Καλώς ήρθατε στην Παναγία Μηλεσιώτισσα που φιλοξενείται στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου στο Μήλεσι Αττικής

25/11/13

Ο ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΩΝ Ο ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ

Ο Όσιος Νίκων γεννήθηκε στα τέλη του πρώτου τετάρ­του του 10 μ.Χ. αιώνα, γύρω στο 920 μ.Χ., στη σημερινή Αρμενία και κοντά στην αρχαία Παφλαγονία του Πόντου.
Οι γονείς του ήταν πλούσιοι και του καλλιέργησαν την ευσέβεια και την πίστη στον Σωτήρα Χριστό. Σε ηλικία μόλις 20 ετών εγκατέλειψε το πατρικό του σπίτι και εγκαταβίωσε στο μοναστήρι της Χρυσής Πέτρας, όπου έμεινε δώδεκα χρόνια. Στη συνέχεια επισκέφθηκε χώρες της Ανατολής, όπου κήρυξε το Ευαγγέλιο του Χριστού για τρία χρόνια. 
Το 961 μ.Χ. πήγε στην Κρήτη με προτροπή του αυτοκράτορος Νικηφόρου Φωκά, όπου με έδρα την πόλη της Γορτύνης επέδειξε ιδιαίτερο ιεραπο­στολικό ζήλο. Στα επτά χρόνια της παραμονής του στο νησί, κατόρθωσε να χειραγωγήσει τους Κρήτες στην αληθινή πί­στη, η οποία είχε αλλοτριωθεί από τους κατακτητές, και να οικοδομήσει πολλούς ναούς. Απέσπασε μάλιστα τον σεβασμό και την αγάπη των Κρητών, οι οποίοι του απέδωσαν ευγνωμόνως τον τίτλο «Μετανοείτε», επειδή καλούσε διαρκώς τους χριστιανούς σε μετά­νοια. 
Το 968 μ.Χ. έφτασε στην Πελοπόννησο και επισκέφτηκε την Επίδαυρο. Στη συνέχεια μετέβη στην Αίγινα, τη Σαλαμίνα, την Αττική, την Εύβοια, τη Θήβα, την Κόρινθο, το Άργος και το Ναύπλιο, όπου παντού κήρυττε το Ευαγγέλιο του Χριστού και με τη χάρη του Θεού επιτελούσε θαύματα. Από το Ναύπλιο κατευθύνθηκε προς τη Σπάρτη, ενώ στη συνέχεια επισκέφτηκε τη Μάνη και τη Μεσσηνία. Αφού έλαμψε παντού με το φλογερό του κήρυγμα περί μετανοίας, επέστρεψε στη Σπάρτη, η οποία την εποχή εκείνη ονομαζόταν Λακεδαιμονία. Στον ιστορικό αυτό τόπο, τον οποίο αγάπησε περισσότερο από την πατρίδα του, παρέμεινε μέχρι την οσιακή του κοίμηση το 998 μ.Χ. κηρύττοντας και θαυματουργώντας. Με την προσευχή του μάλιστα διασώθηκε η πόλη από τη φοβερή μάστιγα μιας θανατηφόρου ασθένειας, η οποία απειλούσε τη ζωή των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής. Πλήθος κόσμου συγκεντρωνόταν στη Λακεδαιμονία για να ακούσει το πύρινο κήρυγμά του για τον Σταυρό και την Ανάσταση του Χριστού, ενώ η πλούσια ιεραπο­στολική του δράση επισφραγίσθηκε με την ανοικοδόμηση περικαλλούς ναού στο όνομα του Σωτήρος Ιησού Χριστού, ο οποίος μάλιστα σχεδιάστηκε από τον ίδιο. Πολλά και θαυμαστά είναι τα γεγονό­τα, που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της ανεγέρσεως του ναού, ο οποίος ανοικοδομήθηκε ανάμεσα στα έτη 970 και 992 μ.Χ. και εγκαινιάσθηκε από τον ενάρετο και ευσεβή Επίσκοπο της Λακεδαιμονίας Θεόπεμπο. Ο ναός αυτός μετα­τράπηκε αργότερα σε μοναστήρι, που έφτασε σε ιδιαίτερη ακμή κατά τον 14ο μ.Χ. αιώνα. Στο μοναστήρι αυτό ο Όσιος Νίκων εκοιμήθη εν ειρήνη στις 26 Νοεμβρίου του 998 μ.Χ., ημέρα κατά την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά και εορτάζει την πάντιμη μνήμη του.ΑΜΗΝ

