Καλώς ήρθατε στην Παναγία Μηλεσιώτισσα που φιλοξενείται στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου στο Μήλεσι Αττικής

28/5/12

Ω!!!ΑΓΑΠΗ ΘΕΙΑ ΠΟΥ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ

Ω αγάπη θεία, που μέσα σου βρίσκεται ο Χριστός! Άνοιξε και σε μας την πόρτα σου, για να δούμε το Χριστό, που έπαθε για μας, και να ελπίσουμε στο έλεος Του. Να Τον δούμε, για να μην πεθάνουμε πια. Γέμισε την ύπαρξή μας, για να νιώσουμε το μυστήριο της ένσαρκης οικονομίας του Χριστού. Εσύ που βίασες τα αβίαστα και πλουσιόδωρα σπλάγχνα του Κυρίου μας, για να σηκώσει τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων, έλα και στη δική μας ταλαίπωρη ψυχή. Ω θεία αγάπη, θέλουμε να σε γνωρίσουμε και να μας γνωρίσεις, γιατί σου είμαστε άγνωστοι. Κατοίκησε μέσα μας, για να ’ρθει ο Δεσπότης Χριστός να μας επισκεφθεί. Μολονότι είμαστε ανάξιοι, έλα να μας αγιάσεις. Αλλά για να σε νιώσουμε, πρέπει να γνωρίσουμε πρώτα το Χριστό. Μόνο σαν προσπέσουμε στ’  άχραντα πόδια Του, θα βιώσουμε στη ζωή μας την αγάπη. Μόνο σαν λυτρωθούμε από το χρέος των αμαρτιών μας, θ’ αρχίσει να ζει μέσα μας η αγάπη.
Ας βάλουμε λοιπόν μέσα στην καρδιά μας την αγάπη, που είναι «ἡ διδάσκαλος τῶν Προφητῶν, ἡ σύνδρομος τῶν Ἀποστόλων, ἡ δύναμις τῶν Μαρτύρων, ἡ ἔμπνευση τῶν Πατέρων και ἡ τελείωσις ὅλων τῶν Ἁγίων». Ας μάθουμε να δουλεύουμε και να υποτασσόμαστε στο Χριστό, για ν’ αρχίσει να ανθίζει μέσα στην ψυχή μας το λουλούδι της αγάπης. Ο Χριστός μας άνοιξε το δρόμο, που πρέπει να ακολουθήσουμε για να φτάσουμε στην αγάπη. Έγινε φτωχός, για να γίνουμε εμείς πλούσιοι σε ψυχικά χαρίσματα. Ας συγχωρέσουμε ο ένας τον άλλο, για ν’ απολαύσουμε τ’ αγαθά του Θεού και να δοκιμάσουμε τη γλυκύτητα, που δοκιμάζει όποιος ακολουθεί το Θεό της αγάπης. Εκείνος που δεν αγάπησε το Χριστό, τρέχει μάταια. Και ποτέ δεν πρόκειται να Τον φτάσει, αν δεν αγαπήσει πρώτα τον αδελφό του. Εκείνος που έφτασε την αγάπη, πλησίασε τον Ίδιο τον Χριστό, γιατί η αγάπη είναι το πλήρωμα του νόμου Του. Χωρίς αγάπη η καρδιά μας είναι στείρα και δεν ευφραίνεται με τα θαυμάσια του Θεού.
Σας παρακαλώ, λοιπόν να βιώσετε την αγάπη, και να μην αποκάμετε και σταματήσετε πριν τη φτάσετε. Γιατί κάθε άσκηση και κάθε πνευματικός αγώνας, που δεν έχει στόχο την αγάπη, είναι μάταιος. Δεν είναι δυνατό ν’ αναγνωρισθεί κανείς σαν μαθητή του Χριστού με άλλη αρετή ή εντολή, παρά μόνο με την αγάπη. Το λέει ο ίδιος ο Κύριος: «Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοί μαθηταί ἐστέ, ἐάν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις».
Για την αγάπη ο Θεός έγινε άνθρωπος κι έζησε ανάμεσά μας και υπέμεινε θεληματικά τα φρικτά πάθη-για να ελευθερώσει τον άνθρωπο από τα δεσμά της αμαρτίας και να τον ανεβάσει στους ουρανούς. Για την αγάπη έτρεξαν οι άγιοι Απόστολοι εκείνο τον ατελείωτο δρόμο-για να βγάλουν από το βυθό της ειδωλολατρίας και να φέρουν στο λιμάνι της ουράνιας βασιλείας ολόκληρη την οικουμένη, τραβώντας την με τ’  αγκίστρια και τα δίχτυα του θείου λόγου. Για την αγάπη έχυσαν το αίμα του οι άγιοι μάρτυρες-για να μη χάσουν το Χριστό. Για την αγάπη θυσίασαν με προθυμία τη ζωή του οι θεοφόροι διδάσκαλοι της οικουμένης-για να δοξαστεί η Καθολική Αποστολική Εκκλησία.
Ας αγωνιστούμε λοιπόν, να ευαρεστήσουμε το Χριστό με την αγάπη. Όταν αγαπάμε τους ανθρώπους και το Θεό, τότε Αυτός μας προσφέρει τ’ ανεκτίμητα δώρα Του: την πίστη, την καθαρότητα και την ευλάβεια. Μας χαρίζει ακόμα την κατάνυξη και τα δάκρυα, που καθαγιάζουν την ψυχή, και μας γεμίζει με θείο φως και Πνεύμα Άγιο.

