμως ἄς ἀρχίσωμε κάποια στιγμή ὅλοι μας νά σκεπτώμαστε σοβαρά καί πνευματικά, καί νά ἐργαζώμαστε ὥστε νά κτίσωμε ἀπό τήν ἀρχή πλέον τό οἰκοδόμημα τῆς κοινωνίας μας.
Εὔχομαι σέ ὅλους καλή καί εὐλογημένη χρονιά, καί καλή πνευματική πορεία, διά πρεσβειῶν τοῦ μεγάλου Πατρός καί Ἱεράρχου τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Ἀρχιεπισκόπου Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας, τοῦ Οὐρανοφάντορος.

27/12/13

ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΣΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΤΩΡΑ ???????

Τα «απότομα» προκαλούν επικίνδυνους κραδασμούς. Αν βρεθεί κανείς από ένα πολύ παλιό ζεστό δωμάτιο έξω σε παγωνιά, υπάρχει περίπτωση να κρυολογήσει ή να αρπάξει καμιά πνευμονία.
Και στον πνευματικό χώρο οι απότομες αλλαγές είναι δύσκολες. Δεν μπορεί να γίνει κανείς μέσα σε μια στιγμή άγιος.
Όλα χρειάζονται χρόνο, κόπο, μέθοδο, αγωνία.
Κάποτε, ένας μοναχός πέφτει σε κάποιο σοβαρό σαρκικό αμάρτημα. Αμέσως θλίψη τον πνίγει, απελπισία ροκανίζει την ύπαρξή του. Σταματά τον «κανόνα» του και συλλογίζεται τί να κάνει.
- Ω! Χριστέ μου, φώτισέ με!
- Πηγαίνει στον γέροντά του, ανοίγει την καρδιά του. Φανερώνει όλη τη λύπη, την απελπισία που σφίγγει το είναι του , σα φοβερή μέγγενη!
Ο γέροντας του αναφέρει την παρακάτω διήγηση

Μια φορά ένας γεωργός έχει ένα απόμακρο περιβόλι. ¨Όσο το περιποιείται, αυτό δίνει αρκετά προϊόντα. Επειδή όμως βρίσκεται αρκετά μακρυά από το χωριό, συχνά το παραμελεί. Έτσι το χωράφι σιγά-σιγά γεμίζει αγκάθια, άγρια βάτα, διάφορα αγριοχόρταρα.
Μια μέρα φωνάζει τον πρωτογυιό του:
- Παιδί μου, σε παρακαλώ, να πας να καθαρίσεις το περιβόλι μας, γιατί έχει γίνει αγνώριστο.
- Καλά, πατέρα, θα πάω!
Πρωί-πρωί ετοιμάζει τα σύνεργά του- (τσάπα, αξίνα, τσουγκράνα, φαγητό ) και με το γαϊδουράκι του φτάνει στο «χερσωμένο» χωράφι. Μόλις τ’ αντικρύζει, τα χάνει! Ζαλίζεται, απελπίζεται τέλεια.
- Χριστός και Παναγιά! Από πού ν’ αρχίσω και πού να τελειώσω; Τι να κάνω; Το χωράφι δεν καθαρίζεται με τίποτε, συλλογίζεται. Πηγαίνει σε μιαν αχυροκαλύβα και ξαπλώνει. Η ώρα περνά, σαν νερό. Ο νεαρός εξακολουθεί να κοιμάται.
Η απελπισία ναρκώνει κάθε δύναμή του.
Βραδυάζει, επιστρέφει στο χωριό άπρακτος.
- Τι έγινε παιδί μου; Καθάρισες καθόλου το χωράφι;
- Καθόλου, πατέρα, δεν έκαμα τίποτε!
- Γιατί, παλληκάρι μου;
- Απελπίστηκα. Είδα πολλά βάτα, σχοίνα, αγριόχορτα. Δεν ήξερα τι να κάνω!
- Και τι έκανες όλη τη μέρα;
- Κοιμόμουνα!
- Καλά δεν ντρέπεσαι το μπόι σου; Κρίμα και σε είχα έξυπνο! Αύριο θα πας και θα καθαρίσεις μονάχα λίγο μέρος , να, όσο το μπόι σου! Καθάρισε το και ξάπλωσε έπειτα όλη τη μέρα.
Την άλλη μέρα, πρωί-πρωί, ο γυιός ξεκινά πάλι για το περιβόλι. Πριν ανατείλει ο ήλιος φτάνει. Αρπάζει το ξινάρι και τραβά στην άκρη μερικά χόρτα. Σε δέκα λεπτά έχει καθαρίσει διπλάσιο χώρο από το μπόι του!
Οι αρχαίοι έλεγαν: «Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός». Ο γιος συνεχίζει τώρα να εργάζεται μ’ όρεξη και σβελτάδα.
Η απελπισία τώρα έχει εξαφανιστεί από την καρδιά του. Τρία … πέντε.. δέκα μέτρα!
Το βράδυ χαρούμενος επιστρέφει στο χωριό και φωνάζει:
- Πατέρα, πατέρα!
- Τι τρέχει , παιδί μου;
- Καθάρισα δέκα μέτρα! Σε λίγες μέρες θα ‘χω τελειώσει.
Είδες που στα ‘λεγα;
Η απελπισία παιδί μου κατατρώγει κάθε προσπάθεια, σαν ύπουλο σκουλήκι!
Πραγματικά το περιβόλι σε μερικές μέρες γίνεται πεντακάθαρο!
Ο γέροντας , σταματά λίγο:
- Κατάλαβες, παιδί μου, τι θέλω να πω;
- Κατάλαβα, γέροντα! Πρέπει ν’ αρχίσω να καθαρίζω την ψυχή μου. Μα από πού ν’ αρχίσω;
- Μα έχεις ήδη αρχίσει παιδί μου.
Η εξομολόγηση είναι η ευλογημένη αρχή. Ο Θεός την χαρίζει. Είναι δώρο θεόσταλτο.
Τώρα πρέπει να «κινήσεις» και συ την χείρα σου.
- Μάλιστα! Τι πρέπει να κάνω;
- Άρχισε πάλι τον μοναχικό σου κανόνα! Λέγε συνέχεια «Κύριε ελέησόν με», και ετοιμάσου να ..κοινωνήσεις.
Αστραποβολούν τα μάτια του αμαρτωλού.
- Να κοινωνήσω; Εγώ ο τρισάθλιος;
- Ναι, παιδί μου. Σύντομα θα κοινωνήσεις.
- Ξέρεις τι σου χρειάζεται, παιδί μου τώρα. Να σκοτώσεις το δαίμονα της απελπισίας.
- Δηλαδή μπορώ να ξαναγίνω και εγώ δόκιμος μοναχός;
- Βεβαιότατα παιδί μου! Όπως σε βλέπω και με βλέπεις.
Ο νεαρός γρήγορα-γρήγορα σκύβει και φιλά τα πόδια του γέροντα.
- Σ’ ευχαριστώ γέροντα, από τα βάθη της ψυχής μου! Μου χαρίσατε τον ουρανό!
Όταν η ελπίδα τρυπώνει στην καρδιά, όλα γίνονται λαμπρά, φωτεινά, ουράνια, παραδεισένια!
ΑΜΗΝ


