Καλώς ήρθατε στην Παναγία Μηλεσιώτισσα που φιλοξενείται στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου στο Μήλεσι Αττικής

11/6/18

ΑΓΑΠΗΣΩΜΕΝ ΑΛΛΗΛΟΥΣ


 
Ὅλοι μας χάσαμε μὲ τὴν παρακοὴ τὸν Παράδεισο·
 λυτρωθήκαμε ὅμως μὲ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ,
 «τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἡμῶν» (Γαλ. 2, 20).
«Ἀγαπήσωμεν» λοιπόν, «ἀλλήλους».
Ὅλους μᾶς ἀγάπησε ὁ Θεὸς τόσο, «ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχει ζωὴν αἰώνιον» (Ἰω. 3, 16).
«Ἀγαπήσωμεν», λοιπόν, «ἀλλήλους».
Σ’ ὅλους μας ἔδωσε ὁ Θεὸς τὸ λόγο Του τὸν ἅγιο σὰν λυχνάρι ποὺ φέγγει στὸ σκοτάδι.
 Ὁ λόγος Του αὐτός μᾶς διδάσκει τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἀγαθοεργία.
«Ἀγαπήσωμεν», λοιπόν, «ἀλλήλους».
Ὅλοι μας σὲ μιὰ πίστη ἔχουμε κληθεῖ· σ’ ἕνα Θεὸ πιστεύουμε,
 στὸν Πατέρα, στὸν Υἱὸ καὶ στὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Αὐτός μᾶς ἀγαπάει.
«Ἀγαπήσωμεν», λοιπὸν «ἀλλήλους».
Ὅλοι μας σ’ ἕνα Θεὸ προσευχόμαστε, ἕνα Θεὸ ἱκετεύουμε, προσκυνᾶμε, ὑμνοῦμε, δοξολογοῦμε.
«Ἀγαπήσωμεν» λοιπὸν «ἀλλήλους», ὅπως κι Ἐκεῖνος μᾶς ἀγαπάει.
Σ’ ὅλους μας ὁ οὐράνιος Πατέρας, ἀπὸ τὴν πολλή Του ἀγάπη, δίνει τὸ ψωμί, τὰ ροῦχα, τὸ σπίτι καὶ τὰ ἄλλα ἀγαθά.
«Ἀγαπήσωμεν», λοιπόν, «ἀλλήλους».
Ὅλοι λεγόμαστε χριστιανοὶ ἀπὸ τὸ Χριστό.
«Ἀγαπήσωμεν», λοιπόν, «ἀλλήλους», ὅπως κι Ἐκεῖνος μᾶς ἀγάπαει.
Ὅλοι μας ἕνα Βάπτισμα ἔχουμε. Ὅλοι μας, ὅταν βαπτιστήκαμε, ἀρνηθήκαμε τὸ σατανᾶ καὶ τὰ πονηρὰ του ἔργα καὶ δώσαμε ὑποσχέσεις στὸ Χριστὸ νὰ ἔχουμε ἀγάπη.
«Ἀγαπήσωμεν», λοιπόν, «ἀλλήλους».
Ὅλοι μας ἔχουμε κληθεῖ στὴν αἰώνια ζωὴ καὶ ἀπαγγέλλουμε στὸ ἅγιο Σύμβολο: «Προσδωκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος».
«Ἀγαπήσωμεν», λοιπόν, «ἀλλήλους».
Ὅλοι μας πλησιάζουμε σὲ μία ἅγια Τράπεζα, γιὰ νὰ μεταλάβουμε τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Τί ὕψιστο μυστήριο! Πόσο ἀσύλληπτη ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ!
«Ἀγαπήσωμεν», λοιπόν, «ἀλλήλους.
Χριστιανοί! Ὅλοι εἴμαστε ἀδέλφια, Ἕναν Πατέρα ἔχουμε, τὸν Θεό. Σ’ Αὐτὸν προσευχόμαστε καὶ λέμε: «Πάτερ ἠμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς…»
«Ἀγαπήσωμεν», λοιπόν, «ἀλλήλους».
Νὰ ποὺ ὀ κάθε χριστιανὸς ἔχει πολλὲς αἰτίες καὶ ἀφορμὲς γιὰ ν’ ἀγαπάει τὸν πλησίον του. Η πιὸ σπουδαία ὅμως εἶναι ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς τὸν ἀγαπάει.
Ἐσύ λοιπὸν τί θὰ κάνεις; Θ’ ἀρνηθεῖς ν’ ἀγαπήσεις τὸ ἀγαπημένο πλάσμα τοῦ Θεοῦ, τὸν συνάνθρωπό σου; Ἐκεῖνον ποὺ πλάστηκε «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ καὶ ὁμοίωσιν», ὅπως κι ἐσύ; Ἐκεῖνον ποῦ ἐξαγοράστηκε μὲ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὅπως κι ἐσύ; Ἐκεῖνον ποῦ ἔχει κληθεῖ στὴν αἰώνια ζωὴ ὅπως κι ἐσύ; Ἐκεῖνον ποῦ ὁ Θεός σοῦ εἶπε ν’ ἀγαπᾶς ὅσο τὸν ἑαυτό σου;
 «Ἀγαπήσωμεν», λοιπόν, «ἀλλήλους», χριστιανοί μου, ὅπως καὶ ὁ Θεός μᾶς ἀγάπησε ὅλους μας.

2/6/18

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ


Η παραβολή του καλού σπορέως είναι μία από τις γνωστότερες και σπουδαιότερες παραβολές του Κυρίου. Μάλιστα είναι η μοναδική παραβολή την οποία ο Κύριος ερμηνεύει αναλυτικά. Την διασώζουν και οι τρεις συνοπτικοί λεγόμενοι ευαγγελιστές (Ματθαίος, Μάρκος, Λουκάς) και μάλιστα είναι η πρώτη κατά σειράν από τις άλλες.
Η Εκκλησία μας την έχει τοποθετήσει να αναγινώσκεται δεύτερη Κυριακή του Οκτωβρίου από το κατά Λουκά Ευαγγέλιο, δεδομένου ότι την Κυριακή αυτή αρχίζει επίσημα στην Εκκλησία της Ελλάδας η κατηχητική περίοδος.



ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΒΟΛΗΣ

3 καὶ ἐλάλησεν αὐτοῖς πολλὰ ἐν παραβολαῖς λέγων· 4 ἰδοὺ ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ἃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ ἐλθόντα τὰ πετεινὰ κατέφαγεν αὐτά· 5 ἄλλα δὲ ἔπεσεν ἐπὶ τὰ πετρώδη, ὅπου οὐκ εἶχε γῆν πολλήν, καὶ εὐθέως ἐξανέτειλε διὰ τὸ μὴ ἔχειν βάθος γῆς, 6 ἡλίου δὲ ἀνατείλαντος ἐκαυματίσθη, καὶ διὰ τὸ μὴ ἔχειν ρίζαν ἐξηράνθη· 7 ἄλλα δὲ ἔπεσεν ἐπὶ τὰς ἀκάνθας, καὶ ἀνέβησαν αἱ ἄκανθαι καὶ ἀπέπνιξαν αὐτά· 8 ἄλλα δὲ ἔπεσεν ἐπὶ τὴν γῆν τὴν καλὴν καὶ ἐδίδου καρπὸν ὃ μὲν ἑκατόν, ὃ δὲ ἐξήκοντα, ὃ δὲ τριάκοντα.
18 ῾Υμεῖς οὖν ἀκούσατε τὴν παραβολὴν τοῦ σπείραντος. 19 παντὸς ἀκούοντος τὸν λόγον τῆς βασιλείας καὶ μὴ συνιέντος, ἔρχεται ὁ πονηρὸς καὶ αἴρει τὸ ἐσπαρμένον ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ· οὗτός ἐστιν ὁ παρὰ τὴν ὁδὸν σπαρείς. 20 ὁ δὲ ἐπὶ τὰ πετρώδη σπαρείς, οὗτός ἐστιν ὁ τὸν λόγον ἀκούων καὶ εὐθέως μετὰ χαρᾶς δεχόμενος καὶ λαμβάνων αὐτόν· 21 οὐκ ἔχει δὲ ρίζαν ἐν ἑαυτῷ, ἀλλὰ πρόσκαιρός ἐστι, γενομένης δὲ θλίψεως ἢ διωγμοῦ διὰ τὸν λόγον εὐθὺς σκανδαλίζεται. 22 ὁ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας σπαρείς, οὗτός ἐστιν ὁ τὸν λόγον ἀκούων καὶ ἡ μέριμνα τοῦ αἰῶνος τούτου καὶ ἡ ἀπάτη τοῦ πλούτου συμπνίγει τὸν λόγον, καὶ ἄκαρπος γίνεται. 23 ὁ δὲ ἐπὶ τὴν γῆν τὴν καλὴν σπαρείς, οὗτός ἐστιν ὁ τὸν λόγον ἀκούων καὶ συνιῶν· ὃς δὴ καρποφορεῖ καὶ ποιεῖ ὃ μὲν ἑκατόν, ὃ δὲ ἑξήκοντα, ὃ δὲ τριάκοντα (Μτ 13,3-8. 13,18-23). (Το κείμενο του Μάρκου) (Το κείμενο του Λουκά)




ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΒΟΛΗΣ

Εκείνη την ημέρα, ενώ ο Ιησούς μιλούσε ακόμα στο πλήθος, η μητέρα και τ' αδέρφια του στάθηκαν έξω από το σπίτι και ήθελαν να του μιλήσουν. Τότε του είπε κάποιος ότι η μητέρα και τ' αδέρφια του είναι έξω και θέλουν να τον δουν. Ο Ιησούς του απάντησε «Ποια είναι η μητέρα μου και ποια είναι τ' αδέρφια μου;» Και δείχνοντας με το χέρι τους μαθητές του είπε «Να η μητέρα μου και τ' αδέρφια μου. Γιατί όποιος εφαρμόζει το θέλημα του Πατέρα μου, αυτός είναι αδελφός και αδελφή και μητέρα μου» (Μτ 12,46-50. Μκ 3,31-35. Λκ 8,19-21).

Μετά ο Ιησούς βγήκε από το σπίτι και καθόταν δίπλα στη λίμνη. Γύρω του μαζεύτηκε πολύς κόσμος από διάφορες πόλεις, γι' αυτό μπήκε και κάθισε σ' ένα καΐκι κι όλος ο κόσμος στεκόταν στη στεριά, έξω από τη λίμνη ή στον γιαλό. Σ' αυτό το πλήθος ο Ιησούς μίλησε με παραβολές. Η πρώτη παραβολή ήταν του σπορέα (Μτ 13,1-9. Μκ 4,1-9. Λκ 8,4-8).