19/11/13

Η ΑΓΝΗ ΠΑΡΘΕΝΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΕΙΣΑΓΕΤΑΙ

Στην αρχή της νηστείας των Χριστουγέννων γιορτάζουμε τα Εισόδια της Θεοτόκου στο Ναό. Ο ναός είναι ο οίκος του Θεού, είναι ο τόπος που ανήκει μόνο στο Θεό, όπου δεν πρέπει να υπάρχουν ούτε σκέψεις, ούτε αισθήματα, ούτε επιθυμίες που δεν συμπίπτουν με το θέλημα του Θεού. Και λοιπόν η Αγνή Παρθένα, η Θεοτόκος, εισάγεται - όταν ήταν ακόμα ένα μικρό κορίτσι -  στο Ναό του Κυρίου, δηλαδή μπαίνει σ΄εκείνη τη σφαίρα που δεν υπάρχει εκτός από το Θεό και τη σοφία Του,  τίποτα άλλο. Εμβαθύνει στο να προσεύχεται. Στέκεται μπροστά στο Θεό το Ζώντα. Αφοσιώνεται στις άγιες εργασίες των γυναικών που μπορεί να εκφράζουν – μόνο αν η καρδιά του ανθρώπου είναι ευαίσθητη και καθαρή – τόση αγάπη και φροντίδα.
Και αφοσιωμένη σ΄ αυτή την ατμόσφαιρα της παρουσίας του Θεού και της προσκύνησης από τον άνθρωπο, μεγαλώνει και φτάνει - περνώντας τα χρόνια – στην τέλειά της ωριμότητα. Και όταν παρουσιάστηκε μπροστά της ο μεγάλος Αρχάγγελος του Ευαγγελισμού, διακηρύττοντάς της, ότι θα γεννήσει με ένα μυστηριώδη και ανεξήγητο τρόπο τον Κύριο, υπακούει χωρίς αντίρρηση, γεμάτη ευσέβεια, ταπεινοφροσύνη και υπακοή: Είμαι μια δούλη του Κυρίου, ας γίνει το θέλημά Του.
Κατά την διάρκεια όλων αυτών των χρόνων, ολότελα βυθισμένη στα μυστήρια του Θεού, στο μυστήριο της αγάπης, κατέστη ικανή να γίνει Εκείνη, μέσω της οποίας η αγάπη που μεταμορφώνει τα πάντα και θυσιάζεται στο Σταυρό, μπαίνει μέσα στον κόσμο.
Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς λέει, ότι η ενσάρκωση του Υιού του Θεού δεν θα ήτανε δυνατή  ούτε χωρίς την συμφωνία της επίγειας Μητέρας Του ούτε χωρίς το θέλημα του Πατέρα του στον Ουρανό. Υπακούοντας ολότελα στο θέλημα του Θεού, αφοσιωμένη ολότελα στο μυστήριο του να Τον αγαπάει και, μέσα από Αυτόν, όλον τον κόσμο Του, κατέστη ικανή να εκφράσει το όνομα του Θεού, εκείνο το άγιο και μυστηριώδες όνομα, που ομοιάζει στην προσωπικότητά Του, με όλες τις σκέψεις της, με όλη την καρδιά της, με όλη τη θέλησή της και με όλο το κορμί της. Και έτσι ο Λόγος μπορούσε να γίνει σαρξ και γι΄αυτό με τόση ευσέβεια εκτιμούν την ανυπέρβλητη αγιότητα της Θεοτόκου.
Όχι τυχαία η Εκκλησία αποφάσισε να μας θυμίζει τα Εισόδια της Θεοτόκου στην αρχή του δρόμου μας προς την συνάντηση της Γεννήσεως του Χριστού, της ενσάρκωσης του Υιού του Θεού. Η γιορτή σήμερα είναι μια πρόσκληση να ετοιμαστούμε κι εμείς όπως πρέπει, να βυθιστούμε, να καθαρίσουμε την καρδιά μας, να αγιάσουμε τις σκέψεις και τη σάρκα μας, αλλάζοντας την θέλησή μας, ώστε, η αιώνια ζωή που μας έδειξε ο Χριστός, να μπορεί να γεννηθεί μέσα μας. Ώστε εμείς, βυθισμένοι στο θάνατό Του και αναστημένοι μέσα από την Ανάστασή Του τη μέρα της βάφτισής μας, πραγματικά μπορούμε να ταυτιστούμε με Αυτόν, να  ενωθούμε με Αυτόν, όπως τα μέλη του σώματος είναι ενωμένα μεταξύ τους, όπως το σώμα αποτελεί ένα ολόκληρο σύνολο με το κεφάλι.
Η Θεοτόκος γέννησε στον κόσμο το δημιουργικό Λόγο και την ενσαρκωμένη Αγάπη. Και μας δόθηκε η δυνατότητα να ενωθούμε με το Θεό – έτσι, με έναν μυστηριώδη τρόπο - μέσα από τις προσευχές και μια ζωή σύμφωνη με το Ευαγγέλιο, μέσα από την αγάπη στο Θεό και τον πλησίον μας, μέσα από το να αποστρεφόμαστε τον εγωισμό μας για να αφοσιωθούμε στο Θεό και στον πλησίον μας, ώστε να αναστηθούμε κι εμείς μαζί με και μέσα στον Χριστό.
Μπροστά μας βρίσκεται ο δρόμος. Ας τον περάσουμε, όχι μόνο απλά προσδοκώντας ένα θαύμα στο τέλος του, αλλά ας συμμετέχουμε σ΄αυτόν με όλη τη ζωή  και όλη την δημιουργικότητά μας, για να γεννηθεί ο Χριστός και μαζί Του, μέσα μας, καινούργια και χαρούμενη αγάπη, που υπερνικάει τα πάντα, και οδηγεί στην αιώνια ζωή!

