Καλώς ήρθατε στην Παναγία Μηλεσιώτισσα που φιλοξενείται στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου στο Μήλεσι Αττικής

24/2/12

ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

Μαζί με τις ευχές  για καλή και πνευματική "γόνιμη" Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, αναδημοσιεύουμε όπως κάθε χρόνο μια παλαιότερη ανάρτηση για τον εν πολλοίς άγνωστο Εσπερινό της Κυριακής της Τυρρινής. Της επονομαζόμενης και Κυριακής της Συγνώμης. Μια ακολουθία μοναδικής ομορφιάς, με θαυμαστή πληρότητα θεολογικού λόγου, λειτουργικών συμβολισμών και εκκλησιολογικού πλούτου.

O κατηχητικός λόγος των ημερών 

...Φτάσαμε πια στις τελευταίες μέρες πριν από τη Μεγάλη Σαρακοστή. Ήδη κατά την εβδομάδα της Απόκρεω πού είναι πριν από την Κυριακή της Τυροφάγου, δύο μέρες - ή Τετάρτη και ή Παρασκευή - ξεχωρίστηκαν να ανήκουν στη Σαρακοστή. Ή Θεία Λειτουργία δεν τελέστηκε και ή όλη τυπική διάταξη στις ακολουθίες έχει πάρει τα λειτουργικά χαρακτηριστικά της Μεγάλης Σαρακοστής. Στον Εσπερινό της Τετάρτης χαιρετίζουμε την Μεγάλη Σαρακοστή με τούτο τον ωραιότατο ύμνο:
"Ανέτειλε το έαρ της νηστείας, και το άνθος της μετανοίας, αγνίσωμεν ουν εαυτούς αδελφοί, από παντός μολυσμού, τω φωτοδότη ψάλλοντες, είπωμεν δόξα σοι, μόνε Φιλάνθρωπε..."Κατόπιν, το Σάββατο της Τυροφάγου η Εκκλησία μας «ποιεί μνείαν πάντων των εν ασκήσει λαμψάντων αγίων ανδρών τε και γυναικών». Οι άγιοι είναι τα πρότυπα πού θ' ακολουθήσουμε, οι οδηγοί στη δύσκολη τέχνη της νηστείας και της μετάνοιας. Στον αγώνα πού πρόκειται ν' αρχίσουμε δεν είμαστε μόνοι:
"Δεύτε άπαντες πιστοί, τας των όσιων Πατέρων, χορείας υμνήσωμεν. Αντώνιον τον κορυφαίον, τον φαεινόν Ευθύμιον, και έκαστον και πάντας ομού…" Έχουμε βοηθούς και παραδείγματα: "Των Μοναστών τα πλήθη, τους καθηγητάς νυν τιμώμεν. Πατέρες, όσιοι..."
Τελικά έρχεται ή τελευταία μέρα, πού συνήθως, την ονομάζουμε Κυριακή της Συγνώμης, αλλά έχει και ένα άλλο λειτουργικό όνομα πού θα πρέπει να θυμόμαστε: «της από του Παραδείσου της τρυφής εξορίας του Πρωτόπλαστου Αδάμ». Το όνομα αυτό συνοψίζει ουσιαστικά την πλήρη προπαρασκευή για τη Μεγάλη Σαρακοστή. Ξέρουμε ότι ό άνθρωπος πλάστηκε για να ζει στον Παράδεισο, για τη γνώση του Θεού και την κοινωνία μαζί Του. Η αμαρτία του όμως τον απομάκρυνε από την ευλογημένη ζωή και έτσι ή ύπαρξη του στη γη είναι μια εξορία…
Η Μεγάλη Σαρακοστή είναι ή απελευθέρωση μας από τη σκλαβιά της αμαρτίας, από τη φυλακή του «κόσμου τούτου». Και το ευαγγελικό ανάγνωσμα αυτής της Κυριακής (Ματθ. 6, 14-21) θέτει τους όρους για μια τέτοια απελευθέρωση. Πρώτος όρος είναι ή νηστεία - ή άρνηση δηλαδή να δεχτούμε τις επιθυμίες και τις ανάγκες της «πεπτωκυίας» φύσης μας σαν ομαλές, ή προσπάθεια να ελευθερωθούμε από τη δικτατορία της σάρκας και της ύλης πάνω στο πνεύμα. Για να είναι αποτελεσματική ή νηστεία μας δεν πρέπει να είναι υποκριτική, δηλαδή «προς το θεαθήναι». Να μη φαινόμαστε "τοις ανθρώποις νηστεύοντες, αλλά τω Πατρί ημών τω εν τω κρύπτω". Δεύτερος όρος είναι ή συγνώμη. "Εάν αφήτε τοίς ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, αφήσει και υμίν ό Πατήρ υμών ό ουράνιος...", (Ματθ. 6,14). Ο θρίαμβος της αμαρτίας, το κύριο σημάδι του ρόλου της πάνω στον κόσμο, είναι η διαίρεση, η αντίθεση, ό χωρισμός, το μίσος. Έτσι το πρώτο σπάσιμο σ' αυτό το φρούριο της αμαρτίας είναι ή συγχωρητικότητα: ή επιστροφή στην ενότητα, στην σύμπνοια, στην αγάπη...

