Καλώς ήρθατε στην Παναγία Μηλεσιώτισσα που φιλοξενείται στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου στο Μήλεσι Αττικής

29/1/13

ΛΙΓΑ  ΛΟΓΙΑ
ΓΙΑ  ΤΗΝ  ΖΩΗ  ΤΩΝ  ΤΡΙΩΝ  ΙΕΡΑΡΧΩΝ  

Ο Άγιος Βασίλειος ο Μέγας.
 
Γεννήθηκε το 330 μ.Χ. στην Kαισάρεια της  Καππαδοκίας της Μ. Ασίας . Γόνος πολύτεκνης οικογένειας. Ο πατέρας του, Βασίλειος, και η μητέρα του, Εμμέλεια,  απέκτησαν (9) εννέα παιδιά, από τα οποία τα (5) πέντε  αναδείχθηκαν άγιοι της 'Εκκλησίας μας (Βασίλειος , Μακρίνα, Ναυκράτιος, Γρηγόριος επίσκοπος Νύσσης, Πέτρος επίσκοπος Σεβαστείας). Σπούδασε στην  Αθήνα. Μόνασε στον πόντο. "Έγινε επίσκοπος Καισαρείας  το  370μ.Χ.

Υπήρξε :
- Μέγας κοινωνικός εργάτης . "Έχτισε την περίφημη «Βασιλειάδα».
- Μέγας οργανωτής της μοναστικής ζωής και πατέρας  του  μοναχισμού στη   Μ. Ασία.
 -Μέγας Θεολόγος και συγγραφέας. Έγραψε τα  «'Ασκητικά», ομιλίες στην «"Εξαήμερο», «Θεια  Λειτουργία» ( ή οποία φέρει το όνομα του και  τελείται  (10)  φορές  το χρόνο ) και άλλα. πολλά .
 - Μέγας υπερασπιστής της αλήθειας της πίστης. Υπερασπίστηκε σθεναρά την 'Ορθοδοξία έναντι της   κρατικής   βίας και αυθαιρεσίας των αρειανόφιλων   βασιλέων   Ιουλιανού και  Ουάλη Β'
Ο Μέγας Βασίλειος εκοιμήΘη την 1η 'Ιανουαρίου  του  379 μ.Χ,. σε ηλικία 49 μόλις ετών.
Ο Άγιος Γρηγόριος,ένας Θεολόγος ποιητής.
 
Γεννήθηκε το 329 μ.Χ. στην Αριανζό, ένα χωριό κοντά στη   Ναζιανζό της Καππαδοκίας όπου ο πατέρας του ήταν επίσκοπος. «.0 πρώτος των εραστών της σοφίας» κατά δήλωση του,   απέκτησε μεγάλη μόρφωση. Συσπουδαστής και αδελφικός φίλος του Μ. Βασιλείου. Ασκήτεψε στον Πόντο.

Το 361 μ.Χ. χειροτονείται διάκονος και πρεσβύτερος και το 372μ.Χ. επίσκοπος Σασίμων.

Το 380 μ.Χ. καλείται στη Bασιλεύουσα για να  καταπολεμήσει τους Αρειανούς που επικρατούσαν εκεί, πράγμα που καταφέρνει αφού , μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα (2) δύο μόλις  ετών, τους επαναφέρει στην 'Oρθοδοξία και εκλέγεται Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως .
Οι συνεπίσκοποι του όμως, τον φθονούν και τον υπονομεύουν.
Ηρωική πράξη της παραίτησης του από τον πατριαρχικό   Θρόνο, βάζει τέλος στην ταραχή και τη διχόνοια και επιφέρει την  ειρήνη στη ζωή της Εκκλησίας.
Αποσύρεται από την δημόσια δράση και αφιερώνει τον  υπόλοιπο χρόνο της ζωής του στη συγγραφή Θεολογικών έργων  και των αξεπέραστων χριστιανικών ποιημάτων του ('Έγραψε 407 ποιήματα, με 20.000 στίχους).
Φιλάσθενος από  μικρός ο άγιος , αρρωσταίνει  βαριά  και  στις   25 'Iανουαρίου του 390 μ.Χ. η αγία του ψυχή φτερουγίζει στον Kύριο και  Θεό της.
Ο  Άγιος Ιωάννης,ο Χρυσός Άγιος.
  
Γεννήθηκε το 354 μ.Χ. στην Αντιόχεια. Έλαβε μεγάλη  μόρφωση. Σε ηλικία 20 ετών γίνεται μοναχός. Ζει ασκητικότατα. Το 383 μ.Χ. χειροτονείται ιερέας. Το 398 μ.Χ. Εκλέγεται, παρά τη Θέληση του Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως .


Υπήρξε:
-0 μεγαλύτερος εκκλησιαστικός συγγραφέας. Τα έργα   του  φτάνουν τις (2000) δυο χιλιάδες.
-0 μεγαλύτερος μελετητής και εξηγητής της  Αγίας  Γραφής.
-Απ' τους μεγαλύτερους κοινωνικούς εργάτες (έτρεφε καθημερινά στην Κων/πολη (7000) επτά χιλιάδες απόρους).
 - Πρότυπο ποιμένα - αρχιερέα. Διακρίνεται για την προσφορά του στην ιεραποστολή και τη λατρεία.
-Απ' τους πιο φλογερούς μαχητές της αλήθειας και των   δικαίων της 'Εκκλησίας . Συγκρούστηκε με την διαφθορά  των ανακτόρων, τις καταχρήσεις των πλουσίων, τους σιμωνιακούς ιερείς , καθαρίζοντας την 'Εκκλησία από κάθε αντικανονικότητα και κάθε μίασμα. Oι αγώνες του αυτοί,   του  απέφεραν πολλά  βάσανα και κακουχίες και τέλος την εξορία  και  το  θάνατο.
Το «χρυσό στόμα» του 'Ιωάννη σίγησε για πάντα στις  14 Σεπτεμβρίου του 407 μ.Χ. στα Κόμανα του Πόντου  όπου  βρισκόταν εξόριστος από τους βασιλείς . Η 'Εκκλησία   τιμά την μνήμη του στις 13 Nοεμβρίου και την   ακομιδή  των λειψάνων του στις 27 'Ιανουαρίου.

