Καλώς ήρθατε στην Παναγία Μηλεσιώτισσα που φιλοξενείται στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου στο Μήλεσι Αττικής

29/3/13

ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΑΙΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΜΕΛΙ ΚΑΙ ΨΩΜΙ Η' ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ?
''ΑΝΟΙΞΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑΤΑΚΙ ΣΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΕΙ Ο ΠΑΠΠΟΥΛΗΣ ΜΕΛΙ!!! ΝΑ ΕΛΑ ΤΩΡΑ ΠΑΡΕ ΚΑΙ ΨΩΜΑΚΙ!!!
ΜΠΡΑΒΟ....ΤΙ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΕΧΩ''
Αυτά ήταν τά λόγια μιάς μητέρας που είπε στό παιδί της τήν ώρα της θείας κοινωνίας σήμερα τό πρωί στην ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΩΝ ΔΩΡΩΝ...
Οι γονεις νά λενε ψεμματα στα ιδια τους τα παιδια.Τί φοβερό....
Και οταν λεμε γονεις εννοουμε τις ...μανες,γιατι αυτες συνηθως πανε στην Εκκλησια με τα παιδια τους.
Οι αντρες συνηθιζουν τις Κυριακες να κανουν αλλες
δραστηριοτητες,που μονο σχεση με την Εκκλησια δεν εχουν.
Σπανια να δεις να Εκκλησιαζεται μια οικογενεια ολη μαζι,πολυ σπανιο φαινομενο.
Αλλα τα ακουμε αυτα και απο παππουδες και γιαγιαδες,και αυτοι συνεχιζουν την ιδια παραδοση.
Αν θελετε να φατε μελι και ψωμι καθηστε σπιτι,δεν ειναι αναγκη να πατε στην Εκκλησια για να τα φατε εκει αυτα.
Πρεπει να λετε την αληθεια,οτι θα μεταλαβουν ολοζωντανο τον Χριστο μας,ολοζωντανο και ζωηρο Σωμα και Αιμα Χριστου.
Και ολα αυτα με καποια προετοιμασια ομως,να μεινουν νηστικα ολο το πρωινο της Κυριακης και να μεταλαβουν επειτα αξιως,οχι να φανε το πρωινο τους,το γαλατακι και την μαρμελαδιτσα και μετα να μεταλαβουν.
Δεν μπορεις να λες στα παιδια σου ψεμματα,τα παιδια πρεπει να γνωριζουν την αληθεια,και να την γνωριζουν απο μικρα.
Αυτα πρεπει να τα λενε οι γονεις στα παιδια,να συζητανε για Εκκλησια και Χριστο μεσα στο σπιτι,να μαθαινουν τα παιδια,αλλα που τετοια σημερα.
Οι γονεις καθισμενοι στον καναπε βλεποντας τηλεοραση δεν εχουν χρονο για τιποτε αλλο.
Και αν πας μια φορα τον χρονο στην Εκκλησια το παιδι σου και θελεις να μεταλαβει ετσι για το καλο της χρονιας και αυτο χαλαει κοσμο να μην μεταλαβει,ε τοτε μην παραπονιεσε αν δεν σου πανε ολα καλα στην ζωη σου.
Ο Θεος να φωτιζει τους γονεις ολους και τα παιδια ακομα περισσοτερο...