Όταν ο Ιησούς έμεινε μόνος, οι μαθητές του και όσοι ήταν μαζί του, τον ρώτησαν για το νόημα των παραβολών και γιατί μιλάει στον κόσμο με παραβολές; Ο Ιησούς τους απάντησε «Γιατί σ' εσάς έδωσε ο Θεός να γνωρίσετε τα μυστήρια της βασιλείας των ουρανών, σ' εκείνους όμως όχι. Όποιος έχει, σ' αυτόν θα δοθεί, και μάλιστα με το παραπάνω. Όποιος όμως δεν έχει, κι αυτό που έχει θα του το πάρουν. Γι' αυτό τους μιλάω με παραβολές για να μη βλέπουν ενώ βλέπουν, κι ενώ ακούν να μην ακούν ούτε να καταλαβαίνουν, μήπως έτσι κάποτε μετανοήσουν και τους συγχωρήσει ο Θεός τις αμαρτίες. Τότε θα εκπληρωθεί σ' αυτούς η προφητεία του Ησαΐα, η οποία λέει: Θ' ακούσετε με την ακοή μα δεν θα καταλάβετε, και θα δείτε μα δεν θ' αντιληφθείτε. Γιατί έγινε αναίσθητη η καρδιά αυτού του λαού, και με τ' αυτιά βαριάκουσαν κι έκλεισαν τα μάτια τους, για να μη δούνε με τα μάτια κι ακούσουν με τ' αυτιά και καταλάβουν με την καρδιά, κι επιστρέψουν σ' εμένα και τους γιατρέψω». Και μετά ο Ιησούς είπε στους μαθητές του: «Μακάρια όμως τα δικά σας μάτια γιατί βλέπουν και τ' αυτιά σας γιατί ακούνε! Σας βεβαιώνω πως πολλοί προφήτες και δίκαιοι επιθύμησαν να δουν αυτά που βλέπετε εσείς, μα δεν τα είδαν, και ν' ακούσουν όσα ακούτε εσείς, μα δεν τα άκουσαν» (Μτ 13,10-17. Μκ 4,10-12. Λκ 8,9-10).



Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΑ


«Κάποτε βγήκε στο χωράφι του ένας γεωργός (σπορέας) για να σπείρει σιτάρι. Καθώς έσπερνε, μερικοί σπόροι έπεσαν στο δρόμο και ήρθαν τα πουλιά και τους έφαγαν όλους. Άλλοι σπόροι έπεσαν πάνω σε έδαφος πετρώδες, που δεν είχε πολύ χώμα κι αμέσως φύτρωσαν γιατί το χώμα ήταν λιγοστό. Μόλις όμως ανέτειλε ο ήλιος κάηκαν και επειδή δεν είχαν ρίζες ξεράθηκαν. Άλλοι σπόροι πάλι έπεσαν στ' αγκάθια. Αυτοί οι σπόροι φύτρωσαν, αλλά όταν τ' αγκάθια μεγάλωσαν τους έπνιξαν.
Τέλος άλλοι σπόροι έπεσαν σε γόνιμο έδαφος και έδωσαν καρπό, άλλοι εκατό φορές περισσότερο, άλλοι εξήντα κι άλλοι τριάντα φορές περισσότερο από τον αρχικό σπόρο (Μτ 13,3-8. Μκ 4,3-8. Λκ 8,5-8).
Ο Ιησούς τελείωσε την παραβολή λέγοντας «Όποιος έχει αυτιά ας ακούσει αυτά που λέω» («Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω»). Μ’ αυτά τα λόγια τέλειωσε ο Κύριος αυτή την παραβολή (Μτ 13,9. Μκ 4,9. Λκ 8,8).



Η ΕΞΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΒΟΛΗΣ

Αμέσως μετά ο Ιησούς εξήγησε την παραβολή στους μαθητές του: Ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού, το Ευαγγέλιο. Οι σπόροι που σπάρθηκαν στο δρόμο και τους έφαγαν τα πουλιά, συμβολίζουν εκείνους που ακούν τον λόγο του Θεού και το κήρυγμα για τη Βασιλεία του και δεν το αποδέχονται. Δεν δείχνουν κανένα ενδιαφέρον και τον ξεχνούν. Μετά έρχεται ο πονηρός και του παίρνει ότι σπάρθηκε στην καρδιά του.
Οι σπόροι που σπάρθηκαν σε πετρώδες έδαφος, οι οποίοι φύτρωσαν αλλά επειδή το χώμα ήταν λιγοστό ξεράθηκαν, συμβολίζουν εκείνους που ακούν τον λόγο του Θεού και τον δέχονται με ενθουσιασμό, αλλά δεν καταβάλλουν καμιά προσπάθεια να τον τηρήσουν. Όταν έρχονται οι πειρασμοί, αμέσως ξεχνούν τον λόγο του Θεού και πέφτουν στην αμαρτία.
Οι σπόροι που έπεσαν στ' αγκάθια, οι οποίοι φύτρωσαν, αλλά όταν τ' αγκάθια μεγάλωσαν τους έπνιξαν, συμβολίζουν εκείνους που ακούν τον λόγο του Θεού, αλλά οι καθημερινές φροντίδες και οι υλικές επιθυμίες τούς πνίγουν και σιγά-σιγά ξεχνιέται ο λόγος του Θεού.
Τέλος, οι σπόροι που έπεσαν σε γόνιμο έδαφος και έδωσαν καρπό, και από αυτούς απέδωσαν άλλοι εκατό φορές περισσότερο, άλλοι εξήντα κι άλλοι τριάντα φορές περισσότερο από τον αρχικό σπόρο, συμβολίζουν εκείνους που άκουσαν με αγνή και καθαρή καρδιά τον λόγο του Θεού και τον δέχτηκαν, τον ακολούθησαν και ωφελήθηκαν άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο. Αυτοί τον εφαρμόζουν και τον μεταφέρουν και σε άλλους κι έτσι από έναν σπόρο, δηλαδή από έναν άνθρωπο θα ωφεληθούν άλλοι εκατό, εξήντα ή τριάντα περισσότεροι (Μτ 13,18-23. Μκ 4,13-20. Λκ 8,11-15).



ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ

Η παραβολή δεν κατανοήθηκε από τους ακροατές του Κυρίου, γι' αυτό και απαιτήθηκε η ερμηνεία της από τον Ιησού, μετά μάλιστα από την ερώτηση και των ίδιων των μαθητών Του. Η συγκεκριμένη παραβολή λοιπόν έχει ένα βαθύ νόημα, το οποίο ο Κύριος απεκάλυψε στους μαθητές Του:


Α) Ο σπόρος στην παραβολή είναι ο λόγος του Θεού. Αυτό σημαίνει ότι ο λόγος του Θεού είναι όπως ο σπόρος. Ενώ φαίνεται εξωτερικά μικρός, έχει μέσα του τέτοια δύναμη, ώστε να γίνει και δέντρο. Το ίδιο και ο λόγος του Θεού, ο οποίος περικλείει μέσα του τέτοια δύναμη, που μπορεί να μεταμορφώσει τον κόσμο ή τη ζωή ενός ανθρώπου. Και ο Κύριος πολλές φορές μίλησε για τη δύναμη και την αξία του λόγου του Θεού. Μαγιά που μπορεί να ζυμώσει πολλά κιλά αλεύρου είπε ότι είναι η Βασιλεία Του, που φανερώνεται με τον Ίδιο και τον λόγο Του. Κρυμμένος θησαυρός και πολύτιμος μαργαρίτης που υπερβαίνει την αξία όλων των επιγείων πραγμάτων, σημείωσε αλλού για το ίδιο θέμα.
Ενώ με τ’ αυτιά ακούει κανείς τον λόγο, με την καρδιά τον "νοεί". Δεν είναι επομένως μια απλή διανοητική κατανόηση του λόγου, αυτό το οποίο εννοείται στην παραβολή του σπορέα. Είναι περισσότερο κατανόηση και αποδοχή του λόγου από την καρδιά, το ενδότερο μέρος του νου.
Η αποδοχή του λόγου Του σημαίνει αποδοχή του Ίδιου μέσα στην ύπαρξη του ανθρώπου. Την ώρα που ένας άνθρωπος θα τηρήσει τον λόγο του Θεού, εκείνην την ώρα θα δει την παρουσία του Θεού να ενεργεί μέσα σε όλη την ύπαρξή του.

Β) Ενώ όμως έχει τέτοια δύναμη ο σπόρος, ο λόγος του Θεού, εξαρτάται από το έδαφος στο οποίο θα πέσει, δηλαδή τις καρδιές εκείνων που ακούν τον λόγο. Ο ίδιος σπόρος πέφτοντας σε διαφορετικά είδη εδάφους, δηλαδή σε καρδιές διαφορετικής ποιότητας, δίνει διαφορετικά αποτελέσματα.
Έτσι ο παντοδύναμος Θεός αυτοπεριορίζεται, διότι ακριβώς σέβεται τη δοσμένη από Αυτόν στον άνθρωπο ελευθερία του. Με άλλα λόγια, χωρίς τη συγκατάθεση του ανθρώπου ο λόγος του Θεού παραμένει ανενέργητος και «κενός». Η χάρη του Θεού πάει χαμένη, όταν ο άνθρωπος την απορρίπτει και δεν την αποδέχεται. Όχι μόνο ο άνθρωπος που έχει πλήρως αποστρέψει το πρόσωπό του από τον Θεό, αλλά και εκείνος που ανταποκρίθηκε σε πρώτη φάση στην κλήση του Θεού, αλλά στη συνέχεια, επειδή έμεινε προσκολλημένος στις υλικές του επιθυμίες, δεν πρόσεξε και έτσι απομακρύνθηκε από τον Θεό.

Γ) Όταν η καρδιά είναι σκληρή, τότε ο σπόρος του λόγου είναι σαν να πέφτει στο δρόμο. Δεν θα φυτρώσει, ούτε φυσικά θα δώσει κάποιο καρπό. Υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι δεν μπορούν να καταλάβουν το λόγο του Θεού, όχι βέβαια γιατί είναι δυσνόητος, αλλά γιατί η καρδιές τους είναι παχιές, σκληρές, αδιαπέραστες, πωρωμένες, χωρίς ν' αφήνουν περιθώρια για την οποιαδήποτε εξέλιξη του σπόρου του λόγου.

Δ) Οι άνθρωποι που απαρτίζουν το πετρώδες έδαφος, είναι εκείνοι οι οποίοι ακούγοντας τον λόγο τον δέχονται πρόθυμα. Εντούτοις αυτό δεν διαρκεί για πολύ, αφού μόλις υπάρξει κάποια δοκιμασία ή θλίψη, αυτοί οι άνθρωποι αμέσως σκανδαλίζονται και πέφτουν.
Δυστυχώς όμως και η τρίτη κατηγορία ανθρώπων είναι και αυτή προβληματική. Αυτή η κατηγορία απαρτίζεται από ανθρώπους, οι οποίοι ακούν τον λόγο του Θεού και προσπαθούν να τον εφαρμόσουν στη ζωή τους. Το πρόβλημα μ' αυτούς τους ανθρώπους είναι ότι ο λόγος του Θεού κρατιέται στις καρδιές τους μαζί με αλλά πράγματα, όπως οι καθημερινές φροντίδες και οι επιθυμίες των υλικών πραγμάτων του κόσμου τούτου. Αυτά τα πράγματα τελικά δρουν σαν αγκάθια στην ανάπτυξη του σπόρου του λόγου και τελικά τον πνίγουν.

