Καλώς ήρθατε στην Παναγία Μηλεσιώτισσα που φιλοξενείται στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου στο Μήλεσι Αττικής

28/3/12

Η ΕΥΘΥΝΗ ΜΑΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Συχνά στη ζωή μας τίθεται το ερώτημα της ευθύνης. Ποιοι και πόσο υπεύθυνοι είναι για την πορεία του κόσμου και την δική μας; Πόσο μπορούμε να αισθανόμαστε τον εαυτό μας υπεύθυνο για την πορεία του στη ζωή, για τα όσα του συμβαίνουν, θετικά και αρνητικά; Πόσο επηρεάζεται η ζωή μας από τις ευθύνες των άλλων, ιδιαίτερα εκείνων που έχουν θέσεις που προϋποθέτουν ευθύνη στην κοινωνία; Πόσο μπορούμε να αποδίδουμε ευθύνες και να δικαιολογούμε τον εαυτό μας για την αμέλειά του ή την αδιαφορία του ή την αδυναμία του να λύσει τόσο προσωπικά, όσο και κοινωνικά προβλήματα; Πόσο μπορούμε να απεκδυόμαστε των ευθυνών μας, επειδή αναθέσαμε, ενίοτε και ελαφρά τη καρδία, σε άλλους να λύσουν τα δικά μας προβλήματα; Πόσο εύκολα θα πρέπει κι εκείνοι να αναδέχονται την ευθύνη όχι να μας παρουσιάζουν μόνο ένα σχέδιο για την πρόοδό μας, αλλά και να αναλαμβάνουν να το υλοποιήσουν χωρίς την δική μας συμμετοχή; Πόση εμπιστοσύνη θα πρέπει να τους δείχνουμε, χωρίς να είμαστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να κρίνουμε και να δεχόμαστε την κριτική;
Αν για την κοινωνική, την πολιτική, την προσωπική ζωή τα ερωτήματα αυτά συνδέονται αποφασιστικά μ’ αυτό που ονομάζουμε «ελευθερία», γιατί μόνο ο αληθινά ελεύθερος ή αυτός που επιθυμεί να ελευθερωθεί από οποιοδήποτε δεσμό, κυρίως της ανάγκης και της εξάρτησης, μπορεί να αναλάβει ευθύνες ή να συνειδητοποιήσει τι σημαίνουν αυτές σε ευρύτερο επίπεδο, στην πνευματική ζωή η έννοια της ευθύνης είναι αποφασιστικής σημασίας για τον χριστιανό. Μόνο που και εδώ συνδέεται άμεσα με την επιθυμία της ελευθερίας, με την δωρεά από το Θεό της ελευθερίας, αλλά και την αίσθηση ότι ευθύνη χωρίς αγάπη τόσο για το Θεό, όσο και για τον πλησίον, όπως και για τον εαυτό μας δε νοείται. Και μπορεί στην πολιτική, την κοινωνική και ενίοτε την προσωπική ζωή να γευόμαστε τους καρπούς της ανευθυνότητας (αποτυπωμένους στο θεοποιημένο «πολιτικό κόστος», αλλά και στην έννοια του «δικαιώματος»), ωστόσο απομένει ο πυλώνας της πνευματικής ζωής, όπου, εάν κατανοήσουμε τι σημαίνει ευθύνη, θα διαπιστώσουμε ότι θα έχουμε θέσει τις βάσεις για να μεταφέρουμε το βίωμα της υπευθυνότητας και στους υπόλοιπους πυλώνες. Και η ευθύνη δεν έχει να κάνει με την μόρφωση, την συνθετότητα της προσωπικότητας, το αξίωμα του ανθρώπου, αλλά με την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη, η οποία πλάσθηκε πρωτίστως ως εικόνα Θεού και κατόπιν πορεύεται με βάση τους ρόλους που βρίσκει η ίδια ή της βρίσκουν οι άλλοι στη ζωή.
Ποια είναι η στάση μας έναντι της ευθύνης στην πνευματική ζωή;
Υπάρχουν εκείνοι οι οποίοι, καλοπροαίρετα, αισθάνονται ότι έχουν ευθύνη τόσο για την δική τους σωτηρία, δηλαδή την αποκατάσταση της σχέσης τους με το Θεό εντός της Εκκλησίας, τόσο στην παρούσα, όσο και στην αιώνια ζωή. Έχουν επιλέξει την σχέση με το Χριστό ως εκείνη που δίνει νόημα στη ζωή τους. Η έκφραση αυτής της ευθύνης έγκειται στον πνευματικό αγώνα εναντίον των παθών και της αμαρτίας, στην προσπάθεια για συμφιλίωση του θελήματός τους με το θέλημα του Θεού που επιτυγχάνεται με την υπακοή στις εντολές του Θεού, όπως αυτές αποτυπώνονται στο Ευαγγέλιο και στην ζωή της Εκκλησίας, αλλά και στην διαφώτιση και καθοδήγηση όσων αισθάνονται ότι μπορούν να συμπορευθούν μ’ εκείνους στον αγώνα της σωτηρίας. Η Εκκλησία αναθέτει σ’ αυτούς που αναλαμβάνουν την ευθύνη να αγωνιστούν τόσο για την σωτηρία του εαυτού τους όσο και για την σωτηρία των άλλων, τόσο το αξίωμα όσο και την τιμή, αλλά και την περαιτέρω ευθύνη να αποτελούν τους οδηγούς του λαού, τους ποιμένες του, τους πνευματικούς του πατέρες. Αυτοί είναι οι επίσκοποι και οι ιερείς συνήθως, αλλά και οι γέροντες στα μοναστήρια.
Υπάρχουν εκείνοι οι οποίοι θεωρούν ότι οφείλουν να επιλέξουν κάποιον από τους προηγούμενους ως πνευματικό τους πατέρα και καθοδηγητή, να του εναποθέσουν όλες τις ευθύνες για την σωτηρία τους, να υπακούουν τυφλά στα όσα αυτός τους λέει, να τον ρωτούν για όλες τις λεπτομέρειες της ζωής τους, να μην αισθάνονται ότι έχουν δικαίωμα να αναλάβουν οποιαδήποτε πρωτοβουλία και να μη θέλουν τελικά να το πράξουν. Η στάση αυτή έναντι της ευθύνης έχει μεταφερθεί και στην εκκλησιαστική ζωή εν τω κόσμω από τα μοναστήρια. Μόνο που εκεί ο μοναχός έχει αποφασίσει να αποταγεί εντελώς από το κοσμικό φρόνημα, αλλά και τον κόσμο εν γένει, να υποταχθεί στο γέροντα και την αδελφότητα και να ασκήσει το «εγώ» του ώστε να