Ουσιαστικά ή Μεγάλη Σαρακοστή αρχίζει με τον Εσπερινό τούτης της Κυριακής. Αυτή ή μοναδική σε βάθος και ωραιότητα ακολουθία έχει δυστυχώς εκλείψει από αρκετές εκκλησίες. Όμως παρ' όλα αυτά τίποτε άλλο δεν αποκαλύπτει καλύτερα το χαρακτηριστικό τόνο της Μεγάλης Σαρακοστής στην Ορθόδοξη Εκκλησία και πουθενά άλλου δε διακηρύσσεται τόσο καλά ή έντονη πρόσκληση στον άνθρωπο. Η ακολουθία αρχίζει με τον κατανυκτικό εσπερινό όπου o ιερέας είναι ντυμένος με λαμπερά άμφια… Κατόπιν γίνεται ή είσοδος του Ευαγγελίου με τον εσπερινό ύμνο: "φως ιλαρόν αγίας δόξης...". Ό ιερέας τώρα προχωρεί προς την Ωραία Πύλη για ν' αναφωνήσει το εσπερινό Προκείμενο πού πάντοτε αναγγέλλει το τέλος της μιας και την αρχή της άλλης μέρας. Το Μέγα προκείμενο αυτής της ημέρας αναγγέλλει την αρχή της Μεγάλης Σαρακοστής.
"Μη αποστρέψης το πρόσωπο σου από του παιδός σου, ότι θλίβομαι· ταχύ επάκουσόν μου· πρόσχες τη ψυχή μου, και λύτρωσαι αυτήν..."Ακουστέ τη θαυμάσια μελωδία του στίχου τούτου, αυτή την κραυγή πού ξαφνικά γεμίζει την εκκλησία «...ότι θλίβομαι!» - και θα καταλάβετε το σημείο από το οποίο ξεκινάει ή Μεγάλη Σαρακοστή: το μυστηριώδες μίγμα της ελπίδας με την απογοήτευση, του φωτός με το σκοτάδι. Η όλη προετοιμασία έφτασε πια στο τέλος. Στέκομαι μπροστά στο Θεό, μπροστά στη δόξα και στην ομορφιά της Βασιλείας Του. Συνειδητοποιώ ότι ανήκω σ' αυτή, ότι δεν έχω άλλη κατοικία, ούτε άλλη χαρά, ούτε άλλο σκοπό. Συναισθάνομαι ακόμα ότι είμαι εξόριστος από αυτή μέσα στο σκοτάδι και στη λύπη της αμαρτίας γι’ αυτό «θλίβομαι»! Τελικά παραδέχομαι ότι μόνο ό Θεός μπορεί να με βοηθήσει σ' αυτή τη θλίψη, ότι μόνον σ' Αυτόν μπορώ να πω «πρόσχες τή ψυχή μου». Μετάνοια πάνω απ' όλα, είναι το απελπισμένο κάλεσμα για τη θεία βοήθεια… Πέντε φορές επαναλαμβάνουμε αυτό το Προκείμενο. Και τότε να! ή Μεγάλη Σαρακοστή αρχίζει. Τα φωτεινά χρωματιστά άμφια και καλύμματα τού ναού αλλάζουν· τα φώτα σβήνουν. Όταν ό ιερέας εκφωνεί τις αιτήσεις, ό χορός απαντάει με το «Κύριε ελέησον» την κατ’ εξοχήν σαρακοστιανή απάντηση. Για πρώτη φορά διαβάζεται ή προσευχή του Αγίου Εφραίμ πού συνοδεύεται από μετάνοιες. Στο τέλος της ακολουθίας όλοι οι πιστοί πλησιάζουν τον ιερέα και ό ένας τον άλλο, ζητώντας την αμοιβαία συγχώρεση… Πρόκειται τώρα πια να περιπλανηθούμε σαράντα ολόκληρες μέρες στην έρημο της Μεγάλης Σαρακοστής. Όμως από τώρα βλέπουμε να λάμπει στο τέλος το φως τής Ανάστασης, το φως της Βασιλείας του Θεού.