Ε) Υπάρχει όμως κι ένας άλλος παράγοντας που παρεμβάλλεται στη διαδικασία της σποράς, της αποδοχής του λόγου του Θεού στην ψυχή του ανθρώπου. Αυτός είναι ο διάβολος, ο οποίος προσπαθεί παντοιοτρόπως να εμποδίσει τον άνθρωπο από το άκουσμα του λόγου του Θεού, πολύ περισσότερο βέβαια από την εφαρμογή του. Διότι ακριβώς γνωρίζει ότι ο λόγος του Θεού, αν γίνει αποδεκτός, αποτελεί τη σωτηρία του ανθρώπου.
Αξίζει να υπενθυμίσουμε το περιστατικό από την ασκητική παράδοση της Εκκλησίας, κατά το οποίο κάποιος ηγούμενος ενός μοναστηριού, την ώρα δίδασκε τους μοναχούς του, έβλεπε ότι αυτοί αποκοιμόντουσαν με συνέργεια του διαβόλου. Έτσι σταμάτησε τη διδασκαλία και άρχισε το «κουτσομπολιό». Αμέσως ξύπνησαν όλοι. Και βρήκε ευκαιρία ο καλός ηγούμενος να τους διδάξει αυτήν την αλήθεια: στον λόγο του Θεού ο διάβολος προκαλεί τον ύπνο, στο «κουτσομπολιό» ξυπνάει τους πάντες.

ΣΤ) Το καλό έδαφος είναι η προϋπόθεση της επιτυχίας της σποράς. Πρόκειται για τους καλοπροαίρετους ανθρώπους, οι οποίοι ανταποκρίνονται στον λόγο του Θεού και τον εφαρμόζουν, παρ’ όλες τις δυσκολίες.
Από την άλλη υπάρχει διαβάθμιση του καλού εδάφους. Η καρποφορία αλλού φτάνει τριάντα, αλλού εξήντα κι αλλού φτάνει εκατό φορές περισσότερο από τον αρχικό σπόρο. Όπου υπάρχει καλή διάθεση από τον άνθρωπο, τα αποτελέσματα είναι παραπάνω από θεαματικά.



Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΑ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Τον λόγο του Θεού (σπόρο) σήμερα μπορούμε να τον συναντήσουμε κυρίως στο Ευαγγέλιο, την Αγία Γραφή, την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Την Αγία Γραφή την ακούμε κάθε Κυριακή στην Θεία Λειτουργία ή την έχουμε σε βιβλίο στο σπίτι μας. Επίσης, τον λόγο του Θεού τον ακούμε στο κατηχητικό, καθώς και στο σχολείο από τους ανθρώπους του Θεού. Η παρουσία των παιδιών δηλώνει την επιθυμία τους να γίνουν «γη αγαθή», στην οποία ο σπόρος θα καρποφορήσει.
Ο Λόγος του Θεού φαίνεται στη ζωή της Εκκλησίας, στα πρόσωπα των Αγίων. Τους Αγίους τους τιμάει η Εκκλησία, παίρνουμε τα ονόματά τους και μας προστατεύουν, κάνουν θαύματα, μας διδάσκουν την αξία της αγάπης για το Θεό και το συνάνθρωπο.
Τέλος με την παραβολή επισημαίνεται η ευθύνη μας απέναντι στο λόγο του Θεού. Ο κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του. Θα πρέπει ο καθένας να θέσει στον εαυτό του το ερώτημα: τι έδαφος είναι ο ίδιος; Κι η απάντηση θα δίνεται ανάλογα με το αποτέλεσμα των καρπών. «Ο δε καρπός του Πνεύματός εστιν αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, αγαθωσύνη, χρηστότης, πίστις, πραότης, εγκράτεια». Αν δεν επισημαίνουμε τους καρπούς αυτούς στη ζωή μας, μάλλον απέχουμε λίγο ή πολύ από το λόγο του Θεού.



Η παραβολή του καλού σπορέως είναι μία από τις γνωστότερες και σπουδαιότερες παραβολές του Κυρίου. Μάλιστα είναι η μοναδική παραβολή την οποία ο Κύριος ερμηνεύει αναλυτικά. Την διασώζουν και οι τρεις συνοπτικοί λεγόμενοι ευαγγελιστές (Ματθαίος, Μάρκος, Λουκάς) και μάλιστα είναι η πρώτη κατά σειράν από τις άλλες.
Η Εκκλησία μας την έχει τοποθετήσει να αναγινώσκεται δεύτερη Κυριακή του Οκτωβρίου από το κατά Λουκά Ευαγγέλιο, δεδομένου ότι την Κυριακή αυτή αρχίζει επίσημα στην Εκκλησία της Ελλάδας η κατηχητική περίοδος.



ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΒΟΛΗΣ

3 καὶ ἐλάλησεν αὐτοῖς πολλὰ ἐν παραβολαῖς λέγων· 4 ἰδοὺ ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ἃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ ἐλθόντα τὰ πετεινὰ κατέφαγεν αὐτά· 5 ἄλλα δὲ ἔπεσεν ἐπὶ τὰ πετρώδη, ὅπου οὐκ εἶχε γῆν πολλήν, καὶ εὐθέως ἐξανέτειλε διὰ τὸ μὴ ἔχειν βάθος γῆς, 6 ἡλίου δὲ ἀνατείλαντος ἐκαυματίσθη, καὶ διὰ τὸ μὴ ἔχειν ρίζαν ἐξηράνθη· 7 ἄλλα δὲ ἔπεσεν ἐπὶ τὰς ἀκάνθας, καὶ ἀνέβησαν αἱ ἄκανθαι καὶ ἀπέπνιξαν αὐτά· 8 ἄλλα δὲ ἔπεσεν ἐπὶ τὴν γῆν τὴν καλὴν καὶ ἐδίδου καρπὸν ὃ μὲν ἑκατόν, ὃ δὲ ἐξήκοντα, ὃ δὲ τριάκοντα.
18 ῾Υμεῖς οὖν ἀκούσατε τὴν παραβολὴν τοῦ σπείραντος. 19 παντὸς ἀκούοντος τὸν λόγον τῆς βασιλείας καὶ μὴ συνιέντος, ἔρχεται ὁ πονηρὸς καὶ αἴρει τὸ ἐσπαρμένον ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ· οὗτός ἐστιν ὁ παρὰ τὴν ὁδὸν σπαρείς. 20 ὁ δὲ ἐπὶ τὰ πετρώδη σπαρείς, οὗτός ἐστιν ὁ τὸν λόγον ἀκούων καὶ εὐθέως μετὰ χαρᾶς δεχόμενος καὶ λαμβάνων αὐτόν· 21 οὐκ ἔχει δὲ ρίζαν ἐν ἑαυτῷ, ἀλλὰ πρόσκαιρός ἐστι, γενομένης δὲ θλίψεως ἢ διωγμοῦ διὰ τὸν λόγον εὐθὺς σκανδαλίζεται. 22 ὁ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας σπαρείς, οὗτός ἐστιν ὁ τὸν λόγον ἀκούων καὶ ἡ μέριμνα τοῦ αἰῶνος τούτου καὶ ἡ ἀπάτη τοῦ πλούτου συμπνίγει τὸν λόγον, καὶ ἄκαρπος γίνεται. 23 ὁ δὲ ἐπὶ τὴν γῆν τὴν καλὴν σπαρείς, οὗτός ἐστιν ὁ τὸν λόγον ἀκούων καὶ συνιῶν· ὃς δὴ καρποφορεῖ καὶ ποιεῖ ὃ μὲν ἑκατόν, ὃ δὲ ἑξήκοντα, ὃ δὲ τριάκοντα (Μτ 13,3-8. 13,18-23). (Το κείμενο του Μάρκου) (Το κείμενο του Λουκά)




ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΒΟΛΗΣ

Εκείνη την ημέρα, ενώ ο Ιησούς μιλούσε ακόμα στο πλήθος, η μητέρα και τ' αδέρφια του στάθηκαν έξω από το σπίτι και ήθελαν να του μιλήσουν. Τότε του είπε κάποιος ότι η μητέρα και τ' αδέρφια του είναι έξω και θέλουν να τον δουν. Ο Ιησούς του απάντησε «Ποια είναι η μητέρα μου και ποια είναι τ' αδέρφια μου;» Και δείχνοντας με το χέρι τους μαθητές του είπε «Να η μητέρα μου και τ' αδέρφια μου. Γιατί όποιος εφαρμόζει το θέλημα του Πατέρα μου, αυτός είναι αδελφός και αδελφή και μητέρα μου» (Μτ 12,46-50. Μκ 3,31-35. Λκ 8,19-21).

Μετά ο Ιησούς βγήκε από το σπίτι και καθόταν δίπλα στη λίμνη. Γύρω του μαζεύτηκε πολύς κόσμος από διάφορες πόλεις, γι' αυτό μπήκε και κάθισε σ' ένα καΐκι κι όλος ο κόσμος στεκόταν στη στεριά, έξω από τη λίμνη ή στον γιαλό. Σ' αυτό το πλήθος ο Ιησούς μίλησε με παραβολές. Η πρώτη παραβολή ήταν του σπορέα (Μτ 13,1-9. Μκ 4,1-9. Λκ 8,4-8).

Όταν ο Ιησούς έμεινε μόνος, οι μαθητές του και όσοι ήταν μαζί του, τον ρώτησαν για το νόημα των παραβολών και γιατί μιλάει στον κόσμο με παραβολές; Ο Ιησούς τους απάντησε «Γιατί σ' εσάς έδωσε ο Θεός να γνωρίσετε τα μυστήρια της βασιλείας των ουρανών, σ' εκείνους όμως όχι. Όποιος έχει, σ' αυτόν θα δοθεί, και μάλιστα με το παραπάνω. Όποιος όμως δεν έχει, κι αυτό που έχει θα του το πάρουν. Γι' αυτό τους μιλάω με παραβολές για να μη βλέπουν ενώ βλέπουν, κι ενώ ακούν να μην ακούν ούτε να καταλαβαίνουν, μήπως έτσι κάποτε μετανοήσουν και τους συγχωρήσει ο Θεός τις αμαρτίες. Τότε θα εκπληρωθεί σ' αυτούς η προφητεία του Ησαΐα, η οποία λέει: Θ' ακούσετε με την ακοή μα δεν θα καταλάβετε, και θα δείτε μα δεν θ' αντιληφθείτε. Γιατί έγινε αναίσθητη η καρδιά αυτού του λαού, και με τ' αυτιά βαριάκουσαν κι έκλεισαν τα μάτια τους, για να μη δούνε με τα μάτια κι ακούσουν με τ' αυτιά και καταλάβουν με την καρδιά, κι επιστρέψουν σ' εμένα και τους γιατρέψω». Και μετά ο Ιησούς είπε στους μαθητές του: «Μακάρια όμως τα δικά σας μάτια γιατί βλέπουν και τ' αυτιά σας γιατί ακούνε! Σας βεβαιώνω πως πολλοί προφήτες και δίκαιοι επιθύμησαν να δουν αυτά που βλέπετε εσείς, μα δεν τα είδαν, και ν' ακούσουν όσα ακούτε εσείς, μα δεν τα άκουσαν» (Μτ 13,10-17. Μκ 4,10-12. Λκ 8,9-10).



Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΑ


«Κάποτε βγήκε στο χωράφι του ένας γεωργός (σπορέας) για να σπείρει σιτάρι. Καθώς έσπερνε, μερικοί σπόροι έπεσαν στο δρόμο και ήρθαν τα πουλιά και τους έφαγαν όλους. Άλλοι σπόροι έπεσαν πάνω σε έδαφος πετρώδες, που δεν είχε πολύ χώμα κι αμέσως φύτρωσαν γιατί το χώμα ήταν λιγοστό. Μόλις όμως ανέτειλε ο ήλιος κάηκαν και επειδή δεν είχαν ρίζες ξεράθηκαν. Άλλοι σπόροι πάλι έπεσαν στ' αγκάθια. Αυτοί οι σπόροι φύτρωσαν, αλλά όταν τ' αγκάθια μεγάλωσαν τους έπνιξαν.
Τέλος άλλοι σπόροι έπεσαν σε γόνιμο έδαφος και έδωσαν καρπό, άλλοι εκατό φορές περισσότερο, άλλοι εξήντα κι άλλοι τριάντα φορές περισσότερο από τον αρχικό σπόρο (Μτ 13,3-8. Μκ 4,3-8. Λκ 8,5-8).
Ο Ιησούς τελείωσε την παραβολή λέγοντας «Όποιος έχει αυτιά ας ακούσει αυτά που λέω» («Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω»). Μ’ αυτά τα λόγια τέλειωσε ο Κύριος αυτή την παραβολή (Μτ 13,9. Μκ 4,9. Λκ 8,8).



Η ΕΞΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΒΟΛΗΣ

Αμέσως μετά ο Ιησούς εξήγησε την παραβολή στους μαθητές του: Ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού, το Ευαγγέλιο. Οι σπόροι που σπάρθηκαν στο δρόμο και τους έφαγαν τα πουλιά, συμβολίζουν εκείνους που ακούν τον λόγο του Θεού και το κήρυγμα για τη Βασιλεία του και δεν το αποδέχονται. Δεν δείχνουν κανένα ενδιαφέρον και τον ξεχνούν. Μετά έρχεται ο πονηρός και του παίρνει ότι σπάρθηκε στην καρδιά του.
Οι σπόροι που σπάρθηκαν σε πετρώδες έδαφος, οι οποίοι φύτρωσαν αλλά επειδή το χώμα ήταν λιγοστό ξεράθηκαν, συμβολίζουν εκείνους που ακούν τον λόγο του Θεού και τον δέχονται με ενθουσιασμό, αλλά δεν καταβάλλουν καμιά προσπάθεια να τον τηρήσουν. Όταν έρχονται οι πειρασμοί, αμέσως ξεχνούν τον λόγο του Θεού και πέφτουν στην αμαρτία.
Οι σπόροι που έπεσαν στ' αγκάθια, οι οποίοι φύτρωσαν, αλλά όταν τ' αγκάθια μεγάλωσαν τους έπνιξαν, συμβολίζουν εκείνους που ακούν τον λόγο του Θεού, αλλά οι καθημερινές φροντίδες και οι υλικές επιθυμίες τούς πνίγουν και σιγά-σιγά ξεχνιέται ο λόγος του Θεού.
Τέλος, οι σπόροι που έπεσαν σε γόνιμο έδαφος και έδωσαν καρπό, και από αυτούς απέδωσαν άλλοι εκατό φορές περισσότερο, άλλοι εξήντα κι άλλοι τριάντα φορές περισσότερο από τον αρχικό σπόρο, συμβολίζουν εκείνους που άκουσαν με αγνή και καθαρή καρδιά τον λόγο του Θεού και τον δέχτηκαν, τον ακολούθησαν και ωφελήθηκαν άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο. Αυτοί τον εφαρμόζουν και τον μεταφέρουν και σε άλλους κι έτσι από έναν σπόρο, δηλαδή από έναν άνθρωπο θα ωφεληθούν άλλοι εκατό, εξήντα ή τριάντα περισσότεροι (Μτ 13,18-23. Μκ 4,13-20. Λκ 8,11-15).



ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ

Η παραβολή δεν κατανοήθηκε από τους ακροατές του Κυρίου, γι' αυτό και απαιτήθηκε η ερμηνεία της από τον Ιησού, μετά μάλιστα από την ερώτηση και των ίδιων των μαθητών Του. Η συγκεκριμένη παραβολή λοιπόν έχει ένα βαθύ νόημα, το οποίο ο Κύριος απεκάλυψε στους μαθητές Του:


Α) Ο σπόρος στην παραβολή είναι ο λόγος του Θεού. Αυτό σημαίνει ότι ο λόγος του Θεού είναι όπως ο σπόρος. Ενώ φαίνεται εξωτερικά μικρός, έχει μέσα του τέτοια δύναμη, ώστε να γίνει και δέντρο. Το ίδιο και ο λόγος του Θεού, ο οποίος περικλείει μέσα του τέτοια δύναμη, που μπορεί να μεταμορφώσει τον κόσμο ή τη ζωή ενός ανθρώπου. Και ο Κύριος πολλές φορές μίλησε για τη δύναμη και την αξία του λόγου του Θεού. Μαγιά που μπορεί να ζυμώσει πολλά κιλά αλεύρου είπε ότι είναι η Βασιλεία Του, που φανερώνεται με τον Ίδιο και τον λόγο Του. Κρυμμένος θησαυρός και πολύτιμος μαργαρίτης που υπερβαίνει την αξία όλων των επιγείων πραγμάτων, σημείωσε αλλού για το ίδιο θέμα.
Ενώ με τ’ αυτιά ακούει κανείς τον λόγο, με την καρδιά τον "νοεί". Δεν είναι επομένως μια απλή διανοητική κατανόηση του λόγου, αυτό το οποίο εννοείται στην παραβολή του σπορέα. Είναι περισσότερο κατανόηση και αποδοχή του λόγου από την καρδιά, το ενδότερο μέρος του νου.
Η αποδοχή του λόγου Του σημαίνει αποδοχή του Ίδιου μέσα στην ύπαρξη του ανθρώπου. Την ώρα που ένας άνθρωπος θα τηρήσει τον λόγο του Θεού, εκείνην την ώρα θα δει την παρουσία του Θεού να ενεργεί μέσα σε όλη την ύπαρξή του.

Β) Ενώ όμως έχει τέτοια δύναμη ο σπόρος, ο λόγος του Θεού, εξαρτάται από το έδαφος στο οποίο θα πέσει, δηλαδή τις καρδιές εκείνων που ακούν τον λόγο. Ο ίδιος σπόρος πέφτοντας σε διαφορετικά είδη εδάφους, δηλαδή σε καρδιές διαφορετικής ποιότητας, δίνει διαφορετικά αποτελέσματα.
Έτσι ο παντοδύναμος Θεός αυτοπεριορίζεται, διότι ακριβώς σέβεται τη δοσμένη από Αυτόν στον άνθρωπο ελευθερία του. Με άλλα λόγια, χωρίς τη συγκατάθεση του ανθρώπου ο λόγος του Θεού παραμένει ανενέργητος και «κενός». Η χάρη του Θεού πάει χαμένη, όταν ο άνθρωπος την απορρίπτει και δεν την αποδέχεται. Όχι μόνο ο άνθρωπος που έχει πλήρως αποστρέψει το πρόσωπό του από τον Θεό, αλλά και εκείνος που ανταποκρίθηκε σε πρώτη φάση στην κλήση του Θεού, αλλά στη συνέχεια, επειδή έμεινε προσκολλημένος στις υλικές του επιθυμίες, δεν πρόσεξε και έτσι απομακρύνθηκε από τον Θεό.

Γ) Όταν η καρδιά είναι σκληρή, τότε ο σπόρος του λόγου είναι σαν να πέφτει στο δρόμο. Δεν θα φυτρώσει, ούτε φυσικά θα δώσει κάποιο καρπό. Υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι δεν μπορούν να καταλάβουν το λόγο του Θεού, όχι βέβαια γιατί είναι δυσνόητος, αλλά γιατί η καρδιές τους είναι παχιές, σκληρές, αδιαπέραστες, πωρωμένες, χωρίς ν' αφήνουν περιθώρια για την οποιαδήποτε εξέλιξη του σπόρου του λόγου.

Δ) Οι άνθρωποι που απαρτίζουν το πετρώδες έδαφος, είναι εκείνοι οι οποίοι ακούγοντας τον λόγο τον δέχονται πρόθυμα. Εντούτοις αυτό δεν διαρκεί για πολύ, αφού μόλις υπάρξει κάποια δοκιμασία ή θλίψη, αυτοί οι άνθρωποι αμέσως σκανδαλίζονται και πέφτουν.
Δυστυχώς όμως και η τρίτη κατηγορία ανθρώπων είναι και αυτή προβληματική. Αυτή η κατηγορία απαρτίζεται από ανθρώπους, οι οποίοι ακούν τον λόγο του Θεού και προσπαθούν να τον εφαρμόσουν στη ζωή τους. Το πρόβλημα μ' αυτούς τους ανθρώπους είναι ότι ο λόγος του Θεού κρατιέται στις καρδιές τους μαζί με αλλά πράγματα, όπως οι καθημερινές φροντίδες και οι επιθυμίες των υλικών πραγμάτων του κόσμου τούτου. Αυτά τα πράγματα τελικά δρουν σαν αγκάθια στην ανάπτυξη του σπόρου του λόγου και τελικά τον πνίγουν.

Ε) Υπάρχει όμως κι ένας άλλος παράγοντας που παρεμβάλλεται στη διαδικασία της σποράς, της αποδοχής του λόγου του Θεού στην ψυχή του ανθρώπου. Αυτός είναι ο διάβολος, ο οποίος προσπαθεί παντοιοτρόπως να εμποδίσει τον άνθρωπο από το άκουσμα του λόγου του Θεού, πολύ περισσότερο βέβαια από την εφαρμογή του. Διότι ακριβώς γνωρίζει ότι ο λόγος του Θεού, αν γίνει αποδεκτός, αποτελεί τη σωτηρία του ανθρώπου.
Αξίζει να υπενθυμίσουμε το περιστατικό από την ασκητική παράδοση της Εκκλησίας, κατά το οποίο κάποιος ηγούμενος ενός μοναστηριού, την ώρα δίδασκε τους μοναχούς του, έβλεπε ότι αυτοί αποκοιμόντουσαν με συνέργεια του διαβόλου. Έτσι σταμάτησε τη διδασκαλία και άρχισε το «κουτσομπολιό». Αμέσως ξύπνησαν όλοι. Και βρήκε ευκαιρία ο καλός ηγούμενος να τους διδάξει αυτήν την αλήθεια: στον λόγο του Θεού ο διάβολος προκαλεί τον ύπνο, στο «κουτσομπολιό» ξυπνάει τους πάντες.