22/5/12

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΧΑΡΑ ΜΟΥ

Η Ανάσταση συνεχίζεται! Αυτό δείχνει και η γιορτή της Αποδόσεως του Πάσχα. Τα ιδία γράμματα της νύχτας της Αναστάσεως, ακούγονται και κατά την Απόδοση του Πάσχα. Τελείται μια μέρα πριν απ’ τη γιορτή της Αναλήψεως.
Κάθε μεγάλη γιορτή στην Ορθόδοξη λατρεία έχει την «απόδοσή» της. Κάθε γιορτή είναι ζωντανό γεγονός, που επαναλαμβάνεται στη ζωή της Εκκλησίας, στη ζωή του πιστού.
Αλλά και για άλλο λόγο γίνεται ο επανεορτασμός μιας εορτής, δηλαδή η απόδοσή της. Για ν’ απολαύσουμε ακόμα μια φορά την ομορφιά της γιορτής.
Όταν ένα θέαμα είναι ωραίο, ποθούμε να το ξαναδούμε. Όταν ένα φαγητό είναι νόστιμο, θέλουμε να το ξαναγευτούμε. Ο εορτασμός κάποιου γεγονότος της ζωής του Χριστού ή της Θεοτόκου, προξενεί γλυκύτητα στη ψυχή, που θέλει να το ξαναγιορτάσει.
Τη γλυκύτητα περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο γεγονός, την αισθανόμαστε για τη γιορτή του Πάσχα. Γιορτή ευφροσύνης. «Πανήγυρις έστι πανη­γύρεων». Ποτέ άλλοτε δεν σκιρτά η ψυχή τόσο πολύ, όσο τη νύχτα της Αναστάσεως. Χαιρόμαστε για το θρίαμβο του Αναστάντος Κυρίου.
Θρίαμβος της ζωής κατά του θανάτου. Του Χριστού κατά του Άδη. Της χαράς κατά της λύπης. Της αλήθειας κατά του ψεύδους. Αυτή η ευφροσύνη για την Ανάσταση του Χριστού είναι καθολική και αιώνια. Ουρανός και γη συγχορεύουν. Όχι μια φορά. Πάντοτε, αιώνια. «Ουρανοί μεν επαξίως ευφραινέσθωσαν, γη δε αγαλλιάσθω· εορταζέτω δε κόσμος, ορατός τε άπας και αόρατος. Χριστός γαρ εγήγερται, ευφροσύνη αιώ­νιος» (κανόνας Πάσχα).
Η Ανάσταση συνεχίζεται.Κάθε φορά, που τελούμε τη θεία Λειτουργία. Η θεία Λειτουργία ξαναζωντανεύει μπροστά μας όλα τα στάδια της ζωής του Χριστού. «Οδεύωμεν διά πασών των ηλικιών του Χριστού», όπως λέει ο άγιος Γρηγόριος ό Θεολόγος.
Ο Χριστός γεννάται, στην «πρόθεση», που τελείται στην αριστερή κόγχη του ιερού που μοιάζει με φάτνη. Ο Χριστός βγαίνει στο κόσμο για να κηρύξει το Ευαγγέλιό Του, κατά τη μικρή είσοδο, που ο ιερέας βγαίνει με υψωμένο το Ευαγγέλιο. Ο Χριστός ανεβαίνει στα Ιεροσόλυμα για να θυσιαστεί, κατά τη μεγάλη είσοδο. Ο Χριστός υψώνεται πάνω στο Σταυρό και θυσιάζεται, κατά την προσφορά και τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων, που γίνεται με την προσφώνηση: «Τα σα εκ των σων…». Ο Χριστός ανασταίνεται, κατά τη μετάληψη των αχράντων Μυστηρίων, που πλημμυρίζει τη καρδιά από αναστάσιμη χαρά. Γι’ αυτό και ο λειτουργός, όταν κοινωνεί, ευθύς αμέσως λέει το «Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι…».
Κάθε θεία Λειτουργία είναι μια ανάμνηση του Σταυρού και της Αναστάσεως. Είναι το σταυρώσιμο και αναστάσιμο Πάσχα. Ιδιαίτερα η Λειτουργία της Κυριακής έχει αναστάσιμο χαρακτήρα. Είναι η Λειτουργία της «μιας των σαββάτων». Την Κυριακή είναι όλα αναστάσιμα. Τα απολυτίκια των οκτώ ήχων, όλα αναστάσιμα. Αλλά και τα τροπάρια του όρθρου της Κυριακής. Κατεξοχήν αναστάσιμη είναι η περίοδος του Πάσχα, του Πεντηκοσταρίου, που αρχίζει τη νύχτα της Αναστάσεως και τελειώνει τη Κυριακή των Αγίων Πάντων.
Η Ανάσταση συνεχίζεται! Επαναλαμβάνεται κάθε φορά, που οι πιστοί έχουν Πάσχα. Οι κοσμικοί συνάνθρωποί μας μια φορά το χρόνο έχουν Πάσχα. Και ούτε αυτό αντιλαμβάνονται. Δεν το απολαμβάνουν. Νομίζουν, πως Πάσχα είναι το σουβλιστό αρνί, τα κόκκινα αυγά, το γλέντι και το ξεφάντωμα! Οι πιστοί γιορτάζουν το αληθινό Πάσχα, μάλιστα πολλές φορές στη ζωή τους. Όταν με πίστη ζουν το μυστήριο του Χρίστου, το μυστήριο του Σταύρου και της Αναστάσεως. Ζουν το νέο Πάσχα. Όταν κατορθώνουν και κάνουν μεγάλα περάσματα. Πάσχα σημαίνει διάβαση, πέρασμα. Ο Χριστός σταυρώθηκε και αναστήθηκε, για να μας περάσει απ’ την ενοχή της αμαρτίας στη δικαίωση. Απ’ τα έργα του σκότους στην αγιότητα. Απ’ τη φθορά στην αφθαρσία.