Γιατί καθιερώθηκε ο κοινός εορτασμός των Τριών Ιεραρχών

Διότι oι Bυζαντινοί τότε, ενδιαφερόταν για τα εκκλησιαστικά Θέματα τόσο, όσο εμείς σήμερα για τα. πολιτικά, τα κοινωνικά και τα αθλητικά. "Έτσι έφτασαν στο σημείο, να μαλώνoυν, χωριζόμενοι μάλιστα, σε τρεις αντιμαχόμενες παρατάξεις και για το ποιος  από τoυς  Τρεις  Ιεράρχες είναι ο πιο σπoυδαίος και σημαντικός και άρα Θα' έπρεπε γι' αυτό, να τιμάται περισσότερο από τoυς   αλλoυς δύo.
          
Στη διαφωνία αυτή, έδωσε «σολομώντεια λύση», ο Mητροπολίτης Eυχαίτων του Πόντoυ 'Ιωάννης ο Mαυρόπoυς, ο  οποίος είπε πώς και οι τρεις άγιοι είναι ισάξιοι και ισότιμοι και θα'πρεπε και οι τρεις μαζί, σε κoινη ημερoμηνία (στις 30 Ιανoυαρίου μήνα  κατά τον οποίον εoρτάζoυν και οι Τρεις Πατέρες),και να τιμώνται, σύμφωνα και με δική τoυς άλλωστε επιθυμία όπως ίδιοι του φανέρωσαν σε ένα όραμα τoυ.
Προστάτες της παιδείας
Ποιός και πότε καθιέρωσε να Θεωρούνται και να τιμώνται ως  προστάτες τής παιδείας οι Τρεις Ιεράρχες, δεν είναι γνωστό. Από τα χρόνια της Toυρκoκρατίας όμως, υπήρχε το έθιμο, τα ελληνικά σχολεία να εχoυν αυτoυς τους Τρεις Άγίους, ως προστάτες τoυς και να γιoρτάζoυν τη  μνήμη  τους.
Aυτό το έθιμο διατήρησε  και  συνέχισε το Πανεπιστήμιo Αθηνών, το όποίο καθιέρωσε και επίσημα πλέον, με απόφασή της Συγκλήτoυ τoυ, το 1842-43, τη γιoρτή των Τριών "Ιεραρχών, ως γιoρτή της παιδείας.

26/1/13

ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Οι άγιοι ιεράρχες της Εκκλησίας μας, οι αγωνιστές άγιοι, οι ομολογητές της πίστεως, βρίσκουν στο πρόσωπο του αγίου Ιωάννη την επιτομή των ιερατικών και χριστιανικών αρετων. Χωρίς υπερβολή θα μπορούσε κανείς να τον ονομάσει δεύτερο Ηλία και Πρόδρομο, για την πολλή του παρρησία και θάρρος να ελέγχει δημόσια τους άνομους βασιλιάδες και άρχοντες. Θα μπορούσε κανείς να τον ονομάσει δεύτερο απόστολο Παύλο και δέκατο τρίτο των αποστόλων, διότι υπάρχει κορυφή στην ερμηνεία και τον ευαγγελισμό της γραφής. Θα μπορούσε κανείς να τον ονομάσει δεύτερο Ιωάννη Θεολόγο, διότι άγγιξε τα ακρότατα της θεολογίας, αποδίδοντας μας όμως την εν Χριστώ θεολογία όχι με υψηλά και δυσνόητα νοήματα, αλλά με γλαφυρότητα,ζωντάνια και απλότητα , όπως ο ευαγγελιστής Ιωάννης. Θα μπορούσε κανείς να τον ονομάσει δεύτερο Ιάκωβο αδελφόθεο, διότι υπήρξε συντάκτης της θείας λειτουργίας, δια της οποίας αγιαζόμαστε και πανηγυρίζουμε την βασιλεία του Θεού σήμερον και αεί. Είναι μάρτυρας γιατί συμμαρτύρησε με μάρτυρες στην εξορία και στις κακουχίες, για την αγάπη της αλήθειας και του Χριστού.Είναι φτωχών υπερασπιστής και πενήτων πλουτιστής.  Με λίγα λόγια είναι ο άγιος Ιωάννης,ο Χρυσόστομος, η εικόνα της αγιότητας, η ζωντανή εικόνα του ίδιου του Χριστού.
Το ιστορικό της σημερινής εορτής έχει ως εξής:  Τριάντα ολόκληρα χρόνια το σκήνος του αγίου μένει στην Αρμενία, όπου εξορίστηκε και κοιμήθηκε ο άγιος. Ο μαθητής του αγίου και άγιος πατριάρχης Πρόκλος φροντίζει για την μεταφορά του λειψάνου στην Κωνσταντινούπολη, την νόμιμη έδρα του αρχιποίμενα Ιωάννη. Στο δρόμο προς την βασιλεύουσα το λείψανο θαυματουργεί. Μάλιστα, αποκαθίσταται μια αδικία που έγινε σε κάποια χήρα από την βασίλισσα Ευδοξία, την διώκτρια του αγίου. Εν τέλει το λείψανο φτάνει στην βασιλεύουσα. Ο λαός πανηγυρίζει και αποκαθιστά τον άγιο στο θρόνο του. "Απόλαυε τον θρόνο σου άγιε". Ο άγιος σαν ζωντανός και παρών ευλογεί το χριστεπώνυμο πλήρωμα δια του "Ειρήνη πάσι". Τέλος, το λείψανο τίθεται στο ναό των αγίων Αποστόλων, των οποίων δέκατος τρίτος τρόπον τινά υπήρξε ο Χρυσόστομος.
Αυτή την ανακομιδή, αυτή την αποκατάσταση του αδικημένου αγίου, του μάρτυρα Ιωάννη εορτάζουμε σήμερα,αγαπητοί. Είναι πολλές οι εορτές του ενιαυτού που είναι αφιερωμένες στον Ιερό Χρυσόστομο από την Εκκλησία μας και από εκεί και μόνο φαίνεται το ύψος του αγίου εκείνου και πόσα του οφείλουμε, τί μεγάλη ευγνωμοσύνη και τιμή του ανταπέδωσε η Εκκλησία και ο Χριστός, υπέρ του οποίου και την ψυχή και την ζωή του έθεσε σε κίνδυνο.
Ας κοιτάξουμε όλοι μας αδελφοί, προς τον επισκοπικό θρόνο. Είναι παρών ο άγιος Ιωάννης διά της εικόνας του. Ζει ανάμεσα μας, χοροστατεί και μας ευλογεί. Είναι η ελάχιστη αποκατάσταση που μπορούμε να προσφέρουμε σε εκείνον τον τόσο μακρυνό αλλά και τόσο κοντινό πατέρα μας. Τον αποκαθιστούμε στον θρόνο του. Ας εγκαταστήσουμε και τα χρυσοστομικά λόγια στην ψυχή μας. Να αγαπήσουμε και να μελετήσουμε και να εγκολπωθούμε τον χρυσοστομικό λόγο. Ιδιαίτερα, στην εποχή μας το έχουμε ανάγκη, το οφείλουμε στην ίδια την ψυχή μας.
Να έχουμε την ευλογία του αγίου. ΑΜΗΝ