παραιτείται από κάθε θέλημα, αφοσιωνόμενος στο θέλημα του Θεού. Και βέβαια, η υπακοή συνοδεύεται από σκληρό πνευματικό αγώνα, σταυρική αυταπάρνηση, που αναδεικνύει την δίψα για σωτηρία του μοναχού. Η οποιαδήποτε αναλογία με τις ανάγκες τις εν τω κόσμω είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη, τόσο για τους πνευματικούς πατέρες, όσο και για εκείνους που τους εμπιστεύονται. Για τους πρώτους αποτελεί πειρασμό εξουσίας, απόκτησης οπαδών, άσκησης ελέγχου στις συνειδήσεις των ανθρώπων, με ευρύτερες, εκκλησιολογικές συνέπειες (κίνδυνος άρνησης της δομής της ίδιας της Εκκλησίας και της ανάγκης για προσωπική υπακοή, κατάκριση οποιουδήποτε δεν συμφωνεί). Για τους δεύτερους αφορμή καθήλωσης σε στάδια νηπιακότητας. Γιατί είναι δύσκολη η πνευματική ζωή εν τω κόσμω όταν ο ίδιος ο ασκούμενος δεν μπορεί να διαχειριστεί πτυχές της ζωής του. Θα πρέπει ο γέροντας κάθε ώρα και στιγμή να ερωτάται, να απαντά και να δίνει συμβουλές για κάθε λογισμό, για κάθε σχέση, για κάθε πράξη, κάτι αδιανόητο για την ζωή εν τω κόσμω. Αδιανόητο γιατί είναι ανέφικτο. Αδιανόητο γιατί είναι και επικίνδυνο. Και όσοι δοκιμάζουν αυτόν τον πειρασμό να εξαρτώνται από «γέροντες», καθίστανται σταδιακά ανίκανοι να αναλάβουν την ευθύνη όχι μόνο για την εν χρόνω και κόσμω ζωή τους, αλλά και για την ίδια τη σωτηρία τους.
Υπάρχουν κι εκείνοι οι οποίοι εμπιστεύονται κάποιον πνευματικό πατέρα με αγάπη και ελευθερία. Ζητούν τη βοήθεια και την συμπαράστασή του στην πνευματική προσπάθεια, εξομολογούνται τις δυσκολίες τους, συνδιαμορφώνουν ένα πλαίσιο πορείας και από και πέρα, με γνώμονα τον προσωπικό τους κόπο, την προσευχή, την μελέτη του λόγου του Θεού και , κυρίως, τη ζωή της Εκκλησίας, παλεύουν «αντιστήναι τω πονηρώ», αλλά και να δώσουν λύσεις στην καθημερινότητά τους. Λύσεις που ταιριάζουν με το θέλημα του Θεού, με τον χαρακτήρα τους, την δυνατότητά τους να παλέψουν την συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Κλειδί η εμπιστοσύνη στον πνευματικό πατέρα και η ανάληψη προσωπικής ευθύνης. Κλειδί από την πλευρά του πνευματικού η πατρότητα. Ο πατέρας δεν λειτουργεί αγχωτικά έναντι των παιδιών του. Δεν τα κλείνει στο σπίτι, αλλά σταδιακά τα ενθαρρύνει, καθώς μεγαλώνουν, να παλεύουν μόνα τους. Στέκεται βοηθός τους στα λάθη τους και δεν τα απορρίπτει γι’ αυτά, χαίρεται με τη χαρά και την πρόοδό τους και προσπαθεί να τα διδάξει με τον λόγο, την σιωπή, την προσευχή, την στήριξη, αλλά και την αλήθεια, όσο σκληρή κι αν είναι κάποτε, για την πορεία τους. Πρωτίστως όμως προτείνει και δεν επιβάλλει. Ακόμη κι αν αυτή η στάση έχει τίμημα για τον ίδιο την λύπη.
Υπάρχουν, τέλος, κι εκείνοι οι οποίοι δε νιώθουν την ανάγκη να έχουν πατέρα πνευματικό, όπως επίσης δε νιώθουν την ανάγκη να αγωνιστούν ιδιαίτερα για την σωτηρία τους. Ακολουθούν εθιμικές συμπεριφορές στη ζωή της Εκκλησίας, στην καλύτερη περίπτωση μοιράζονται κάποια από τα προβλήματά τους, σχέσεων ή οικονομικά, και πορεύονται τυπικά στην πίστη, αφήνοντας τους άλλους να έχουν άποψη για τη ζωή και μη νιώθοντας ότι η ευθύνη για τη σωτηρία είναι προσωπική. Αυτοί φαίνεται πως είναι και η μεγαλύτερη μερίδα. Είναι όσοι βλέπουν την πίστη και τη ζωή της Εκκλησίας ως κάτι που λειτουργεί αυτόματα, μαγικά, που δεν πονάνε τελικά για την πορεία του κόσμου και άγονται και φέρονται από προσωπικές παρορμήσεις και περιστάσεις.
Ο Απόστολος Παύλος θέτει ένα μεγάλο ερώτημα, το οποίο η Εκκλησία το υπενθυμίζει κατά την Μεγάλη Τεσσαρακοστή: «Πώς είναι δυνατόν εμείς να ξεφύγουμε, αν δεν δώσουμε την προσοχή που ταιριάζει σε μια τόσο σπουδαία σωτηρία;» (Εβρ. 2, 3). Για να μπορέσουμε να καταλάβουμε την ευθύνη μας για την σωτηρία, αυτό που χρειάζεται είναι να διαλέξουμε πώς θα πορευθούμε στη ζωή μας, να δούμε πού ανήκουμε σε ό,τι αφορά στην ευθύνη της πνευματικής ζωής. Και θα διαπιστώσουμε τότε ότι είναι ανάλογη η στάση μας και σε ό,τι αφορά την ευθύνη μας στην κοινωνική, στην πολιτική, αλλά και στην προσωπική μας ζωή. Και παλεύοντας να αλλάξουμε πνευματικά, θα αλλάξουμε και ως προς τους άλλους πυλώνες. Η ευθύνη μας όμως δεν σταματά μόνο ως προς τους εαυτούς μας. Μας συνοδεύει και στις σχέσεις μας με τους άλλους, με τους οικείους μας, με τα παιδιά μας, με τους φίλους μας, με όσους αναστρεφόμαστε. Η ανάληψη της ευθύνης στην πνευματική ζωή θα βοηθήσει και άλλους να δούνε τη ζωή διαφορετικά. Και στον αγώνα αυτό δεν είμαστε μόνοι, όπως λέει ο Παύλος. Έχουμε την σχέση μας με τον Χριστό που συνεχώς κρούει την θύρα της καρδιάς μας, «τον παρ’ αγγέλων λαληθέντα λόγον», αλλά και την εν γένει συμπαράσταση του Θεού στη ζωή της Εκκλησίας. Ας ακούσουμε.