22/2/12

ΟΠΟΙΟΣ ΑΓΑΠΑ ΤΟ ΘΕΟ

Οποιος αγαπά το Θεό έχει ελεήμονα καρδιά καί σπλαχνίζεται τον πλησίον για τον πόνο του, είτε αυτός είναι πνευματικός είτε υλικός.
Για τους μεν πνευματικούς πόνους του πλησίον προσεύχεται καί με λόγια παραμυθίας προσπαθεί να παρηγορήσει τον άνθρωπο. Για τους δε υλικούς βοηθά όσο μπορεί καί προσφέρεται ακολουθώντας το παράδειγμα του Ίησου, ό οποίος προσέφερα τη ζωή Του για να ελεήσει τον πεπτωκότα άνθρωπο.
Αυτός πού δεν αγαπά ειλικρινά παρηγορεί ψεύτικα τον πλησίον καί σαν λιποτάκτης επιδέξια εξαφανίζεται όταν πρόκειται για υλική βοήθεια. Δεν είναι γνώρισμα αυτών πού αγαπούν το να μένουν στα λόγια καί να αποφεύγουν τα έργα.
Ό Χριστός στον νεανίσκο του Ευαγγελίου είπε «δεύρο ακολουθεί μοί», αλλά προτού πει αυτό του έδωσε την εντολή «πώλησον τα υπάρχοντα σου καί διάδος πτωχοίς»Αυτό σημαίνει ότι για να ακολουθήσουμε το Θεό πρέπει να είμαστε απελευθερωμένοι από τα υπάρχοντα μας, δηλαδή τον πλούτο καί την ύλη, καί ή απελευθέρωση αύτη έρχεται μόνον όταν τα διαθέσουμε σε αυτούς πού τα έχουν ανάγκη.
΄Οποιος αγαπά το Θεό προσπαθεί να τηρεί το νόμο του Θεού, γιατί με ποιόν άλλο τρόπο θα δείξουμε την αγάπη μας στο Θεό παρά με το σεβασμό καί την τήρηση των εντολών Του. “

16/2/12

Απολυτίκιο Παναγίας Σπηλιάς Αγράφων - 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Σύναξις των εκ Θεσσαλιώτιδος Αγίων - 18 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Απολυτίκιο Παναγίας Πελεκητής - 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Απολυτίκιο Αγ. Σεραφείμ Επίσκ Φαναρίου - 04 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