24/1/13

ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΚΟΙΝΩΝΗΣΕΙΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΕ

 Η πιο μεγάλη ώρα! Ή πιο ιερή στιγμή. Η σοβαρότερη πράξη της ζωής μας. Τότε που ακούμε  από το στόμα του ιερέως του Θεού τα συγκλονιστικό λόγια «Σώμα και Αίμα Χρίστου εις άφεσίν σου α μαρτιών και εις ζωήν αΐώνιον», και δεχόμαστε στο πήλινο στόμα μας «τόν άρτον της ζωής, το ούράνιον μάννα» και δεν είμαστε πλέον φθαρτοί και θνητοί άνθρωποι, αλλά έχουμε τη χάρη της αφθαρσίας και την ελπίδα της αναστάσεως και συμμετοχής μας στην  αιώνια χαρά και άφθαρτη δόξα της ουρανίου Βασιλείας. 
   Όλα αυτά συμβαίνουν όταν κατάλληλα προετοιμασμένοι προσέλθουμε στο Ποτήριον της Ζωής. Γιατί, αν δεν είμαστε σε ανάλογη κατάσταση, αν δεν ναι έτοιμη ή ψυχή μας να δεχθεί τη μεγάλη Επί σκεψη, τότε υ πάρχει κίνδυνος, κίνδυνος σοβαρός να μη γίνει ή θεία Μετάληψη «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αΐώνιον», αλλά «εις κρίμα και εις κατάκριμα». Γι’ αυτό και ό απόστολος Παύλος συμβουλεύ ει: «Δοκιμαζέτω άνθρωπος εαυτόν, και ούτως έκ του άρτου έσθιέτω και έκ του ποτηριού πινέτω». Να εξετάζει ό κάθε άνθρωπος με προσοχή τον εαυτό του, να μελετά σε ποιά κατάσταση πνευματική βρίσκεται. Και αφού κάμει αυτή την εξέταση, τότε να προσέρχεται και να τρώγει από τον καθαγιασμένο Άρτο της θείας Ευχαριστίας και να πίνει από το Άγιο Ποτήριο. «Ό γάρ έσθίων και πίνων αναξίως κρίμα έαυτώ έσθίει και πίνει». Εκείνος πού μετα λαμβάνει τα Τίμια Δώρα ανάξια, τρώγει και πίνει κατάκριμα και καταδίκη στον εαυτό του, επειδή δεν κάνει διάκριση του σώ ματος και αίματος του Κυρίου, αλλά τα μεταλαμβάνει σαν να ήταν συνήθεις τροφές.
    Επειδή δε ανάξια και χωρίς προηγούμενη δοκιμασία του εαυτού σας τρώ γετε και πίνετε το σώμα και το αίμα του Κυρίου, γι’ αυτό υπάρχουν μεταξύ σας πολλοί ασθενείς και άρρωστοι και πέθαναν αρκετοί (Α’ Κορ. ια’ 28-30).
    Ό λόγος αυτός του θεοπνεύστου Α ποστόλου είναι προτρεπτικός και απει λητικός. Προτρέπει στο ορθό και απειλεί ότι αν δεν γίνει αυτό, τότε οι συνέπει ες μπορεί να είναι φοβερές, ασθένειες και θάνατος για όσους προσέρχονται αναξίως. Ό Μυστικός Δείπνος, ή Αγία Τράπεζα της Εκκλησίας μας, πού γίνε ται αιτία πολλών και αιωνίων αγαθών για τούς αξίως προσερχόμενους, γίνε ται καταδίκη, καταστροφή για όσους πλησιάζουν ανέτοιμοι. Όχι γιατί αλλάζει ή φύση της, αλλά διότι είναι διαφορετι κή ή διάθεση και ή κατάσταση εκείνου πού πλησιάζει.
    Να μη σταθούμε λοιπόν με επιπολαι ότητα και προχειρότητα ενώπιον του Άγιου Ποτηριού, χωρίς να εξετάζουμε και χωρίς να καταλαβαίνουμε όπως πρέπει το μέγεθος των προκειμένων Δώρων. Να μην προχωρούμε «μη έννοούντες, ότι σώμα εστί δεσποτικόν- σώμα φρίκης γέμον». Σώμα Χριστού, Αίμα Χριστού, φρικτά μυστήρια! Να σταθούμε με σοβαρότητα, με συγκλονισμό ψυ χής και υπευθυνότητα, με γνώση  του μεγαλείου του Μυστηρίου. 
   Θέλεις να κοινωνήσεις, χριστιανέ; Με γάλο και άγιο και θεάρεστο είναι αυτό πού επιθυμείς. Και γι’ αυτό με άγιο και θεάρεστο τρόπο πρέπει να προσέλθεις. Σκέψου πριν το κάμεις: Είμαι άξιος; Είμαι έτοιμος να δεχθώ το θείο Δώρο; «Σύ σαυτού γίνου κριτής και των βεβιωμένων ακριβής δικαστής. Έρευνα το συνειδός και τότε δέχου το δώρον», συμ βουλεύει ένας ιερός ερμηνευτής. Γίνε κριτής του εαυτού σου. Γίνε δικαστής ακριβής των πράξεων της ζωής σου. Ερεύνησε τη συνείδηση σου, άκουσε τη φωνή της. Και αν ή συνείδηση  σου δί νει μαρτυρία αγαθή , τότε να δεχθείς το δώρο. Διαφορετικά δεν πρέπει να τολμήσεις, διότι κατάκριμα και καταδίκη θα κοινωνήσεις.«Δοκιμαζέτω άνθρωπος εαυτόν». Αυτοεξέταση απαιτείται, αυτοκριτική. Πόσα αμαρτάνουμε καθημερινά οι αδύ ναμοι και ατελείς άνθρωποι! Πόσες  πράξεις απρεπείς, πόσες κακίες και αν τιπάθειες στην ψυχή μας και  έλλειψη  συγχωρητικότητος  για τούς αδελφούς πού μας έφταιξαν! Πόσοι λόγοι  αμαρτωλοί, πικροί και άστοχοι στο στόμα μας, πόσες επιθυμίες άθλιες κυριαρχουν στην καρδιά μας, πόσες σκέψεις έφάμαρτες μολύνουν συχνά το νου!
    Να τα σκεφθούμε όλα αυτά και να κατανυγεί ή ψυχή μας. Να ταπεινωθεί και να αισθανθεί το βάρος της ένοχης της και βαθιά να μετανοήσει. Και να ευχαρι στήσουμε τον άγιο Θεό, πού έκτος από το Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας πα ρέδωσε στην Εκκλησία του και το Μυστήριο της ιεράς ‘Εξομολογήσεως, ό που ενώπιον του Πνευματικού καταθέτουμε τα βάρη της ψυχής μας με ειλικρινή μετάνοια και παίρνουμε άφεση. Και τότε, με την ευχή του Πνευματικού, θα προσερχόμαστε στο Άγιο Ποτήριο, όταν εκείνος κρίνει και όσο συχνά εκείνος κρίνει, για να κοινωνούμε άκατακρίτως τα θεία Μυστήρια και να παίρ νουμε δύναμη και ζωή, χαρά και  λύτρωση και σωτηρία.