23/3/12

χαιρετισμοι της Θεοτοκου

Δ΄ ΣΤΑΣΙΣ

Τείχος ει των Παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε,
καί πάντων των εις σε προστρεχόντων·
ο γαρ του ουρανού καί της γης, κατεσκεύασέ σου,
καί πάντας σοι προσφωνείν διδάξας·
χαίρε η στήλη της παρθενίας
χαίρε η πύλη της σωτηρίας
χαίρε αρχηγέ νοητής αναπλάσεως
χαίρε χορηγέ θεΪκής αγαθότητος
χαίρε συ γάρ ανεγέννησας τους συλληφθέντας αισχρώς
χαίρε συ γαρ ενουθετησας τους συληθέντας τόν νούν
χαίρε η τόν σπορέα της αγνείας τεκούσα
χαίρε παστάς ασπόρου νυμφεύσεως
χαίρε πιστούς Κυρίω αρμόζουσα
χαίρε καλή κουροτρόφε παρθένων
χαίρε ψυχών νυμφοστόλε αγίων
Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε.
 
Ύμνος άπας ηττάται, συνεκτείνεσθαι σπεύδων,
τω πλήθει των πολλών οικτιρμών σου·
ισαρίθμους γαρ τή ψάμμω ωδάς, αν προσφέρωμέν σοι Βασιλεύ άγιε,
ουδέν τελούμεν άξιον, ών δέδωκας ημίν, τοις σοι βοώσιν·
Αλληλούϊα.
 
Φωτοδόχον λαμπάδα, τοις εν σκότει φανείσαν,
ορώμεν τήν αγίαν Παρθένον·
το γάρ άϋλον άπτουσα φως,
οδηγεί πρός γνώσιν θεϊκήν άπαντας,
αυγή τόν νουν φωτίζουσα, κραυγή δε τιμωμένη ταύτα·
χαίρε ακτίς νοητού ηλίου
χαίρε βολίς του αδύτου φέγγους
χαίρε αστραπή τας ψυχάς καταλάμπουσα χαίρε ως βροντή τους εχθρούς καταπλήττουσα
χαίρε ότι τόν πολύφωτον ανατέλλεις φωτισμόν
χαίρε ότι το πολύρρυτον αναβλύζεις ποταμόν
χαίρε της κολυμβύθρας ζωγραφούσα τόν ρύπον
χαίρε λουτήρ εκπλύνων συνείδησιν
χαίρε κρατήρ κιρνών αγαλλίασιν
χαίρε οσμή της Χριστού ευωδίας χαίρε ζωή μυστικής ευωχίας
Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε.
 
Χάριν δούναι θελήσας, οφλημάτων αρχαίας,
ο πάντων χρεωλύτης ανθρώπων, επεδήμησε δι εαυτού,
πρός τους αποδήμους της αυτού χάριτος·
καί σχίσας το χειρόγραφον,
ακούει παρά πάντων ούτως·
Αλληλούϊα.
 
Ψάλλοντές σου τόν τόκον, ανυμνούμεν σε πάντες,
ως έμψυχον ναόν Θεοτόκε·
εν τή ση γαρ οικήσας γαστρί,
ο συνέχων πάντα τή χειρί Κύριος ηγίασεν,
εδόξασεν, εδίδαξεν βοάν σοι πάντας·
χαίρε σκηνή του Θεού καί Λόγου
χαίρε αγία αγίων μείζων
χαίρε κιβωτέ χρυσωθείσα τω Πνεύματι
χαίρε θησαυρέ της ζωής αδαπάνητε
χαίρε τίμιον διάδημα βασιλέων ευσεβών
χαίρε καύχημα σεβάσμιον ιερέων ευλαβών
χαίρε της Εκκλησίας ο ασάλευτος πύργος
χαίρε της βασιλείας το απόρθητον τείχος
χαίρε δι ης εγείρονται τρόπαια
χαίρε δι ης εχθροί καταπίπτουσι
χαίρε χρωτός του εμού θεραπεία
χαίρε ψυχής της εμής σωτηρία
Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε.
 
Ώ πανύμνητε Μήτερ,
η τεκούσα τόν πάντων Αγίων αγιώτατον Λόγον (3 φορές)
δεξαμένη τήν νυν προσφοράν, από πάσης ρύσαι συμφοράς άπαντας·
καί της μελλούσης κολάσεως, τους συμβοώντας·
Αλληλούϊα.
 

17/3/12

ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Τρίτη Κυριακή των Νηστειών, αγαπητοί μου χριστιανοί, και η στρατευομένη του Χριστού Εκκλησία, από περάτων έως περάτων της οικουμένης, υψώνει σήμερα στο μέσο των Ιερών Ναών το Τίμιο και Ζωοποιό ξύλο του Σταυρού για προσκύνηση των πιστών και ψάλλει: «τον Σταυρόν σου προσκυνούμεν Δέσποτα και την Αγίαν σου Ανάστασιν υμνούμεν και δοξάζομεν».

Το Τρισμακάριστο Ξύλο, ο Ζωηφόρος Σταυρός, επάνω στον οποίο έπαθε τον ατιμωτικό και φρικτότατο θάνατο ο απαθείς την Θεότητα Υιός και Λὀγος του Θεού, από ξύλο ατιμίας και καταδίκης έγινε ξύλο μυριόφυτο, ξύλο δόξης, τιμής και ευλογίας για τους πιστούς, αιτία δύναμης και ζωής ηθικής.

Ο Τετραμερής Σταυρός του Κυρίου, μετέβαλε την όψη της ανθρωπότητας γιατί κατέλυσε την πολύθεο πλάνη του αρχαίου κόσμου και ανύψωσε την αληθινή και ουράνιο θρησκεία της αγάπης. Κατήργησε τις υλικές και πομπώδεις θυσίες και ανύψωσε την αληθινή και πνευματική λατρεία. Κατήργησε την κατάρα του Νόμου και το θάνατο, και ως καλλίρρους ποταμός διέχυσε και διαχέει παντού την ειρήνη και την ευλογία στους πιστούς.

«Σταυρός ο φύλαξ πάσης της οικουμένης, Σταυρός η ωραιότης της Εκκλησίας, Σταυρός Βασιλέων το κραταίωμα, Σταυρός πιστὠν το στήριγμα, Σταυρός αγγέλων η δόξα και το δαιμόνων το τραύμα».

Ο θάνατος του Κυρίου μας επάνω στο Σταυρό Του είναι η ζωή και τό στήριγμα των πιστών. Οι πιστοί ατενίζοντες τον Τίμιο Σταυρό ενισχύθηκαν και αγωνίστηκαν γενναίως εναντίον της κακίας και του Σατανά. Έγιναν ισχυροί και ήρωες χαρακωμένοι με την μεγίστη αρετή της αυταπάρνησης.

Ο άνθρωπος της κάθε εποχής χωρίς την χάρη και την δύναμη του Τιμίου Σταυρού είναι ασθενής και αδύναμος και δεν μπορεί να εκτελέσει τις ηθικές εκείνες εντολές για να σωθεί και να ξαναβρεί και πάλι τον Παράδεισο, την Εδέμ.