Κάθε φορά, που ξεπερνάμε τα γήινα, που υπερπηδάμε τα προβλήματα, που υπερνικάμε τις θλίψεις, που περνάμε το ορμητικό ποτάμι της ζωής ή τη φουρτούνα της θάλασσας των πειρασμών, κάνουμε θαυμαστή διάβαση. Πάσχα γιορτάζουμε! Όταν αξιωνόμαστε να κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα του Ιησού Χριστού. Με τη Θεία Κοινωνία κάνουμε όχι απλώς διάβαση, αλλά υπέρβαση. Ξεπερνάμε τα μέτρα μας. Αποκτάμε θεϊκές διαστάσεις. Αποσπόμαστε απ’ τη γη. Ξεκολλάμε απ’ τη λάσπη. Ανερχόμαστε προς τον ουρανό. Γινόμαστε κοινωνοί του Χριστού. Κοινωνοί των παθημάτων Του και της Αναστάσεώς Του. Γινόμαστε κοινωνοί θείας φύσεως (Β’ Πέτρ. α’ 4). Γινόμαστε χριστοφόροι, θεοφόροι.
Η Ανάσταση συνεχίζεται! Επαναλαμβάνεται στη ζωή των αγίων. Οι άγιοι είναι αμαρτωλοί, που αναστήθηκαν. Σ’ ένα τροπάριο παρακαλούμε· «Ανάστησον ημάς πεσόντας τη αμαρτία». Η αμαρτία είναι θάνατος. Η μετάνοια είναι ανάσταση. Νύχτα σκοτεινή η αμαρτία, μέρα λαμπρή η ζωή της μετανοίας. Κάθε χριστιανός, που μετανοεί, είναι ένας αναστημένος. Κάθε άγιος αποτελεί ζωντανή απόδειξη της δυνάμεως της Αναστάσεως. Η φωτεινή ζωή του αποτελεί ανταύγεια του αναστάσιμου φωτός.
Ο ιερός Χρυσόστομος στην ομιλία του « Εις το Άγιον Πάσχα», αναφερόμενος στους νεοφώτιστους χριστιανούς, για κείνους, δηλαδή, που βαπτίζονταν ομαδικά κατά τη νύχτα του Μεγ. Σαββάτου, λέει: Θέλω ν’ απευθύνω το λόγο σ’ αυτούς, που τη φωτόλουστη αυτή μέρα αξιώθηκαν το θείο βάπτισμα. Οι νεοφώτιστοι είναι τα καλά δενδρύλλια της Εκκλησίας, τα λουλούδια τα πνευματικά, οι νέοι στρατιώτες του Χριστού. Πριν από χτες ο Κύριος μας βρισκόταν στο Σταυρό. Έτσι κι αυτοί, πριν από χτες βρίσκονταν στην κυριαρχία της αμαρτίας. Αλλά τώρα συναναστήθηκαν μαζί με το Χριστό. Ο Χριστός σωματικά πέθανε κι αναστήθηκε. Αυτοί ήσαν πεθαμένοι στο λάκκο της αμαρτίας. Κι απ’ την αμαρτία αναστήθηκαν. Η γη τώρα την άνοιξη τριαντάφυλλα και γιασεμιά κι άλλα λουλούδια μας χαρίζει. Το βαπτιστήριο με τ’ αγιασμένα νερά μας χάρισε σήμερα ανθόκηπο πιο όμορφο απ’ της γης.
Η αλλαγή του ανθρώπου αποτελεί την τρανότερη απόδειξη της Αναστάσεως. Απ’ τον τάφο της αμαρτίας ανασταίνεται ο άνθρωπος με τη δύναμη της μετανοίας.
Ποιό είναι δυσκολότερο; Το ν’ αναστηθεί ένας αμαρτωλός απ’ το μνήμα της ακολασίας ή το να αναστηθεί το σώμα του ανθρώπου απ’ τον τάφο της φθοράς; Φαίνεται το δεύτερο δυσκολότερο. Κι όμως, το πρώτο είναι. Για την ανάσταση των σωμάτων καμιά αντίσταση δεν προβάλλεται. Για την αλλαγή της ψυχής υπάρχει η αντίστασης της θελήσεως, του παλαιού άνθρωπου.
Πολύ δύσκολη η πνευματική ανάσταση. Το να γίνει: Ο θυμώδης, πράος. Ο χαρτοπαίκτης και φιλάργυρος, ελεήμων. Ο μέθυσος, εγκρατής. Ο σαρκολάτρης, σώφρων. Ο εγκληματίας, ήσυχος. Ο άγριος, άγιος. Αυτό το τόσο δύσκολο είναι γεγονός. Το βλέπουμε στο χώρο της χάριτος, στη ζωή της Εκκλησίας.
Η Εκκλησία έχει τη δύναμη της μεταμορφώσεως, της αλλαγής του ανθρώπου. Είναι η Εκκλησία της Αναστάσεως. Ο Χριστός, η κεφαλή της Εκκλησίας, είναι όχι μόνο ο αναστάς εκ νεκρών, αλλά και ο εγείρων τους νεκρούς. Είναι νεκρεγέρτης ο Ιησούς Χριστός. Αφού, λοιπόν, γίνεται το δύσκολο, η ανάσταση τόσων αμαρτωλών, δεν μπορεί να γίνει το εύκολο, η ανάσταση των σωμάτων κατά την κοινή ανάσταση;