17/1/13

ΜΕΓΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΩΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

Ο άγιος Αθανάσιος, τον οποίο η Εκκλησία προσονόμασε “Μέγαν” για την ξεχωριστή αρετή του, τον αδαμάντινο χαρακτήρα του και τους σθεναρούς αγώνες που διεξήγαγε προς αντιμετώπιση του κινδύνου της Ορθοδοξίας από την αίρεση του αντίχριστου Αρείου, υπήρξε μεγάλη ιστορική μορφή μιας από τις πλέον σημαντικές περιόδους της ανθρωπότητας. Τότε δηλαδή που η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, διαπιστώνοντας την αδυναμία της να καταπνίξει τον Χριστιανισμό με βάρβαρους διωγμούς, αναγκάστηκε να τον αναγνωρίσει και να στηρίξει σ’ αυτόν την παράταση της ζωής της. Οι λεπτομέρειες της ζωής και του έργου του αγίου Αθανασίου δίνουν μια πολύ παραστατική εικόνα της ταραχώδους εκείνης εποχής, κατά την οποία έπνεε τα λοίσθια η αρχαία θρησκεία, η ειδωλολατρία, και θέτονταν τα θεμέλια του κράτους σε νέα θρησκευτική βάση, στη χριστιανική θρησκεία• και επιπλέον διεξάγονταν συζητήσεις και συγκαλούνταν τοπικές και οικουμενικές Σύνοδοι για τη διατύπωση των δογμάτων και τη ρύθμιση θεμάτων αφορώντων στην οργάνωση και διοίκηση της Εκκλησίας.
β.’ Καταγωγή και μόρφωση του Μ. Αθανασίου
Ο Μέγας Αθανάσιος γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 295 μ.Χ. από Έλληνες χριστιανούς γονείς, οι οποίοι τον γαλούχησαν και τον ανέθρεψαν με τα νάματα της χριστιανικής και ελληνικής παιδείας. Ο Αθανάσιος διακρινόταν, από τη μικρή του ηλικία, για τη μεγάλη ευφυΐα του, την ολόψυχη αγάπη του προς την Εκκλησία και την έφεση για μάθηση. Μετά τα εγκύκλια γράμματα, πραγματοποίησε ανώτερες θεολογικές και φιλοσοφικές σπουδές στις ακμάζουσες τότε σχολές της Αλεξάνδρειας και μελέτησε εις βάθος την Αγία Γραφή, τους προ αυτού Πατέρες και εκκλησιαστικούς συγγραφείς, καθώς επίσης και τους αρχαίους Έλληνες ποιητές, φιλόσοφους, ρήτορες και ιστορικούς, κυρίως δε τον Όμηρο, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη. Έτσι κατέστη βαθύς γνώστης της χριστιανικής και της θύραθεν (αρχαιοελληνικής) παιδείας και φιλοσοφίας.
Παράλληλα προς τη γνώση, ο Αθανάσιος καλλιεργούσε και τον ενάρετο βίο και την αγάπη και προσήλωση στον Χριστό, στην Εκκλησία και στην Ορθοδοξία, προς χάριν της οποίας υπέστη ανήκουστους κατατρεγμούς, διώξεις και εξορίες. Η απεριόριστη αγάπη του προς τον Χριστό και την Εκκλησία πιστοποιείται και από τον εξής θρύλο: Κάποτε, κατά την παιδική του ηλικία, παίζοντας κοντά στη θάλασσα, βάφτισε μερικά παιδιά ειδωλολατρών και, επειδή τήρησε όλους τους κανόνες της σχετικής εκκλησιαστικής τελετής, ο πατριάρχης Αλεξανδρείας Αλέξανδρος Α’ (313-328) αναγνώρισε ως έγκυρες τις βαπτίσεις αυτές του νεαρού Αθανασίου και τον ανέλαβε υπό την προστασία του, ενδιαφερθείς πολύ για τη μόρφωσή του.
Εν συνεχεία ο πατριάρχης Αλέξανδρος, εκτιμώντας την αρετή, τη μόρφωση και τα διαλεχτά προσόντα του Αθανασίου, τον προσέλαβε στο Πατριαρχείο ως γραμματέα και του απένειμε τον ιερατικό τίτλο του “αναγνώστη”. Ακολούθως, σε ηλικία είκοσι τεσσάρων ετών, τον χειροτόνησε διάκονο. Νεαρός δε ακόμη στην ηλικία ο Αθανάσιος, γνωρίστηκε με τον περίφημο ασκητή της ερήμου, τον Μέγα Αντώνιο (250-355 μ.Χ), έμεινε κοντά του κάμποσο χρονικό διάστημα και έδρεψε από αυτόν εύχυμους πνευματικούς καρπούς. Σεβόταν μάλιστα και εκτιμούσε τόσο πολύ ο Μέγας Αθανάσιος τον Μέγα Αντώνιο, ώστε αργότερα συνέγραψε μια περισπούδαστη βιογραφία του μεγάλου ασκητή της ερήμου.