ΣΤ) Το καλό έδαφος είναι η προϋπόθεση της επιτυχίας της σποράς. Πρόκειται για τους καλοπροαίρετους ανθρώπους, οι οποίοι ανταποκρίνονται στον λόγο του Θεού και τον εφαρμόζουν, παρ’ όλες τις δυσκολίες.
Από την άλλη υπάρχει διαβάθμιση του καλού εδάφους. Η καρποφορία αλλού φτάνει τριάντα, αλλού εξήντα κι αλλού φτάνει εκατό φορές περισσότερο από τον αρχικό σπόρο. Όπου υπάρχει καλή διάθεση από τον άνθρωπο, τα αποτελέσματα είναι παραπάνω από θεαματικά.



Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΑ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Τον λόγο του Θεού (σπόρο) σήμερα μπορούμε να τον συναντήσουμε κυρίως στο Ευαγγέλιο, την Αγία Γραφή, την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Την Αγία Γραφή την ακούμε κάθε Κυριακή στην Θεία Λειτουργία ή την έχουμε σε βιβλίο στο σπίτι μας. Επίσης, τον λόγο του Θεού τον ακούμε στο κατηχητικό, καθώς και στο σχολείο από τους ανθρώπους του Θεού. Η παρουσία των παιδιών δηλώνει την επιθυμία τους να γίνουν «γη αγαθή», στην οποία ο σπόρος θα καρποφορήσει.
Ο Λόγος του Θεού φαίνεται στη ζωή της Εκκλησίας, στα πρόσωπα των Αγίων. Τους Αγίους τους τιμάει η Εκκλησία, παίρνουμε τα ονόματά τους και μας προστατεύουν, κάνουν θαύματα, μας διδάσκουν την αξία της αγάπης για το Θεό και το συνάνθρωπο.
Τέλος με την παραβολή επισημαίνεται η ευθύνη μας απέναντι στο λόγο του Θεού. Ο κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του. Θα πρέπει ο καθένας να θέσει στον εαυτό του το ερώτημα: τι έδαφος είναι ο ίδιος; Κι η απάντηση θα δίνεται ανάλογα με το αποτέλεσμα των καρπών. «Ο δε καρπός του Πνεύματός εστιν αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, αγαθωσύνη, χρηστότης, πίστις, πραότης, εγκράτεια». Αν δεν επισημαίνουμε τους καρπούς αυτούς στη ζωή μας, μάλλον απέχουμε λίγο ή πολύ από το λόγο του Θεού.

31/5/18

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ


Από τους μοναδικούς που βίωσαν την Αγάπη,
 που ακούμπησαν στο στήθος της Αγάπης, που κήρυξαν παντού την Αγάπη,
 είναι ο Μαθητής της Αγάπης, ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος.
Το κήρυγμά του αρχίζει με την αγάπη και τελειώνει στην αγάπη! Σε μια επιστολή του γράφει για την Αγάπη και μεταφέρει τα λόγια του Χριστού:
«ἐντολὴν καινὴν δίδωμι ὑμῖν ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους».
 Σ' αυτήν την εντολή κρέμονται όλοι οι νόμοι.

Μας έδωσε απλόχερα το μεγαλύτερο δώρο,
 την Αγάπη,
 για να μπορούμε να ζούμε κοντά ο ένας με τον άλλο,
 να κατανοούμε, να συγχωρούμε, να δικαιολογούμε, δηλαδή να αγαπούμε ο ένας τον άλλο.
 Η Αγάπη είναι το μαλακτικό, το λιπαντικό, που μαλακώνει και λιπαίνει τις ατέλειες και τα ελαττώματα καθενός,
 οπότε η τριβή μεταξύ μας γίνεται πιο αρμονική και λεία!

Αν δεν αγαπούμε τον αδελφό μας, που τον βλέπουμε,
 πώς μπορούμε να λέμε ότι αγαπούμε τον Θεό, που δεν τον βλέπουμε;
 Όποιος ασχολείται με τον Χριστό δεν μπορεί να μεταδίδει τίποτε άλλο εκτός από Χριστό,
 δηλαδή Αγάπη!

Σαν το μαλακτικό, η Αγάπη, μας κυριεύει και περιχύνεται από επάνω μας,
μαλακώνοντας τα πάντα στο διάβα της...
Τα μάτια μας, το στόμα, την καρδιά μας, όλο το «είναι» μας και όταν ξεχυθεί από εμάς μαλακώνει όλους γύρω μας, που ακουμπάει.

Όταν αγαπάς, δεν κάνεις επιλογή.
 Η επιλογή δεν είναι αγάπη, αλλά συμφέρον.
 Η Αγάπη δεν είναι πέλαγος, είναι ασύλληπτα πέρα από αυτό!
 Το πέλαγος έχει και αυτό ένα τέλος,
 η Αγάπη όμως δεν τελειώνει ποτέ!
 Μόνο αν έχεις Αγάπη μπορείς να κάνεις υπομονή στους πειρασμούς και τις δυσκολίες και να περιμένεις την επέμβαση του Θεού.

Δεν είναι όμορφο πράγμα η Αγάπη;
 Είναι το πιο όμορφο συναίσθημα, η μεγαλύτερη ευλογία στην γη, που μας έδωσε ο καλός Θεός, γιατί ο Θεός «Αγάπη εστί».
Μας έδωσε λοιπόν τον ίδιο τον εαυτό Του,
 μας έβαλε τον Θεό μέσα μας, για να γίνουμε και εμείς κατά χάριν Θεοί.
 Γι' αυτό, όποιος αγαπά δεν μπορεί να κρατήσει την Αγάπη μέσα του,

 αλλά θέλει να την μοιραστεί με όλους!
Ας αγαπήσουμε λοιπόν!