15/2/12

ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ

Ή ταπεινοφροσύνη, το ταπεινό φρόνημα, είναι τρόπος σκέψεως πού δανείζεται κανείς εξολοκλήρου από το Ευαγγέλιο, από τον Χριστό. Ή ταπείνωση είναι καρδιακό αίσθημα πού αντιστοιχεί στην ταπεινοφροσύνη. Ή ψυχή πρέπει πρώτα να ασκηθεί στην ταπεινοφροσύνη, για ν’ αποκτήσει έπειτα, ανάλογα με το μέτρο αυτής της ασκήσεως, την ταπείνωση. Γιατί ή κατάσταση της καρδιάς εξαρτάται πάντοτε από τις σκέψεις πού αφομοιώθηκαν από τον νου.
Όταν ή πνευματική εργασία τού άνθρωπου ελκύσει τη θεία χάρη, τότε ή ταπεινοφροσύνη και ή ταπείνωση αρχίζουν να αυξάνονται πληθωρικά, γεννώντας ή μία την άλλη, με την αρωγή και τη συνδρομή της προσευχής και τού πένθους.ΥΠ.: Εξήγησε μου από εμπειρίες, με ποιό τρόπο γεννιέται από την ταπεινοφροσύνη ή ταπείνωση και αντίστροφα.ΓΕΡ.: Γνώρισα έναν μοναχό, πού τον έβρισκαν αλλεπάλληλες και ποικίλες θλίψεις. Τον έβλεπα, ωστόσο, πάντοτε ήρεμο και συχνά χαρούμενο. Καταγινόταν με τον λόγο τού Θεού και τη νοερά προσευχή. Τον παρακάλεσα, για την ωφέλεια της ψυχής μου, να μού αποκαλύψει από πού αντλούσε παρηγοριά. Και να τί μού απάντησε:
"Την παρηγοριά μου την οφείλω στο έλεος τού Θεού και στα συγγράμματα των αγίων πατέρων, πού τα αγάπησα από τα παιδικά μου χρόνια. Όταν έρχονται οι θλίψεις, επαναλαμβάνω κάπου-κάπου τα λόγια τού ληστή, πού από τον σταυρό του ομολόγησε πώς ή κρίση τού Θεού, σε αντίθεση με την κρίση των ανθρώπων, είναι πάντοτε δίκαιη, και μ’ αυτή την ομολογία ό νους του φωτίστηκε και αναγνώρισε τον Σωτήρα. «Δίκαια τιμωρούμαι γι’ αυτά πού έκανα», είπε. «Θυμήσου με, Κύριε, όταν έρθεις στη βασιλεία Σου». Τα λόγια τούτα φέρνουν ειρήνη και ηρεμία στην καρδιά.
Άλλοτε, πάλι, στους λογισμούς, πού μού προξενούν λύπη και σύγχυση, αντιπαραθέτω τα λόγια τού Κυρίου: «Όποιος δεν παίρνει τον σταυρό του και δεν με ακολουθεί, δεν είναι άξιος για μαθητής μου». Τότε ή λύπη και ή σύγχυση φεύγουν από την ψυχή μου, και τη θέση τους παίρνουν ή χαρά και ή ειρήνη. Το ίδιο αποτελεσματικά είναι και όλα τα άλλα σχετικά χωρία της Αγίας Γραφής ή αποφθέγματα των αγίων πατέρων.Ή επανάληψη των φράσεων ‘Δόξα τω Θεώ για όλα’ και ας γίνει το θέλημα τού Θεού έχει απόλυτα ικανοποιητική επενέργεια στην ψυχή πού δοκιμάζεται από θλίψη, όσο μεγάλη ή περίπλοκη κι αν είναι αυτή. Τί παράξενο! Όταν από κάποια δυνατή θλίψη ή ψυχή χάνει κάθε δύναμη και κάθε αίσθηση, τότε αρχίζω να επαναλαμβάνω μηχανικά, βίαια και φωναχτά: ‘Δόξα τω Θεώ!’. Και ή ψυχή, ακούγοντας αυτή τη δοξολογία του Θεού, σιγά-σιγά αναζωογονείται, ενθαρρύνεται, παρηγοριέται και ηρεμείΌσοι, με παραχώρηση του Θεού, περνούν θλίψεις, δεν θα μπορούσαν να τις σηκώσουν, αν δεν στηρίζονταν και δεν βοηθούνταν μυστικά από τη θεία χάρη. Χωρίς θλίψεις, πάλι, ό άνθρωπος δεν είναι ικανός να νιώσει τη μυστική και συνάμα ουσιώδη θεϊκή παρηγοριά. Αυτή τού δίνεται ανάλογα με το πλήθος και το μέγεθος των θλίψεων, όπως λέει ό ψαλμωδός: «Κύριε, ανάλογες με το πλήθος των θλίψεων, πού μού έσκιζαν την καρδιά, ήταν και οι παρηγοριές Σου, πού μού εύφραιναν την ψυχή».Μια φορά μού στήσανε παγίδα επικίνδυνη.
Το πληροφορήθηκα, αλλά δεν είχα κανένα μέσο για να την αποφύγω. Ή θλίψη με εξουθένωσε ψυχικά. Πήγα στο κελί μου και εκεί θυμήθηκα τα λόγια του Σωτήρα: «Ας μην ταράζεται ή καρδιά σας! Να έχετε πίστη στον Θεό, να έχετε πίστη και σ’ έμενα». Μόλις τα ψέλλισα, ή θλίψη μου εξαφανίστηκε και τη θέση της την πήρε μια ανεξήγητη χαρά. Αναγκάστηκα να ξαπλώσω στο κρεβάτι, γιατί ήμουνα σαν μεθυσμένος. Σ’ αυτή την κατάσταση έμεινα όλη την ήμερα, επαναλαμβάνοντας νοερά τα λόγια πού τόση παρηγοριά έφερναν στην ψυχή μου: «Να έχετε πίστη στον Θεό, να έχετε πίστη και σ’ έμενα».Ή αιτία της καρδιακής ταραχής είναι ή απιστία ή αιτία της καρδιακής ηρεμίας, της καρδιακής άγιοπνευματικής ειρήνης, είναι ή πίστη. Με τη δυναμική ενέργεια της
πίστεως, όλη ή ύπαρξη τού άνθρωπου βυθίζεται στην πνευματική παρακλητική απόλαυση της αγίας ειρήνης του Χριστού, σαν να διαποτίζεται και να γεμίζει απ’ αυτή την αίσθηση. Και τότε δεν την πληγώνουν τα βέλη της ταραχής. Δίκαια είπαν οι πατέρες για την πίστη ότι «είναι ή ταπείνωση», «είναι το να ζει κανείς με ταπεινό φρόνημα και να ελεεί». Έτσι κατανοούν την πίστη και την ταπείνωση οι άγιοι μες’ από την εμπειρία της γνήσιας μοναχικής ζωής.
"Κάποτε παραχώρησε ό Θεός να ταλαιπωρηθεί ή ψυχή μου από απανωτές θλίψεις για πολύν καιρό. Και κάποια μέρα, από μια ξαφνική θλίψη, ένιωσα κάτι σαν χτύπημα στην καρδιά. Από τότε έμεινα κλεισμένος στο κελί μου για τρεις ολόκληρους μήνες, επειδή με συντάραζε νευρικός πυρετός. Ό Θεός πάντοτε κάνει για μάς «έργα μεγάλα και ανεξερεύνητα, ένδοξα και καταπληκτικά». Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε πλάσματα Του, ότι βρισκόμαστε ολοκληρωτικά κάτω από την εξουσία Του, και γι` αυτό με τέλεια υποταγή, «εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τώ Θεώ παραθώμεθα» —ας εμπιστευθούμε τον εαυτό μας και τούς αδελφούς μας και ολόκληρη τη ζωή μας στον Χριστό, τον Θεό μας.
Δεν θα τελειώσω, πριν σου διηγηθώ το ακόλουθο σημαντικό περιστατικό, από το οποίο ως ένα βαθμό γίνεται αντιληπτό το πώς γεννιέται και ενεργεί ή ταπείνωση στην καρδιά κατευθείαν, χωρίς να προηγηθούν ταπεινόφρονες σκέψεις.Κάποτε τιμωρήθηκα και εξευτελίστηκα Ξαφνικά, μετά τον εξευτελισμό μου, αισθάνθηκα μιαν έξαψη σ’ όλο το σώμα μαζί με μια ανείπωτη νέκρωση. Κι έπειτα, απροσδόκητα, ή καρδιά μου φλογίστηκε από μιαν επιθυμία: Να διασυρθώ και να μαστιγωθώ δημόσια από έναν δήμιο για τ’ αμαρτήματα μου. Τότε το πρόσωπο μου έγινε ρόδινο και την ύπαρξη μου όλη την κυρίεψαν μια απέραντη χαρά και μια ανέκφραστη γλυκύτητα, αισθήματα πού με κράτησαν σε έκσταση για δύο εβδομάδες. Έτσι απέκτησα σαφή και ακριβή αντίληψη τού πώς ή αγία ταπείνωση των μαρτύρων τού Χριστού, ενωμένη με τη θεία αγάπη, δεν μπορούσε να χορτάσει με κανένα βάσανο, με καμιά τιμωρία. Κάθε φρικτό μαρτύριο το δέχονταν οι μάρτυρες σαν δώρο, σαν δροσιστικό ποτό’ μ’ αυτό το ποτό έσβηναν τη δίψα της ταπεινώσεως, πού φλόγιζε την ψυχή τους. Ή ταπείνωση, τελικά, είναι ανεξήγητη χάρη τού Θεού, πού δεν μπορεί να διερευνηθεί" γίνεται αντιληπτή μόνο με την πνευματική αίσθηση της ψυχής".