15/1/13

Η ΠΑΝΤΩΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

Μερικές φορές η ψυχή μου κρύβει μέσα της πολλή αγάπη και θέλω να την στείλω και δεν γνωρίζω που να την στείλω. Και τότε την απευθύνω εις την Μανούλα μου, την Παναγία και την παρακαλώ αυτή να παρηγορήσει όποιον υποφέρει και βασανίζεται, όποιον τον πικραίνουν οι αυταρχικοί χαρακτήρες, όποιον φλέγουν τα πάθη.
Η αγάπη προς την Παναγία μας είναι κάτι το πολύ τρυφερό και άγιο. Δεν μπορείς να σκεφθής την Παναγία μας και να μη πλημμυρίσεις από συναισθήματα ιερά και άγια.
Η αγάπη προς την Παναγία μας διαπορθμεύει την ψυχή μας εις τον μέλλοντα αιώνα, δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. Είναι κάτι που δεν εκφράζεται, αλλά σε κάνει να σκιρτάς από χαρά προς αυτή  που είναι η κιβωτός της σωτηρίας και ταμείον των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος ΑΜΗΝ

8/1/13

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΟΖΕΒΙΤΗΣ

Ο Άγιος Γιώργος ο Χοζεβίτης γεννήθηκε στο νησί της Κύπρου σε μια ευσεβή χριστιανική οικογένεια. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Αγίου Γεωργίου, ο Ηρακλείδης αποσύρθηκε στην Παλαιστίνη και πήρε το μοναχικό σχήμα στη Λαύρα του Καλαμώνας. Ο Άγιος Γεώργιος , μικρός ακόμη, παρέμεινε κοντά στους γονείς του αλλά κατά τα χρόνια της εφηβείας του, οι γονείς του αρρώστησαν και πέθαναν. Μένοντας ορφανός, ο Άγιος Γεώργιος έφυγε από το σπίτι του και σάλπαρε με ένα πλοίο για την Παλαιστίνη. Στην Ιερουσαλήμ, προσκύνησε τους Αγίους Τόπους, και στη συνέχεια τράβηξε προς τη Λαύρα του Καλαμώνας όπου έμενε ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο Ηρακλείδης. Εκείνος τον έστειλε στον ηγούμενο της Μονή της Παναγίας του Χοζεβά.


Στη Μονή αυτή (μεταξύ της Ιερουσαλήμ και της Ιεριχώ), ο Άγιος Γεώργιος έγινε μοναχός και μπήκε στο δρόμο του ασκητισμού (εξ ου και πήρε το όνομα Χοζεβίτης). Με την ταπεινότητά του και την απόλυτη υπακοή ο νεαρός μοναχός κατόρθωσε να φτάσει σε τόσο ψηλό πνευματικό επίπεδο, που προκάλεσε την έκπληξη όλων των άλλων αδελφών της Μονής. Αποφεύγοντας τη δόξα, ο Άγιος Γεώργιος έφυγε από τη Μονή του και πήγε να ζήσει στη Λαύρα του Καλαμώνας μαζί με τον αδελφό του. Και οι δύο πολεμιστής της ψυχής αγωνίστηκαν για πολλά χρόνια μαζί. Εκεί, ο Άγιος Γεώργιος χειροτονήθηκε διάκονος. Ήδη, από εκείνη την εποχή, ο Άγιος Γεώργιος έχει φθάσει σε τέτοια πνευματική τελειότητα, που έλαβε από το Θεό, το δώρο να κάνει θαύματα. Μετά το θάνατο του αδελφού του, ο οποίος έχει συμπληρώσει την ηλικία των εβδομήντα ετών, ο Άγιος Γεώργιος επέστρεψε στη Μονή του Χοζεβά όπου συνέχισε την σκληρή ασκητική ζωή. Έτρωγε ελάχιστα, και αυτό κάθε 2-3 μέρες, ποτέ δεν φορούσε καινούργια ρούχα, αλλά έντυνε τον εαυτό του με παλιά κουρέλια.Για πολλά χρόνια έκανε την διακονία του ψωμά, έτσι ώστε οι αδελφοί τον αποκαλούσαν «σιδερένιο» επειδή δεν καιγόταν από τα κάρβουνα. O Άγιος αντιμετώπιζε με αγάπη όλους τους αδελφούς μοναχούς και έβλεπε με πραότητα και ταπεινοφροσύνη όλους όσους έρχονταν για να τον συναντήσουν.