21/5/18

ΑΓΙΟΣ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΣ & ΑΓΙΑ ΕΛΕΝΗ


Πολλοὶ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἁπλοὶ καὶ ἄσημοι. Ὑπάρχουν ὅμως καὶ οἱ ὀνομαστοὶ καὶ ἐπίσημοι. Ὅλους τοὺς ἀγκαλιάζει καὶ τιμᾶ ἡ μήτηρ Ἐκκλησία.
Εἰδικότερα, οἱ ἅγιοι Κωνσταντῖνος καὶ Ἑλένη, ἀποτελοῦν ξεχωριστὲς μορφὲς ποὺ ἡ μὲν ἱστορία τὸν Κωνσταντῖνο τὸν ὠνόμασε μέγαν, ἡ δὲ Ἐκκλησία καὶ τοὺς δύο, υἱὸν καὶ μητέρα, κατέταξε στὸ ἁγιολόγιο αὐτῆς καὶ μάλιστα μὲ τὸν τίτλον «ἰσαποστόλους».
Ἀλλὰ γιὰ νὰ κατανοήσουμε καὶ προσεγγίσουμε βαθύτερα τὶς μεγάλες αὐτὲς προσωπικότητες, εἶναι ἀδήριτη ἀνάγκη νὰ γνωρίζουμε ἐπαρκῶς τὸ ἱστορικὸ ὑπόβαθρο, τὶς ἱστορικὲς συνθῆκες, τὰ ἰδεολογικοφιλοσοφικὰ ρεύματα καὶ τὶς πολιτικοκοινωνικὲς καταστάσεις τῶν χρόνων ποὺ ἔζησαν καὶ ἕδρασαν.
Δὲν μποροῦμε νὰ τοὺς καταλάβουμε, ἂν δὲν τοὺς θεωρήσουμε στὴν ἐποχή τους.
Καὶ πράγματι εὑρισκόμεθα στὰ ὅρια δύο κόσμων, τοῦ ἀρχαίου καὶ τοῦ νέου, τοῦ εἰδωλολατρικοῦ καὶ τοῦ χριστιανικοῦ.
Ἡ Ἐκκλησία μόλις ἐξήρχετο ἀπὸ τὶς κατακόμβες. Οἱ διωγμοὶ ἦσαν νωποί. Ἡ μανία τῶν διωκτῶν εἶχε μεταβάλλει σὲ ἐρείπια τοὺς οἴκους τῆς χριστιανικῆς λατρείας.
Τὸ αἷμα ἑκατομμυρίων μαρτύρων ἔρεε ὄχι μόνον στὸ Κολοσσαῖο, ἀλλὰ σ᾿ ὅλους τοὺς τόπους τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας.
Ὡστόσο ἔρχεται ἡ καλὴ ἀλλοίωση, ἡ ἐσωτερικὴ ἀλλοίωση ποὺ συντελεῖται στὸν Μέγα Κωνσταντῖνο. Καὶ τοιούτου εἴδους πνευματικὲς ἀλλοιώσεις δὲν συντελοῦνται κάθε μέρα.
Ο Θεὸς τὸν ἀξιώνει νὰ γίνει ὁ πρῶτος χριστιανὸς αὐτοκράτωρ!
Ὁ Κωνσταντῖνος εἶναι ἀληθὲς ὅτι καὶ ὅταν ἀκόμη ἦταν εἰδωλολάτρης, ἀντίκρυζε τοὺς χριστιανοὺς μὲ βλέμμα συμπαθείας καὶ ἐκτίμησης.
Τὶς εὐνοϊκὲς αὐτὲς διαθέσεις τὶς ἔλαβε ὡς πολύτιμη κληρονομικὰ ἰδιαίτερα ἀπὸ τὴν μητέρα του τὴν Ἁγία Ἑλένη.
Νέος στὴν ἡλικία ὁ Κωνσταντῖνος ὑποχρεώθηκε νὰ μείνει ἕνα χρονικὸ διάστημα στὴν αὐλὴ τοῦ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ.
Συχνὰ ἔβλεπε τοὺς τρομεροὺς διωγμοὺς κατὰ τῶν χριστιανῶν καὶ ἡ εὐγενὴς ψυχή του δοκίμαζε ἀγανάκτηση καὶ ἀποτροπιασμό.
Ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος τὸ ἡρωϊκὸ φρόνημα καὶ ἡ ὁμολογία τῶν μαρτύρων τῆς πίστεως, γέμιζε τὸ εἶναι του μὲ θαυμασμὸ καὶ συγκίνηση.
Αὐτὲς οἱ πνευματικὲς ζυμώσεις συντελούνταν στὸν ἐσωτερικὸ κόσμο τοῦ Κωνσταντίνου ὅταν τὰ ρωμαϊκὰ στρατεύματα τὸν ἀνακήρυξαν Καίσαρα στὸ δυτικὸ μέρος τῆς αὐτοκρατορίας.
Πλὴν ὅμως, σὲ λίγο χρονικὸ διάστημα, βρέθηκε στὴν ἀνάγκη νὰ δεχθεῖ τὸν πόλεμο, τὸν ὁποῖο τοῦ κήρυξε ὁ Μαξέντιος.
Τότε ἀκριβῶς ἕνα μεγάλο γεγονὸς ἦλθε νὰ δώσει ἀποφασιστικὴ στροφὴ στὴ ζωή του, ἀλλὰ καὶ σὲ ὁλόκληρη τὴν ἱστορία.
Στὴ κρίσιμη στιγμὴ ἔξω ἀπὸ τὴν Ρώμη, πρὸ τῆς μάχης, ὁ Κωνσταντῖνος μὲ ἔκπληξη καὶ φόβο βλέπει στὸν οὐρανό, λαμπρὸ καὶ φωτεινὸ Σταυρὸ μὲ τὴν ἐπιγραφὴ «Ἐν τούτῳ νίκα».
Ὁ Κωνσταντῖνος νίκησε καὶ κυρίευσε τὴ Ρώμη. Ἀπὸ τὴν ἡμέρα ἐκείνη ὁ γενναῖος αὐτοκράτωρ πλησίασε περισσότερο τὸν Χριστὸ καὶ τὴν διδασκαλία του.
Ἡ ἐπίδραση τῆς ἀλήθειας τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ, ὑπῆρξε γιὰ τὴν ζωή του ἐξαιρετικὰ εὐεργετικὴ καὶ φανερή.
Ἔτσι ἡ πρώτη του μεγάλη πράξη, ποὺ ἀπετέλεσε ἀληθινὸ σταθμὸ στὴν ἱστορία τοῦ Χριστιανισμοῦ ἦταν τὸ διάταγμα τῶν Μεδιολάνων (313 μ.Χ.).
Οἱ ἀπάνθρωποι καὶ σκληροὶ διωγμοὶ κατὰ τῶν χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι κράτησαν τρεῖς ὁλόκληρους αἰῶνες, σταμάτησαν.
Οἱ χριστιανοὶ μποροῦσαν πλέον νὰ χαροῦν τὴν πλήρη ἐλευθερία. Οἱ φυλακισμένοι καὶ ἐξόριστοι ὁμολογητὲς τῆς πίστεως ἐλευθερώθηκαν.
Οἱ διῶκτες ὑποχρεώθηκαν νὰ ἐπιστρέψουν τὶς περιουσίες τὶς ὁποῖες ἥρπασαν ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς.
Καθιερώθηκε πλέον ἡ γενικὴ ἀρχὴ τῆς ἀνεξιθρησκείας. Μία δεύτερη μεγάλη πράξη τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου εἶναι ἡ ἀπόφαση καὶ ἡ σύγκληση τῆς Α´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας τὸ 35 μ.Χ., ἡ ὁποία καὶ κατεδίκασε τὴν φοβερὴ ἐκείνη αἴρεση τοῦ Ἀρειανισμοῦ.
Ἔπειτα ἄλλη πράξη του εἶναι ἡ νομοθεσία του. Μὲ αὐτὴν κατήργησε τὴν θεοποίηση τῶν ἡγεμόνων καὶ καθιέρωσε τὸν ἑορτασμὸ καὶ τὴν ἀργία τῆς Κυριακῆς σ᾿ ὅλη τὴν αὐτοκρατορία. Κατήργησε τὶς μονομαχίες καὶ τὶς ἄλλες σκληρότατες καὶ ἀκόλαστες τελετὲς τῶν εἰδωλολατρῶν.
Ἐξέδωκε σειρὰ διαταγμάτων γιὰ νὰ ἐξυψώσει ἠθικῶς τὴν οἰκογένεια. Κατήργησε τὴν ἔκθεση καὶ πώληση τῶν νηπίων καὶ διεκήρυξε ὅτι ἡ δουλεία εἶναι ἀντίθετη πρὸς τὴν ἰσότητα τῶν ἀνθρώπων.
Ἀκόμη μετέφερε τὴν πρωτεύουσα τῆς αὐτοκρατορίας ἀπὸ τὴν Ρώμη στὴ «νέα Ρώμη», τὴν Κωνσταντινούπολη, ποὺ ἐγκαινιάσθηκε ἐπίσημα τὴν 11η Μαΐου τοῦ ἔτους 330 μ.Χ., πρωτεύουσα ποὺ ἔμελε νὰ διαδραματίσει ἐπὶ χίλια ἔτη ἀξιολογώτατο ρόλο τοῦ ὅλου ἑλληνικοῦ καὶ χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ.
Ἔπειτα ἀπέδωσε τὴν πρέπουσα τιμὴ στοὺς μάρτυρες καὶ ὁμολογητὲς τῆς χριστιανικῆς πίστεως.
Εἶναι πολὺ χαρακτηριστικὸ τὸ γεγονὸς τὸ ὁποῖο ἀναφέρει ὁ βιογράφος του Εὐσέβιος, ὅτι καλοῦσε συχνὰ στὰ ἀνάκτορα ἕναν κληρικὸ ὁμολογητὴ τῆς ἁγίας χριστιανικῆς πίστεως, τοῦ ὁποίου τὸν ἕναν ὀφθαλμὸ εἶχον βγάλει σὲ σκληρότητα οἱ διῶκτες του κατὰ τὸν τελευταῖο διωγμὸ καὶ ὁ Κωνσταντῖνος τὸν ἐνηγκαλίζετο καὶ τὸν ἀσπαζόταν.
Ἀλλὰ καὶ ὅπως πάλι γράφει ὁ ἴδιος ἱστορικὸς στὴν Α´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, «βλέποντας ὁ Μ. Κωνσταντῖνος τοὺς Ἐπισκόπους, πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους, γηρασμένοι πιά, εἶχαν πάνω στὸ σῶμα τους τὰ σημάδια τῶν βασανιστηρίων ἀπὸ τοὺς διωγμούς, τοὺς φιλοῦσε τὸ χέρι καὶ τὰ τραύματά τους, γιατὶ πίστευε πὼς ἔτσι ἐλάμβανε μεγάλη εὐλογία».
Ἐπιπροσθέτως, συνείργησε στὴν ἵδρυση φιλανθρωπικῶν ἱδρυμάτων, βοήθησε τὴν ὀργάνωση ἱεραποστολῶν καὶ ἀνέλαβε μαζὶ μὲ τὴν μητέρα του, τὴν Ἁγία Ἑλένη, τὴν ἀνοικοδόμηση πολυάριθμων ἱερῶν ναῶν.
Εἰδικότερα, ἡ ἁγία Ἑλένη, ἀξιώθηκε ὕστερα ἀπὸ μεγάλες καὶ πολλὲς προσπάθειες ἀλλὰ καὶ θαυματουργικὲς θεῖες ἐπεμβάσεις, νὰ εὕρει τὸν Τίμιο Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ νὰ ἔχουμε καὶ ἐμεῖς σήμερα τὸ «πανσεβάσμιον ξύλον» καὶ ἱερὸν σύμβολον εἰς προσκύνησιν.
Εἶναι ἐξόχως χαρακτηριστικὸν ὅτι ἡ εἰκόνα τῶν ἁγίων Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης, δείχνει τοὺς ἰσαποστόλους καὶ τοὺς δύο μαζὶ νὰ κρατοῦν τὸν Σταυρόν.
Αὐτός, τῷ ὄντι, ὁ Σταυρὸς ἦταν ἡ δύναμή τους καὶ Αὐτὸν εὐλαβοῦντο. Ὁ μὲν Μέγας Κωνσταντῖνος τὸν εἶδε, ἡ δὲ ἁγία Ἑλένη τὸν εὗρε.
Ἀλλὰ ἐκεῖνο ὅμως ποὺ τὸν ἐξυψώνει ἀκόμη περισσότερο εἶναι τὰ χριστιανικὰ καὶ ἅγια τέλη τῆς ζωῆς του.
Ὅταν αἰσθάνθηκε τὸ τέλος νὰ πλησιάζει προσῆλθε στὴν ἐξομολόγηση, ζήτησε συγχώρηση ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς συνανθρώπους του καὶ μὲ θερμὴ πίστη προχώρησε πρὸς τὸ Ἅγιον Βάπτισμα.
Ἐκάλεσε, λοιπόν, τοὺς Ἐπισκόπους ἐκεῖ στὴ Νικομήδεια ὅπου βρισκόταν, τοὺς ἀνεκοίνωσε τὴν ἱερή του ἐπιθυμία νὰ προσέλθει στὸ Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος καὶ τοὺς εἶπε μεταξὺ ἄλλων: «Ἀπὸ πολλὰ χρόνια διψοῦσα καὶ ποθοῦσα νὰ ἀξιωθῶ καὶ ἐγὼ τῆς σωτηρίας τὴν ὁποία δίδει ὁ Θεός. Ὁ καιρὸς ποὺ τόσο ἤλπιζα ἦλθε. Ὥρα εἶναι νὰ ἀπολαύσω καὶ ἐγὼ τὴν σφραγίδα τῆς ἀθανασίας, νὰ λάβω τὴν σφραγίδα τῆς σωτηρίας, τὸ ἅγιον βάπτισμα. Εἶχα τὸν πόθον νὰ βαπτισθῶ στὰ ρεῖθρα τοῦ Ἰορδάνου, ὅπου ὁ Σωτὴρ ἡμῶν ἐβαπτίσθη γιὰ νὰ προτυπώσει τὸ δικό μας βάπτισμα. Ἀλλὰ ὁ Θεὸς ὁ ὁποῖος γνωρίζει καὶ κανονίζει ὅλα πρὸς τὸ συμφέρον μας, μὲ ἀξιώνει ἐδῶ νὰ λάβω τὸ ἅγιον Βάπτισμα». 
Βαπτίσθηκε καὶ στὶς ὑπόλοιπες ἡμέρες τῆς ζωῆς του δὲν φόρεσε πλέον τὴν αὐτοκρατορικὴ πορφύρα ἀλλὰ ἔφερε τὸν λευκότατο χιτῶνα τοῦ βαπτίσματος.
Γεμᾶτος ἀγαλλίαση ἀκούσθηκε νὰ λέγει: «Νῦν ἀληθεῖ λόγῳ μακάριον οἶδ᾿ ἐμαυτόν, νῦν τῆς ἀθανάτου ζωῆς πεφᾶνθαι ἄξιον, νῦν θείου μετειληφέναι φωτὸς πεπίστευκα»!
Παρέδωκε τὸ πνεῦμα του στὸν Κύριο στὶς 21 Μαΐου τοῦ ἔτους 337 μ.Χ., ἐνῶ ἡ σεβάσμια μητέρα του ἁγία Ἑλένη τὸ 328 μ.Χ.
Δικαίως τοὺς τιμοῦμε ὡς Ἰσαποστόλους καὶ πάνυ εὐλαβῶς πάντοτε ἑορτάζουμε τὴν μνήμη τους.