Ο άνθρωπος της κάθε εποχής χωρίς την χάρη και την δύναμη του Τιμίου Σταυρού απομακρύνεται του υψηλού προορισμού του, πού είναι η είσοδός του πάλι στον Παράδεισο. Να γιατί η φιλόστοργος Μητέρα Εκκλησία μας σοφώς καθώρισε να υψώνεται σήμερα στο μέσο των Ιερών Ναών ο Τίμιος και Ζωηφόρος Σταυρός του Κυρίου μας, για να ενισχύονται οι πιστοί στον αγώνα της αρετής και να μπορέσουν να διαπεράσουν αισίως την πολυτάραχο θάλασσα της ζωής και να φθάσουν στο γαλήνιο λιμάνι.

Δυστυχώς όμως, σήμερα οι περισσότεροι χριστιανοί δεν έχουμε την αρετή της αυταπάρνησης και δεν αγωνιζόμαστε για να απαλλαγή η ψυχή μας από τά πάθη, τά μίση και τις κακίες και να ενωθούμε με τον Χριστό, τον μόνο αληθινό Θεό.

Αυταπάρνηση, λοιπόν, χρειάζεται να έχει ο κάθε ένας από εμας, εάν πράγματι θέλουμε να λεγόμαστε χριστιανοί, όχι στην ταυτότητα αλλά στην καρδιά, στην πράξη, και συνάμα να είμαστε αδέλφια του Μεγάλου αδελφού μας του Ιησού Χριστού, ο Οποίος για εμάς σήκωσε το Σταυρό Του και για εμάς έπαθε εκουσίως, ο Μόνος αναμάρτητος.

Ο Ιησούς Χριστός μας καλεί και μας προσκαλεί, την αγία αυτή ημέρα της Σταυροπροσκύνησης, στον υψηλό και ιερό αγώνα κατά της κακίας, πού είναι η απάρνηση του εαυτού μας, η απάρνηση του εγώ μας: «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι».

Η σημαία του Χριστού είναι αιματόβρεκτος, είναι σημαία αγώνων κατά της κακίας. Ας αγωνιστούμε, αδελφοί μου, κάτω από την σημαία του Εσταυρωμένου Ιησού για να κυριεύσουμε τά οχυρά φρούρια της θεοστηγούς αμαρτίας και τότε νικητές και θριαμβευτές θα μπούμε στην αιώνιο και ακατάλυτο Πόλη, της οποίας τεχνίτης και δημιουργός είναι ο Θεός. ΑΜΗΝ.

14/3/12

ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΜΗΛΕΣΙΩΤΙΣΣΑΣ

..Ενα απόγευμα κάθως γυρνούσα απο το νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν ο Πατέρας μου...σε πολυ κρίσιμη κατάσταση..ένιωθα απερίγραπτα χάλια,το αίμα μου είχε παγώσει..το μόνο που σκεφτόμουνα όλη την διάρκεια της ημέρας ηταν να παω να προσκυνήσω την ΠΑΝΑΓΙΑ μας,να της μιλήσω,να την παρακαλέσω...ΕΚΕΙΝΗ κρατουσε κάθε ελπίδα για να πάνε ολα κάλα!Πάντα την πιστεύαμε,την παρακαλούσαμε,την είχαμε στις προσευχές μας οικογενειακος!Τώρα όμως ένιωθα οτι ΤΗΝ χρειαζόμουνα οσο ποτέ ξανά...ξεκίνησα λοιπόν να πάω ελπίζοντας να την πετύχω ανόιχτη!Σε όλο τον δρόμο έκλεγα...η ώρα ηταν περίπου εφτά κ μισή όταν έφτανα...όπως παίρνω την στρόφη που η εκκλησία φαίνεται μου φάνηκε σα να είδα την πόρτα ανοιχτή.....οταν έφτασα είδα οτι όντως ηταν ανοιχτή,κατέβηκα με χαρά να πάω να την προσκυνήσω...στο παγκάκι έξω απο την εκκλησία καθότανε μια γυναίκα με μαύρα,την όποια δεν ήξερα.Γ΄υρισα την κοιταξα για να την καλησπέρισω αλλα δεν πρόλαβα...με μια πολύ γλυκιά φωνή που δεν θα ξεχάσω ΠΟΤΕ...μου ειπε"ΕΣΕΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΛΕΙΣΩ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΜΟΥ!ΠΗΓΑΙΝΕ ΝΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΙΣ!"Ηταν σα να με μαγνήτισε αυτη η φώνη κ χωρίσ δευτερη σκέψη μπήκα στην εκκλησία.Πήρα ΄μία λαμπάδα την οποία έβαλα όπου βαζουμε τα κέρια αλλα δεν άναψα γιάτι όσα ειχε κεριά ηταν σβηστά.Αφού προσκύνησα,παρακάλεσα Κ προσευχήθηκα,πήρα τεράστια δύναμη!Βγήκα να φύγω,στο παγκάκι δεν υπήρχε η γυναικα με τα μαύρα,γυρίζω πίσω η πόρτα κλειστή!!!!!!!!!!!!!!!!!Προσπαθώ να την ανοίξω μα ηταν κλειδωμένη.Τοτε καταλαβα πως αυτο που ζήτησα απο την ΠΑΝΑΓΙΑ θα γίνει!Οπωσ κ έγινε!Ο Πατέρας μου είναι κάλα κ θα την δοξάζω για ΠΑΝΤΑ!