16/5/12

ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟ

Σε όλους τους ανθρώπους έρχονται κάποια στιγμή οι σκέψεις: «γιατί ζω, γιατί πρέπει να πεθάνω, υπάρχει αιώνια ζωή, υπάρχει θεός, που βρίσκεται, πως μπορώ να τον γνωρίσω, τι είναι το καλό και το κακό, θα έχω κάποια ωφέλεια αν εκλέγω στη ζωή μου το καλό». Για να απαντηθούν τα υπαρξιακά ερωτήματα του ανθρώπου υπήρξαν και υπάρχουν θρησκείες, θεωρίες, φιλοσοφίες, ρεύματα, απόψεις.
Όλα αυτά προσπάθησαν να ερμηνεύσουν τη θέληση και τη σκέψη του Θεού, να αποδείξουν την ύπαρξη ή την ανυπαρξία του και να αποκρυπτογραφήσουν το νόημα της ύπαρξης του κόσμου και του ανθρώπου μέσα σε αυτόν.

Από νεαρή ηλικία τα ερωτήματα αυτά με βασάνιζαν. Αργότερα, με την αύξηση της συνειδητοποίησης του κόσμου και του εαυτού μου, προσπάθησα να δώσω λύσεις μελετώντας και εντρυφώντας στην σοφία του ανθρώπου την προ εμού, ανασκαλεύοντας ότι ακουγόταν ευχάριστα στα αυτιά μου ή φαινόταν ωραίο στα μάτια μου. Τελικά κάνοντας σε όλα τα ανωτέρω ένα συγκριτικό συσχετικό, και περνώντας τα μέσα από το φίλτρο των προσωπικών επιθυμιών και απόψεων, διαμόρφωσα και εγώ την άποψή μου, τη φιλοσοφία μου, τη θρησκεία μου και την επιστήμη μου.

Πολύ σύντομα όμως, όταν βρέθηκα σε πολύ δύσκολη θέση και ήρθε η ώρα να δοκιμαστούν οι θεωρίες μου στην πράξη αν έχουν κάποια δύναμη ή αλήθεια, αυτές κατάρρευσαν με πάταγο. Αισθάνθηκα ξαφνικά ότι βρέθηκα στο χείλος της αβύσσου μόλις να κρατιέμαι, για να μην κατρακυλήσω, από κάτι που δεν υπήρχε αλλά ήταν δικό μου κατασκεύασμα.

Τότε έκραξα από τα βάθη της ψυχής μου προς αυτόν, τον οποίο δεν πίστευα και του οποίου τον Λόγο είχα διαστρέψει, όπως νόμιζα, και είπα «Χριστέ μου σώσε με». Ο Χριστός τότε ήρθε και μου παρουσιάστηκε όπως είναι: Αγιος, απερίγραπτα ταπεινός και συγχρόνως Θεός ισχυρός που τα πάντα έγιναν υπάρχουν και συντηρούνται από αυτόν και για αυτόν. Για μερικές μέρες ζούσα σε ένα σύννεφο έντονης παρουσίας του Χριστού και μεγάλης έκπληξης. Μονολογούσα συνέχεια «είναι ζωντανός, είναι ζωντανός, απίστευτο». Τότε, μπροστά στην παρουσία και την αγιότητα του Χριστού, εννόησα τί είναι αυτό που εμποδίζει τον άνθρωπο να βρει και να γνωρίσει τον Θεό: η αμαρτία. Αμαρτία δεν είναι μόνο οι αδικίες που κάναμε στη ζωή μας αλλά η αγάπη και η επιθυμία που έχουμε για πράγματα του κόσμου, που είναι αντίθετα προς το θέλημα του Θεού, τα οποία στην ουσία καθορίζουν την ζωή και τον πνευματικό προσανατολισμό μας.