6/11/13

ΑΥΤΟΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΕΝ ΚΕΛΕΥΣΜΑΤΙ ΕΝ ΦΩΝΗ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ


Στην Καινή Διαθήκη ο ίδιος ο Χριστός λέει ότι <<οράτε μή καταφρονήσητε, ενός των μικρών τούτων, λέγω γάρ υμίν οτι οι άγγελοι αυτών εν ουρανοίς βλέπουσι τό πρόσωπον του πατρός μου τόν εν ουρανοίς>> (Ματθ. ιη΄ 10). Σε κομμάτια της Καινής Διαθήκης συναντάμε τους Αγγέλους να αποστέλλονται από τον Θεό για να εκτελέσουν και να ανακοινώσουν την Θεία Βουλή. Για παράδειγμα άγγελοι ανήγγειλαν στους ποιμένες την γέννηση του Χριστού και απεκάλυψαν επανειλημμένως στον δίκαιο Ιωσήφ τις βουλές του Θεού (Λουκ. β΄9 Ματθ. α΄20 β΄ 19). 'Aγγελοι ανήγγειλαν στις Μυροφόρες γυναίκες την Ανάσταση του Χριστού (Μαρκ. ιστ΄ 4).
Ο κόσμος των αγγέλων σύμφωνα με την εκκλησιαστική μας παράδοση διαιρείται σε τρεις ιεραρχίες και εννέα τάγματα. Τα Σεραφείμ, τα Χερουβείμ και οι Θρόνοι είναι τα τρία ανώτατα αγγελικά τάγματα τα οποία αποτελούν την πρώτη και ανώτατη Αγγελική Ιεραρχία η οποία λατρεύει και υμνολογεί τον Θεό ακατάπαυστα. Τα τρία αυτά τάγματα εκφράζουν την αγιότητα, την σοφία και την μεγαλοπρέπεια του Θεού. Την δεύτερη και μέση Αγγελική Ιεραρχία αποτελούν οι Κυριότητες οι Εξουσίες και οι Δυνάμεις. Τα τρία τάγματα της Δευτέρας Αγγελικής Ιεραρχίας παρουσιάζονται συνδεδεμένα και αχώριστα κατανοώντας την απόλυτη κυριότητα του Θεού και παρουσιάζοντας αυτή σε όλο τον Αγγελικό κόσμο εκτελώντας αμέσως και με ακρίβεια κάθε θέλημα του Αγίου Θεού. Την Τρίτη και τελευταία Αγγελική Ιεραρχία, αποτελούν οι Αρχές, οι Αρχάγγελοι και οι 'Αγγελοι . Οι Αρχές το πρώτο τάγμα της τρίτης και τελευταίας Αγγελικής Ιεραρχίας κατανοεί το αρχικόν της βουλήσεως του Θεού και ακριβώς απομιμείται αυτό. Οι Αρχάγγελοι άρχονται των Αγγέλων και κατευθύνουν αυτούς σύμφωνα με τις οδηγίες και τις κατευθύνσεις των Αρχών. Οι 'Aγγελοι το τελευταίο τάγμα της τρίτης Αγγελικής Ιεραρχίας κατανοεί και απομιμείται το πειθαρχικό της βουλήσεως του Θεού. 'Oλα τα Αγγελικά τάγματα και των τριων Αγγελικών Ιεραρχιών είναι συσχετισμένα αλληλένδετα και αχώριστα, υπηρετώντας την βουλή του Θεού με ακρίβεια, αρμονία και τάξη καθώς οι 'Αγγελοι πειθαρχούν στους Αρχαγγέλους οι Αρχάγγελοι στις Αρχές και οι Αρχές στους νόμους του Θεού. Όλη δε η Ιεραρχία κατανοεί και εκφράζει το αρχικό, ηγεμονικό και πειθαρχικό της βουλήσεως του Θεού με αποτέλεσμα να γίνεται ταγμένη στην εποπτεία και την διοίκηση του κόσμου τούτου.