10/2/12

Άγιος Βλάσιος ο Ακαρνάν: Εμφάνιση του αγίου Βλασίου στον Άγιο πατήρ Παίσιο ...

Άγιος Βλάσιος ο Ακαρνάν: Εμφάνιση του αγίου Βλασίου στον Άγιο πατήρ Παίσιο ...:   Ο Αρχιμανδρίτης π. Αυγουστίνος Κατσαμπίρης είχε επανειλημμένως παρακαλέσει τον Γέροντα να προσευχηθεί για να του εμφανιστεί ο νεοφανής ...

Απολυτίκιο Αγ. Βλασίου εξ Ακαρνανίας - 11 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ( 5 ΜΑΙΟΥ )

«Ακατάληπτον Εστί» - KABARNOS - ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

8/2/12

ΧΑΙΡΕΤΕ ΚΑΙ ΑΓΑΛΛΙΑΣΘΕ


, την πίστη του Χριστού; Διωγμοί και προσβολές υπάρχουν και σήμερα και θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν ως τη συντέλεια του κόσμου. Γιατί για πολλούς ανθρώπους η βασιλεία του Θεού δεν ήρθε ακόμα «εν δυνάμει» και για μερικούς δεν έχει έρθει καθόλου. Ακόμα και στις χριστιανικές κοινωνίες η αδικία και το ψέμα επικρατούν. Ο σατανάς δεν έχει δεσμευτεί ακόμα. Κινείται ελεύθερα στη γη και διαπερνάει τους αιθέρες. Τώρα φαίνεται πως πραγματικά μαίνεται και λυσσά εναντίον εκείνων που κρατούν την ορθή πίστη, γιατί γνωρίζει «Ότι ολίγον καιρόν έχει» (Αποκ. ιβ’ 12), Η διαφορά είναι ότι στις μέρες μας δεν πολεμάει τους πιστούς με διωγμούς και βασανιστήρια αλλά με απιστία, με ψεύτικη πρόοδο, με ελευθεριότητα ή για να το πούμε πιο απλά: με σκεπτικισμό, με αυθάδη άρνηση της πίστης, με διασυρμό, χλευασμούς, βλασφημία, συκοφαντία, περιφρόνηση κλπ. Οι σημερινοί ευλαβείς άνθρωποι αποκαλούνται υποκριτές, αμόρφωτοι, στενόμυαλοι.