13/3/12

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ

 Θεοτόκε Παρθένε, ἡ γεννήσασα τόν μονογενή Υἱό τοῦ Θεοῦ, ἐκ Πνεύματος Ἁγίου, ἡ σωτηρία τῶν εὐλαβῶν καί ἡ πύλη τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ὑπερδεδοξασμένη Μητέρα τοῦ Θεοῦ καί Βασίλισσα τῶν οὐρανῶν, ἡ καταφυγή καί προστασία μου, ἐλέησόν με, δέομαι μέ συντετριμμένη καρδιά γιά τή σωτηρία τῆς ἁμαρτωλῆς ψυχῆς μου καί σέ παρακαλῶ:
Τήν ψυχή μου κατερύπωσα ἀπό λογισμούς αἰσχρούς ὁ πανάθλιος καί προστρέχω μέ πόθο στό θεῖο ἔλεός Σου νά μέ ἐλευθερώσεις ἀπό τίς θλίψεις μου. Προσπίπτω καί κραυγάζω: Δέξαι, ἐμένα τόν ἁμαρτωλό ὡς τόν ἄσωτον Υἱόν κοντά Σου, ὡς στοργική μητέρα τοῦ ἐλέους. Μήν ἐγκαταλείπεις τόν ἁμαρτωλό καί τιποτένιο δοῦλο Σου, ἀλλά ὡς ἱκέτης σέ παρακαλῶ, ἅπλωσε τή θείαν χάριν σου στήν καρδιά μου, γιά νά νιώσει τή θεία προστασία σου.
Ρῦσαι με ἀπό κάθε συμφορά καί ἔμπλησον μέ εἰρήνη θεϊκή τήν καρδιά μου. Δρόσισον καί φώτισον τήν ψυχή μου, μόνη Κεχαριτωμένη, πηγή τοῦ ἐλέους, Πανάμωμε. Ἴασε τίς ἀσθένειες τοῦ σώματός μου καί ἐξάρπασόν με ἀπό τίς παγίδες τῶν πονηρῶν πνευμάτων, πού ὕπουλα μηχανεύονται τήν καταδίκη μου. Μή μέ ἀφήνεις μόνο μέσα στίς φλόγες τῶν πειρασμῶν μου καί τόν κλύδωνα τῶν παθῶν μου, ἀλλά γενοῦ φωτεινή ἀσπίδα στή ζωή μου. Ἔμπλησον μέ εὐφροσύνη τήν καρδιά μου. Σῶσον με καί ἐλέησόν με μέ τήν εὐλογία Σου. Σκέπασόν με ὑπό τήν σκέπη τῶν ἁγίων ἀγγέλων Σου.
Ἄχραντε Μητέρα τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με καί κάνε με ἄτρωτον ἀπό τίς ἐπιθέσεις τῶν δαιμόνων καί δυνατό, γιά νά νικῶ τήν ἀδυναμία τῆς σαρκός μου. Ἀπάλλαξον τόν δοῦλον Σου ἀπό τίς ἐπιθέσεις κακῶν καί φθονερῶν ἐχθρῶν καί ἔκτεινε τή χεῖρα σου ὡς στρατηγός, νά φυλάττει τό ἀδύναμο πλάσμα Σου.
Προσπίπτω καί βοῶ, Δέσποινα, Κυρία τῶν ἀγγέλων καί ἀρχαγγέλων, βοήθησόν με καί ὁδήγησόν με ταχέως στήν ἀσφάλεια τοῦ Θεϊκοῦ Φωτός, ὅπου ἡ εἰρήνη καί ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ λάμπουν παντοτινά. Σέ σένα στηρίζω τή σωτηρία μου καί τήν ἐλπίδα τῆς ψυχῆς μου. Μήν ἀφήνεις τήν καρδιά μου στό σκοτάδι, ἀλλά φώτισέ την μέ τήν ὁλόλαμπρη θεία χάρη σου, ὥστε κάθε ἐχθρός μου νά ἐκδιωχθεῖ στή φανέρωσή της. Ἀμέτρητο τό πέλαγος τῆς εὐσπλαγχνίας Σου σέ μένα, ἀλλά δέν παύω νά σέ παρακαλῶ νά μέ ἐνισχύεις στή ζωή μου. Οἱ κίνδυνοι εἶναι πολλοί. Ἡ εὐλογία σου περίσσεια.
Θρηνῶ γιά τή θλῖψη πού σοῦ προσφέρω μέ τήν ἁμαρτωλή ζωή μου. Ἀλλά ἀκατάπαυστα δέομαι στό λιμένα τῆς βοηθείας Σου, στό καταφύγιο τῆς προστασίας σου, νά σώζεις τήν ψυχή μου.
Καταξίωσόν με, νά σώζομαι στή σκέπη Σου, γιά νά μήν εὑρεθῶ ὁ ἄμοιρος στό δρόμο τῆς ἀπωλείας, στό σκοτάδι τῆς ἀβύσσου τῶν πονηρῶν δαιμόνων. Ὁ δόλιος ἐχθρός μέ κινήματα σαρκικά, προσπαθεῖ νά μέ καταβάλει φθονερά, γιά νά φθείρει τή ψυχή μου. Θερμά σέ παρακαλῶ, μ’ ὅλη τή καρδιά μου, θανάτωσε τό βδελυρό δράκοντα πού ζητᾶ τόν ἀφανισμό μου καί σῶσε με ἀπ’ αὐτόν ἐν ὕπνῳ ἤ ἐν ἐγρηγόρσει. Ἀλλά ἡ δέησή μου σέ Σένα, Παναγία Μητέρα μου, συντρίβει τίς δόλιες προσπάθειές του. Σέ εὐγνομονῶ, σέ εὐχαριστῶ ἀπείρως καί δοξάζω τήν Ζωοποιόν Ἁγίαν Τριάδα διά σοῦ, Παναγία Γρηγοροῦσα.
Μητέρα, εὐλογημένη, λῦσαι κάθε δεσμό κακίας, φθόνου καί δαιμονικῆς ἐνεργείας. Ἐπικαλοῦμαι τή θεία προστασία Σου μέ θερμή δέηση, νά μέ σώσεις ἀπό δεινά καί κακώσεις πού φθείρουν τό σῶμα καί τήν ψυχή μου. Μήν μέ ἀφήνεις νά μέ καταλαμβάνει ὁ ὕπνος τῆς ἀμελείας, τῆς περιεργείας, τῆς κατακρίσεως, τῆς ὀργῆς καί τῶν ἐμπαθῶν λογισμῶν, ἀλλά στήριξέ με μέ τό Φῶς τοῦ Θεοῦ.
Μητέρα τοῦ Φωτός, τούς ὀφθαλμούς τῆς καρδίας μου φώτισε καί τήν ἀσθενοῦσα ψυχή μου ζωοποίησε ἀπό τήν ἁμαρτίαν. Δῶσε μου συντριβήν καρδίας καί λόγους μετανοίας, ὥστε μέ τήν φιλάνθρωπον εὐλογία Σου νά λυτρωθῶ ἀπό βέβηλους λογισμούς, ἵνα νοῦς θεοσεβής ἐγκατοικήσει στήν καρδία μου.
Κυρία τοῦ Παντός, Δέσποινα Θεοτόκε, τήν ἡμέρα τῆς κρίσεως, γενοῦ μεσίτρια τῆς ἀθλίας μου ψυχῆς, ὅταν εὑρεθῶ ἐνώπιον τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ, ἵνα λυτρωθῶ τῆς αἰωνίου κολάσεως καί κατοικήσω στήν ἄκρη τοῦ παραδείσου. Μήν παραβλέψεις αὐτήν τή δέησή μου, ὡς ἱκέτης σέ παρακαλῶ, εὐλογημένη Μητέρα τοῦ ἐνσαρκωμένου Θεοῦ.
Πανύμνητε, διά τῶν πρεσβειῶν Σου, παράσχου μοι τήν σωτήριον σκέπη Σου καί ἀεί νά δοξάζεται τό Πανάγιον Ὄνομά Σου, χάριτι τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ΑΜΗΝ.

12/3/12

ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΣΤΕΙΣ

Η ΑΠΟΦΥΓΗ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΕΩΣ

Αν έχεις αμαρτίες, να μην απελπιστείς, αυτά δεν παύω να σας τα λέω συνεχώς, και αν κάθε μέρα αμαρτάνεις, να μετανοείς καθημερινά. Γιατί η μετάνοια είναι το φάρμακο κατά των αμαρτημάτων, είναι η προς τον Θεόν παρρησία, είναι όπλο κατά του διαβόλου, είναι η μάχαιρα που του κόβει το κεφάλι, είναι η ελπίδα της σωτηρίας, είναι η αναίρεση της απογνώσεως. Η μετάνοια μας ανοίγει τον ουρανό και μας εισάγει στον Παράδεισο. Γι' αυτό (σου λέω), είσαι αμαρτωλός; μην απελπίζεσαι.