Η στιγμή αυτή της γνωριμίας με τον Χριστό είναι καθοριστική για τον άνθρώπο, διότι καλείται να εκλέξει ποιον θα ακολουθήσει. Τον Χριστό ή τον κόσμο και την επιθυμία της καρδιάς του. Σε όλη μου τη ζωή έψαχνα την αλήθεια σε θεωρίες και νοητικά κατασκευάσματα. Όμως η αλήθεια είναι ένα πρόσωπο που ζει και επικοινωνεί με τον άνθρωπο, που θα τον καλέσει με ειλικρίνεια: ο Ιησούς Χριστός.

Ο Χριστός είναι το φως και η ζωή των ανθρώπων. Οποιος τον γνώρισε και τον αγαπά υπακούει στις εντολές του και φυλά τον λόγο του. Τότε ο δρόμος και η ζωή του ανθρώπου φωτίζονται. Γνωρίζουμε τον αληθινό, αυτόν που μας έπλασε, αυτόν που μας συντηρεί, αυτόν που μας αγάπησε με αγάπη αιώνια, αυτόν που μας σκεπάζει καθημερινά με έλεος και οικτιρμούς. Ο σκοπός και το νόημα της ζωής αποκαλύπτονται. Ο άνθρωπος δεν είναι πλέον μία τραγική ύπαρξη αλλά, δια μέσου του Χριστού, βαδίζει προς τον πατέρα Θεό και την αιώνια ζωή. Και η αιώνια ζωή είναι να γνωρίσει και να γνωρίζει αιώνια τον Θεό και αυτόν που απέστειλε τον Ιησού Χριστό.

Η ζωή με το Χριστό προϋποθέτει καθαρή και ειλικρινή καρδιά και αγιότητα. Αγιότητα δεν είναι κάτι άπιαστο ή υπεράνθρωπο. Είναι ο καθημερινός αγώνας του ανθρώπου να ευαρεστήσει αυτόν που αγαπά δηλ. τον Θεό. Και ο άνθρωπος ευαρεστεί τον Θεό αν φυλάει τις εντολές του. Λάθη και πτώσεις γίνονται και θα γίνονται. Όμως ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο ένα μεγάλο δώρο τη μετάνοια προς επιστροφή. Αν υπάρχει ειλικρινής μετάνοια για τις παραβάσεις μας το αίμα του Χριστού μας καθαρίζει από κάθε αμαρτία.

Ο Χριστός είναι η αλήθεια η ζωή και το φως των ανθρώπων. Κανείς δεν μπορεί να πάει ούτε να γνωρίσει τον Πατέρα Θεό παρά μόνο δια του Χριστού. Και ο Πατέρας και ο Υιός είναι ένα. Εναπόκειται στον κάθε άνθρωπο να εκλέξει και να καλέσει το Χριστό στη ζωή του, ώστε να γνωρίσει την αλήθεια, το φως, την ανάσταση και την αιώνια ζωή, Αμήν.

12/5/12

ΕΙΜΑΣΤΑΙ ΠΡΩΤΑ ΕΛΛΗΝΕΣ

ΤΙ ΘΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΠΡΩΤΑ?

ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΩΤΑ ΕΛΛΗΝΕΣ Η' ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ?

Πολλοι βαζουν πρωτα την Ελλαδα και μετα την Ορθοδοξια.
Ετσι αισθανονται,οτι η πατριδα πρεπει να ειναι πανω απο την Πιστη στον Χριστο.
Ειναι σωστο ομως αυτο?
Πρωτα την πατριδα να ...
βαλουμε στις αξιες μας και μετα τον Χριστο?

Ελλαδα χωρις Χριστο μπορει να υπαρξει?
Χριστος ομως χωρις Ελλαδα μπορει.
Ο Χριστος ηρθε για ολους στον κοσμο.