Η χριστιανική πίστη θεωρείται πίστη των απλοϊκών ανθρώπων. Η χριστιανική αγάπη λογαριάζεται αδυναμία, η ελεημοσύνη ανόητη σπατάλη. Η κοινή προσευχή θεωρείται υποκρισία. Η χαρά κι η ευφροσύνη στην προσευχή λογιάζονται ηλιθιότητα και παράνοια.

Από την άλλη πλευρά όταν κάποιος είναι ακόλαστος και ικανοποιεί όλες τις αναρίθμητες σαρκικές επιθυμίες του θεωρείται φυσιολογικός, σύγχρονος και προοδευτικός. Τον χαρακτηρίζει η αποξένωση από την ατομική και την κοινή προσευχή, η εγκατάλειψη κάθε είδους ιεροτελεστίας κι η πορεία μιας ζωής που δεν ταιριάζει ούτε σε χριστιανούς μα ούτε σε ιουδαίους ή σε ειδωλολάτρες. Ζει σε μια μάλλον ζωώδη κατάσταση, απαλλαγμένη από κάθε υποχρέωση. Και όλα αυτά θεωρούνται κάποιο «στυλ» ζωής, τεκμήριο γνησιότητας του πραγματικά σύγχρονου ανθρώπου, του κοσμοπολίτη, που έχει όλο τον κόσμο πατρίδα, του ανήκουν τα πάντα, αλλά του λείπει η πίστη.

Θα συμφωνήσετε πως θα ήταν δυσάρεστο σ’ έναν πιστό να ζει ανάμεσα σε τέτοιους ανθρώπους. Ευτυχής είναι εκείνος που ζει μακριά τους. Ο άνθρωπος όμως που ζει ανάμεσά τους κι υφίσταται διώξεις, χλευασμούς και καυστικά σχόλια ας μη μένει σιωπηλός. Πρέπει αντίθετα να είναι ικανός και έτοιμος να δίνει αμέσως απαντήσεις για να στηρίξει την πίστη και την ελπίδα του, ώστε η ατιμία να ντροπιαστεί. «Αποκρίνου άφρονι κατά την αφροσύνην αυτού, ίνα μη φαίνηται σοφός παρ’ εαυτώ» (Παρ. κστ’ 5).

Πώς αλλιώς κυνηγούν την αλήθεια και την ευσέβεια η ανομία κι η ατιμία; Με το ν’ αγνοούν τους αγώνες και την αξία των ευλαβών ανθρώπων που αγαπούν την αλήθεια· με το να προσπαθούν να τους στερήσουν την πρέπουσα τιμή κι ανταπόδοση. Κι από την άλλη μεριά η κολακεία κι η επιβράβευση της αδικίας προσπορίζει πλούσια δόξα, τιμές και πλούτη αυτού του κόσμου. Δεν είναι να θαυμάζει κανείς. Ό,τι επιδιώκεις, αυτό αποκτάς. Οι άνθρωποι που είναι πραγματικά ευλαβείς και δίκαιοι δεν επιδιώκουν τη δόξα των ανθρώπων, μ’ όλο που δεν την αποφεύγουν όταν αυτή τους πλησιάζει, αλλά τη δόξα του Θεού. Κι αυτό όμως για τη δόξα του Θεού και για ευφροσύνη εκείνων που φοβούνται το Θεό. Οι κοσμικοί άνθρωποι, που ο θησαυρός τους βρίσκεται εδώ στη γη, επιδιώκουν την κοσμική δόξα και την πετυχαίνουν. Οι χριστιανοί δίνουν πρόθυμα την περιουσία τους σ’ αυτούς που δεν έχουν κι έτσι δε γίνονται πλούσιοι. Οι κοσμικοί επιδιώκουν ασταμάτητα ν’ αυξάνουν τον πλούτο τους με δίκαιο ή με άδικο τρόπο. Έτσι πολλοί απ’ αυτούς γίνονται πλούσιοι.

«Χαίρετε καί άγαλλιάσθε, ότι ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς». Στο βαθμό που οι δίκαιοι άνθρωποι υπομένουν προσβολές, διώξεις και στερήσεις στον κόσμο, η ανταπόδοσή τους θα είναι πολλή στους ουρανούς. Εδώ πολύ συχνά τα στερούνται όλα. Εκεί θα τα λάβουν όλα και μάλιστα εκ περισσού, πλούσια, όπως π.χ. άφθιτη δόξα, ανεξάντλητο θησαυρό, διαρκή ευφροσύνη και μια ατελεύτητη βασιλεία.