Και φυσικά εν τη ημέρα της κρίσεως <<αυτός ο Κύριος εν κελεύσματι εν φωνή αρχαγγέλου καί εν σάλπιγγι Θεού καταβήσεται εξ ουρανού και οι νεκροί εν Χριστώ αναστήσονται πρώτον>> (Α΄Θεσσαλ. Δ΄16). Οι 'Αγγελοι θα συγκεντρώσουν τους εκλεκτούς και θα συλλέξουν <<πάντα τά σκάνδαλα>> και <<βαλούσιν αυτούς εις τήν κάμινον>> (Ματθ. ιγ΄24 κδ΄ 31).
Οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ αντιστάθηκαν στον Εωσφόρο, ο οποίος μετά την αποστασία του ονομάστηκε Διάβολος ή Σατανάς, και έπεισαν και τους άλλους Αγγέλους να παραμείνουν στην πειθαρχία και την υπακοή του Θεού λέγοντες: <<Στώμεν καλώς στώμεν μετά φόβου εις τήν θέσιν καί τήν αξίαν τήν οποίαν έδωκεν εις εμάς ο Θεός και ας μή μιμηθώμεν τον αχάριστον τούτον ασεβή αποστάτην>>.
'Eτσι ξεχώρισαν οι καλοί από τους κακούς Αγγέλους. Και τούτο διότι οι καλοί 'Αγγελοι βοηθούν και ενισχύουν τον άνθρωπο να προσεγγίζει και να αντιλαμβάνεται τον Δημιουργό του μεταφέροντάς του το κύριο χαρακτηριστικό αυτών των ταγμένων και αφοσιωμένων προς τον Θεό Αγγέλων, την αγάπη.
Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ παρουσιάζεται ως ο 'Αγγελος του Ευαγγελισμού ο οποίος στον μεν Ζαχαρία ανήγγειλε το χαρμόσυνο μήνυμα της συλλήψεως του Ιωάννου του Βαπτιστού από την στείρα και ηλικιωμένη σύζυγό του την Ελισσάβετ ( Λουκ α΄11), στην δε Θεοτόκο Μαρία την σύλληψη του Υιού και Λόγου του Θεού (Λουκ α' 26). Ο ίδιος 'Αγγελος παρουσιάστηκε στον Ιωσήφ και του είπε ότι μπορεί να υρίσει με το <<παιδίον>> στην Αίγυπτο κατόπιν του θανάτου του Ηρώδου.
Από την άλλη πλευρά οι ιστορικές παρεμβάσεις και αποστολές του Αρχαγγέλου Μιχαήλ αναφέρονται σε γεγονόντα προ της Χριστιανικής χρονολογίας. Για παράδειγμα βλέπουμε τον Αρχάγγελο Μιχαήλ να εμφανίζεται στον Αβραάμ λίγο πρίν εκείνος θυσιάσει τον γιό του τον Ισαάκ. Ο ίδιος Αρχάγγελος παρουσιάζεται με το σπαθί του στον Ιησού του Ναυή παρέχοντας τις κατάλληλες οδηγίες για την πτώση της Ιεριχούς. Επίσης τον συναντάμε και σε άλλα σημεία της παλαιάς Διαθήκης όπωςστην ιστορία του Μανουέ, του Δαυίδ και του Ηλιού.