19/12/13

ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΕΣΕΙ ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙΣ ΕΝΑ ΠΡΟΣΦΟΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ

 Γιὰ νὰ τελεσθεῖ τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ποὺ εἶναι σκοπὸς τῆς Θείας Λειτουργίας, εἶναι ἀπαραίτητο ὁ ἱερεὺς νὰ ἒχει τὸ πρόσφορο.

Ἀπο τὸ πρόσφορο ὁ ἱερεὺς θὰ βγάλει τὸ μέρος ἐκεῖνο ποὺ θὰ γίνει τὸ Τίμιο Σῶμα τοῦ Κυρίου, τὸν «Ἀμνό», ἀλλὰ καὶ τὶς μερίδες τῆς Θεοτόκου, τῶν Ἁγίων καὶ τῶν δικῶν μας ὀνομάτων (ζώντων καὶ κεκοιμημένων) ποὺ θὰ μνημονευθοῦν.

Γιὰ νὰ γίνει ὅμως τὸ πρόσφορό μας εὐπρόσδεκτο καὶ ἀπό τὸν Κύριο, πρέπει νὰ ἔχουμε καθαρότητα ψυχῆς καὶ σώματος μὲ νηστεία καὶ μὲ ἐγκράτεια.
Πρῶτα ἀπ᾿ ὅλα πρέπει νά ποῦμε ὅτι θεωροῦμε ἰδιαίτερη σημαντική τήν προετοιμασία τοῦ χώρου, στόν ὁποῖον θά παρασκευάσουμε τό πρόσφορο. Φροντίζουμε νά εἶναι καθαρός, τακτοποιημένος, θυμιατισμένος. ᾿Επίσης, τά σκεύη πού θά χρησιμοποιήσουμε γιά τόν σκοπό αὐτό, νά εἶναι καθαρά καί νά ἐξυπηρετοῦν μόνο τό ζύμωμα τοῦ προσφόρου καί καμιά ἄλλη οἰκιακή ἐργασία. Τό ἀλεύρι νά εἶναι ἀρίστης ποιότητος, εἰδικά ξεχωρισμένο γιά τήν παρασκευή προσφόρου.
Πέραν τούτου, αὐτός πού ζυμώνει, ὀφείλει νά φροντίση καί γιά τή δική του σωματική καί ψυχική προετοιμασία. Δηλαδή νά ἀσκῆ, ἰδιαίτερα τήν ὥρα τοῦ ζυμώματος, τήν προσευχή, (χαιρετισμούς στήν Παναγία ἤ παρακλήσεις, ἤ τήν ῾῾εὐχή᾿᾿ καθώς καί ἡ γυναίκα νά μήν βρίσκεται σέ περίοδο). ῞Ολα αὐτά εἶναι πολύ σημαντικό νά συνοδεύουν τήν παρασκευή τοῦ προσφόρου, πού πρόκειται νά χρησιμοποιηθῆ γιά τόν πιό ἱερό σκοπό. ῾Η διαδικασία παρασκευῆς τῆς λειτουργιᾶς ἔχει ὡς ἑξῆς:

᾿Αποβραδύς κοσκινίζουμε τό ἀλεύρι, πού θά εἶναι ἀνάλογο μέ τό μέγεθος τῆς λειτουργιᾶς. Καλό  εἶναι τό σκληρό (κίτρινο), ἤ 1/4 ἄσπρο καί 3/4 κίτρινο. Γιά μία λειτουργιά χρειάζεται τόσο ἀλεύρι, ὅσο γιά νά γεμίσουν καλά, τρεῖς φορές, οἱ δύο χοῦφτες ἑνωμένες,.

Κατόπιν, ῾῾ἀναπιάνουμε᾿᾿ τό προζύμι: ῎Εχουμε κρατημένο ἀπό προηγούμενο ζύμωμα λίγο προζύμι, τό ὁποῖο διατηροῦμε στό ψυγεῖο, ὅταν ὁ καιρός εἶναι ζεστός. Ζεσταίνουμε λίγο νερό, τόσο ὅσο χρειάζεται γιά νά γίνη χλιαρό. Τό δοκιμάζουμε καί μέ τό χέρι μας. Δέν πρέπει νά εἶναι καφτό, γιατί θά καεῖ τό προζύμι καί δέν θά γίνει. Μέσα σ᾿ αὐτό τό χλιαρό νερό λιώνουμε τελείως τό προζύμι, νά γίνη χυλός. Τέλος, προσθέτουμε ἀλεύρι, ἀπ᾿ αὐτό πού ἔχουμε κοσκινίσει γιά τό ζύμωμα, ὥστε νά γίνη μία ζύμη πολύ πολύ μαλακή. Σταυρώνουμε μέ τό χέρι μας τό προζύμι, τό σκεπάζουμε μέ καθαρή πετσέτα καί μέ κουβέρτα γιά νά μήν κρυώση, καί τό ἀφήνουμε σέ χῶρο ζεστό, ἐπί ἀρκετές ὧρες, γιά νά ῾γίνη ᾿.