Το θάνατο του Αγίου Γεωργίου έχει περιγράψει ο υποτακτικός του Αντώνιος. Ξαπλωμένος στο νεκροκρέβατό του, ο Άγιος Γεώργιος έστειλε έναν από τους αδελφούς στον Αντώνιο, μηνώντας του να πάει κοντά του για να τον αποχαιρετίσει. Ο Αντώνιος που τότε ήταν κάτω από την υπακοή να δέχεται προσκυνητές στο αρχονταρίκι, ένιωσε πολύ θλίψη που δεν μπορούσε να φύγει και ν' αποχαιρετήσει τον αββά του. 'Όμως, ο Άγιος Γεώργιος, έχοντας μάθει από τον αγγελιοφόρο ότι ο Αντώνιος εκτελούσε υπακοή, υποσχέθηκε να τον περιμένει. Πράγματι, όταν ο Αντώνιος έσπευσε τα μεσάνυχτα στον ετοιμοθάνατο αββά, αυτός ήταν ακόμα ζωντανός. Ο Άγιος αποχαιρέτησε τον αγαπημένο υποτακτικό του, στη συνέχεια στράφηκε προς τα ανατολικά, και είπε τρεις φορές: «αποδήμησε, ω ψυχή μου, τώρα εν Κυρίω, αποδήμησε» - και πέθανε ειρηνικά.

Η μνήμη του Αγίου Γεωργίου του Χοζεβίτη εορτάζεται στις 8 Ιανουαρίου.

4/1/13

ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ Η ΦΩΤΑ ΟΛΟΦΩΤΑ

Η γιορτή των Θεοφανίων είναι μία από τις λαμπρότερες του έτους, καθώς γιορτάζεται στην αρχή της νέας χρονιάς. Τη μέρα αυτή ολοκληρώνεται το Δωδεκαήμερο.

Στα Θεοφάνεια ή Φώτα, που εορτάζονται στις 6 Ιανουαρίου, τιμούμε και θυμόμαστε την Βάπτιση του Ιησού Χριστού. Η λέξη Θεοφάνεια σημαίνει φανέρωση/αποκάλυψη του Θεού και αναφέρεται στην φανέρωση της Αγίας Τριάδας, που έγινε κατά τη Βάπτιση του Χριστού.

Η αρχαιότερη αναφορά στη γιορτή των Θεοφανείων που έχει διασωθεί είναι από τον Κλήμη Αλεξάνδρειας στις αρχές των μεταχριστιανικών χρόνων. Στην αρχαία Ελλάδα γιορτάζονται τα "Θεοφάνια" στην αρχή της άνοιξης, στους Δελφούς. Στην Πρωτοχριστιανική Εκκλησία και μέχρι τον 4ο αιώνα μ.Χ. οι Χριστιανοί γιόρταζαν την ίδια μέρα τα Χριστούγεννα και τα Θεοφάνεια, τιμώντας επίσης την ίδια μέρα την προσκύνηση του Χριστού από τους Ποιμένες και τους Τρεις Μάγους. Μετά τον 4ο αιώνα μ.Χ. καθιερώθηκε ξεχωριστή γιορτή για την γέννηση του Χριστού στις 25 Δεκεμβρίου, ενώ τα Θεοφάνεια εορτάζονταν στις 6 Ιανουαρίου.

Ο λαός ονομάζει τα Θεοφάνια και "φώτα ολόφωτα", "ξέφωτα", και "φωτόγεννα", επειδή τότε φωτίζεται ο κόσμος και αγιάζονται τα νερά. Στις εκκλησίες ψάλλεται το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου ...". Κατόπιν οι πιστοί παρακολουθούν τη ρίψη του σταυρού στη θάλασσα, στον ποταμό ή σε δεξαμενή, όταν δεν βρίσκονται κοντά σε παραθαλάσσιο ή παραποτάμιο μέρος. Έπειτα οι κολυμβητές πέφτουν στα νερά για να πιάσουν τον σταυρό, τον οποίο παλαιότερα περιέφεραν στα σπίτια.

Λίγο καιρό πριν ξεκινήσει ο Ιησούς Χριστός τη διδασκαλία του, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος εγκαταλείπει την έρημο και εγκαθίσταται στις όχθες του Ιορδάνη Ποταμού. Εκεί συνεχίζει το κήρυγμα για την έλευση του Σωτήρα, καλεί τους ανθρώπους προς μετάνοια και συγχρόνως βαφτίζει πολλούς από αυτούς που έρχονταν να τον ακούσουν. Στον Ιορδάνη πήγε και τον συνάντησε ο Χριστός και τότε είπε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής «Ιδέ ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου». Ο Ιησούς Χριστός ζήτησε από τον Ιωάννη να Τον βαφτίσει, αλλά εκείνος, γνωρίζοντας ποιον είχε απέναντί του, αρνήθηκε λέγοντας ότι ο ίδιος έχει ανάγκη να τον βαφτίσει ο Ιησούς Χριστός και ότι δεν τολμά αυτόν να Τον βαφτίσει. Τότε, ο Ιησούς Χριστός του λέει ότι έτσι πρέπει να γίνει για να εκπληρώσει κάθε εντολή του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου.