Πολύ σωστά τα λέει ο πάτερ, και φυσικά τα λέμε συνέχεια. Στην εποχή που ζούμε όταν λές την σωτηριολογική αλήθεια στους ανθρώπους και ενώ ο χάρος και ο τάφος περιμένουν με ανοιχτές αγκάλιες , λέγεσαι φανατικός αυστηρός κλπ. Ενω όταν χαιδεύεις τον εγωϊσμό του άλλου είσαι ο καλός κλπ. 
Δηλαδή όταν πάμε στο γιατρό και μας βρεί καρκίνο να του πούμε "Γιατρέ μου μην μου πείς την αλήθεια και γίνεις αυστηρός διοτι θα στεναχωρηθώ" ενώ η απώλεια ειναι καλύτερη;. . . 
ΔΥΣΤΥΧΩΣ η αλήθεια πονάει και για να αντέξεις την αλήθεια χρειάζεται να έχεις καρδιά πονεμένη , θυσίας και Χριστο.
Υπάρχουν κάποιοι που δεν κοινωνούν διοτι λένε σιχένονται απο την ίδια λαβίδα να μεταλαμβάνουν και μετά σου λένε ότι είναι καλοί άνθρωποι. Λυπάμαι αλλά αυτό ειναι ΚΟΛΑΣΗ, το να σιχένεσαι τον Χριστό ειναι η κόλαση σου που έχιε δημιουργήσει μέσα σου και δυστυχώς αυτή θα αντικρύσεις μετά τον τάφο.
Οι Θεοφόροι Πατέρες μέσα στο Ιερό βλέπουν, Χερουβείμ και Σεραφείμ και όλα τα αγγελικά τάγμα ενώ στην μεταβολή αντικρύζουν σώμα και αίμα κανονικά και εμείς σφυρίζουμε αδιάφορα ιδιαίτερα στα παιδιά λέγοντας ψέμματα και ανοησίες. 
Έρχεται το ΠΑΣΧΑ και πάλι δυστυχώς οι περισσότεροι θα πούν οτι ΠΑΣΧΑ ειναι το αρνί και τα φαγοπότια ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΛΑΣΗ ΜΑΣ. 