Τήν ἄλλη μέρα, πρίν ζυμώσουμε, θά θυμιατίσουμε πρῶτα τό χῶρο μέ πολλή εὐλάβεια καί προσοχή. ᾿Ενῶ δέ τά χέρια θά δουλεύουν, τό στόμα καί ὁ νοῦς, ὅσο γίνεται, θά ἀσχολοῦνται μέ τήν προσευχή.
Κατόπιν, μέσα σέ λεκάνη ρίχνουμε τό ἀλεύρι, ἀφοῦ κρατήσουμε προηγουμένως λίγο, γιά τήν περίπτωση πού θά μᾶς χρειασθῆ κατά τήν διάρκεια τοῦ ζυμώματος. Στό κέντρο τοῦ ἀλευριοῦ κάνουμε μιά μικρή γουρνίτσα καί ρίχνουμε μέσα τό προζύμι, τό ἀνάλογο ἁλάτι (στά 750 γραμ. ἀλεύρι, ἕνα κοφτὸ κουταλάκι τοῦ γλυκοῦ) καί λίγο νερό πολύ χλιαρό.
Στή συνέχεια, ἀρχίζουμε νά ζυμώνουμε πρῶτα πολύ καλά μέ τίς γροθιές μας, μὲ δύναμη καὶ γρήγορο ρυθμὸ περίπου 20'. Τό πλάσιμο

Πλάθουμε τὴν ζύμη πολὺ καλὰ σὲ καθαρὴ καὶ λεία ἐπιφάνεια μὲ τὰ δάκτυλα τῶν χεριῶν μας καί μέ τίς παλάμες καὶ μὲ δύναμη. Ἔτσι τὴν ἀναμοχλεύουμε διαρκῶς καὶ κυλώντας την καὶ τρίβοντας την φθάνει νὰ γίνει λεία σὰν τὸ μάρμαρο.

῾Η ζύμη πρέπει νά εἶναι σκληρή: νά μπαίνη μέσα τό δάχτυλο καί νά μήν κολάη. ῎Αν γίνη μαλακή, προσθέτουμε λίγο ἀλεύρι, ἀπό αὐτό πού κρατήσαμε. ῎Αν γίνη ὑπερβολικά σκληρή, βρέχουμε τά χέρια μας σέ χλιαρό νερό καί ξαναζυμώνουμε, ὥσπου νά πετύχουμε τό ποθούμενο ἀποτέλεσμα, δηλαδή νά γίνει λεία σὰν τὸ μάρμαρο.

Ὅλα αὐτὰ πρέπει νὰ γίνουν σὲ 10'.
῞Οταν τελειώση τό πλάσιμο, χαράζουμε τό ζυμάρι μέ ἕνα μαχαίρι σταυροειδῶς. ῾Από τό κέντρο τοῦ σταυροῦ πού σχηματίστηκε, κρατᾶμε ἕνα μικρό κομματάκι, πού θά τό χρησιμοποιήσουμε ὡς προζύμι στό ἑπόμενο ζύμωμα. Μετά ξαναδουλεύουμε τή ζύμη πάρα πολύ καλά, στρογγυλεύοντάς την σά μπάλα: τήν τοποθετοῦμε στό ἀριστερό μας χέρι καί μέ τό δεξί τήν      ῾῾χαϊδεύουμε᾿᾿, θά μπορούσαμε νά ποῦμε, ὁλοένα γιά νά γίνη ἡ ἐπιφάνειά της πάρα πολύ στιλπνή.
Κατόπιν, παίρνουμε ἕνα ταψάκι διαμέτρου 24 ἑκ. καί, ἤ στάζουμε μέσα μία σταγόνα λάδι, τήν ὁποία ἁπλώνουμε καλά μέ χαρτοπετσέτα στόν πάτο καί στήν γύρω ὄρθια ἐπιφάνεια, ἤ ζεσταίνουμε τό ταψάκι καί τό ἀλείφουμε μέ καθαρό κερί. Τά κάνουμε αὐτά, γιά νά μήν κολάη μετά ἡ λειτουργιά.Τό σφράγισμα

Στή συνέχεια, τοποθετοῦμε στό κέντρο τοῦ ταψιοῦ τήν λειτουργιά, μέ τήν στιλπνή ἐπιφάνεια πρός τά πάνω. Παίρνουμε τό σφραγίδι, σταυρώνουμε μέ αὐτό τή λειτουργιά, καί μετά τό πατᾶμε μέ δύναμη, νά μπεῖ βαθιά μέσα στό ζυμάρι. Τό τραβοῦμε πρός τά πάνω μέ προσοχή καί ἄν τυχόν μείνουν ζυμαράκια πάνω στό σφραγίδι, τά καθαρίζουμε μέ ἐπιμέλεια. ῎Αν μείνουν πάνω, ἡ ἑπόμενη λειτουργιά πού θά ζυμωθῆ, δέν θά σφραγισθῆ καλά.
Σ᾿ αὐτό τό σημεῖο πρέπει νά ποῦμε πώς, σέ περίπτωση πού ζυμωθοῦν δύο λειτουργιές, μέχρι νά ζυμωθῆ καί ἡ δεύτερη, ἡ πρώτη πού ζυμώθηκε πρέπει νά μείνη σκεπασμένη μέ πετσέτα καί νάϋλον ἀπό πάνω, γιά νά μή πιάση τό ζυμάρι κρούστα, καθώς καί ἡ δεύτερη μέχρι νά ζυμωθεῖ ἡ πρώτη νά μή πιάση τό ζυμάρι κρούστα πού θά δυσκολέψει τό ζύμωμά του. Τό ἴδιο καί στό σφράγισμα, μέχρι νά σφραγισθῆ καί ἡ δεύτερη λειτουργιά, ἡ πρώτη πού σφραγίσθηκε μένει σκεπασμένη.
Τό φούσκωμα

᾿Αφοῦ, λοιπόν, σφραγίσουμε τήν λειτουργιά, σκεπάζουμε τό ταψάκι μέ μιά λεκανίτσα, καί ἀπό πάνω μέ μιά καθαρή πετσέτα, μέ ἕνα νάϋλον καί μέ μιά κουβέρτα, καί μετά τήν ἀφήνει νά ῾῾γίνη᾿᾿  μία μέ μιάμισυ ὥρα ἤ καί περισσότερο (2 καὶ 3 ὦρες), ἀνάλογα μέ τό χῶρο καί τήν ἐποχή. Καταλαβαίνουμε δέ, ὅτι ῾῾ἔγινε᾿᾿, ἄν, πατώντας την μέ τό δάχτυλο, σχηματίζει τό ζυμάρι μία βούλα, καί ἀμέσως, σάν ἐλαστικό, ἐπανέρχεται στή θέση του ἤ μόλις τὸ πρόσφορο πάει νὰ σκάσει (Χρειάζεται προσοχή νά μή ῾῾παραγίνη᾿᾿ ἡ ζύμη).
᾿Αφοῦ γίνη κι αὐτό, τρυπάει τό πρόσφορο μέ μιά λεπτή ὀδοντογλυφίδα Προσοχή νά μήν τρυπήση κοντά στόν ἀμνό, ἀλλά ἔξω ἐκεῖ πού εἶναι κάτι σάν ἀκτίνες.