Πανηγυρίζοντας και εορτάζοντας τις παραπάνω Θείες Αποστολές και σε ανάμνηση του έργου που επιτέλεσαν, επιτελούν και θα επιτελούν μέχρι το τέλος του κόσμου τούτου για την πνευματική βοήθεια και σωτηρία του ανθρώπου η εκκλησία μας όρισε ως ημέρα μνήμης και τιμής την 8ην Νοεμβρίου κατά την οποίαν εορτάζουμε την σύναξη των Αγίων Αρχαγγέλων.ΑΜΗΝ


1/11/13

Η ΘΕΙΑ ΧΑΡΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΠΟΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

Τα χαρίσματα τον Θεού έρχονται μόνο στους απλούς και ταπεινούς, πού αγαπούν τις θλίψεις
Όποιος, χωρίς να είναι ανάγκη, έχει την τόλμη και παρακαλεί το Θεό επιθυμώντας να γίνουν μέσω αυτού θαυμάσια πράγματα, πού να δείχνουν τη δύναμη του Θεού, αυτόν τον πειράζει και τον περιγελά ό δαίμονας μέσα στο χώρο του νου του, γιατί δείχνει να καυχιέται, ενώ έχει αδύνατη συνείδηση. Τη βοήθεια του Θεού πρέπει να τη ζητούμε στις θλίψεις στις στενοχώριες. Χωρίς ανάγκη να εκ-πειράζουμε το Θεό είναι κίνδυνος για μας. Όποιος επιθυμεί κάτι τέτοιο δεν είναι πραγματικά δίκαιος και άνθρωπος του Θεού. Βέβαια, ό Κύριος έκαμε θαύματα και σημεία με πολλούς αγίους, αλλά όταν το θέλησε ό ίδιος. Ενώ, αν εσύ το επιθυμείς και είναι δικό σου θέλημα, χωρίς δηλ. να το επιβάλλει κάποια ανάγκη, πέφτεις από κει πού είσαι προφυλαγμένος με την ταπείνωση και γλιστράς από τη γνώση της αλήθειας του Θεού. Διότι, εάν -κατ' οικονομία- εισακουσθεί ένα τέτοιο, παράλογο, αίτημα από το Θεό, βρίσκει αφορμή ό πονηρός άπ' αυτό και βάζει τον αιτούντα σε μεγάλους μπελάδες. Οι αληθινά αφοσιωμένοι στο Θεό, όχι μόνο δεν επιθυμούν τέτοια πράγματα, αλλά και όταν τους δοθούν από το Θεό, δε θέλουν να τα δεχθούν γνωρίζοντας τους κινδύνους της υψηλοφροσύνης. Και δεν τα θέλουν όχι μόνο για να μη φαίνονται στους ανθρώπους ότι είναι σπουδαίοι, αλλά και για να αποφύγουν την κρυφή έπαρση της καρδίας.
Για παράδειγμα σας αναφέρω έναν από τους αγίους πατέρες, ό όποιος λόγω της καθαρής καρδιάς του, έλαβε από το άγιο Πνεύμα το χάρισμα να γνωρίζει από πιο μπροστά ποιοι έρχονται σ' αυτόν. Αυτός ό γέροντας λοιπόν, ζήτησε από το Θεό, αφού προηγουμένως παρακάλεσε να προσευχηθούν και άλλοι άγιοι αδελφοί, να του πάρει το χάρισμα. Εάν, ωστόσο, κάποιοι άνθρωποι του Θεού δέχθηκαν χαρίσματα, τα δέχθηκαν είτε γιατί ή ανάγκη το επέβαλε, είτε γιατί ήταν απλοί και ταπεινοί, αλλά σε καμιά περίπτωση, έτσι, τυχαία!