18/3/13

Η ΓΝΗΣΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΨΑ ΨΥΧΗΣ

Όταν ξεκινάς ένα ταξίδι, πρέπει να ξέρεις και τον προορισμό του. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τη Σαρακοστή. Αποτελεί ένα πνευματικό ταξίδι, με λιμάνι το Πάσχα, «την εορτήν των εορτών» , την αληθινή Αποκάλυψη. Αν η κάθε μέρα, που προσθέτει στη ζωή μας ο Κύριος, αποτελεί έκφραση της αγάπης και τους ελέους Του, η περίοδος της Μεγάλης Σαρακοστής συνιστά κορυφαία δωρεά, πνευματικό αγώνα κατά των παθών και άσκηση εν Χριστώ, για κατάκτηση των χριστιανικών αρετών.
Η ευχή του Αγίου Εφραίμ του Σύρου, ονομάστηκε προσευχή της Μεγάλης Σαρακοστής γιατί εκφράζει το βαθύτερο νόημα της περιόδου‡ το ήθος που εμπνέει και τους σκοπούς που επιδιώκει.
Οι πρώτες λέξεις της ευχής συνιστούν μιαν επίκληση, μια κραυγή του προσευχομένου πιστού: «Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου ...;». Η γνήσια προσευχή είναι δίψα ψυχής‡ πόθος που συγκλονίζει την αδύναμη ύπαρξή μας. Είναι η ολοκάρδια κραυγή που δεν εξέρχεται απλώς από τα χείλη μας, αλλά αναβλύζει μέσα από την καρδιά μας. Και απευθύνεται προς τον Κύριο Ιησού Χριστό, τον Λυτρωτή και Σωτήρα μας, προς έναν προσωπικό Θεό. Η κυριότητα του Χριστού αποτελεί κυριότητα επί των πάντων‡ και επί της δημιουργίας και επί της ιστορίας και επί των καρδιών των ανθρώπων. Αυτός είναι ο δημιουργός, ο χορηγός, ο οδηγός, ο υπερασπιστής της ζωής - Αυτός στον οποίο ανήκει η ζωή μας. Ξεκινούμε λοιπόν την προσευχή μας με την ομολογία ότι η ζωή μας δεν μας ανήκει, αλλά ανήκει στο σύνολό της, σε κάθε λεπτομέρεια, σε κάθε φάση της και εξ' ολοκλήρου στον Θεό. Κι ενώ όμως όλα είναι δικά Του, δεν εκβιάζει την καρδιά του ανθρώπου. Μας αφήνει ελεύθερα ν' ανταποκριθούμε στο κάλεσμά Του.
Ο Άγιος Εφραίμ ως βαθύς γνώστης της ανθρώπινης ψυχής, γνωρίζει με τη Χάρη του Θεού ότι οποιαδήποτε αμέλεια του ανθρώπου σχετικά με την πνευματική ζωή, ανοίγει τον δρόμο για να σκηνώσουν στην ψυχή όλα τα ψεκτά πάθη. Γι' αυτό παρακαλεί τον Θεό να μην επιτρέψει να εισβάλλει την ψυχή του: «πνεύμα αργίας, περιεργείας, φιλαρχίας και αργολογίας μη μοι δως ...;» Να μην επιτρέψουμε λοιπόν να υπάρξει μέσα μας το πάθος της αργίας, η απραξία, η έλλειψη διαθέσεως για εργασία, η ακηδία, η κατάσταση ραθυμίας και τεμπελιάς. Αυτό θα πει αργία: να είμαστε μουδιασμένοι, μαραμένοι, χωρίς εσωτερικούς παλμούς, χωρίς δυναμικό μέσα στην ψυχή μας, χωρίς ενδιαφέρον για πνευματικά. Αυτό θέλει βέβαια βία και πίεση για να καταπολεμηθεί. «Η βασιλεία των ουρανών βιάζεται και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν» (Ματθ.11,12) Αυτοί που ξέρουν να ζορίζονται, να ασκούνται, να επιμένουν, να αγωνίζονται, αυτοί αρπάζουν τη Βασιλεία του Θεού.
Στενά συνδεδεμένο με το πάθος της αργίας, είναι και αυτό της περιεργείας. Να μας αρέσει να ψάχνουμε τη ζωή του διπλανού μας. Να περιεργαζόμαστε τους άλλους‡ τα λόγια, τα έργα, τη συμπεριφορά τους. Ν' ανακαλύπτουμε χωρίς λόγο τα μυστικά τους. Κι αυτό κατά κανόνα το κάνουμε όχι για να ωφεληθούμε από το παράδειγμα των άλλων, αλλά για να τους επικρίνουμε. Υπό το πρίσμα αυτό η περιέργεια πάντοτε φανερώνει την παρουσία δαιμονικών ενεργειών και την απουσία του Πνεύματος του Θεού.
Τρίτο πάθος είναι αυτό της φιλαρχίας. Είναι η αγάπη για αρχή, η δίψα για εξουσία, επιβολή επί των άλλων. Η φιλοδοξία κατά τον Άγιο Διάδοχο και η αγάπη των επαίνων είναι αποτέλεσμα της κενότητας της ψυχής. Και η κενότητα αυτή οφείλεται στην απουσία της Χάρης και της ενέργειας του Θεού. Συνεπώς και η φιλαρχία, ως καρπός κενοδοξίας, αποκαλύπτει την εσωτερική στέρηση του ανθρώπου, την κατάσταση του σκοτασμού της ψυχής του και άρα την τραγικότητα της υπάρξεως του.
Τελευταίος κρίκος του πλέγματος των παθών που αναφέρει ο Άγιος Εφραίμ είναι η αργολογία, το κουτσομπολιό, τα άχρηστα κι ανούσια λόγια. Για την αργολογία μίλησε ο ίδιος ο Κύριος, και μάλιστα πολύ επικριτικά: «Παν ρήμα αργόν ο εάν λαλήσωσιν οι άνθρωποι, αποδώσουσι περί αυτού λόγον εν ημέρα κρίσεως. Εκ γαρ των λόγων σου διακαιωθήση και εκ των λόγων σου καταδιακσθήση». (Ματθ. 12, 36-37) Είναι ευνόητο γιατί καταδικάζεται η αργολογία. Διότι είναι κάθε λόγος που δεν σχετίζεται με τα ουσιώδη και τίμια της ζωής του ανθρώπου.