5/2/12

4/2/12

ΣΥ ΜΕΝΕ ΕΝ ΟΙΣ ΕΜΑΘΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΩΘΗΣ

«Σὺ μένε ἐν οἷς ἔμαθες καὶ ἐπιστώθης»
Ἀπὸ σήμερα, Κυριακὴ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου, ἀρχίζει ἡ κατανυκτικὴ περίοδος τοῦ Τριωδίου, κατὰ τὴν ὁποία ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ σὲ μετάνοια καί ἐντονότερο πνευματικὸ ἀγώνα. Ἕνα δύσκολο πράγματι ἀγώνα, ἀφοῦ οἱ σειρῆνες τοῦ κόσμου ἠχοῦν ἔντονα καὶ προκλητικά, γιὰ νὰ μᾶς παραπλανήσουν καὶ νὰ μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὸ δρόμο τοῦ θείου θελήματος.
Εἶναι λοιπὸν κατ’ ἐξοχὴν ἐπίκαιρος ὁ θεόπνευστος λόγος ἀπὸ τὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα, τὸν ὁποῖο ἀπευθύνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸ μαθητή του Τιμόθεο: «Σὺ δὲ μένε ἐν οἷς ἔμαθες καὶ ἐπιστώθης». Ἐσύ, Τιμόθεε, τοῦ λέγει, ἀντίθετα µὲ αὐτοὺς ποὺ πλανήθηκαν καὶ παραπλανοῦν καὶ ἄλλους, μένε ἀκλόνητος σ’ ἐκεῖνα ποὺ ἔμαθες καὶ βεβαιώθηκες γιὰ τὴν ἀλήθεια τους ἀπὸ τὴν προσωπική σου πείρα.
Πόσο ἀφυπνιστικὸς ἀκούγεται καὶ σήμερα αὐτὸς ὁ ἀποστολικὸς λόγος! Ἂς δοῦμε λοιπὸν ποιὰ εἶναι ἡ πίστη καὶ παράδοση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας καὶ πόση ἀνάγκη εἶναι νὰ μένουμε σταθεροὶ σ’ αὐτήν.