Οί δίκαιοι και αληθινοί άνθρωποι τούτο πάντα έχουν στο νου τους: ότι δεν είναι άξιοι του Θεού και με τούτο δοκιμάζονται και αποδεικνύονται αληθινά παιδιά του Θεού, με το ότι δηλ. θεωρούν τον εαυτό τους ταλαίπωρο αμαρτωλό και ανάξιο της φροντίδας και της πρόνοιας του Θεού. Και αυτό το αίσθημα τους το εξομολογούνται και μέσα στην καρδιά τους, αλλά και μπροστά σε άλλους, με ταπείνωση βέβαια. Και αυτό γίνεται από τη σοφία πού τους χαρίζει το άγιο Πνεύμα, για να μην παύσουν να φροντίζουν για την πνευματική τους πρόοδο, και για να εργάζονται την αρετή ενόσω ζούνε. Την ανάπαυση τους από τους κόπους και από τις θλίψεις, ό Θεός τη φύλαξε για το μέλλοντα αιώνα. Και όσοι έγιναν ναός του Κυρίου, δεν επιθυμούν να ζουν τώρα εν αναπαύσει, και να απαλλαγούν από τις θλίψεις, αν και κατά καιρούς τους δίνεται κάποια παρηγοριά, με τρόπο μυστικό, για τους πνευματικούς κόπους τους. Εμείς, άγιε αδελφέ, ας εργασθούμε με την καρδιά μας τα έργα της μετάνοιας και της καθαρής πολιτείας, πού ευαρεστεί το Θεό, και τότε, τα χαρίσματα του Κυρίου, όπως ή υγεία, ή απάθεια, ή θεωρία, έρχονται από μόνα τους, χωρίς να τα ζητούμε, εάν φυσικά ή καρδιά μας γίνει καθαρή και αμόλυντη. Όμως τα υψηλά χαρίσματα του Θεού να μην τα ζητούμε και περιμένουμε πότε θα μας έρθουν, γιατί κάτι τέτοιο δεν το εγκρίνει ή Εκκλησία του Θεού. Και όσοι έλαβαν χαρίσματα με τέτοιο τρόπο, απέκτησαν υπερηφάνεια και εξέπεσαν από τη χάρη του Θεού. Να φέρεται κανείς με τέτοιο τρόπο δεν είναι σημείο ότι αγαπά το Θεό, αλλά αρρώστια ψυχής. Και πώς μπορούμε εμείς να ζητήσουμε τα υψηλά χαρίσματα του Θεού, τη στιγμή πού ό θείος απόστολος Παύλος καυχιέται για τις θλίψεις του, και θεωρεί την κοινωνία του στα παθήματα του Χριστού ότι είναι τα μεγάλα δώρα του Θεού;
Ή θεία Χάρη είναι καρπός της πίστης ή της εργασίας των εντολών, ή και των δύο
Για δύο λόγους δίνεται το χάρισμα της αποκάλυψης και της βίωσης της καινής κτιςης του Θεού. Άλλοτε δίνεται από τη χάρη του Θεού για τη θερμότητα της πίστης μας, και άλλοτε έρχεται ως καρπός της εργασίας των εντολών και της καθαρότητας της καρδίας. Στην πρώτη περίπτωση είναι οι μακάριοι Απόστολοι, οί όποιοι αξιώθηκαν να δουν την αποκάλυψη του Θεού, όχι γιατί καθάρισαν το νου τους με την εργασία των εντολών, αλλά γιατί είχαν θερμή πίστη. Διότι πίστεψαν στο Χριστό με απλότητα και τον ακολούθησαν χωρίς δισταγμό, με φλογερή καρδιά. Και όταν τελείωσε ό Χριστός το προσκυνητό έργο της θείας οικονομίας του, έστειλε σ' αυτούς το Παράκλητο Πνεύμα, και τότε τους καθάρισε, και έκαμε το νου τους τέλειο, και νέκρωσε πραγματικά μέσα τους τον παλιό άνθρωπο των παθών, και τους έδωσε με τη θεϊκή ενέργεια την αιώνια ζωή και τους μετέβαλε σε καινό άνθρωπο του Πνεύματος, και αυτοί δέχθηκαν με τρόπο αισθητό και τα δύο, τη νέκρωση και τη ζωοποίηση. Με όμοιο τρόπο και ό μακάριος Παύλος ανακαινίσθηκε μυστικά και, έτσι, δέχθηκε την αποκάλυψη των μυστηρίων του Θεού. Όμως δεν είχε επαναπαυτεί σ' αυτό. Δέχθηκε βέβαια εν ενεργεία τη χάρη και τη δωρεά της αποκάλυψης του Θεού, αλλά σ' όλη του τη ζωή βάδιζε τον τραχύ αποστολικό δρόμο της θυσίας, για να ανταποκριθεί κατά το δυνατό στη χάρη πού αξιώθηκε, από τότε πού συνομίλησε μαζί του ό Κύριος σαν να 'ταν οικείος του και τον έστειλε στη Δαμασκό.