Καθώς λοιπόν ζητούμε από τον Θεό να μην επιτρέψει την παρουσία των πιο πάνω παθών, αιτούμαστε και την απόκτηση τεσσάρων μεγάλων αρετών. «Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής και αγάπης χάρισαί μοι τω σω δούλω ...;» Το πρώτο χάρισμα που ζητούμε από τον Θεό είναι η σωφροσύνη. Να έχει δηλ. ο άνθρωπος σώας τας φρένας, ακέραιο τον νου και κατ' επέκταση να είναι νηφάλιος, σεμνός, εγκρατής και αγνός. Σώφρων είναι αυτός που κυριαρχεί επί των επιθυμιών του, ο εγκρατής, ο ελεύθερος των παθών. Με άλλα λόγια η σωφροσύνη κάνει τον άνθρωπο κύριο και αυτοκράτορα των παθών και έτσι δεν μπορεί να νοηθεί ανεξάρτητα από τη νηστεία.
Δεύτερη αρετή είναι η ταπεινοφροσύνη. Δεν νοείται καμιά αρετή χωρίς την ταπεινοφροσύνη γιατί αυτή θεωρείται η βάση και το θεμέλιο όλων των αρετών. Είναι η νίκη της αλήθειας μέσα μας, η απομάκρυνση του ψεύδους μέσα στο οποίο συνηθίσαμε να ζούμε. Μόνο μ' αυτήν μπορεί κανείς να δει και να δεχτεί τα πράγματα όπως είναι και έτσι να δει τον Θεό και το μεγαλείο Του στο καθετί. Η ταπεινοφροσύνη γίνεται το υψοποιό όχημα που μας ανεβάζει από τη γη στον ουρανό, που μας εισάγει στη Βασιλεία του Θεού, η οποία είναι κοινωνία ταπεινών και όχι υπερηφάνων.
Τρίτη αρετή που ζητά από τον Κύριο ο όσιος Εφραίμ είναι η υπομονή. «Ο υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται» (Ματθ. 10, 22) Η υπομονή, όπως λέει ο όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός, είναι η συγκρότηση όλων των αρετών. Γιατί καμιά αρετή δεν στέκεται χωρίς την υπομονή. Καθένας που θα στραφεί πίσω δεν είναι κατάλληλος για τη βασιλεία των ουρανών. Αλλά κι αν νομίζει κανείς ότι έχει όλες τις αρετές, πάλι δεν είναι κατάλληλος αν δεν υπομένει μέχρι το τέλος, ώστε αφού σωθεί από τις παγίδες του εχθρού, να φτάσει στη Βασιλεία των ουρανών. Η υπομονή ως μεγάλο χάρισμα του Θεού και ιδιαίτερη ευλογία Του, στηρίζεται στην πίστη σ' Αυτόν και τρέφεται από την ελπίδα Εκείνου. Εκείνος που δεν υπομένει δεν είναι πιστός.
Τέλος ζητούμε το χάρισμα της αγάπης. Δεν είναι τυχαία η θέση της αρετής αυτής στο τέλος, γιατί η αγάπη θεωρείται ως το επιστέγασμα και η ολοκλήρωση κάθε αρετής. Καμιά αρετή του χριστιανικού βίου δεν έχει αξία, όταν απουσιάζει η αγάπη. Ο αγιασμός μας περνά υποχρεωτικά από τη θύρα της αγάπης. Σωζόμαστε αγαπώντας‡ αγαπώντας όχι μόνο τον Θεό αλλά και τους αδελφούς μας. Και η αγάπη με την οποία μας καλεί ο Κύριος να αγαπούμε τους αδελφούς μας είναι η αγάπη του σταυρού, η αγάπη της θυσίας. Αγαπούμε τον άλλον, όχι όταν απλώς του δίνουμε κάτι, αλλά όταν του δίνουμε τον ίδιο τον εαυτό μας. Όταν θυσιαζόμαστε για τον άλλο, όταν συμμεριζόμαστε τον άλλον.
«Ναι Κύριε Βασιλεύ, δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου ...;». Η ασκητική μας παράδοση αναφέρει πως όταν ο Άγιος Αντώνιος ρωτήθηκε για το πιο είνια το μεφαλύτερο έργο που έχει να κάνει ο άνθρωπος απάμντησε: «Αυτή είναι η πιο μεγάλη εργασία του ανθρώπου: να παίρνει επάνω του το σφάλμα του και να περιμένει πειρασμό μέχρι την τελευταία του πνοή». Η στροφή εις εαυτόν ως όραση και άρση των σφαλμάτων αποτελεί την οδό της αγιότητας. Δεν υπάρχει δηλ. άλλος δρόμος για να βρει κανείς τον Θεό, από το να δει τον εαυτό του όπως είναι στην πραγματικότητα: ως αμαρτωλό, που χρήζει άρα του ελέους του Θεού και κατά συνέπεια δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει άλλο συνάνθρωπο. Αυτό ακριβώς τονίζει το πιο πάνω αίτημα της ευχής του Αγ. Εφραίμ το οποίο θέλει να συνοψίσει όλα όσα έχουν προηγηθεί. Ο αγώνας να φτάσουμε στην αυτομεμψία συνδέεται στενά και με την προσπάθεια αποφυγής της κατακρίσεως. Κι όπως η αυτομεμψία εμπνέεται και ενισχύεται από την ταπεινοφροσύνη, έτσι και η άρνηση του να κρίνουμε και να κατακρίνουμε τους αδελφούς μας εκπορεύεται από την αγάπη. Κι η αγάπη μας όταν είναι γνήσια, όταν μιμείται την αγάπη του Θεού, δεν κάνει διακρίσεις. Προσφέρεται σε όλους τους ανθρώπους, ακόμη και στους πλέον αμαρτωλούς.

«Ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».

9/3/13

ΔΗΜΙΟΥΡΓΕ ΚΑΙ ΕΥΕΡΓΕΤΗ ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΑΓΡΥΠΝΕ


Θεέ μου και Κύριε του κόσμου, Συ ο αγαθότατος πατέρας των ανθρώπων, Σύ που είσαι άναρχος και αιώνιος και αναλλοίωτος και αμετάβλητος, Σύ που η ουσία σου και το μέγεθός σου και η αγαθότητά σου η άπειρη, δεν χωρεί στον μικρό και περιορισμένο νου μας, Σύ που είσαι η πλουσιώτατη πηγή και η απερίγραπτη άβυσσος της δύναμης και της σοφίας, σ΄ευχαριστώ και σε δοξάζω που είδες με συμπάθεια και αγάπη κι εμένα το μικρό και αδύνατο και αμαρτωλό. Σ΄ευχαριστώ που με λύτρωσες από σκέψεις και πράξεις κακές, μοχθηρές και μάταιες και με έσωσες από τις πολλές και διάφορες παγίδες του διαβόλου, που είναι ο άρχοντας του σκότους και της πλάνης. Σ΄ευχαριστώ, Κύριε, και σε δοξολογώ γιατί έδειξες με θαυμαστό τρόπο την αγάπη σου σε μένα και έγινες ο φιλανθρωπότατος τροφοδότης μου σε όλες τις περιπτώσεις, καί κυβερνήτης, καί φύλακας, καί προστάτης, καί καταφύγιο, καί σωτήρας, καί κηδεμόνας της ψυχής και του σώματός μου. Σ΄ευχαριστώ, πού, παρ΄όλη την απροσεξία και την αμέλειά μου, με αρπάζεις και με γλιτώνεις από το κακό, όπως η μητέρα το μικρό της παιδί. Σ΄ευχαριστώ και σε δοξολογώ που βάζεις μέσα μου θέληση μετανοίας για τις αμαρτίες μου και μου χαρίζεις μύριες ευκαιρίες για να επιστρέφω σε Σένα. Σ΄ευχαριστώ και σε δοξολογώ που με δυναμώνεις στις ώρες της αδυναμίας και δεν μ΄αφήνεις να πέσω, αλλά απλώνεις το παντοδύναμο χέρι Σου και με σηκώνεις και με φέρνεις κοντά Σου. Τί να ανταποδώσω, Πανάγαθε Θεέ μου, για όλες τις ευεργεσίες που μου έκανες και εξακολουθείς να μου κάνεις; Ποιες ευχαριστίες να σου πώ; Γι΄αυτό σαν το γλυκόλαλο αηδόνι θα σε υμνώ και θα σε δοξολογώ. Και όλες τις ημέρες της ζωής μου θα ευλογώ το Άγιο Όνομα Σου, Δημιουργέ και Ευεργέτη και Προστάτη μου άγρυπνε, μολονότι δεν είμαι άξιος να μιλώ μαζί Σου στις προσευχές. Η δική σου όμως αγάπη για μένα και η μακροθυμία Σου, μου δίνει το θάρρος να σου μιλώ, να σ΄ευχαριστώ και να σε δοξολογώ. Και θα το κάνω πάντοτε, γιατί μου κάνει πολύ καλό.
                                                                                                                        (Μ.Βασίλειος)

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ !!!!!

Ο Θεός, ο οποίος εμφανίστηκε την περασμένη Κυριακή ως στοργικός Πατέρας, μέσω της παραβολής του Ασώτου υιού, τώρα αναδεικνύεται και η παρουσία του ως δίκαιου Κριτή. Θα ήταν σίγουρα μεγάλη παρανόηση να εκλάβουμε αντιθετικά τις εικόνες αυτές και να τις δούμε ως συγκρουόμενες μεταξύ τους. Αντίθετα, μάς δίνεται η δυνατότητα να ξεκαθαρίσουμε τις έννοιες της αγάπης και της κρίσης και να αφήσουμε τον εαυτό μας να διεισδύσει στο βαθύτερο περιεχόμενό τους. Και αυτό γιατί, σ’ αντίθεση με τα οποιαδήποτε ανθρώπινα κριτήρια, στην περίπτωση του Θεού η αγάπη εμπεριέχει το στοιχείο της κρίσης και η κρίση προϋποθέτει την αγάπη.