7/5/18

Η ΠΙΣΤΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ

Αγαπητοί μου,
    Η Παναγία η Μηλεσιώτισσα είναι εδώ με την ίδια αγάπη και μάς περιμένει με την ίδια στοργή. Παραμένει εδώ, στον οίκο της και περιμένει να μάς συναντήσει, να συναντήσει τον καθένα μας προσωπικά, για να μάς μεταδώσει τη γλυκύτητα, την παραμυθία του ουρανού.
    Αυτό βλέπουμε χρόνο, μέ τόν Χρόνο τώρα, να γεμίζει η Εκκλησία μας από ανθρώπους κάθε ηλικίας που έρχονται να δώσουν και να λάβουν αγάπη. Έρχονται για χάρη της Παναγίας μας αποδεικνύοντας πως σε μια εποχή που πολλοί λένε ότι δεν πιστεύουν, ότι δεν χρειαζόμαστε την Εκκλησία και τους Αγίους μας, σε μια εποχή που κάποιοι χλευάζουν με τον τρόπο τους αυτούς που πιστεύουν και άλλοι, δυστυχώς, αυτά που πιστεύουμε, υπάρχουν όμως πολλοί άνθρωποι, δόξα τω Θεώ, ανάμεσά μας που μπορεί να μη φωνάζουν, όμως πιστεύουν βαθιά, αληθινά.
     Και αυτή η πίστη τους οδηγεί τα βήματά τους εδώ, στην Παναγία Μητέρα μας και στην ιερή της Εικόνα. Αυτή η πίστη είναι που τους κάνει, που μάς κάνει να υπομένουμε τις δυσκολίες και τα προβλήματα της ζωής.
     Αυτή η πίστη προς την Παναγία μας είναι το στήριγμα όλων των χριστιανών, γιατί όσο κι αν ορισμένοι θεωρούν τον εαυτό τους ισχυρό και νομίζουν ότι δεν έχουν ανάγκη από στήριγμα, έρχεται ώρα που όλοι χρειαζόμαστε ένα στήριγμα στη ζωή μας. Έρχεται ώρα που τα ανθρώπινα στηρίγματα καταρρέουν ή μάς εγκαταλείπουν, και το μόνο στήριγμα που μένει σταθερό και αμετακίνητο είναι η πίστη μας. Το μόνο στήριγμα που υπάρχει είναι η αγάπη της Παναγίας μας που πάντοτε είναι πρόθυμη να ακούσει τα αιτήματά μας και να τα μεταφέρει στον Υιό της· που είναι πάντοτε έτοιμη να μάς κρατήσει από το χέρι για να μη βυθιστούμε στην απογοήτευση και την απόγνωση και να μάς προσφέρει ελπίδα και παρηγορια . Που είναι πάντοτε διαθέσιμη να μάς βοηθήσει να περάσουμε από τις συμπληγάδες της ζωής και να μεταβάλλει τη λύπη μας σε χαρά και ευφροσύνη.
      Κι αν όλα τα προσωνύμια της Παναγίας μας, τα οποία εκφράζουν το αναρίθμητο πέλαγος των χαρισμάτων και των δωρεών της, συγκινούν τις καρδιές των Ορθοδόξων, το προσωνύμιο [ Μηλεσιώτισσα ] συγκινεί ιδιαιτέρως την ψυχή μας. Άλλωστε η λέξη Μηλεσσιώτισσα δεν αποτελεί για την Παναγία απλά προσωνύμιο, δεν αποτελεί απλά έκφραση ελπίδας και προσδοκίας των αδύναμων ανθρώπων, αλλά αποτελεί απτή πραγματικότητα και καθημερινό βίωμα των Ανθρωπον και των ευλαβών προσκυνητών του Ιερου Ναου μας
     Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν έχει ανάγκη στη ζωή του και στον καθημερινό του αγώνα την Θεοτόκον;;;
      Ποιος θα μπορούσε να πει ότι βρήκε αποτελεσματικότερη και βαθύτερη παραμυθία από αυτή την οποία προσφέρει η Κύρια Θεοτόκος;
     Αλλά και ποιος θα τολμούσε να πει ότι δεν αισθάνθηκε ποτέ την ανάγκη της παραμυθίας ή δεν κατέφυγε στην Παναγία για να την λάβει;
     Ο Πανάγαθος Θεός στον καθημερινό μας αγώνα, στις ποικίλες δοκιμασίες της ζωής, δεν μάς εγκατέλειψε αβοήθητους και μόνους, αλλά μάς χάρισε ισχυρή παραμυθία για να απαλύνει τον πόνο μας, για να παρηγορεί την καρδιά μας, για να λαλεί αγαθά στην ψυχή μας, για να μάς θωπεύει στοργικά και να τείνει χείρα βοηθείας. Μάς χάρισε την Παναγία Μητέρα του, η οποία ανύστακτα αγρυπνάει για να παρακολουθεί τη ζωή μας, τον αγώνα και τις αγωνίες μας, τα δάκρυα και τις προσευχές μας. Αυτή είναι η παραμυθία των ανθρώπων, όλων μας.
     Αγαπητοί μου,
  Ας αγωνιστούμε φιλότιμα να επιδιώξουμε να απολαμβάνουμε την Αγαπη της Παναγίας, ως το πολυτιμότερο δώρο της, αποφεύγοντας κοσμικές παρηγορίες, που φυγαδεύουν από την ψυχή μας την θεομητορική παραμυθία.
   Παναγία Μηλεσιώτισσα, πόσα έχεις να μάς πεις από το πέλαγος του πλούτου των χαρισμάτων σου. Ενθουσίασέ μας, ανέβασέ μας στον ουρανό, δίδαξέ μας και άκουσε και τον δικό μας πόνο και αναστεναγμό. Τα δικά μας είναι θλιβερά, πεζά, πόνοι και πίκρες, όμως σκύψε και άκουσέ τα. Περισσότερο όμως μίλησέ μας, Εσύ σοφή και στοργική Μητέρα. Και εμείς, το υποσχόμαστε, θα σε ακούσουμε, Παναγία μου!

28/4/18

ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΟΛΕΟΝΤΟΣ ΣΥΝΑΘΛΟΥ ΑΓ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΒΟΥΝΕΝΟΙΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΩΡΩΠΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ Αγιου Δημητριου και
Παμμεγιστων Ταξιαρχων
ΜΗΛΕΣΙ ΩΡΩΠΟΥ
Ιερα Πανηγυρις
Αγιου Παντολεοντος Συναθλου
Αγιου Νικολαου του εν Βουνενοις
Τρίτη
8
Μαΐου
7:00 μ.μ.
Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετά αρτοκλασίας και θείου
κηρύγματος
Τετάρτη
9
Μαΐου
7:00 π.μ.
Όρθρος – Αρχιερατική Θεία Λειτουργία
Ιερουργούντος του
Σαβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κηφισίας, Αμαρουσίου και
Ωρωπού κ.κ Κυρίλλου.
7:00 μ.μ.
Μεθέορτος Εσπερινός – Παράκληση στον Άγιο Παντολέοντα

Ὁ Οἶκος.
Ἄριστος καλλιμάρτυς,
Παντολέον, ἐπώφθης
συμμάρτυς Νικολάου Βουνένων,
ὁ αἰσχύνας Ἀράβων ἑσμὸν
καὶ εὐφράνας δῆμον εὐσεβῶν ἄθλοις σου·
διὸ λαμπρῶς τιμῶντές σε
βοῶμεν εὐχαρίστῳ γλώσσῃ·
Χαῖρε, ὁ σύναθλος Νικολάου·
χαῖρε, ὁ ἔνοικος Παραδείσου.
Χαῖρε, στρατιώτης Χριστοῦ εὐλαβέστατος·
χαῖρε, στεφανίτης λαμπρὸς καὶ ἀήττητος.
Χαῖρε, ὅτι κατετρόπωσας τῶν Ἀράβων τὸν ἐσμόν·
χαῖρε, ὅτι κατηγλάϊσας τῆς Λαρίσης τὸν λαόν.
Χαῖρε, ὁ ἁγιάσας τοῦ Τυρνάβου τὰ ἄλση·
χαῖρε, ὁ ὡραΐσας ἀθλοφόρων τὰ σμήνη.
Χαῖρε, ἰσχύος στῦλος ἀκλόνητος·
χαῖρε, ἀσπίδος θείας ὁ κάτοχος.
Χαῖρε, χοροῦ συμμαρτύρων σου κλέος·
χαῖρε, ἑσμοῦ τῶν Ἀράβων τὸ μένος.
Χαίροις, Μάρτυς στεῤῥόψυχε. 

Καὶ ἀναγιγνώσκεται τὸ Μηνολόγιον τῆς ἡμέρας, ἤτοι τῆς θ' Μαΐου. Εἶτα λέγομεν·
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ἁγίου, ἐνδόξου Μάρτυρος Παντολέοντος, ἐν Τυρνάβῳ ἀθλήσαντος, συνάθλου τοῦ Ἁγίου Νικολάου, τοῦ Νέου, τοῦ ἐν Βουνένοις μαρτυρικῶς τελειωθέντος.
Στίχοι.
Ὡς λέων ὥρμησας ταχύ, Παντολέον,
Νικολάου σύναθλε, ἐν Βουνένοις.
Συναξάριον.
Ὁ Ἅγιος Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Παντολέον ἦν εἷς ἐκ τῶν δώδεκα συνάθλων τοῦ Δουκὸς τῆς Λαρίσης Νικολάου, τοῦ εἶτα ἀσκήσαντος καὶ ἀθλήσαντος ἐν τοῖς Βουνένοις ἐν ἔτει 902. Ἤθλησεν ἐν Τυρνάβῳ, ἐν ᾧ κατέφυγε κατὰ προτροπὴν τοῦ ἀρχηγέτου αὐτοῦ Νικολάου, μετὰ Χριστοφόρου, Ἁρμοδίου, Ἀκινδύνου, Αἰμιλιανοῦ, Γρηγορίου, Δημητρίου, Εὐωδίου, Θεοδώρου, Ἰωάννου, Μιχαὴλ καὶ Παγκρατίου κατὰ τὴν ἐπὶ τῆς Θετταλίας ἐπιδρομὴν τῶν στυγνῶν Ἀράβων, ὡς Ἄγγελος Κυρίου αὐτοῖς προεῖπε. Τὰ ἱερὰ αὐτοῦ λείψανα μετ’ ἐκεῖνα τῶν αὐτοῦ συνάθλων μετήνεγκεν ἐκ Τυρνάβου εἰς Λάρισαν ὁ λαοφιλὴς Ἐπισκοπος τῆς πόλεως Φίλιππος.
Ἐν τοῖς ἐσχάτοις χρόνοις θαυμαστῶς εὑρέθη ἡ σορὸς τῶν χαριτοβρύτων τοῦ Ἁγίου Παντολέοντος λειψάνων ὑποκάτω τῆς Ἁγίας Τραπέζης τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος ἐν τῇ περιοικίδι τοῦ Μηλεσίου Ὠρωποῦ καὶ ἐπεβεβαιώθησαν ὑπὸ τοῦ ἰδίου τοῦ Ἁγίου ἐμφανισθέντος εἰς εὐσεβῆ γυναῖκα ὀσφρανθεῖσαν τὴν τῶν ἱερῶν λειψάνων εὐωδίαν. Νῦν θησαυρίζονται ἐν τῷ Ναῷ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου Μηλεσίου. 