Τό ψήσιμο


Κατόπιν, ἀνάβουμε τό φοῦρνο στούς 250° (ἀνάλογα μὲ τὸν φοῦρνο), καί βάζουμε μέσα τή λειτουργιά καί τήν ἀφήνουμε σ᾿ αὐτή τή θερμοκρασία 15'- 20' (μπορεῖ καί 35΄) νά ροδίση πολύ λίγο. Τή σκεπάζουμε μέ χαρτοπετσέτα ἤ ἀλουμινόχαρτο, κατεβάζουμε τό φοῦρνο στούς 200° γιά μισή ὥρα ἤ καί 35΄ καί τήν παρακολουθοῦμε. ᾿Αφοῦ περάση περίπου μία ὥρα, ἀπό τή στιγμή πού βάλαμε τή λειτουργιά μέσα, κλείνουμε τό φοῦρνο καί ἀφήνουμε μέσα τή λειτουργιά γιά ἕνα τέταρτο ἤ μισάωρο, μέχρι νά χλιαρύνει ὁ φοῦρνος.

Μετὰ κλείνουμε τὴ φωτιὰ καὶ τὸ ἀφήνουμε μέσα γιὰ 15'.

(Ἄλλοι κάνουν καί τό ἑξῆς. Ὅταν σκεπάσουν τά πρόσφορα μὲ ἀλουμινόχαρτο ἤ χαρτοπετσέτα κατεβάζουν στοὺς 200° γιὰ ἀλλὰ 35' καὶ στὴν συνέχεια στοὺς 150° γιὰ 30'. Γιὰ νὰ ψηθεῖ χρειάζεται περίπου 1.30'.).
Κατόπιν τή βγάζουμε. ῎Αν ὑπάρχει δυσκολία νά βγεῖ ἀπό τό ταψί, τή σκεπάζουμε γιά λίγο μέ πετσέτα νά ῾῾ἱδρώση᾿᾿ μέ τόν τρόπο αὐτό βγαίνει μετά εὔκολα. Τήν τοποθετοῦμε σέ καθαρή πετσέτα καί τήν σκεπάζουμε μέ πετσέτα καί νάϋλον. Μετά ἀπό μισή ὥρα ἀλλάζουμε τήν πετσέτα, πού ἔχει μουσκευτεῖ ἀπό τούς ἀχνούς τῆς ζεστῆς λειτουργιᾶς, καί τήν ἀφήνουμε σκεπασμένη μέ στεγνή πετσέτα καί νάϋλον, γιά νά διατηρῆται μαλακή.
Φυσικὰ ὅλα χρειάζονται προσπάθεια καὶ προσωπικὴ πείρα. Πάντως ἡ ΓΑΛΙΛΑΙΑ μας, σᾶς εὔχεται νὰ ἔχετε τὴν εὐλογία τοοῦ Θεοῦ στὴν προσπάθειά σας ὁ Ὁποῖος σίγουρα θὰ σᾶς ἀμείψει μὲ τὴν χαρὰ ὅτι γίνεσθε συμμέτοχοι στὸ μεγάλο Μυστήριο τῆς θ.Εὐχαριστίας. Καλή προσπάθεια.
Μερικές πρόσθετες συμβουλές
Πῶς φτιάχνεται τὸ προζύμι
Συνήθως, ἀφοῦ ζυμώσουμε, κρατοῦμε προζύμι γιὰ τὴν ἑπόμενη ἑβδομάδα. Μποροῦμε νά φτιάξουμε κι ἐμεῖς προζύμι γρήγορα καὶ εὔκολα.

Σὲ χλιαρὸ νερὸ «ἴσα - ἴσα νὰ δέχεται τὸ χέρι» (περίπου 35οc) ρίχνουμε «μιὰ χεριά» κοσκινισμένο ἀλεύρι. Τὸ ἀνακατεύουμε ἐλαφρά, ὥστε νὰ γίνει παχύρρευστη μάζα. Τὸ ἀφήνουμε ἕνα μερόνυχτο «νὰ γίνει», δηλαδή νὰ ἐνεργοποιηθοῦν οἱ μύκητες.

Ὅταν τὸ προζύμι εἶναι ἕτοιμο, τὸ «ἀναπιάνουμε» γιὰ ζύμωμα.
Πῶς γίνεται τὸ Ἀνάπιασμα
Βγάζουμε ἀπ' τὸ ψυγεῖο τὸ προζύμι, τὸ ἀφήνουμε λίγη ἄρα νὰ ξεπαγώσει. Ἑτοιμάζουμε χλιαρὸ νερὸ «νὰ δέχεται τὸ χέρι» καὶ διαλύουμε τὸ προζύμι. Προσθέτουμε ἀλεύρι ἀνακατεύοντας μέχρι ἡ ζύμη νὰ γίνει πηκτὸς χυλός. Τὸ σκεπάζουμε μὲ καθαρὴ πετσέτα καὶ τὸ ἀφήνουμε περίπου 6 ὧρες «νὰ ἀναπαυτεῖ».

Ἀντικείμενα γιὰ νὰ ζυμώσουμε τό Πρόσφορο
Χρειαζόμαστε μία καλῆ ξυλόγλυπτη σφραγίδα 14 ἐκ.Ἂν ἡ σφραγίδα εἶναι καινούργια, μιὰ ἑβδομάδα πρὶν τὸ ζύμωμα, ζεσταίνουμε σὲ μπρίκι ἐλαιόλαδο. Ἀλείφουμε τὴ σφραγίδα καὶ τὴν τυλίγουμε μὲ μία πετσέτα. Τὴν ἀφήνουμε μία βδομάδα νὰ πιεῖ τὸ λάδι. Ἔτσι δὲν ἔχει φόβο νὰ σκάσει τὸ ξύλο. Δὲν τὴν πλένουμε ποτέ.
Χρειαζόμαστε ἐπίσης
α. ταψάκι (διάμετρος 19 ἐκ. καὶ ὕψος 5 - 6 ἐκ.)
β. ἕνα κόσκινο καὶ λεκάνη γιὰ τὸ ἀλεύρι.
γ. σκαφάκι ἢ λεκάνη γιὰ τὴ ζύμη.
Κοσκινίζουμε στὴ μικρὴ λεκάνη τὸ ἀλεύρι καί τό σκεπάζουμε. Γιὰ ἕνα κανονικὸ πρόσφορο 700 γρ. ἀλεύρι (κατὰ προτίμηση σκληρό-κίτρινο).