Πρεπει να ειμαστε υπερηφανοι Ορθοδοξοι Ελληνες Χριστιανοι,να εχουμε τιμη και καμαρι τον Χριστο μας σαν Ελληνες που ειμαστε τοσο ευλογημενοι.
Ο Χριστος ηταν αυτος που ευλογησε το Ελληνικο Εθνος.
Και οχι μονο το ευλογησε αλλα και πηρε τα πρωτοτοκια απο τους εβραιους που τα ειχαν μεχρι τοτε,και τα εδωσε στους Ελληνες.
Εμεις πλεον ειμαστε ο εκλεκτος λαος του Θεου.
Οταν πηγαν οι Ελληνες να συναντησουν τον Χριστο,ο Χριστος το ειπε ξεκαθαρα.
''Αυτοι(οι Ελληνες)θα με δοξασουν οσο κανεις αλλος λαος''
Το Ελληνικο εθνος εχει απο τοτε τα πρωτοτοκια και οχι οι εβραιοι.
Οπου και να παμε στην Ελλαδα θα συναντησουμε Εκκλησιες και Μοναστηρια.
Παντου θα δουμε ονοματα Αγιων σε χωρια και τοπους.
Μεχρι και μια χερσονησο ολοκληρη αφιερωσαμε στην Μητερα του Θεου,την Παναγια,το λεγομενο ''Περιβολι της Παναγιας''
Αυτοι ειμαστε,τιμουμε και δοξαζουμε τον Τριαδικο Θεο,τον Πατερα τον Υιο και το Αγιο Πνευμα,Τριαδα Ομοουσιο και Αχωριστο.

8/5/12

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ Ο ΕΝ ΒΟΥΝΑΙΝΗΣ

Η τύχη του Λειψάνου του αγίου Νικολάου,
και η τιμή του Αγίου

Ο επίσκοπος της Λαρίσης Φίλιππος επιστρέφει στην έδρα του και μεταφέρει με επίσημη πομπή στην πόλη τα λείψανα των μαρτύρων του Τυρνάβου. Το ιερό λείψανο του αγίου Νικολάου έμεινε άταφο στο βουνό αυτό, στο κοίλωμα μιας φτελιάς ή καραγάτσι, επί πολύ καιρό και το φύλαγαν άγγελοι αβλαβές και αδιάφθορο, ώσπου ανακαλύφθηκε από τον δούκα της Θεσσαλονίκης Ευφημιανό, ο οποίος καταγόταν από την Ανατολή με το εξής θαύμα. Ο Ευφημιανός διέμενε στην Θεσσαλονίκη υπηρετούμενος από τον συγκλητικό Ορατίωνα, ο οποίος ήταν ύπατος και ανήκε στο προσωπικό του. Αυτοί εκμεταλεύτηκαν την καλή ψυχή του Ευφημιανού και τον οδήγησαν στην κραιπάλη του κόσμου τουτου μακριά από το νομο του Θεού. Ο Ευφημιανός τότε αρρώστησε βαριά από τη φοβερή ασθένεια της λέπρας. Αναζήτησε την θεραπεία του σε πολλούς ιατρούς ξοδεύοντας πολλά χρήματα, αλλά μάταια. Τότε άρχισε να επικαλείται διαφόρους ιαματικούς Αγίους και να κάνει αγαθοεργίες ελπίζοντας στο άπειρο έλεος του Θεού. Προσέφερε τα χρήματά του στους έχοντες ανάγκη, χήρες, ορφανά και φτωχούς. Παρακαλούσε τον Θεό να τον λυπηθεί και να του χαρίσει την ίαση. Ένα βράδυ βλέπει σε όραμα τον πολιούχο της Θεσσαλονίκης μυροβλύτη Δημήτριο και του λέει: «Ευφημιανέ, δεν πρόκειται να γιατρευτείς σ’ αυτή την πόλη, διότι η Θεσσαλία θα σου παράσχει αυτόν, που θα γιατρέψει τη λέπρα σου».
Ο Ευφημιανός πήγε στον πολιούχο της Λαρίσης άγιο Αχίλλειο, του οποίου θαύματα είχε ακούσει πολλά. Ενώ όμως βρισκόταν στη Λάρισα και προσευχόταν για πολλές μέρες μπροστά στη λάρνακα του αγίου Αχιλλείου, του υποδείχθηκε με σημείο να κατευθυνθεί στα όρη των Βουναίνων. Το σχετικό όραμα του έλεγε να φροντίσει να βρει το ιερό λείψανο του οσιομάρτυρος Νικολάου, να λουσθεί σε πηγή, που βρίσκεται κοντά στον τόπο του ιερού σκηνώματος και να πιστεύει ότι ύστερα από αυτά θα του δοθεί η ίαση.