Ίσως βέβαια αναλογιστείς. Μα τόσα έχω ακούσει στην Εκκλησία και δεν τα ετήρησα. Πώς να εισέλθω και πάλι και πώς και πάλι να ακούσω; Μα γι' αυτό ακριβώς πρέπει να εισέλθεις επειδή, όσα άκουσες δεν τα ετήρησες. Να τα ξανακούσεις, λοιπόν, και να τα τηρήσεις. Εάν ο ιατρός σου βάλει φάρμακο στην πληγή σου και παρά ταύτα δεν καθαρίσει, την επομένη ημέρα δεν θα σου ξαναβάλει πάλι; Μη ντρέπεσαι, λοιπόν, να ξαναέλθεις στην Εκκλησία. Να ντρέπεσαι όταν πράττεις την αμαρτία. Η αμαρτία είναι το τραύμα και η μετάνοια το φάρμακο.

Αν, λοιπόν, έχεις παλιώσει σήμερα από την αμαρτία, να ανακαινίσεις τον εαυτό σου με τη μετάνοια. Και είναι δυνατό, μπορεί να πει κανείς, να σωθώ, αφού μετανοήσω; Και βέβαια είναι. Μα, όλη τη ζωή μου την πέρασα μέσα στις αμαρτίες, και εάν μετανοήσω θα βρω τη σωτηρία; Και βέβαια. Από που γίνεται αυτό φανερό; Από τη φιλανθρωπία του Κυρίου σου... Γιατί η φιλανθρωπία του Θεού δεν έχει μέτρο. Και ούτε μπορεί να ερμηνευτεί με λόγια η πατρική Του αγαθότητα. Σκέψου μια σπίθα πού έπεσε μέσα στη θάλασσα, μήπως μπορεί να σταθεί εκεί ή να φανεί; Όση σχέση έχει, λοιπόν, μια σπίθα με το πέλαγος, τόση σχέση έχει η αμαρτία σου σε σύγκριση με τη φιλανθρωπία του Θεού. Και καλύτερα, θα έλεγα, όχι τόση, άλλα πιο πολλή. Γιατί το πέλαγος, ακόμη και αν είναι απέραντο, έχει όριο, μέτρο και σύνορα. Η φιλανθρωπία όμως του Θεού είναι απεριόριστη. Γι' αυτό σου επαναλαμβάνω. Είσαι αμαρτωλός; Μην απελπίζεσαι.

9/3/12

ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

Η Ιερά Εξομολόγηση είναι το μυστήριο, στο οποίο ο Θεός δια του Πνευματικού συγχωρεί όλες τις μετά το βάπτισμα αμαρτίες εκείνων των Χριστιανών, οι οποίοι μετανοούν ειλικρινά και εξομολογούνται τις αμαρτίες τους στον ιερέα - εξομολόγο.
 
Το μυστήριο ίδρυσε ο Ιησούς Χριστός μετά την Ανάσταση Του, όταν εμφανίστηκε στους μαθητές του και τους είπε: «Λάβετε Πνεύμα Άγιο, σε όποιους συγχωρέστε τις αμαρτίες, τους συγχωρούνται και από τον Θεό και σε όποιους τις κρατήσετε ασυγχώρητες, θα είναι για πάντα κρατημένες» (Ιωαν. κ' 22-23).
 
Και σε άλλη περίπτωση είχε πει ο Κύριος στους μαθητές του: «Σας διαβεβαιώνω ότι όσα δέσετε στη γη, θα είναι δεμένα και στον ουρανό και όσα λύσετε στη γη θα είναι λυμένα και στον ουρανό» (Ματθ. ιη' 18).
 
Τα αισθητά σημεία του μυστηρίου είναι: 1) η εξομολόγηση των αμαρτιών ύστερα από ειλικρινή μετάνοια ενώπιον του πνευματικού, 2) η επίθεση των χεριών του πνευματικού στον εξομολογούμενο και γ) η συγχωρητική ευχή.
 
Με το μυστήριο της εξομολογήσεως συγχωρούνται όλες οι αμαρτίες του εξομολογουμένου, που έγιναν μετά το Βάπτισμα, ακόμη και οι μεγαλύτερες και βαρύτερες. Βέβαια η Αγία Γραφή και οι Πατέρες διακρίνουν τις αμαρτίες σε συγγνωστές και θανάσιμες, αλλά το ασυγχώρητον των τελευταίων προέρχεται από την έλλειψη της μετάνοιας και εξομολογήσεως του αμαρτωλού ανθρώπου.
 
Η αμαρτία είναι δηλητήριο, που δηλητηριάζει την ψυχή μας και μας χωρίζει από τον Θεό. Όταν παραβαίνουμε τον νόμο του Θεού δείχνουμε ανυπακοή στο Δημιουργό μας, όπως οι πρωτόπλαστοι στον κήπο της Εδέμ, που έφαγαν τον απαγορευμένο καρπό και τιμωρήθηκαν με την απομάκρυνση από τον παράδεισο.
 
Η αμαρτία είναι προδοσία της θείας αγάπης και φιλίας και θεοποίηση του εγώ μας. «Η αμαρτία, γράφει ο ιερός Χρυσόστομος, είναι σκοτάδι και σκοτάδι πυκνό. Καθώς μέσα στο σκοτάδι δεν μπορεί κανείς να γνωρίσει φίλο ή εχθρό και καθετί, που είναι μπροστά του, έτσι και όταν ο άνθρωπος βρίσκεται στο σκοτάδι της αμαρτίας. Ο πλεονέκτης δεν ξεχωρίζει τον φίλο από τον ξένο, ο φθονερός και τον πιο στενό συγγενή του τον μισεί, σαν τον πιο μεγάλο αντίπαλο του. Και γενικά κάθε άνθρωπος που ζει στην αμαρτία δε διαφέρει από τους μεθυσμένους και τρελούς».
 
Υπεύθυνος για την αμαρτία είναι ο άνθρωπος, ο οποίος είναι ελεύθερος να ακολουθήσει «τη ζωή ή το θάνατο, την ευλογία ή την κατάρα». Λυτρωτής είναι μόνο ο Ιησούς Χριστός. Στον παράδεισο δεν πηγαίνουμε με το σπαθί μας, αλλά με το έλεος του Σωτήρα, ο οποίος αγαπάει όλους και περιμένει να επιστρέψουν όλοι κοντά Του μετανοημένοι.
 
Τη μετάνοια κήρυτταν οι Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο ίδιος ο Κύριος. Η μετάνοια είναι αναγκαία για όλους, γιατί κανένας δεν είναι αναμάρτητος, ακόμη και μια μέρα αν είναι η ζωή του. Αληθινά μετανοεί, όποιος συναισθάνεται πραγματικά το βάρος της αμαρτίας, όποιος λυπάται γιατί πρόσβαλε τον Πανάγαθο Θεό και παίρνει την ηρωική απόφαση να διορθωθεί.
 