18/12/13

ΝΑ,, ΕΙΣΑΙ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΕ {ΘΕΟΣ ΚΑΤΑ ΧΑΡΙΝ}

Ὁ Χριστός ὁ Θεός γεννήθηκε στή γῆ ὡς ἄνθρωπος.
Γιατί;
Γιά νά μᾶς ἐξηγήσει μέ τή Γέννησή Του τή γέννησή μας.
O Θεός ἔγινε ἄνθρωπος, γιά νά γίνει ὁ ἄνθρωπος Θεός.
Νά, μέσα σ᾿ αὐτό περιλαμβάνεται ὅλο τό μυστήριο τῆς θαυμαστῆς Γεννήσεως τοῦ Θεανθρώπου τήν ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων.
Μέσα σ᾿ αὐτό περιέχεται ὁλόκληρο τό Εὐαγγέλιό Του καί ὅλη ἡ Ἐκκλησία Του καί κάθε τι πού βρίσκεται μέσα σ᾿ Αὐτήν.
Oλα τά ἅγια Μυστήρια καί ὅλες οἱ ἅγιες ἀρετές καί μέσα σ᾿ αὐτές ὅλες οἱ ἅγιες θεϊκές δυνάμεις.
Ἀπό τήν Γέννηση τοῦ Σωτήρα Χριστοῦ στή γῆ, ὅλο τό πλήρωμα τῆς Θεότητας, ὅλος ὁ Θεός βρίσκεται σωματικά παρών στόν δικό μας ἀνθρώπινο κόσμο γιά νά γεμίσουμε ἐμεῖς μέ αὐτό τό πλήρωμα τῆς Θεότητας.
Καί ἔτσι νά πραγματοποιήσουμε τόν σκοπό πού ὁ Ἴδιος ὁ Θεός ἔθεσε, γιά τό ἀνθρώπινό μας εἶναι, γιά τήν ἀνθρώπινή μας ζωή, γιά τήν ἀνθρώπινή μας ὕπαρξη.
Τόν μόνο ἀληθινό καί ἀθάνατο σκοπό καί γιά μένα καί γιά σένα καί γιά τόν κάθε ἄνθρωπο.
Ὤ, πῶς ἐμεῖς τά ἄθλια ἀνθρώπινα ὄντα νά φθάσουμε σ᾿ αὐτόν τόν ὕψιστο σκοπό;
Μέσῳ τῶν ἁγίων Μυστηρίων τοῦ Χριστοῦ πού ὑπάρχουν στήν ἁγία Ἐκκλησία Του, καί μέσῳ τῶν ἁγίων ἀρετῶν πού ὑπάρχουν μέσα σ᾿ Αὐτήν.
Ὅταν ζοῦμε μέσα σ᾿ αὐτές τίς ἀρετές καί μέσῳ αὐτῶν ὁ καθένας ἀπό μᾶς γεμίζει μέ ὅλες τίς θεϊκές δυνάμεις, πού εἶναι ἀναγκαῖες γιά τόν ἄνθρωπο, ὥστε νά ζήσει ἐν Θεῷ καί μαζί μέ τόν Θεό, τόσο σ᾿ αὐτόν ὅσο καί στόν ἄλλο κόσμο.
Μέ τόν τρόπο αὐτό ὁ καθένας γίνεται «Θεός κατά χάριν», κι αὐτό εἶναι κάτι πού μπορεῖ νά πραγματοποιηθεῖ μόνο μέ τή βοήθεια τοῦ Κυρίου μας, τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ πού ἐλεεῖ ὅλους τούς ἀνθρώπους…
Ἡ ἐπίτευξη τοῦ σκοποῦ αὐτοῦ ἀρχίζει μέ τό ἅγιο Βάπτισμα καί ὁλοκληρώνεται μέ τήν θέωση.
Στό Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος ντύνεσαι τόν ἴδιο τόν Χριστό.
Στή θεία Κοινωνία ὑποδέχεσαι ὁλόκληρο τόν Θεό.
Νά, εἶσαι Χριστοφόρος χριστιανέ!
Εἶσαι Θεοφόρος!
Νά ζεῖς, ὅπως ὁ μικρός «Θεός κατά χάριν».
Νά ζεῖς μέ τόν Χριστό καί γιά χάρη τοῦ Χριστοῦ, γιατί Αὐτός ὁ Χριστός εἶναι τό μόνο λογικό καί χαρμόσυνο νόημα τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης καί γιά μένα καί γιά σένα καί γιά τόν κάθε ἄνθρωπο.
Γι᾿ αὐτό: ὅλα γιά τόν Χριστό, τόν Χριστό νά μήν Τόν ἀνταλλάξεις μέ τίποτε!
Ἄς εἶναι Αὐτός – ὁ θαυμαστός καί ἐλεήμονας πρός ὅλους τούς ἀνθρώπους – Κύριος καί Σωτήρας μας, «Αὐτός πρῶτος σέ ὅλα»,
μέσα σέ ὅλη τή ζωή μου,
σέ ὅλη τή ζωή σου καί τή ζωή τοῦ κάθε ἀνθρώπου,
τή ζωή πού ἀρχίζει ἐδῶ στή γῆ, γιά νά συνεχισθεῖ σέ ὁλόκληρη τήν αἰωνιότητα,
σέ ὅλους τούς οὐράνιους θείους κόσμους.
Γι᾿ αὐτό πάλι καί πολλές φορές ἐπαναλαμβάνω τήν χαρμόσυνη φωνή καί τόν ἀγγελικό χαιρετισμό:
ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ!

12/12/13

ΑΓΙΕ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ ΔΕΗΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ ΝΑ ΜΑΣ ΣΥΝΧΩΡΗΣΕΙ