Επίσης ο Ευφημιανός είδε οφθαλμοφανώς έναν άνδρα, που κτύπησε το πλευρό του και του είπε: «Σήκω, Ευφημιανέ, και πήγαινε στο βουνό της Βουναίνης και μέσα στην πυκνή βλάστηση θα βρείς μια ψηλή φτελιά, απ’ έξω απ’ αυτή πηγή ύδατος και μέσα στην κουφάλα του δένδρου το πολύαθλο σώμα μου. Αφού καθαρίσεις την περιοχή από τα δένδρα, τους θάμνους και τα χορτάρια να οικοδομήσης ναό επ’ ονόματί μου και μετά να λουστείς τρεις φορές στην πηγή, στο όνομα της Αγίας Τριάδος και θα γίνεις καλά από την λέπρα».
Ο Ευφημιανός ρώτησε τον Άγιο ποιος είναι. Ο Άγιος του απάντησε ότι ονομάζεται Νικόλαος και βρήκε φρικτό τέλος από τους βαρβάρους.
Πλημμυρισμένος από πνευματική ελπίδα, από αυτό το ουράνιο σημείο, ο Ευφημιανός ξεκίνησε για τα Βούναινα. Όταν έφτασε εκεί, έκανε ότι του είπε ο Άγιος. Αφού καθάρισε από τα χόρτα την περιοχή εντόπισε την πηγή και το άταφο, ακέραιο και ευωδιάζον τίμιο σκήνωμα του αγίου Νικολάου. Μετά από μικρό διάστημα οικοδόμησαν Ναό, όπου τοποθέτησαν το σκήνωμα του Οσιομάρτυρα. Έπειτα ο Ευφημιανός έλαβε σημείο να λουστεί στην πηγή τρείς φορές και άρχισε να πέφτει από το σώμα του η λέπρα σαν λέπια. Αφού βρήκε την ίαση του, με δάκρυα ευχαρίστησης και ευγνωμοσύνης για τη θεραπεία που του δώρισε ο οσιομάρτυρας του Χριστού Νικόλαος, ο Ευφημιανός αναχώρησε για την πατρίδα του παίρνοντας τεμάχιο ιερού λειψάνου του αγίου Νικολάου και διηγούμενος, όσο ζούσε τα θαυμάσια, που βίωσε.
Έκτοτε, αν και παρήλθαν περισσότεροι από δέκα αιώνες, η μνήμη του ενδόξου Οσιομάρτυρος δεν εξαλείφθηκε. Ο Κύριός μας, που απονέμει τα βραβεία της τιμής και της αφθαρσίας σε όλους τους φίλους Του, δεν άφησε τη λήθη να καλύψει τον γενναίό Του οπλίτη Νικόλαο. Αυτός που είπε: «τούς ἐμέ δοξάσαντας δοξάσω» (Α΄ Βασ. 2, 30), ανέδειξε το Νικόλαο ποταμό αστείρευτο ιαμάτων και ως φωτεινή λαμπάδα στερροψυχίας και πίστεως τον προβάλλει προς μίμηση.
Σήμερα, πλήθος από Μονές, Ναούς, και εξωκκλήσια τιμούν και γεραίρουν τον άγιο Νικόλαο τον Νέο και η ετήσια πανήγυρή του στην καρδιά της ανοίξεως δίνει την ευκαιρία για αμεσότερη επικοινωνία μαζί του και εκδήλωση τιμής και ευγνωμοσύνης των πιστών προς το θερμό αυτόν βοηθό και προστάτη τους. Οι ευχές του είθε να σκεπάζουν και όλους εμάς, που ικετευτικά αποζητούμε τις πρεσβείες του.
Η τιμία και θαυματουργός Κάρα του, καθώς και τεμάχια του Λειψάνου του βρίσκονται στην Ιερά Βασιλική και Στραυροπηγιακή Μονή του Αγίου Νικολάου στο νησί της Άνδρου, κοντά στο χωριό Ώρες. Η θήκη, που περικλείει την τιμία κάρα έχει κατασκευαστή το 1797, σύμφωνα με επιγραφή και φέρει επάνω σε αργυρό μέταλλο ανάγλυφες παραστάσεις από τα μαρτύρια του Αγίου. Η νεανική μορφή του Οσιομάρτυρα κοσμεί πολλά εικονογραφικά προγράμματα σε πολλά μέρη της πατρίδος μας, ενώ σε μονές φυλάσσονται τεμάχια αγίων μαρτυρικών λειψάνων του.