Ο άσωτος γιος, όταν ήρθε σε συναίσθηση, είπε:
«θα σηκωθώ και θα πάω στον πατέρα μου και θα του ειπώ: πατέρα, αμάρτησα στο Θεό και σε σένα και δεν είμαι άξιος να ονομάζομαι παιδί σου, κάνε με σαν ένα από τους μισθωτούς σου» (Λουκ. ιε' 18-19). Η απόφαση της επιστροφής και εξομολόγησης είναι μια πράξη γενναία και σωτήρια.
 
Η  εξομολόγηση γίνεται  στον πνευματικό. Πνευματικοί δεν είναι όλοι οι ιερείς, αλλά μόνο όσοι έχουν οριστεί από τον Επίσκοπο. Μερικοί λένε ότι εξομολογούνται στις εικόνες. Όμως η εξομολόγηση είναι μυστήριο και όπως δε μπορούμε να τελέσουμε τη θεία Ευχαριστία μόνοι μας, έτσι και την εξομολόγηση δεν μπορούμε να την κάνουμε μόνοι μας στην εικόνα.
 
Ο εξομολόγος, πρόσωπο απολύτου εμπιστοσύνης, θα μας χορηγήσει όχι μόνο την άφεση των αμαρτιών, αλλά θα μας δώσει και τις κατάλληλες συμβουλές για την παραπέρα αύξηση της πνευματικής ζωής. Πολλοί ψυχολόγοι ομολογούν την αξία του μυστηρίου, γιατί γνωρίζουν πόση σημασία έχει η απαλλαγή του ανθρώπου από τα συναισθήματα της ενοχής.
 
Μερικοί άνθρωποι ντρέπονται να πουν τις αμαρτίες τους στον πνευματικό. Το σωστό είναι να ντρεπόμαστε πριν αμαρτήσουμε, για να αποφύγουμε την πτώση.  Πρέπει όμως να σκεφτούμε ότι ο εξομολόγος είναι για να ακούει αμαρτίες και όχι αρετές. Ποτέ δε θα σχηματίσει άσχημη γνώμη για μας, αλλά θα χαρεί, γιατί και οι Άγγελοι στον ουρανό χαίρονται σε αυτές τις περιπτώσεις.
 
Η εξομολόγηση πρέπει να γίνεται ύστερα από επιμελημένη προετοιμασία. Πρέπει από πριν να προσευχηθούμε θερμά στον Θεό και να σκεφτούμε  ποιες εντολές Του έχουμε παραβεί. Η μελέτη βιβλίων σχετικών με τη μετάνοια και την εξομολόγηση θα μας βοηθήσει σημαντικά.
 
Η εξομολόγηση πρέπει να γίνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Στην αρχαία Εκκλησία και σε κάθε εποχή, που η χριστιανική γνώση ήταν σε ακμή, οι πιστοί προσέρχονταν συχνά και στα δύο αγιαστικά μυστήρια δηλαδή την εξομολόγηση και την θεία Ευχαριστία.
 
Η εξαγόρευση πρέπει να είναι ειλικρινής. Ο Θεός γνωρίζει τα πάντα, ακόμα και τους απόκρυφους λογισμούς μας. Επίσης πρέπει να είναι συγκεκριμένη, σταράτη και επιγραμματική. Να μη δικαιολογούμε τον εαυτό μας ούτε να ρίχνουμε το βάρος σε άλλους.
 
Η μετάνοια και η εξομολόγηση μας συμφιλιώνουν με τον Θεό, γαληνεύουν τη συνείδηση μας και μας κάνουν καινούριους ανθρώπους.

1/3/12

χωρις μετανοια δεν ωφελει ουτε η πιστη

Ή μετάνοια γεννιέται στην καρδιά του ανθρώπου από την πίστη καί τον φόβο του Θεού. Ο αββάς Ισαάκ ό Σύρος παρομοιάζει την μετάνοια με πλοίο. Καί όπως δεν μπορεί κάποιος να πέραση την θάλασσα χωρίς πλοίο, έτσι δεν μπορεί καί κάποιος χωρίς την μετάνοια καί τον φόβο του Θεού να πέραση την ακάθαρτη θάλασσα των αμαρτιών καί των παθών καί να φθάση στην αγάπη του Θεού.
Αυτήν την θάλασσα μπορεί να την πέραση ό άνθρωπος μόνο με το πλοίο της μετανοίας το όποιο έχει για κωπηλάτες τον φόβο του Θεού. "Αν οι κωπηλάτες δεν κυβερνούν καλά το πλοίο, ό άνθρωπος καταποντίζεται στην θάλασσα των παθών καί δεν φθάνει ποτέ στο θεϊκό λιμάνι της αγάπης του Θεού.
    Ό θείος φόβος εξ άλλου είναι αυτός πού προφυλάσσει τον άνθρωπο από τον χειμώνα των παθών, για να μη χαθεί ό καρπός του αγώνα του, τον όποιον έχει αποκτήσει σε όλη του τη ζωή με κόπο καί μόχθο.
    Ή μετάνοια βέβαια έχει καί ορισμένες εκδηλώσεις, απτές αποδείξεις θα λέγαμε, πού στην πατερική ορολογία ονομάζονται "καρποί μετανοίας". Όλα αυτά φυσικά προκαλούν την κάθαρση της ανθρώπινης ψυχής από τα πάθη.
Πρώτος καρπός της μετανοίας είναι ή εξομολόγησης. Σ' αυτήν ολοκληρώνεται ή μετάνοια. Προϋπόθεσης της εξομολογήσεως και της μετανοίας είναι ή επίγνωσης των αμαρτημάτων καί το ταπεινό φρόνημα. "Αν ό άνθρωπος δε γνωρίσει τα πάθη καί τις αμαρτίες του καί δεν ταπεινωθεί, ή εξομολόγηση του είναι ανώφελη. Ή εξομολόγησης είναι έκφρασης ταπεινής καρδιάς. Όταν ή καρδιά σκληρυνθεί τότε ό άνθρωπος δεν ομολογεί ότι είναι αιτία των παθών καί των αμαρτιών του ό ίδιος, αλλά προφασίζεται καί αιτιάται τους ανθρώπους ή τους δαίμονες ή καί ακόμη αυτόν τον ίδιο το Θεό. Ή σωστή εξομολόγησης φέρνει στην καρδιά του ανθρώπου κατάνυξη, ή οποία είναι απόρροια της αισχύνης αλλά και της παρηγοριάς που ακολουθεί την επίγνωση καί την ομολογία των αμαρτιών καί την αποδοχή της ευθύνης γι' αυτά.