Τὴν ἀπέραντη ἀγάπη τοῦ Ἁγίου Σπυριδωνα  γιὰ τὰ λογικά του πρόβατα καὶ τὸ ἐνδιαφέρον του γι’ αὐτά, μᾶς τὴν δείχνει καὶ τοῦτο τὸ γεγονός.
Κάποτε ἕνας καλὸς καὶ ἐνάρετος χριστιανός, ποὺ ἦταν καὶ στενὸς φίλος τοῦ Ἁγίου, συκοφαντήθηκε ἀπὸ μερικοὺς κακοὺς ἀνθρώπους, ποὺ τὸν φθονοῦσαν, στὸν ἄρχοντα τῆς πόλεως. Ἡ συκοφαντία ἦταν βαριά. Καὶ ὁ ἄρχοντας, μόλις τὴν ἄκουσε ἔσπευσε νὰ ἐπιβάλει στὸν ἄνθρωπο σὰν τιμωρία τὸν θάνατο. Ἡ εἴδηση ἔφτασε καὶ στ’ αὐτιὰ τοῦ ἁγίου, ποὺ ἤξερε ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἀθῶος. Τί κάμνει; Χωρὶς νὰ χάσει καιρό, ξεκινᾶ νὰ πάει νὰ βρεῖ τὸν φίλο του καὶ νὰ δεῖ, ἂν μπορεῖ νὰ τὸν ἐλευθερώσει. Ἦταν, ὅμως, χειμώνας. Μιὰ δυνατὴ βροχή, ποὺ εἶχε πέσει πρὶν λίγη ὥρα ἔκαμε νὰ ξεχειλίσει ἕνας χείμαρρος, ποὺ βρισκόταν στὴ μέση του δρόμου. Ἀπὸ κανένα μέρος δὲν ὑπῆρχε πέρασμα. Τὰ θολὰ νερὰ τοῦ ποταμοῦ κυλιόνταν μὲ πολλὴ ὁρμή. Ὁ Ἅγιος, ποὺ ἤξερε νὰ τὰ ἀναθέτει ὅλα στὸν Θεό, δὲν τὰ ἔχασε. Ἐκεῖ ποὺ στεκόταν καὶ συλλογιζόταν τί νὰ κάμει, ἦρθε στὸν νοῦ του ἡ περίπτωση τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ, ὅταν πέρασε καὶ αὐτὸς τὸν Ἰορδάνη μὲ τὴν Κιβωτὸ τῆς Διαθήκης καὶ τὸν λαό. Σήκωσε στὴ στιγμὴ τὰ χέρια, ψιθύρισε μία θερμὴ προσευχὴ καὶ ὕστερα μὲ φωνὴ δυνατὴ φώναξε κι εἶπε:
— Ποτάμι στάσου. Ὁ Δεσπότης Χριστὸς μὲ καλεῖ νὰ πάω νὰ γλυτώσω τὸν φίλο μου. Στάσου, λοιπόν, νὰ περάσω.
Τὴν ἴδια ὥρα τὰ ὁρμητικὰ νερὰ τοῦ χείμαρρου, ποὺ λὲς καὶ κτυποῦσαν σ’ ἕνα στέρεο βράχο, σταμάτησαν. Ἔπαψαν νὰ κυλοῦνε. Οἱ φυσικοὶ νόμοι παραμέρισαν, καὶ ἕνας δρόμος ἄνοιξε μπροστά τους. Τὰ πλήθη, ποὺ στέκονταν ἐκεῖ καὶ μὲ ἀγωνία περίμεναν πότε νὰ καλμάρουν τὰ νερά, γιὰ νὰ περάσουν καὶ αὐτοὶ στὴν ἄλλη μεριά, μπροστὰ στὰ ὅσα ἔβλεπαν, συγκλονίστηκαν. Ἔκαμαν τὸν σταυρό τους καὶ ἀκολούθησαν τὸν Ἅγιο, ποὺ προχώρησε καὶ πέρασε πρῶτος. Ὅταν ἔφθασαν στὴν πόλη, διηγήθηκαν μὲ ἐνθουσιασμὸ τὰ ὅσα εἶδαν. Ὅσοι τ’ ἄκουσαν ἔμειναν κατάπληκτοι καὶ δοξολογοῦσαν τὸν Θεό, ποὺ χαρίτωσε τόσο πλούσια τὸν Ἅγιό τους. Τὴν εἴδηση ἔμαθε καὶ ὁ ἄρχοντας. Μεγάλη ἔκπληξη δοκίμασε καὶ αὐτός. Καὶ ὅταν ὁ Ἅγιος τὸν πλησίασε, ἔσπευσε μὲ συγκίνηση καὶ χαρὰ ν’ ἀφήσει ἐλεύθερο τὸν θανατοποινίτη φίλο του καὶ μαζὶ γύρισαν στὴν πόλη. Τί ὡραία ἀλήθεια, ἂν ὅλοι οἱ πνευματικοὶ ποιμένες δείχνανε παρόμοιο ἐνδιαφέρον γιὰ τὰ λογικὰ πρόβατά τους! Πόσο διαφορετικός, ὁπωσδήποτε θὰ ἦταν ὁ κόσμος!
Ὁ Ἅγιος πῆρε ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τὸ χάρισμα νὰ διαβάζει τὶς μυστικὲς σκέψεις τῶν ἀνθρώπων. Τὰ ἀκόλουθα δυὸ περιστατικὰ εἶναι ἀρκετὰ νὰ βεβαιώσουν καὶ τούτη τὴν ἀλήθεια.
Κάποτε ὁ Ἅγιος, συνοδευόμενος ἀπὸ τὸν φίλο καὶ μαθητή του Τριφύλλιο, τὸν πρῶτο Ἐπίσκοπο τῆς Λευκωσίας (τότε Λήδρας), ξεκίνησαν γιὰ τὴν Κερύνεια. Πήγαιναν ἐκεῖ γιὰ κάποια ἐργασία. Ὁ δρόμος περνοῦσε ἀπὸ τὴν Κυθρέα. Ἦταν ἄνοιξη καὶ ἡ φύση γύρω μιὰ ἀληθινὴ ζωγραφιά. Τὰ δένδρα ἀνθισμένα. Τὰ πουλιὰ χαρούμενα κελαηδοῦσαν γλυκὰ καὶ πετοῦσαν ἀπὸ κλαδὶ σὲ κλαδί. Στὸ βουνὸ τὰ κοπάδια βοσκοῦσαν λαίμαργα τὸ πλούσιο χορτάρι μὲ τὰ μύρια λουλουδάκια, ποὺ μὲ τὴν εὐωδία ποὺ σκορποῦσαν λὲς καὶ δοξολογοῦσαν καὶ Αὐτὸν τὸν Δημιουργό. Ἐκεῖ ποὺ βάδιζαν ἀργὰ – ἀργά, γιατί ἦταν ἀνηφορικὸ τὸ μονοπάτι, σὲ κάποια καμπὴ ὁ Τριφύλλιος στάθηκε καὶ θαυμάζοντας τὸν πανοραμικὸ κάμπο, ποὺ ἁπλωνόταν καταπράσινος κάτω ἀπὸ τὰ πόδια τους, ἄρχισε νὰ κάμνει κάποιες σκέψεις:
Τί ὡραία, σκεφτόταν νοερά, νὰ εἶχα γιὰ τὴν ἐπισκοπή μου μερικὰ ἀπὸ αὐτὰ τὰ κτήματα, ποὺ βρίσκονται σ’ αὐτὸν τὸν τόπο. Θὰ μοῦ ἔδιναν ἕνα καλὸ εἰσόδημα γιὰ νὰ ἀντιμετωπίζω τόσες ἀνάγκες.
– Τί σκέπτεσαι, ἀδελφέ μου; τοῦ εἶπε ὁ Σπυρίδων. Γιατί ἀφήνεις τὸ μυαλό σου τούτη τὴν ὥρα νὰ ἀσχολεῖται μὲ τόσο μάταια πράγματα;
– Γέροντά μου, μὰ διάβασες τὶς σκέψεις μου;
– Ἀδελφέ μου, «οὗ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν» (Ἑβρ. ιγ’ 14). Δὲν ἔχουμε ἐδῶ στὴν γῆ μόνιμη καὶ διαρκὴ πατρίδα καὶ πόλη, μὲ πόθο βαθὺ ποθοῦμε καὶ ζητοῦμε τὴν μέλλουσα, τὴν οὐράνια Ἱερουσαλήμ. Μάταια εἶναι ὅλα τὰ γήϊνα ἀγαθά. Στὴν καρδιά σου φρόντισε νὰ ἔχεις πάντα ἕναν πόθο. Τὴν ἀπόκτηση τῶν οὐρανίων, τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν. Τὰ γήϊνα ἀγαθὰ εἶναι ὅλα προσωρινὰ καὶ ἀπατηλά. Σήμερα εἶναι δικά μας. Αὔριο θὰ γίνουν κτῆμα κάποιου ἄλλου. Καὶ οὐδέποτε τίνος.
— Πατέρα μου, συγχώρησε μέ. Νικήθηκα ἀπὸ τὴν θεωρία. Δεήσου καὶ ἐσὺ τοῦ Κυρίου μας νὰ μὲ συγχωρήσει.
– Ναί, τέκνον μου, πρόσεχε. Ὁ διάβολος χρησιμοποιεῖ καὶ τὰ πιὸ ἀθώα πράγματα, γιὰ νὰ μᾶς παρασύρει καὶ νὰ μᾶς σκανδαλίζει. Ἀντὶ μὲ τὴ θεωρία νὰ ἀφήνει τὸ μυαλό μας νὰ στρέφεται καὶ νὰ δοξάζει τὸν Δημιουργό, ποὺ ὅλα τὰ ἔκαμε γιὰ τὴν δική μας ἀγάπη καὶ εὐτυχία, ἀντίθετα τὸ σπρώχνει νὰ ποθεῖ τὰ μάταια καὶ νὰ ζητᾶ τρόπους, γιὰ νὰ τὰ ἀποκτήσει, νὰ τὰ κάμει κτῆμα του.
Πόση σοφία στὰ λόγια τοῦ θεοφώτιστου ἐπισκόπου. Ἀντὶ ὁ ἄνθρωπος μπροστὰ στὰ τόσα μεγαλεῖα τοῦ Παντοδύναμου Δημιουργοῦ νὰ ἀφήνει τὴν σκέψη του μὲ εὐγνώμονα διάθεση νὰ ὑμνεῖ καὶ νὰ δοξάζει τὸν Ποιητὴ καὶ Πλάστη Του, αὐτὸς ἕνα μόνο κατὰ κανόνα σκέπτεται καὶ ποθεῖ, τὴν ἀπόκτηση καὶ ἀπόλαυση ὅλων αὐτῶν τῶν ἐπίγειων ἀγαθῶν.
  Κάποια ἄλλη φορὰ ὁ Ἐπίσκοπος, ὕστερα ἀπὸ μακρινὴ ὁδοιπορία γιὰ διδαχὴ τοῦ λαοῦ του μπῆκε κουρασμένος στὸ σπίτι ἐνὸς ἀπὸ τοὺς πιστούς του, γιὰ νὰ ξεκουραστεῖ. Στὸ ἄκουσμα τῆς εἴδησης κόσμος πολὺς ἀπὸ τὰ γειτονικὰ σπίτια στὴν ἀρχὴ καὶ ἔπειτα ἀπὸ ὅλη τὴν κοινότητα ἔτρεξαν νὰ τὸν συναντήσουν καὶ νὰ πάρουν τὴν εὐλογία του. Ἀνάμεσα στὰ πλήθη ἦταν καὶ μία ἁμαρτωλὴ γυναίκα, ποὺ ἦρθε καὶ αὐτὴ νὰ δεῖ τὸν Ἅγιο. Κάποια στιγμὴ μάλιστα ἔπεσε καὶ κάτω, γιὰ νὰ ἀσπασθεῖ τὰ πόδια του. Μὲ τὴ χάρη τοῦ Παναγίου Πνεύματος ὁ Ἅγιος, σὰν τὴν κοίταξε, γνώρισε ἀμέσως τὴν ἁμαρτία της. Χωρὶς νὰ τὸν ἀκούσει κανένας, μὲ τρόπο γλυκὺ καὶ ταπεινό, ψιθύρισε στὴ γυναίκα:
– «Κυρά μου, μὴ μὲ ἐγγίσεις». Ἐκείνη ὅμως ἐπέμενε. Καὶ τότε ὁ Ἅγιος μὲ αὐστηρότητα φανέρωσε μπροστὰ σὲ ὅλους τὴν ἁμαρτία της. Ἡ γυναίκα θαύμασε καὶ μὲ συντριβὴ καρδιᾶς ἔσκυψε καὶ ἄρχισε μὲ δάκρυα νὰ ζητᾶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Μπροστὰ στὴν μετάνοιά της ὁ στοργικὸς πατέρας της εἶπε μὲ συγκίνηση τὰ λόγια ἐκεῖνα, ποὺ κάποτε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἀπηύθυνε σὲ μία τέτοια ἁμαρτωλή: «Θάρσει, θύγατερ. Ἀφέωνται σοὶ αἱ ἁμαρτίαι». Πήγαινε στὸ καλὸ καὶ πρόσεχε μελλοντικά. Μὲ τὸν τρόπο του ὁ ἅγιος βοήθησε τὴν ἁμαρτωλὴ ἐκείνη γυναίκα νὰ μετανοήσει. Ἀλλὰ καὶ ἔδωκε ἕνα μάθημα σὲ ὅλους. Μόνο ἡ μετάνοια ἡ εἰλικρινὴς ξεπλένει τὴν ψυχὴ καὶ ἀποκαθιστᾶ τὸν ἄνθρωπο στὴ θέση τὴν τιμητική, νὰ εἶναι παιδὶ τοῦ Θεοῦ.ΑΜΗΝ