Οι διάφορες τάξεις χαρισμάτων στο μέλλοντα αιώνα
Ό Σωτήρας και Κύριος μας, όταν μιλούσε για «πολλές μονές», εννοούσε τα διάφορα πνευματικά επίπεδα των ανθρώπων πού ζουν στο χώρο της ανάπαυσης του Θεού, δηλ. τις διακρίσεις και τις διαφορές των πνευματικών χαρισμάτων, στα όποια εντρυφούν ανάλογα με την πνευματική τους κατάσταση. Γιατί ό Κύριος δεν εννοούσε, λέγοντας «πολλές μονές», διάφορους τόπους, αλλά διάφορες τάξεις χαρισμάτων. Όπως γίνεται με τον αισθητό Ήλιο, πού ό καθένας μας τον χαίρεται και τον απολαμβάνει ανάλογα με την καθαρότητα και τη δύναμη των οφθαλμών του. Προσέξτε Τι γίνεται με το λυχνάρι μέσα σ' ένα σπίτι. Ενώ το λυχνάρι είναι ένα, το φως του, χωρίς να μοιράζεται σε δυνατό και αδύνατο, δεν έχει σε όλα τα σημεία την ίδια δύναμη. Έτσι και στο μέλλοντα αιώνα, όλοι οι δίκαιοι κατοικούν στον ίδιο και αδιαίρετο χώρο, και ό καθένας, ανάλογα με την πνευματική του κατάσταση, φωτίζεται από τον ένα νοητό Ήλιο, το Χριστό και απολαμβάνει την ευφροσύνη, ενώ ζει με τους άλλους στον ίδιο αέρα, στον ίδιο τόπο, στο ίδιο κάθισμα, και βλέπει τα ίδια πράγματα και σχήματα. Και δε σκέφτεται την οπτική δύναμη του πλαϊνού του, ούτε του ανώτερου, ούτε του κατώτερου γιατί βλέποντας την ανώτερη χάρη του διπλανού του, συνειδητοποιεί το δικό του υστέρημα, και αυτό τον κάνει να λυπάται και να αδημονεί. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει εκεί, οπού δεν υπάρχει ούτε λύπη ούτε στεναγμός. Εκεί ό καθένας ευφραίνεται μέσα στην ψυχή του ανάλογα με τη χάρη της πνευματικής του κατάστασης. Ωστόσο, ή θεωρία των μυστηρίων του Θεού είναι μία, και ή χαρά πού νιώθουν όλοι είναι ίδια, γιατί λείπει ή σύγκριση. Άλλη κατάσταση, εκτός από τις δύο αυτές, δεν υπάρχει ανάμεσα τους. Ή μία είναι ή βασιλεία των ουρανών, και ή άλλη ή κόλαση.
Οι πειρασμοί είναι «φύλακες» των χαρισμάτων τον Θεού
Τα φυσικά ελαττώματα, όπως ή αδυναμία, ή μικροψυχία, ή αφυΐα, ή αμορφία, σε κείνους πού φυλάγουν τον εαυτό τους από τους πειρασμούς, γίνονται φύλακες της αρετής. Αν δεχθείς ένα χάρισμα χωρίς πειρασμό, θα σε οδηγήσει στην απώλεια. Αν εργάζεσαι το καλό ενώπιον του Θεού και σου δώσει ένα χάρισμα, παρακάλεσε τον με την καρδιά σου, να σου δώσει φωτισμό Τι να κάνεις για να ταπεινωθείς, ή να σου δώσει φύλακα να σε προστατεύει από την έπαρση, ή να σου το πάρει, για να μη γίνει πρόξενος απώλειας σου. Γιατί όλοι δεν μπορούν να φυλάξουν τον πλούτο του Θεού χωρίς να βλάφτουν οι ίδιοι.ΑΜΗΝ ΚΥΡΙΕ