4/5/12

Απολυτίκιο Παναγίας Σπηλιάς Αγράφων - 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΜΕ ΥΠΟΜΟΝΗ

Πότε ἡ ὑπομονή εἶναι τέλεια
ΧΕΙΡΑΓΩΓΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ

(Ὁσίου Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου, ἀπόσπασμα ἐπιστολῶν)
Ἡ ὑπομονή σας πρέπει νά εἶναι τέλεια καί νά κρατήσει ὡς τό τέλος.
Καί πότε εἶναι τέλεια ἡ ὑπομονή;
Ὅταν σηκώνει κανείς τίς δοκιμασίες ὄχι μόνο καρτερικά, ἀγόγγυστα, ἀλλά καί μέ χάρα, εὐγνωμονώντας τόν Θεό γιά ὅ,τι παραχωρεῖ, ὅσο βαρύ κι’ ἄν εἶναι, ὅπως θά Τόν εὐγνωμονοῦσε γιά μία μεγάλη εὐεργεσία.
Πιστέψτε ἀκράδαντα –γιατί αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια– πώς, ὑπομένοντας τήν ἄδικη κατηγορία, ἀξιώνεστε νά συμπεριληφθεῖτε στή χορεία τῶν μαρτύρων. Δέν πρέπει νά χαίρεστε γι’ αὐτό; Ἀπεναντίας, ἀφήνοντας τήν καρδιά σας νά κυριεύεται ἀπό τή λύπη καί τό παράπονο, ἐκμηδενίζετε τήν ἀξία καί  τήν ὠφέλεια τοῦ θείου δώρου.
 Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θά κριθοῦν ἀπό τόν Κύριο στή Δευτέρα Παρουσία Του. Οἱ δίκαιοι, ὅμως, θά παρασταθοῦν στό θεϊκό Κριτήριο μέ ἀγαλλίαση ἀνέκφραστη, καθώς θά ὁδηγηθοῦν στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ καί στήν αἰώνια χαρά. «Εἴσελθε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου» (Ματθ. 25, 21), θά ἀκούσει τότε κάθε γνήσιος δοῦλος τοῦ Χριστοῦ, ὅποιος δηλαδή ἔχει πίστη ὀρθή καί ζωή θεάρεστη.
Πίστη καί ζωή, βλέπετε, εἶναι οἱ δύο ἀπαραίτητες προϋποθέσεις τῆς σωτηρίας. Ὅπως εἶπε ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς, «οὐ πᾶς λέγων μοι, Κύριε, Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, ἀλλά ὁ ποιῶν τό θέλημα τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Ματθ. 7,21).
«Ὑπομονῆς ἔχετε χρείαν» (Ἑβρ. 10, 36). Ἡ συμβουλή δέν εἶναι δική μου, ἀλλά τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Νά ὑπομείνετε, λοιπόν. Μέ τήν ὑπομονή κερδίζεται ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς, ἤ μᾶλλον ἀγοράζεται σάν ἀκριβό ἐμπόρευμα.
Ὑπομονή! Ὑπομονή καί γενναιοψυχία! Πιστέψτε πώς ὅλα ἀπό τό Θεό προέρχονται καί ὅλα γιά τό καλό σας παραχωροῦνται, ἔστω κι ἄν δέν μπορεῖτε νά τό δεῖτε καθαρά. Ἄλλωστε, ἡ πίστη χρειάζεται σ’ ἐκεῖνα πού δέν βλέπουμε. Γι’ αὐτό λέει ὁ ἀπόστολος: «Ἐστι πίστις...πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων» (Ἑβρ. 11, 1).
 Ὁ Κύριος ἄς σᾶς ἐλεήσει καί ἄς ἀνακουφίσει, ὅπως Ἐκεῖνος ξέρει, μέ τίς πρεσβεῖες τῆς πολυεύσπλαχνης Παναγίας Μητέρας Του καί τοῦ ἀκοίμητου φύλακα ἀγγέλου σας. Νά σκέφτεστε ὅσους ὑποφέρουν, ὅσους καταδιώκονται, ὅσους βασανίζονται, ὅσους καταπιέζονται... καί νά παίρνετε κουράγιο ἀπό τήν ὑπομονή τους.
 Ἡ ὑπέρβαση τῆς δυσκολίας τί σημαίνει;  Ὅτι ὑπομένετε. Ὑπομένοντας, φυσικά, πονᾶτε. Ἀλλά δέν γίνεται ἀλλιῶς.
 Εἶστε, εἶναι ἀλήθεια, πολύ εὐαίσθητη καί πληγώνεστε βαθειά ἀπό τήν τραγική κατάσταση πού ἀντιμετωπίζετε. Βέβαια, γιά τήν ψυχοσύνθεσή σας δέν ἔχετε καμμιάν εὐθύνη.
Εὐθύνη, ὅμως ἔχετε γιά τήν πιθανή ὑποταγή σας σέ ἐμπαθῆ αἰσθήματα. Ἄν ὀργίζεστε, μαλώνετε, κατηγορεῖτε, βαρυγγομᾶτε, τότε ἁμαρτάνετε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἄν μονάχα πονᾶτε, ἀλλά ὑπομένετε δίχως γογγυσμό, δέν ἁμαρτάνετε.
 Πάνω ἀπ’ ὅλα ἀσκηθεῖτε στήν ἀγάπη. Τό αἴσθημα τῆς ἀγάπης ἄς κυριαρχεῖ στήν καρδιά σας. Τά ἔργα τῆς ἀγάπης ἄς κυριαρχοῦν στή ζωή σας. Ἀγάπη νά νιώθετε γιά ὅλους καί νά δείχνετε σέ ὅλους, ἀκόμα καί σ' ἐκείνους πού σᾶς πικραίνουν.
Νά λέτε: Δόξα τῷ Θεῷ γιά ὅλα! Δόξα τῷ Θεῷ πού μοῦ στέλνει κάτι γιά νά ὑπομένω! Δόξα τῷ Θεῷ πού μοῦ δίνει μίαν ἀκόμα εὐκαιρία γιά νά μπῶ στή Βασιλεία Του, τή Βασιλεία πού ἀνήκει σέ ὅσους ὑπομένουν ὥς τό τέλος: «Ὁ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται» (Ματθ. 24, 13).
Ἐμεῖς βάζουμε τήν ὑπομονή. Καί ὁ Θεός τή σωτηρία.