9/12/13

ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΜΗΛΕΣΙΩΤΙΣΣΑΣ

ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΘΑΥΜΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΜΗΛΕΣΙΩΤΙΣΣΑΣ

Στην γιορτη του Αγιου Ραφαηλ περασα απο την Εκκλησια του Αγιου και εταξα να κανω μια λειτουργια για να βοηθηθει ο γιος μου και η νυφη μου να αποκτησουν ενα παιδακι... Στης 9 Νοεμβριου ετελεσθει η λειτουργια ,,Ημερα του Αγιου Νεκταριου ..
Στης 20 Νοεμβριου πηγαμε στον ναο της ΜΗΛΕΣΙΩΤΙΣΣΑΣ να προσευχηθουμε για τον ιδιο σκοπο ... Στις 28 Νοεμβριου διεπιστωθει η εγκυμοσυνη της νυφης μου ...Προσκυνω και ευχαριστω την Παναγια  Την Μηλεσιωτισσα τον Αγιο Ραφαηλ καθως και τον Αγιο Νεκταριο που στην εορτη του τελεσθει η θεια λειτουργια  ,,,,, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΔΗΜ ,,ΓΕΩΡ Νεα Φιλαδελφεια Αθηνα

3/12/13

ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΝ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ

Χριστιανοί μου, η Αγία Βαρβάρα, υπέστη μαρτυρικό διωγμό και θάνατο από τα χέρια του πατέρα της. Μήπως το ίδιο δε συμβαίνει κατά κάποιον τρόπον και σήμερα όταν νέοι και νέες στρέφονται προς την Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού και μάλιστα όταν επιθυμούν να ενδυθούν το τιμιότατον ράσο; 
Πόλεμοι, διωγμοί, πιέσεις, απειλές, κοροϊδίες, ειρωνίες, ακόμα και εκβιασμοί από το οικείον περιβάλλον, δημιουργούν μια αφόρητη κατάσταση σε όλους εκείνους, μικρούς και μεγάλους, νέους και νέες, εγγάμους και αγάμους, που αποφασίζουν να βρουν τον προορισμό τους και την σωτηρία τους κοντά στο Χριστό, στην Εκκλησία Του και στα Μυστήριά της, στο Ευαγγέλιο και στις θείες του εντολές.
Βλέποντας και θαυμάζοντας την Αγία Βαρβάρα, τη μικρή αυτή παρθένο κόρη και μεγαλομάρτυρα, ας προσέλθουμε όλοι μας σιωπηλά, και σήμερα το βράδυ και αύριο ολόκληρη την ημέρα, και με ευλάβεια πολλή ας ασπασθούμε στην Αγία της εικόνα το ιερό μαρτυρικό πρόσωπό της που ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός το στεφάνωσε με δόξα και τιμή πολλή. Ας μας επιτραπεί ακόμα να τολμήσουμε να πούμε όπως λέγει ένας άγιος να ασπαστούμε και τα χείλη της Αγίας με τα οποία ομολόγησε φωνάζοντας: «Είμαι χριστιανή πατέρα!» Και έπεσε κάτω σφαγμένη από τον σκληρόκαρδο και δήμιο εκείνον πατροκτόνον.
Είναι όντως μέγιστο και εξαίσιο το θαύμα της Ορθοδόξου μας πίστεως αδελφοί μου. Και αν γυρίσουμε πίσω στα χρόνια των μαρτύρων και μαζί εκεί με τις ουράνιες αρχαγγελικές δυνάμεις, νοερά θα παρακολουθήσουμε ένα εξαίσιο θαύμα : τους αθλητάς της πίστεως να συμπλέκονται μέσα στο μαρτύριο με τους αντιπάλους της αμαρτίας, παρακολουθούμενοι και ενισχυόμενοι από τους αγγέλους.
Χριστιανοί μου, πολλά και ποικίλα τα κατορθώματα των Αγίων μαρτύρων της Εκκλησίας μας. Είναι αυτά που έθρεψαν γενεές γενεών πιστών χριστιανών. Γενεές πιστών μέσα από τα συναξάρια και τα γεροντικά, που οι πατέρες έλεγαν στα παιδιά τους, οι μητέρες στις θυγατέρες τους, οι παππούδες και οι γιαγιάδες στα εγγόνια τους. Είναι αυτά που τρέφουν και τροφοδοτούν όσους από μας σήμερα το θέλουν και το επιθυμούν.
Έχουμε όμως και σήμερα ανάγκη από νέο αίμα μαρτύρων. Αίμα και ιδρώτα αγίων. Στην εποχή μας, την άγονη εποχή μας, την άγονη από ήθος αληθινό, τη στείρα εποχή μας, τη στείρα από την πίστη, την ολιγόψυχη και μοιχαλίδα αυτή εποχή μας, στην εποχή μας αυτή λέω, μας λείπουν όχι τα αγαθά, όχι οι γνώσεις, όχι οι επιστήμες, όχι οι ευκολίες της ζωής, όχι οι απολαύσεις, αλλά μας λείπουν οι ιεραπόστολοι, οι όσιοι, οι ομολογηταί και οι μάρτυρες. Ναι, μας λείπουν και οι άγιοι χριστιανοί. Από τέτοιους έχουμε σήμερα ανάγκη. Από κανέναν άλλον. Μόνον από αγίους χριστιανούς. Από αποστόλους και ομολογητάς και μάρτυρας και οσίους έχει ανάγκη η εποχή μας, η πατρίδα μας, η Ορθόδοξη Ελλάδα μας, την οποίαν θέλουν να αποχριστιανοποιήσουν οι κρατούντες σήμερα, και έχοντες στα χέρια τους το χρήμα και τον πλούτο. 
Και θέλουν να διώξουν την πίστη μας από την πατρίδα μας, απ’ την κοινωνία μας, απ’ τις εργασίες μας, απ’ τα σπίτια μας, και το καταφέρνουν σιγά σιγά μέσω της τηλεοράσεως. Διά τούτο λοιπόν, γι’ αυτό και εμείς, ας μου επιτρέψετε να κάνουμε μια προσευχή και να κλείσουμε μ’ αυτήν:
Δέσποτα Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, 
δια πρεσβειών της Υπεραγίας Θεοτόκου και της Αγίας ενδόξου Μεγαλομάρτυρας Βαρβάρας,