    Οι ιερείς συγχωρούν τις αμαρτίες των εξομολογούμενων καί οι έμπειροι πνευματικοί θεραπεύουν τα ανθρώπινα πάθη. Γι' αυτό καί πρέπει οι πνευματικοί πατέρες να είναι υγιείς, "κεκαθαρμένοι" από τα πάθη για να μπορέσουν να θεραπεύσουν σωστά, αλλά καί για να αποφευχθεί κάθε ενδεχόμενο να πέσουν οι ίδιοι σε "μιαρά καί βδελυκτά πάθη".
    Στο μυστήριο βλέπει ό άνθρωπος την μοναδική, την απόλυτη, την όντως καθαρότητα, τον Θεό, καί ταυτόχρονα συνειδητοποιεί την δική του μολυσμένη καί ακάθαρτη ύπαρξη καί αμέσως σπεύδει να την καθαρίσει με την έξομολόγησί πού μοιάζει με το καθάρισμα του αγρού. Όπως το άροτρο καθαρίζει την γη από τα αγκάθια καί τα τριβόλια, έτσι καί ή εξομολόγησης ανασκάβει καί αποβάλλει από την ανθρώπινη καρδιά όλα τα πάθη πού κρύβονται μέσα της, την ετοιμάζει να υποδεχθεί τον ιερό σκοπό της χάριτος καί την βοηθεί να γίνει κατάλληλη για την καλλιέργεια καί την ευφορία των αρετών.
    Με την μετάνοια καί την εξομολόγηση συνδέονται τρεις ακόμη πνευματικές αρετές: Το πένθος, τα δάκρυα καί ή αυτογνωσία. Καί οι τρεις αρετές αυτές βοηθούν σημαντικά στην κάθαρση από τα πάθη. Με το πένθος καί τα δάκρυα φθάνει κανείς στην πεδιάδα "της καθαρότητος της ψυχής". Το πένθος καί τα δάκρυα είναι αυτά πού θανατώνουν εύκολα τα πάθη" ή ψυχή δέχεται την ειρήνη των λογισμών καί ανυψώνεται στην καθαρότητα του νου.
Ιδιαίτερα το πένθος καί ή λύπη καταπολεμούν το πάθος της βλασφημίας, ενώ ή αυτομεμψία τους λογισμούς της υπερηφάνειας. Γι' αυτό καί ό αββάς Ισαάκ ό Σύρος συμβουλεύει: "Όταν έλθει σοι λογισμός της υπερηφάνειας -ότι έφθασες σε κάποια πνευματικά μέτρα - ειπέ' γέρων βλέπε την πορνείαν σου". Γι' αυτό τονίζει, πρέπει να παρακαλάμε τον Θεό να μας δώσει αυτό το χάρισμα. "Αν μας το δώσει "ου μη άρθή άφ' ημών ή καθαρότης έως της εξόδου ημών εκ του βίου τούτου".
    Ό αγ. Γρηγόριος ό Παλαμάς ακολουθώντας την γνήσια εκκλησιαστική παράδοση, κρίνει αναγκαία την υπακοή σε πνευματικό πατέρα, στον όποιο καί πρέπει ό χριστιανός "να έξαγγέλλη τα πονηρά πάθη της ψυχής" καί να δέχεται την "πνευματικήν ιατρείαν".
    Ή σύνδεσης με πνευματικό πατέρα είναι απαραίτητη για την πνευματική μας τελείωση. Χωρίς την υπακοή στο πνευματικό μας πατέρα δεν είναι δυνατή καί ή υπακοή μας στον Κύριο. Καί χωρίς υπακοή δεν μπορεί να ύπαρξη πνευματική πρόοδος καί διαφύλαξης από τον εγωισμό καί την πλάνη. Μάλιστα στα μοναστήρια υπάρχει το σύνθημα" "Υπακοή = ζωή, παρακοή = θάνατος".
    Ό αγώνας για την κάθαρση από τα πάθη χρειάζεται φροντίδα και προσοχή. Πρέπει να γίνεται με σύνεση καί απαραίτητη γνώση καί "ουχί εν παιγνίω, αλλά τεχνικώς". Με επίγνωση των κανόνων, αλλά καί των δυσκολιών. Δεν θεραπεύονται με το ίδιο φάρμακο όλες οι σωματικές ασθένειες. Το ί'διο καί οι πνευματικές. "Πάν άρρώστημα τοις οικείοι φαρμάκοις θεραπεύεται".
    Είναι σημαντικό να πολεμά κανείς το πάθος καί να το ξεριζώσει όσο ακόμη είναι μικρό καί τρυφερό. "Αν "πλατυνθη καί περκάση", είναι πολύ δύσκολο να ξεριζωθεί. Όταν είναι μικρά τα πάθη μοιάζουν με σκύλους πού είναι σε κρεοπωλεία καί απομακρύνονται μόνον με την φωνή' όταν όμως μεγαλώσουν γίνονται λιοντάρια ασυγκράτητα καί επικίνδυνα.
    Ό αγώνας αυτός ακόμη χρειάζεται επιμονή καί σταθερότητα. Θεωρείται αναγκαία ή καθημερινή προσπάθεια για το ξερρίζωμα των παθών. Ενώ ή αμέλεια καί ή ραθυμία έχουν ως αποτέλεσμα την αύξηση των παθών στην καρδιά του ανθρώπου. Καί ή πιο μικρή πνευματική έργασία που γίνεται σταθερά και καθημερινά, έχει μεγάλη δύναμη καί μπορεί να απαλύνει την σκληρότητα των παθών. Γι' αυτό χρειάζεται πρόγραμμα. Όπως δεν μπορεί να λειτουργήσει κάποια υπηρεσία χωρίς πρόγραμμα, έτσι καί ό πνευματικός αγώνας δεν γίνεται ή δε λειτουργεί σωστά χωρίς πρόγραμμα. Χρειάζεται επιμονή καί σταθερότητα μέχρι θανάτου.
    Πρέπει ακόμη ό άνθρωπος να αποφεύγει τις αίτιες των παθών Ή απομάκρυνσης αυτή δεν έχει μόνο προληπτικό, αλλά καί θεραπευτικό χαρακτήρα. Βοήθα τον άνθρωπο στον αγώνα κατά της καθάρσεως των παθών. Όταν ή επιθυμία βρίσκεται δίπλα στον άνθρωπο, τότε δύσκολα νικάται το πάθος. Ό αγώνας του είναι διπλός" εσωτερικός καί εξωτερικός. Για παράδειγμα, για να πολεμηθεί το πάθος της πορνείας ισχυρό όπλο είναι "το άπέχεσθαι εκ της θέας του προσώπου". Έτσι κλείνεται το εξωτερικό μέτωπο καί μένει μόνον το εσωτερικό.
    Για να μπόρεση ό άνθρωπος να απομακρυνθεί καί να θεραπευθεί από τα πάθη του, πολύ βοηθητικά είναι ακόμη δύο πράγματα: Ή ησυχία καί ή έρημος. Λέγοντας έρημο οι πατέρες, δεν εννοούν μόνο την σωματική απομάκρυνση από τον κόσμο, όσο κυρίως την εσωτερική απομάκρυνση από τα πράγματα του κόσμου. Είναι απαραίτητο να αγωνίζεται κανείς "οπού δ' αν ή" για να ξερριζώση τα πάθη από την ψυχή του.