Ταῖς αὐτοῦ ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστέ, ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

12/4/18

ΝΥΝ ΠΑΝΤΑ ΠΕΠΛΗΡΩΤΑΙ ΦΩΤΟΣ

Ο κάθε άνθρωπος που έχει νου και γνώση, και στοιχειωδώς εξετάζει με ειλικρίνεια τον εαυτό του, μπορεί να τοποθετηθεί είτε ανάμεσα στους φίλους είτε ανάμεσα στους εχθρούς του Θεού.
 Ο προφήτης πάντως δεν αναλαμβάνει αυτό το έργο:
 να πει εσύ είσαι εχθρός εσύ φίλος.
 Ίσως σε άλλες περιπτώσεις, καταγεγραμμένες ή μη, να το είχε κάνει, εδώ πάντως, αν και είναι βέβαιο ότι θα είχε υπόψη του κάποιους ανθρώπους που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως εχθροί του Θεού δεν προβαίνει σε παρόμοιο προσδιορισμό.
 Φρονώ ότι ο 67ος Ψαλμός πρέπει να αναγνωστεί παράλληλα με το χωρίο 18:23 του προφήτη Ἰεζεκιήλ, το οποίο λέγει τα εξής:
 «μὴ θελήσει θελήσω τὸν θάνατον τοῦ ἀνόμου λέγει Κύριος ὡς τὸ ἀποστρέψει αὐτὸν ἐκ τῆς ὁδοῦ τῆς πονηρᾶς καὶ ζῆν αὐτόν».
 Σε αυτό διακρίνεται ξεκάθαρα η επιθυμία του Θεού για τη σωτηρία και όχι την απώλεια του ανόμου και του αμαρτωλού. 
 Επιθυμία του δεν είναι να τιμωρηθεί, να ασθενήσει ή να υποστεί αλλοίωση του σώματός του, αλλά να αλλάξει τον διεστραμμένο δρόμο του, να αλλάξει πορεία στη ζωή του, να στραφεί προς τη χάρη του Θεού και εν τέλει να σωθεί.
Με πολύ χαρά διαπιστώνει ο πιστός ότι, ευτυχώς για όλους μας,
 στο χώρο της Εκκλησίας δεν υπάρχει θέση για μίσος.
 Όπου η Εκκλησία γίνεται πιο αυστηρή το κάνει για παιδαγωγικούς λόγους διατηρώντας την αγάπη της και αποφεύγοντας χαρακτηρισμούς που ίσως υποκρύπτουν,
 ή θα μπορούσαν να θεωρηθούν ότι υποκρύπτουν,
 εμπάθεια και αντί να οικοδομούν γκρεμίζουν.
 Επιτρέψτε μου, λοιπόν,
 να διατηρήσω την εντύπωση ότι το «ἀναστήτω ὁ Θεός καί διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροί αὐτου» και οι υπόλοιποι θαυμάσιοι στίχοι του 67ου Ψαλμοῦ που πλαισιώνουν το τροπάριο που ξεκινά με τα λόγια «Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν» όχι μόνο δεν εκφράζουν την επιθυμία της Εκκλησίας να χαθούν οι ασεβείς,
 αλλά αντιθέτως διακηρύττουν την πίστη της στην Ανάσταση και την καταλυτικά ευεργετική παρουσία του γεγονότος αυτού στον κόσμο μας. 
Για το λόγο αυτό οι στίχοι αυτοί αρμόζουν τέλεια με το «νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός» του αναστάσιμου κανόνα που συνεπαρμένοι από τη λαμπροφόρο Ανάσταση ψάλλουμε κατά τη διάρκεια του πασχάλιου όρθρου.
Ψαλμός ΞΖ' / 67 Εἰς τὸ τέλος· ᾠδῆς ψαλμὸς τῷ Δαυΐδ.
2 ΑΝΑΣΤΗΤΩ ὁ Θεός, καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ, καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν.
 3 ὡς ἐκλείπει καπνός, ἐκλιπέτωσαν· ὡς τήκεται κηρὸς ἀπὸ προσώπου πυρός, οὕτως ἀπολοῦνται οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ.
 4 καὶ οἱ δίκαιοι εὐφρανθήτωσαν, ἀγαλλιάσθωσαν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, τερφθήτωσαν ἐν εὐφροσύνῃ. 5 ᾄσατε τῷ Θεῷ, ψάλατε τῷ ὀνόματι αὐτοῦ· ὁδοποιήσατε τῷ ἐπιβεβηκότι ἐπὶ δυσμῶν, Κύριος ὄνομα αὐτῷ, καὶ ἀγαλλιᾶσθε ἐνώπιον αὐτοῦ.
 6 ταραχθήσονται ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ, τοῦ πατρὸς τῶν ὀρφανῶν καὶ κριτοῦ τῶν χηρῶν· ὁ Θεὸς ἐν τόπῳ ἁγίῳ αὐτοῦ.
 7 ὁ Θεὸς κατοικίζει μονοτρόπους ἐν οἴκῳ ἐξάγων πεπεδημένους ἐν ἀνδρείᾳ, ὁμοίως τοὺς παραπικραίνοντας, τοὺς κατοικοῦντας ἐν τάφοις.
 8 ὁ Θεός, ἐν τῷ ἐκπορεύεσθαί σε ἐνώπιον τοῦ λαοῦ σου, ἐν τῷ διαβαίνειν σε ἐν τῇ ἐρήμῳ. (διάψαλμα).
 9 γῆ ἐσείσθη, καὶ γὰρ οἱ οὐρανοὶ ἔσταξαν ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ τοῦ Σινᾶ, ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ ᾿Ισραήλ. 
10 βροχὴν ἑκούσιον ἀφοριεῖς, ὁ Θεός, τῇ κληρονομίᾳ σου, καὶ ἠσθένησε, σὺ δὲ κατηρτίσω αὐτήν.
 11 τὰ ζῷά σου κατοικοῦσιν ἐν αὐτῇ· ἡτοίμασας ἐν τῇ χρηστότητί σου τῷ πτωχῷ, ὁ Θεός.
 12 Κύριος δώσει ρῆμα τοῖς εὐαγγελιζομένοις δυνάμει πολλῇ, 
13ὁ βασιλεὺς τῶν δυνάμεων τοῦ ἀγαπητοῦ, τῇ ὡραιότητι τοῦ οἴκου διελέσθαι σκῦλα.
 14 ἐὰν κοιμηθῆτε ἀνὰ μέσον τῶν κλήρων, πτέρυγες περιστερᾶς περιηργυρωμέναι, καὶ τὰ μετάφρενα αὐτῆς ἐν χλωρότητι χρυσίου.
 15 ἐν τῷ διαστέλλειν τὸν ἐπουράνιον βασιλεῖς ἐπ᾿ αὐτῆς, χιονωθήσονται ἐν Σελμών.
 16 ὄρος τοῦ Θεοῦ, ὄρος πῖον, ὄρος τετυρωμένον, ὄρος πῖον.
 17 ἱνατί ὑπολαμβάνετε, ὄρη τετυρωμένα, τὸ ὄρος, ὃ εὐδόκησεν ὁ Θεὸς κατοικεῖν ἐν αὐτῷ; καὶ γὰρ ὁ Κύριος κατασκηνώσει εἰς τέλος. 
18 τὸ ἅρμα τοῦ Θεοῦ μυριοπλάσιον, χιλιάδες εὐθηνούντων· Κύριος ἐν αὐτοῖς ἐν Σινᾷ ἦν, ἐν τῷ ἁγίῳ. 19 ἀνέβης εἰς ὕψος, ᾐχμαλώτευσας αἰχμαλωσίαν, ἔλαβες δόματα ἐν ἀνθρώποις, καὶ γὰρ ἀπειθοῦντας τοῦ κατασκηνῶσαι.
 20 Κύριος ὁ Θεὸς εὐλογητός, εὐλογητὸς Κύριος ἡμέραν καθ᾿ ἡμέραν· κατευοδώσαι ἡμῖν ὁ Θεὸς τῶν σωτηρίων ἡμῶν. (διάψαλμα). 
21 ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ Θεὸς τοῦ σῴζειν, καὶ τοῦ Κυρίου Κυρίου αἱ διέξοδοι τοῦ θανάτου.
 22 πλὴν ὁ Θεὸς συνθλάσει κεφαλὰς ἐχθρῶν αὐτοῦ, κορυφὴν τριχὸς διαπορευομένων ἐν πλημμελείαις αὐτῶν.
 23 εἶπε Κύριος· ἐκ Βασὰν ἐπιστρέψω, ἐπιστρέψω ἐν βυθοῖς θαλάσσης.
 24 ὅπως ἂν βαφῇ ὁ πούς σου ἐν αἵματι, ἡ γλῶσσα τῶν κυνῶν σου ἐξ ἐχθρῶν παρ᾿ αὐτοῦ.
 25 ἐθεωρήθησαν αἱ πορεῖαί σου, ὁ Θεός, αἱ πορεῖαι τοῦ Θεοῦ μου τοῦ βασιλέως τοῦ ἐν τῷ ἁγίῳ.
 26 προέφθασαν ἄρχοντες ἐχόμενοι ψαλλόντων ἐν μέσῳ νεανίδων τυμπανιστριῶν.
 27 ἐν ἐκκλησίαις εὐλογεῖτε τὸν Θεόν, Κύριον ἐκ πηγῶν ᾿Ισραήλ.
 28 ἐκεῖ Βενιαμὶν νεώτερος ἐν ἐκστάσει, ἄρχοντες ᾿Ιούδα ἡγεμόνες αὐτῶν, ἄρχοντες Ζαβουλών, ἄρχοντες Νεφθαλείμ. 
29ἔντειλαι, ὁ Θεός, τῇ δυνάμει σου, δυνάμωσον, ὁ Θεός, τοῦτο, ὃ κατειργάσω ἐν ἡμῖν.
 30 ἀπὸ τοῦ ναοῦ σου ἐπὶ ῾Ιερουσαλὴμ σοὶ οἴσουσι βασιλεῖς δῶρα.
 31 ἐπιτίμησον τοῖς θηρίοις τοῦ καλάμου· ἡ συναγωγὴ τῶν ταύρων ἐν ταῖς δαμάλεσι τῶν λαῶν τοῦ ἐγκλεισθῆναι τοὺς δεδοκιμασμένους τῷ ἀργυρίῳ· διασκόρπισον ἔθνη τὰ τοὺς πολέμους θέλοντα.
 32 ἥξουσι πρέσβεις ἐξ Αἰγύπτου, Αἰθιοπία προφθάσει χεῖρα αὐτῆς τῷ Θεῷ.
 33 αἱ βασιλεῖαι τῆς γῆς, ᾄσατε τῷ Θεῷ, ψάλατε τῷ Κυρίῳ. (διάψαλμα).
 34 ψάλατε τῷ Θεῷ τῷ ἐπιβεβηκότι ἐπὶ τὸν οὐρανὸν τοῦ οὐρανοῦ κατὰ ἀνατολάς· ἰδοὺ δώσει τῇ φωνῇ αὐτοῦ φωνὴν δυνάμεως.
 35 δότε δόξαν τῷ Θεῷ· ἐπὶ τὸν ᾿Ισραὴλ ἡ μεγαλοπρέπεια αὐτοῦ, καὶ ἡ δύναμις αὐτοῦ ἐν ταῖς νεφέλαις.
 36 θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ· ὁ Θεὸς ᾿Ισραήλ, αὐτὸς δώσει δύναμιν καὶ κραταίωσιν τῷ λαῷ αὐτοῦ. εὐλογητὸς ὁ Θεός.