Έτσι, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος βάφτισε τον Ιησού Χριστό στα νερά του Ιορδάνη Ποταμού. Όσους βάφτιζε ο Ιωάννης ο Πρόδρομος στα νερά του Ιορδάνη, τους έβαζε όσο βρισκόντουσαν μέσα στο νερό να εξομολογούνται τις αμαρτίες τους. Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος γράφει ότι ο Ιησούς Χριστός, όταν βαφτίστηκε, βγήκε αμέσως από το νερό του Ιορδάνη, για να μας θυμίσει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο μόνος αναμάρτητος και, σε αντίθεση με τους άλλους που βάφτιζε ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο Χριστός δεν είχε καμία αμαρτία να εξομολογηθεί και έτσι βγήκε κατευθείαν.
Άνοιξαν οι ουρανοί και κατέβηκε το Άγιο Πνεύμα με μορφή περιστεράς και ακούστηκε φωνή από τους ουρανούς να λέει «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός» με τον οποίο θα πραγματοποιηθεί η σωτηρία των ανθρώπων. Και έτσι ο Πατήρ δίνει μαρτυρία για τον Υιό του.

Φανερώνονται, λοιπόν, τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος και με την εμφάνιση του Αγίου Πνεύματος πάνω από τον Ιησού δεν αφήνονται περιθώρια σε κάποιον από τους παρευρισκόμενους να θεωρήσει λανθασμένα ότι ο Μεσσίας είναι ο Ιωάννης ο Πρόδρομος και όχι ο Ιησούς Χριστός.

Ακόμα, ο Άγιος Δαμασκηνός αναφέρει ότι το Άγιο Πνεύμα εμφανίστηκε με μορφή περιστεράς επειδή όπως ένα περιστέρι είχε δείξει στον Νώε το τέλος του κατακλυσμού, έτσι τώρα με τη Βάπτιση του Χριστού και την εμφάνιση του Αγίου Πνεύματος «εν είδει Περιστεράς» μπαίνει τέλος στον κατακλυσμό των αμαρτιών.

Για τα Φώτα ο λαός πιστεύει πως είναι ο καιρός, η γιορτή που φεύγουν οι καλικάντζαροι γιατί φοβούνται την αγιαστούρα του παπά. Ο τρόμος τους αρχίζει από την παραμονή των Φώτων που γίνεται ο μικρός αγιασμός των παπάδων. Γι αυτό και το έθιμο του λαού λέει:

Στις πέντε του Γενάρη
Φεύγουν οι καλικαντζάροι


Αλλά ο μεγάλος τους τρόμος είναι τα Φώτα. Εκείνα τους αποδιώχνουν ολότελα.

Φεύγουν τότε λέγοντας:

Φεύγετε να φεύγουμε
κι έφτασε ο τουρλόπαπας
με την αγιαστούρα του
και με τη βρεχτούρα του...

2/1/13

Ο ΩΡΑΙΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ,,,, ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΧΑΡΑ ΜΟΥ

Οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ
Ο Όσιος Σεραφείμ γεννήθηκε στο Κουρσκ της Ρωσίας στις 19 Ιουλίου 1759 και ονομάσθηκε Πρόχορος . Οι γονείς του, Ισίδωρος και Αγάθη Μοσνίν, ήσαν ευκατάστατοι έμποροι. Ο πατέρας του είχε εργοστάσια πλινθοποιίας και παράλληλα ανελάμβανε την ανέγερση πέτρινων οικοδομημάτων, ναών και σπιτιών. Κάποτε άρχισε να χτίζει στο Κουρσκ ένα ναό προς τιμή του Οσίου Σεργίου του Ραντονέζ, του Θαυματουργού, αλλά ξαφνικά, το 1762, πεθαίνει, αφήνοντας στη σύζυγό του τη μέριμνα για την ολοκλήρωση του ναού. Ο Πρόχορος κληρονόμησε τις αρετές των γονέων του και ιδίως την ευσέβειά τους. Σε ηλικία δέκα ετών άρχισε να μαθαίνει με ζήλο τα ιερά γράμματα, αλλά αρρώστησε ξαφνικά βαριά χωρίς ελπίδα αναρρώσεως. Στην κρισιμότερη καμπή της ασθένειας είδε στον ύπνο του την Παναγία, η οποία υποσχέθηκε ότι θα τον επισκεφθεί και θα τον θεραπεύσει. Πράγματι, έτυχε μια μέρα να γίνεται λιτανεία και να περνά έξω από την οικία του αρρώστου παιδιού η θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου. Τη στιγμή εκείνη έπιασε δυνατή βροχή. Η λιτανεία σταμάτησε και η εικόνα μεταφέρθηκε στην αυλή της οικίας του Πρόχορου, μέχρι να περάσει η μπόρα. Τότε η μητέρα του Αγάθη κατέβασε το άρρωστο παιδί της και το πέρασε κάτω από την εικόνα. Από την ημέρα εκείνη η υγεία του βελτιώθηκε, μέχρι που αποκαταστάθηκε τελείως.
Νέος ακόμη εγκαταλείπει το πατρικό του σπίτι, στην πόλη Κουρσκ, και έρχεται να μονάσει στη μονή του Σάρωφ . Η δοκιμασία του προκειμένου να γίνει μοναχός διαρκεί οχτώ χρόνια. Στις 13 Αυγούστου 1786 κείρεται μοναχός με το όνομα Σεραφείμ. Σε δύο μήνες χειροτονείται διάκονος. Περιφρουρούμενος με το ταπεινό φρόνημα ο διάκονος Σεραφείμ ανέρχεται στην πνευματική ζωή «εκ δυνάμεως εις δύναμιν ». Ως διάκονος παραμένει όλη την ημέρα στο μοναστήρι, διακονεί στις Ακολουθίες, τηρεί με ακρίβεια τους μοναστηριακούς κανονισμούς και εκτελεί τα διακονήματά του. Το βράδυ όμως απομακρύνεται στο δάσος, στο ερημικό του κελλί, όπου διέρχεται τις νυχτερινές ώρες με προσευχή, και πολύ πρωί επιστρέφει πάλι στο μοναστήρι.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 1793 χειροτονείται ιερεύς και αποδύεται με μεγαλύτερο ζήλο και αγάπη στον πνευματικό αγώνα. Τώρα πλέον δεν τον ικανοποιεί ο βαρύς για τους άλλους μόχθος της κοινοβιακής ζωής, δηλαδή η κοινή προσευχή, η νηστεία, η υπακοή, η ακτημοσύνη. Μέσα του φουντώνει η δίψα για πιο υψηλές πνευματικές ασκήσεις. Εγκαταλείπει λοιπόν, με την ευλογία του ηγουμένου, τη μονή και αποσύρεται μέσα στο πυκνό δάσος του Σάρωφ . Περνά εκεί δεκαπέντε χρόνια σε τέλεια απομόνωση, με αυστηρή νηστεία, αδιάλειπτη προσευχή, μελέτη του θείου λόγου και σωματικούς κόπους. Για χίλιες ημέρες και χίλιες νύχτες μιμείται τους παλαιούς στηλίτες της Εκκλησίας. Ανεβασμένος σε μια πέτρα και με τα χέρια υψωμένα στον ουρανό προσεύχεται: «Ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ ».
Τελειώνοντας την αναχωρητική ζωή επανέρχεται στη μονή του Σάρωφ και κλείνεται σαν σε μνήμα στην απομόνωση για άλλα δεκαπέντε χρόνια. Για τα πρώτα πέντε βάζει τον εαυτό του στον κανόνα της σιωπής. Με την αδιάλειπτη προσευχή φωτίζεται ολόκληρος από τη θεία χάρη και αξιώνεται να ζήσει πνευματικές αναβάσεις και να δει θεϊκά οράματα.
Μετά τον εγκλεισμό, ώριμος πλέον στη πνευματική ζωή και γέροντας στην ηλικία, αφιερώνεται στη διακονία του πλησίον, του ελάχιστου αδελφού. Με την αυστηρή ασκητική ζωή του και τη φωτεινή μορφή του είχε προσελκύσει γύρω του πλήθος Χριστιανών, που τον αγαπούσαν και τον πίστευαν ακράδαντα στη θαυματουργική δύναμη των αγίων του προσευχών. Πλούσιοι και φτωχοί, διάσημοι και άσημοι συνέρρεαν καθημερινά στο κελλί του, για να λάβουν την ευλογία του και την πνευματική καθοδήγηση για τη ζωή τους. Τους δεχόταν όλους με αγάπη και όταν έβλεπε τα πρόσωπα τους αναφωνούσε: «Χαρά μου!». Εξομολογούσε πολλούς, εθεράπευε ασθενείς, ενώ σε άλλους έδιδε να ασπασθούν το σταυρό που είχε κρεμασμένο στο στήθος του ή την εικόνα που είχε στο τραπέζι του κελλιού του. Σε πολλούς προσέφερε ως ευλογία αντίδωρο, αγίασμα ή παξιμάδια, άλλους τους σταύρωνε στο μέτωπο με λάδι από καντήλι, ενώ μερικούς τους αγκάλιαζε και τους ασπαζόταν λέγοντας: «Χριστός ανέστη!».
Την 1 η Ιανουαρίου 1833, ημέρα Κυριακή, ο Όσιος ήλθε για τελευταία φορά στο ναό του νοσοκομείου των Αγίων Ζωσιμά και Σαββατίου . ’ναψε κερί σε όλες τις εικόνες και τις ασπάσθηκε. Μετέλαβε των Αχράντων Μυστηρίων και μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας εζήτησε συγχώρεση από όλους τους αδελφούς, τους ευλόγησε, τους ασπάσθηκε και παρηγορητικά τους είπε: «Ζώζεσθε, μην ακηδιάτε, αγρυπνείτε και προσεύχεσθε . Στέφανοι μας ετοιμάζονται».
Ο μοναχός Παύλος πρόσεξε ότι ο Όσιος εκείνη την ημέρα πήγε τρεις φορές στον τόπο που είχε υποδείξει για τον ενταφιασμό του. Καθόταν εκεί και κοίταζε για αρκετή ώρα στη γη. Το βράδυ τον άκουσε να ψάλλει στο κελλί του πασχαλινούς ύμνους: «Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι ...», «Φωτίζου, φωτίζου η νέα Ιερουσαλήμ...», «Ω Πάσχα, το μέγα και ιερώτατον, Χριστέ...».
Ο Όσιος εκοιμήθηκε με ειρήνη στις 2 Ιανουαρίου 1833. Οι μοναχοί τον είδαν με τον λευκό ζωστικό, γονατιστό σε στάση προσευχής μπροστά στην εικόνα της Θεοτόκου, ασκεπή, με το χάλκινο σταυρό στο λαιμό και με τα χέρια στο στήθος σε σχήμα σταυρού. Ενόμιζαν ότι τον είχε πάρει ο ύπνος.

Τα ιερά λείψανά του εξαφανίσθηκαν κατά την περίοδο της Οκτωβριανής επαναστάσεως και ξαναβρέθηκαν το 1990 στην Αγία Πετρούπολη. Το 1991 επέστρεψαν στη μονή Ντιβέγιεβο .