1. ­Η ἀτίμητη κληρονομιὰ
Μία ἀπὸ τὶς ἀνεκτίμητες δωρεὲς τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή μας εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι γνωρίσαμε τὴν ἀλήθεια ὅπως Αὐτὸς μᾶς τὴν ἀποκάλυψε. Εἴμαστε βαπτισμένοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ καὶ μέσα στὴν ἁγία μας Ἐκκλησία διδασκόμαστε τὶς ἀλήθειες τῆς πίστεως ὅπως ἀκριβῶς τὶς δίδαξε ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ μᾶς τὶς παρέδωσαν οἱ πνευματοκίνητοι ἅγιοι Ἀπόστολοι καὶ οἱ ἅγιοι Πατέρες. Αὐτὴ ἡ Ὀρθόδοξη πίστη καὶ παράδοση ἀποτελεῖ τὴ μοναδικὴ καὶ ἀλάνθαστη πυξίδα γιὰ τὴ ζωή μας.
Δύο εἶναι οἱ βασικοὶ ἄξονες αὐτῆς τῆς ἀτίμητης κληρονομιᾶς: πρῶτον, τὸ Ὀρθόδοξο δόγμα, δηλαδὴ ὅσα διδάσκει ἡ πίστη μας γιὰ τὸν Τριαδικὸ Θεό, γιὰ τὴ δημιουργία τοῦ κόσμου, γιὰ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὸν σκοπὸ τῆς ὑπάρξεώς μας καὶ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας, γιὰ τὸν θάνατο καὶ τὴν ἀνάσταση, γιὰ τὴν μέλλουσα Κρίση καὶ τὴν αἰώνια ζωή· καὶ δεύτερον, τὸ Ὀρθόδοξο ἦθος, δηλαδὴ ὁ τρόπος ζωῆς τοῦ χριστιανοῦ, ποὺ διαπνέεται ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὸ βίωμα τῶν θεοφόρων ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας.
Αὐτὰ τὰ δύο ἐννοεῖ κι ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὅταν γράφει στὸ μαθητή του: «Σὺ παρηκολούθηκάς μου τῇ διδασκαλίᾳ, τῇ ἀγωγῇ...»· δηλαδὴ ἐσύ, Τιμόθεε, ἔχεις παρακολουθήσει τόσο τὴ διδασκαλία μου ὅσο καὶ τὴ γενικότερη ἀναστροφή μου. Καὶ ἀκριβῶς αὐτὰ τὰ δύο, τὸ ὀρθόδοξο δόγμα καὶ ἦθος, καλούμαστε κι ἐμεῖς νὰ διατηρήσουμε, ἀκούγοντας προσωπικὰ ὁ καθένας τὴν προτροπὴ τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου:
«Σὺ μένε ἐν οἷς ἔμαθες καὶ ἐπιστώθης».
2. Σταθεροὶ καὶ ἀμετακίνητοι
Γιατί ὅμως εἶναι ἀνάγκη νὰ μένουμε σταθεροὶ στὸ δόγμα καὶ τὸ ἦθος; Στὴν ἐποχὴ τῆς παγκοσμιοποιήσεως, μέσα σὲ μία πολυπολιτισμικὴ κοινωνία, ὅπου κυριαρχεῖ ἡ ἀρχὴ τοῦ πλουραλισμοῦ, πῶς μποροῦμε ἐμεῖς νὰ μιλᾶμε γιὰ ἐμμονὴ στὴν Ὀρθόδοξη παράδοση; Μήπως θὰ ἔπρεπε νὰ συμβιβαστοῦμε μὲ τὸ σύγχρονο κόσμο κάνοντας ἀμοιβαῖες ὑποχωρήσεις;... Ὄχι βέβαια! Κάτι τέτοιο θὰ ἦταν ὀλέθριο καὶ καταστροφικὸ καὶ γιὰ μᾶς καὶ γιὰ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους.
Πρῶτον γιὰ μᾶς τοὺς ἴδιους, διότι ἂν χάσουμε τὴν ἀλήθεια, χάνουμε τὸν ἴδιο τὸν Θεό! Εἶναι πολὺ σαφεῖς καὶ χαρακτηριστικοὶ οἱ λόγοι τοῦ ἱεροῦ εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη: «Πᾶς ὁ παραβαίνων καὶ μὴ μένων ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ Θεὸν οὐκ ἔχει» (Β΄ Ἰω. 9), δηλαδὴ κάθε ἄνθρωπος ποὺ ἀθετεῖ τὴ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ καὶ δὲν μένει πιστὸς σ’ αὐτὴν τηρώντας την μὲ ἀκρίβεια, αὐτὸς δὲν ἔχει τὸν Θεό, ἀλλὰ εἶναι χωρισμένος ἀπ’ Αὐτόν.
Καί δεύτερον, παρόμοιοι συμβιβασμοὶ θὰ βλάψουν καὶ τοὺς ἄλλους γύρω μας, διότι, ὅπως εἶπε ὁ Κύριος, κάθε γνήσιος μαθητής του εἶναι «τὸ ἅλας τῆς γῆς»· καὶ «ἐὰν τὸ ἅλας μωρανθῇ, ἐν τίνι ἁλισθήσεται;» (Ματθ. ε΄ 13). Δηλαδή, οἱ χριστιανοὶ σὰν πνευματικὸ ἁλάτι βρίσκονται μέσα στὴν κοινωνία γιὰ νὰ προλαβαίνουν τὴν ἠθικὴ σαπίλα. Ἂν ὅμως χάσουν τὴν ἠθικὴ δύναμή τους, τότε θὰ εἶναι ἄχρηστοι γιὰ τὸν κόσμο. Ὁ ἐκκοσμικευμένος χριστιανὸς κοιμίζει τὴ συνείδηση τὴ δική του καὶ τῶν ἄλλων καὶ τελικὰ γίνεται συνένοχος στὴν ἁμαρτία καὶ τὴ διαφθορά. Ἀντίθετα ὁ ἄνθρωπος ποὺ ζεῖ σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ ἁγιάζεται μὲ τὴ χάρη τῶν ἁγίων Μυστηρίων ἀποτελεῖ ἔλεγχο γιὰ τὸν κόσμο καὶ φωτεινὸ παράδειγμα γιὰ ὅσους καλοδιάθετους θέλουν νὰ ἀκολουθήσουν τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας.
❁ ❁ ❁
Μέσα στὴ σύγχρονη λαίλαπα ποὺ σαρώνει τὰ πάντα γύρω μας, οἱ χριστιανοὶ καλούμαστε νὰ μένουμε σταθεροὶ κι ἀμετακίνητοι στὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ παράδοσή μας· μάλιστα ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι φέρουμε μία βαριὰ κληρονομιὰ αἰώνων. Ἡ ἱστορία καὶ ὁ πολιτισμὸς εἶναι διαποτι σμένα ἀπὸ αὐτὴν τὴν Ὀρθόδοξη παράδοση, γιὰ τὴν ὁποία ἔχυσαν τὸ αἷμα τους ἑκατομμύρια ἅγιοι καὶ μάρτυρες καὶ ὁμολογητές. Ἂς μὴ κάμνουμε λοιπὸν ὑποχωρήσεις στὰ θέματα τῆς πίστεως κι ἂς μὴ μᾶς ἐπηρεάζει τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου. Ἔχουμε χρέος ἱερὸ νὰ ἀγωνιζόμαστε καὶ νὰ μένουμε σταθεροὶ στὴν Ὀρθόδοξη παράδοσή μας, ἄξιοι συνεχιστὲς τῶν προγόνων μας