Ορθά επισημαίνει εδώ ο Μέγας Βασίλειος ότι «ούτε ο έλεος αυτού άκριτος, ούτε η κρίσης ανελεήμων». Αυτό φανερώνεται και μέσα από το περιεχόμενο της σημερινής ευαγγελικής περικοπής. Τονίζεται εμφαντικά μέσα από τις εικόνες της ότι το κριτήριο της κρίσης το καθορίζει τελικά ο ίδιος ο Χριστός με την αγάπη Του. Αυτή μάλιστα η αγάπη διαπερνά απεριόριστα και αναφέρεται σε «ζώντες και κεκοιμημένους». Για τους κοιμηθέντες έχουμε το Σάββατο της Απόκρεω και για τους ζώντες, τη σημερινή Κυριακή.
Θεμελίωση στην αγάπη
Αποκρυπτογραφώντας, λοιπόν, τα βαθύτερα μηνύματα της παραβολής της Τελικής Κρίσης, κατανοούμε ότι τα πάντα στη ζωή μας θεμελιώνονται στην αγάπη του Χριστού. Στον ορίζοντα αυτής της αγάπης που αναδύεται τόσο αυθεντικά από το Πρόσωπο του Θεανθρώπου, καταξιώνονται τα πάντα στη ζωή μας. Είναι στο πεδίο αυτό που ξεπερνιέται η αμαρτία και ο θάνατος και αναδεικνύεται ο άνθρωπος ως αιώνια ύπαρξη που αναπαύεται στις αγκάλες του Θεού.
Πώς αποκαλύπτεται όμως ο χαρακτήρας της αγάπης στη συγκεκριμένη περικοπή; Τόσο όμορφα η σημερινή παραβολή ξεκαθαρίζει το τοπίο: «εφ’ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε. Η αγάπη τελικά είναι η δυνατότητα να βλέπω απροϋπόθετα στο πρόσωπο του κάθε συνανθρώπου μου τον Χριστό. Να τον πλησιάζω αγαπητικά και μακριά από οποιουσδήποτε μανδύες καθωσπρεπισμού και σκοπιμότητας, να τον βλέπω ως ευκαιρία συνάντησης και κοινωνίας με τον ίδιο τον Θεό. Η αγάπη ξεπερνάει στον «άλλο» τα οποιαδήποτε εξωτερικά σχήματα, εμφάνιση, κοινωνική θέση, καταγωγή, διανοητική ικανότητα και άλλα, και φθάνει στο βάθος της ύπαρξής του, το αληθινό κομμάτι του Θεού μέσα του. Πρόκειται για την πιο συναρπαστική κίνηση, την ανακάλυψη του προσώπου ως «εικόνας του Θεού».
Αυθεντικά μηνύματα
Πόσο αλήθεια αυθεντικά είναι τα μηνύματα και νοήματα της διήγησης της Τελικής Κρίσης; Η αληθινή αποστολή της Εκκλησίας εστιάζεται στο να υπενθυμίζει διαρκώς στον άνθρωπο τη δυνατότητά του ή καλύτερα το χάρισμα που του έδωσε ο Θεός να αγαπά.
Όλοι μας έχουμε ανάγκη, αγαπητοί αδελφοί, απ’ αυτή την προσωπική αγάπη. Και να την εισπράττουμε και να την προσφέρουμε, στη διάσταση του μεγαλείου μιας αληθινής κοινωνίας, όπως αποκαλύπτεται στο χώρο της θείας παρουσίας. Είναι, άλλωστε, εδώ που αναγνωρίζεται και η μοναδικότητα του προσώπου του κάθε συνανθρώπου μας, στην οποία αντανακλάται με ένα ξεχωριστό τρόπο όλη η ομορφιά της δημιουργίας. Ιδιαίτερα στις μέρες μας που πλακώνουν οι λογής κρίσεις, σε οικονομικό, ηθικό και πνευματικό επίπεδο και συνθλίβουν το ανθρώπινο πρόσωπο, το μήνυμα του Ευαγγελίου προβάλλει τόσο επίκαιρο. Είτε αγαπούμε είτε αρνούμαστε να προσφέρουμε την αγάπη μας, η κρίση εστιάζεται στα λόγια του Κυρίου «εφ’ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε».